Kial Dio petis Abrahamon mortigi sian filon?

Kaj Li diris: Prenu vian filon, vian solan, kiun vi amas, Isaakon, kaj iru en la landon Morija, kaj oferu lin tie kiel bruloferon sur unu el la montoj, kiun Mi montros al vi.

( Genezo 22:2 )

Kiel ĉio komenciĝis…

La promeso de Dio

Ni revenu al la pasinteco kaj rigardu la okazaĵojn de antaŭ multaj jaroj. Jen pripensado pri la promesoj, kiujn Dio tiam donis al Abraham.

Kaj Mi benos ŝin, kaj Mi donos de ŝi al vi filon; kaj Mi benos ŝin, kaj de ŝi devenos popoloj, reĝoj de popoloj devenos de ŝi. Kaj Dio diris: Efektive Sara, via edzino, naskos al vi filon, kaj vi donos al li la nomon Isaak; kaj Mi starigos Mian interligon kun li kiel interligon eternan por lia idaro post li. Sed Mian interligon Mi starigos kun Isaak, kiun naskos al vi Sara en ĉi tiu tempo en la venonta jaro.

( Genezo 17:16,19,21 )

Dio promesas starigi interligon kun Isaak, la sola filo, kiun Sara naskos. Ĉi tiu promeso estis donita antaŭ la naskiĝo de Isaak, kio montras la klaran intencon de Dio konservi la vivon de Isaak. Tamen ni rigardu, kiel Abraham reagis al la promeso de Dio.

Abraham montras mankon de fido al la mesaĝo de Dio.

Kaj Abraham ĵetis sin vizaĝaltere, kaj ekridis, kaj diris en sia koro: Ĉu de homo centjara fariĝos nasko, kaj ĉu Sara la naŭdekjara naskos?

( Genezo 17:17 )

La agoj de Abraham ne montras fortan fidon al Dio.

Abraham ankoraŭ ne fidas Dion.

Poste Dio ripetis sian promeson al Abraham. Ĉi-foje Abraham ne esprimis dubon, sed Sara ja.

Kaj Li diris: Mi revenos al vi en la sama jartempo, kaj tiam estos filo ĉe Sara, via edzino. Kaj Sara aŭskultis ĉe la pordo de la tendo, kiu estis malantaŭ Li. Kaj Abraham kaj Sara estis maljunuloj de profunda aĝo; ĉe Sara ĉesiĝis la virinaj ordinaraĵoj. Kaj Sara ekridis interne, dirante: Ĉu kiam mi kadukiĝis, mi havus ankoraŭ volupton? kaj mia sinjoro estas ja maljuna! Kaj la Eternulo diris al Abraham: Kial do Sara ridas, dirante: Ĉu efektive mi naskos, kiam mi maljuniĝis?

( Genezo 18:10-13 )

Ĉu ni nun povas aserti, ke Abraham vere fidas Dion? Se li fidus, Dio ne bezonus ripeti sian promeson. Krome, la sekva verso montras, ke Abraham ankoraŭ ne fidas Dion, ĉar li trompas Abimeleĥon, la reĝon de Gerar, malvere dirante, ke Sara estas lia fratino. Tio montras la timon de Abraham, ke lia morto povus endanĝerigi la plenumiĝon de la promeso de Dio, ĉar sen li ne estus Isaak.

Kaj Abraham diris pri sia edzino Sara: Ŝi estas mia fratino. Kaj Abimeleĥ, reĝo de Gerar, sendis kaj prenis Saran.

( Genezo 20:2 )

Kaj Abraham diris: Mi pensis, ke ne ekzistas timo antaŭ Dio en ĉi tiu loko, kaj ke oni mortigos min pro mia edzino.

( Genezo 20:11 )

Unu jaron poste Dio plenumis sian promeson kaj donis al Abraham filon, ĝuste kiel Li certigis. Ĉu tiu okazaĵo ŝanĝis la fidon de Abraham al Dio?

La pruvo, ke la fido de Abraham al Dio estis escepte forta, pli forta ol ni povas imagi.

Jarojn poste, kiam Isaak jam plenkreskis, Dio faris al Abraham ŝokan peton. Surprize, Abraham tuj respondis kaj faris ĝuste tion, kion Dio ordonis. Kvankam Abraham profunde amis sian filon Isaak, sian solan infanon kun Sara, li ne rifuzis lin al Dio.

Kaj Li diris: Prenu vian filon, vian solan, kiun vi amas, Isaakon, kaj iru en la landon Morija, kaj oferu lin tie kiel bruloferon sur unu el la montoj, kiun Mi montros al vi. Kaj Abraham leviĝis frue matene kaj selis sian azenon kaj prenis siajn du junulojn kun si kaj sian filon Isaak; kaj li fendis lignon por brulofero, kaj leviĝis kaj iris al tiu loko, pri kiu diris al li Dio. Kaj ili venis al la loko, pri kiu diris al li Dio; kaj Abraham konstruis tie la altaron kaj surmetis la lignon, kaj ligis sian filon Isaak kaj metis lin sur la altaron super la ligno. Kaj Abraham etendis sian manon kaj prenis la tranĉilon, por buĉi sian filon.

( Genezo 22:2,3,9,10 )

Kaj Tiu diris: Ne etendu vian manon sur la knabon, kaj faru al li nenion; ĉar nun Mi scias, ke vi timas Dion kaj vi ne indulgis pro Mi vian filon, la solan.

( Genezo 22:12 )

Ĉi tiu momento en la Biblio estas profunde signifa, ne nur pro siaj etikaj aspektoj, kiuj kutime kaptas la atenton de homoj.

Unue, Dio plene konis Abrahamon, liajn kapablojn kaj limojn, antaŭ ol fari la peton. Same Dio antaŭscias ĉiujn aliajn homojn, antaŭ ol ili ion faras aŭ diras.

Vi scias, kiam mi sidas kaj kiam mi leviĝas; Vi komprenas mian penson de malproksime. Kiam mi iras kaj kiam mi ripozas, Vi estas ĉirkaŭ mi, Kaj ĉiujn miajn vojojn Vi konas. Ĉar antaŭ ol troviĝas vorto sur mia lango, Jen, ho Eternulo, Vi ĉion jam scias.

( Psalmaro 139:2-4 )

Samtempe Abraham havas neŝanceleblan fidon al Dio kaj certas, ke la promesoj de Dio plenumiĝos. Li sendube komprenas, ke Dio tenos sian promeson starigi interligon kun Isaak kaj liaj posteuloj. Tial, laŭ la konvinko de Abraham, Isaak ne povas simple perei. Se morto okazus, Abraham fidas, ke Dio kapablas revivigi Isaakon aŭ interveni en maniero konforma al Sia promeso. Abraham esprimas tiun neŝanceleblan fidon, dirante ke kaj li kaj Isaak revenos, atendante ke Dio mem provizos la necesan oferon.

Kaj Abraham diris al siaj junuloj: Restu ĉi tie kun la azeno, kaj mi kun la knabo iros tien, kaj ni adorkliniĝos kaj revenos al vi.

( Genezo 22:5 )

Kaj Isaak diris al sia patro Abraham: Mia patro! Kaj tiu respondis: Jen mi estas, mia filo. Kaj li diris: Jen estas la fajro kaj la ligno, sed kie estas la ŝafo por la brulofero? Kaj Abraham diris: Dio antaŭvidos al Si la ŝafon por la brulofero, mia filo. Kaj ili iris ambaŭ kune.

( Genezo 22:7-8 )

Ĉi tiu montro de la fido de Abraham estas prezentita al ni, la legantoj de la Biblio, por emfazi la profundon de la fido de la homo elektita de Dio. Ĝi substrekas la grandan signifon de la agoj kaj fido de Abraham por ni ĉiuj.

Kaj beniĝos per via idaro ĉiuj popoloj de la tero, pro tio, ke vi obeis Mian voĉon.

( Genezo 22:18 )

Abraham ne oferis sian filon; estis Dio, kiu oferis Sian…

Kvankam Abraham kredis, ke lia filo finfine vivos, li ne sciis kiel kaj kiam. Iusence Isaak estis „morta“ por Abraham dum la longa tritaga vojaĝo al la monto, kiun Dio difinis, kaj „releviĝis“ en la tria tago, je ĝia fino. Ĉi tiu kortuŝa paralelo eĥas la krucumon kaj resurekton de la Filo de Dio, Jesuo, kiu estis krucumita kaj releviĝis en la tria tago.

En la tria tago Abraham levis siajn okulojn kaj ekvidis la lokon de malproksime.

( Genezo 22:4 )

kaj ke li estis entombigita; kaj ke li releviĝis la trian tagon laŭ la Skriboj;

( 1 Korintanoj 15:4 )

Sen kompreni la profundan amon kaj timon, kiuj igis Abrahamon preta oferi sian filon, ni eble malfacile komprenos la amon de Dio al ni. Ankaŭ Dio donis Sian solan Filon, por ke Li suferu la krucon por nia savo.

Ĉar Dio tiel amis la mondon, ke Li donis Sian solenaskitan Filon, por ke ĉiu, kiu fidas al li, ne pereu, sed havu eternan vivon.

( Johano 3:16 )