Kial ekzistas tiom da kristanaj eklezioj?

En la mondo ekzistas tiom da eklezioj, ĉiu kun malsamaj tradicioj, ritoj kaj kredoj. Al kiu ni aliĝu?

Katolika, ortodoksa, baptista, luterana, metodista, presbiteriana… Ekzistas dekoj da grandaj kristanaj konfesioj, kaj multaj eklezioj ofte distancigas sin de aliaj eklezioj, emfazante la diferencojn en ritoj kaj kredoj.

Ĉu estas bone por la kristanismo havi diversajn ekleziojn, por ke ĉiu povu aliĝi al la eklezio, kiu plej taŭgas por li?

La disiĝoj inter kristanoj komenciĝis jam frue, en la tagoj de la apostolo Paŭlo. Jen kion li skribis al la eklezio en Korinto.

Kaj la jenon mi volas diri, ke ĉiu el vi diras: Mi estas de Paŭlo; kaj mi de Apolos; kaj mi de Kefas; kaj mi de Kristo. Ĉu Kristo estas dividita? ĉu Paŭlo krucumiĝis por vi? aŭ ĉu vi baptiĝis en la nomon de Paŭlo?

( 1 Korintanoj 1:12-13 )

Do ni demandu nin: ĉu la baptistoj estis krucumitaj por ni? Aŭ ĉu vi estis baptitaj en la nomo de Lutero?

Kristanoj daŭre disputas pri detaloj de ritoj, pri la difino de la Triunuo, pri la nomo de Dio, pri tio, kiu rajtas nomiĝi apostolo… Multaj filozofoj kaj saĝuloj legas la Biblion kaj disputas pri la signifo de certaj versoj kaj ĉapitroj. Sed kien povas konduki nin nia homa saĝo?

Kie estas la saĝulo? kie estas la skribisto? kie estas la diskutisto de ĉi tiu tempaĝo? ĉu Dio ne malsaĝigis la saĝecon de la mondo?

( 1 Korintanoj 1:20 )

Nia homa saĝo kaj ellaborita aro de kredoj, eĉ se ĉerpitaj el la Biblio, ne helpos nin.

En tiu tempo Jesuo ekparolis kaj diris: Mi Vin gloras, ho Patro, Sinjoro de la ĉielo kaj la tero, ke tion Vi kaŝis for de saĝuloj kaj prudentuloj, kaj malkaŝis al infanoj;

( Mateo 11:25 )

Ĉiu kristana konfesio tenas siajn proprajn kredojn kaj starigas regulojn kaj ritojn, kiujn la eklezioj kaj iliaj gvidantoj devas sekvi. Sed ĉio ĉi kondukas al unu afero – disiĝo. Kaj kiel la ekzisto de apartaj eklezioj influas la kristanismon?

Kaj sciante iliajn pensojn, li diris al ili: Ĉiu regno dividita kontraŭ si dezertiĝas, kaj ĉiu urbo aŭ domo dividita kontraŭ si ne starados;

( Mateo 12:25 )

Kiam ni iras laŭ vojo al celo, ni ne donas tro da atento al la obstakloj sur nia vojo. Ni ne koncentriĝas pri diskutado de la obstakloj kaj de diversaj manieroj trakti ilin. Anstataŭe ni tenas la okulojn sur la celo kaj plu iras. La samo validas por diskutoj pri tio, kiel ĝuste fari la krucosignon, kia estas la ĝusta bapta proceduro, kaj tiel plu. Ni ne permesu, ke tiaj diskutoj disigu nin kaj deturnu nin de la ĉefa afero.

Mi petegas vin, fratoj, per la nomo de nia Sinjoro Jesuo Kristo, ke vi ĉiuj parolu tion saman, kaj ke estu neniaj skismoj inter vi; sed ke vi estu perfekte kunigitaj en la sama spirito kaj en la sama juĝo. Sed el Li vi estas en Kristo Jesuo, kiu fariĝis al ni saĝeco el Dio, kaj justeco kaj sanktigo, kaj elaĉeto;

( 1 Korintanoj 1:10,30 )

Ĉu do ni tute ne aliĝu al iu ajn eklezio? Ne. Aliĝo al eklezio helpas vin lerni la Vorton de Dio per predikado.

Ĉar pro tio, ke en la saĝeco de Dio la mondo per sia saĝeco ne konis Dion, bonvolis Dio per la malsaĝeco de la prediko savi la kredantojn.

( 1 Korintanoj 1:21 )

Memoru, ke la eklezio ne estas konstruaĵo, sed la eklezio estas homoj. La popolo de Dio kaj la templo de Dio.

Ĉu vi ne scias, ke vi estas templo de Dio kaj ke en vi loĝas la Spirito de Dio?

( 1 Korintanoj 3:16 )

Kiel membro de eklezio vi devas gardi kaj certigi la ĝustan fundamenton por via propra vivo, koro kaj animo – Jesuon Kriston.

Ĉar neniu povas meti alian fundamenton krom tiu, kiu estas metita, tio estas Jesuo Kristo.

( 1 Korintanoj 3:11 )

Kaj evitu sekvi apartajn konfesiojn aŭ unuopajn gvidantojn. Ne agu kiel la homoj de ĉi tiu mondo.

Ĉar kiam unu diras: Mi estas de Paŭlo; kaj alia: Mi estas de Apolos; ĉu vi ne estas homoj? Kio do estas Apolos? kaj kio estas Paŭlo? Servantoj, per kiuj vi ekkredis; kaj ĉiu, kiel la Sinjoro al li donis. Mi plantis, Apolos akvumis; sed Dio kreskigis. Tial nek la plantanto estas io, nek la akvumanto; sed Dio, la kreskiganto.

( 1 Korintanoj 3:4-7 )

Kaj ĉiam zorgu koncentriĝi pri la ĉefa afero – Kristo Jesuo, la vera bildo de la unu sola vivanta Dio.

Tial neniu fanfaronu pri homoj. Ĉar ĉio apartenas al vi, ĉu Paŭlo, aŭ Apolos, aŭ Kefas, aŭ la mondo, aŭ la vivo, aŭ la morto, aŭ estantaĵoj aŭ estontaĵoj: ĉio apartenas al vi, kaj vi al Kristo, kaj Kristo al Dio.

( 1 Korintanoj 3:21-23 )