ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມີຄຣິສຕະຈັກຫລາຍແຫ່ງແທ້?
ໃນໂລກນີ້ມີຄຣິສຕະຈັກຫລາຍແຫ່ງ ແຕ່ລະແຫ່ງມີປະເພນີ, ພິທີກຳ ແລະ ຄວາມເຊື່ອທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ເຮົາຄວນເຂົ້າຮ່ວມຄຣິສຕະຈັກໃດ?
ກາໂຕລິກ, ອໍໂທດອກ, ແບັບຕິສ, ລູເທີຣັນ, ເມທໍດິສ, ເພຣສໄບທີຣຽນ… ມີນິກາຍຄຣິສຕຽນໃຫຍ່ໆຫລາຍສິບນິກາຍ ແລະ ຫລາຍຄຣິສຕະຈັກມັກແຍກຕົວອອກຈາກຄຣິສຕະຈັກອື່ນ ໂດຍເນັ້ນຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານພິທີກຳ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ.
ການທີ່ມີຄຣິສຕະຈັກແຕກຕ່າງກັນ ເພື່ອໃຫ້ແຕ່ລະຄົນເຂົ້າຮ່ວມຄຣິສຕະຈັກທີ່ເໝາະກັບຕົນທີ່ສຸດນັ້ນ ເປັນສິ່ງດີສຳລັບຄຣິສຕຽນບໍ?
ການແຕກແຍກລະຫວ່າງຄຣິສຕຽນໄດ້ເລີ່ມເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກໂປໂລ. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ເພິ່ນໄດ້ຂຽນເຖິງຄຣິສຕະຈັກທີ່ເມືອງໂກຣິນ.
ໃນສິ່ງເຮົາໝາຍເຖິງຄື: ຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຕິດຕາມໂປໂລ”; ຜູ້ໜຶ່ງອີກເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຕິດຕາມອາໂປໂລ”; ຜູ້ໜຶ່ງອີກເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຕິດຕາມເກຟາ ” ແລະ ຍັງມີຜູ້ໜຶ່ງອີກເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຈົ້າ”. ພຣະຄຣິດເຈົ້າຖືກແບ່ງແຍກແລ້ວບໍ? ໂປໂລຖືກຄຶງເທິງໄມ້ກາງແຂນເພື່ອພວກເຈົ້າບໍ? ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າໃນ ນາມຂອງ ໂປໂລ ຊັ້ນບໍ?( 1 ໂກຣິນໂທ 1:12-13 )
ສະນັ້ນ ໃຫ້ເຮົາຖາມຕົວເອງວ່າ ພວກແບັບຕິສຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນເພື່ອເຮົາບໍ? ຫລື ທ່ານໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນນາມຂອງລູເທີບໍ?
ຄຣິສຕຽນຍັງຄົງຜິດຖຽງກັນໃນການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບລາຍລະອຽດຂອງພິທີກຳ, ຄວາມໝາຍຂອງຕຣີເອກະພາບ, ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃຜແດ່ທີ່ສາມາດເອີ້ນວ່າອັກຄະສາວົກໄດ້… ນັກປັດຊະຍາ ແລະ ຄົນມີປັນຍາຫລາຍຄົນອ່ານພຣະຄຳພີ ແລະ ໂຕ້ແຍ້ງກັນເຖິງຄວາມໝາຍຂອງບາງຂໍ້ ແລະ ບາງບົດ. ແຕ່ສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດເຮົາຈະນຳເຮົາໄປເຖິງໃສ?
ຄົນມີປັນຍາຢູ່ໃສ? ຫລື ຄູສອນກົດບັນຍັດຢູ່ໃສ? ນັກປັດຊະຍາຂອງຄົນຍຸກນີ້ຢູ່ໃສ? ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສະຕິປັນຍາຂອງໂລກນີ້ໂງ່ບໍ?( 1 ໂກຣິນໂທ 1:20 )
ສະຕິປັນຍາຂອງມະນຸດເຮົາ ແລະ ຊຸດຄວາມເຊື່ອທີ່ໂດດເດັ່ນ ເຖິງແມ່ນຈະຂຸດຄົ້ນອອກມາຈາກພຣະຄຳພີກໍຕາມ ກໍຈະບໍ່ຊ່ວຍເຮົາໄດ້.
ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະບິດາເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ, ຂ້ານ້ອຍຂໍສັນລະເສີນພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງໄດ້ປິດບັງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ໄວ້ຈາກຜູ້ສະຫລາດ ແລະ ຜູ້ມີສະຕິປັນຍາ, ແຕ່ໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ແກ່ບັນດາເດັກນ້ອຍຮູ້.( ມັດທາຍ 11:25 )
ແຕ່ລະນິກາຍຄຣິສຕຽນຍຶດຖືຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນເອງ ແລະ ວາງລະບຽບ ແລະ ພິທີກຳໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ຜູ້ນຳຂອງພວກເຂົາປະຕິບັດຕາມ. ແຕ່ທັງໝົດນັ້ນນຳໄປສູ່ສິ່ງດຽວ ຄືການແຕກແຍກ. ແລ້ວການມີຄຣິສຕະຈັກທີ່ແຍກກັນສົ່ງຜົນຕໍ່ຄຣິສຕຽນແນວໃດ?
ພຣະເຢຊູເຈົ້າຮູ້ຄວາມຄິດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຈຶ່ງກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ອານາຈັກໃດແຕກແຍກຕໍ່ສູ້ກັນເອງກໍຈະຖືກທຳລາຍ ແລະ ເມືອງໃດ ຫລື ຄອບຄົວໃດແຕກແຍກກັນເອງກໍຈະຕັ້ງຢູ່ບໍ່ໄດ້.( ມັດທາຍ 12:25 )
ເມື່ອເຮົາຍ່າງໄປຕາມທາງສູ່ເປົ້າໝາຍໃດໜຶ່ງ ເຮົາບໍ່ໄດ້ສົນໃຈສິ່ງກີດຂວາງຕາມທາງຫລາຍເກີນໄປ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ມຸ່ງໄປທີ່ການສົນທະນາກ່ຽວກັບສິ່ງກີດຂວາງ ແລະ ວິທີຕ່າງໆໃນການຮັບມືກັບມັນ. ແຕ່ເຮົາກັບແນມເບິ່ງເປົ້າໝາຍ ແລະ ກ້າວໄປໜ້າຕໍ່ໄປ. ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການໂຕ້ຖຽງກ່ຽວກັບວິທີເຮັດເຄື່ອງໝາຍກາງແຂນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ, ຂັ້ນຕອນການຮັບບັບຕິສະມາທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ອື່ນໆ. ຢ່າໃຫ້ການໂຕ້ຖຽງເຫລົ່ານີ້ແບ່ງແຍກເຮົາ ແລະ ດຶງຄວາມສົນໃຈຂອງເຮົາອອກຈາກສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດ.
ພີ່ນ້ອງທັງຫລາຍເອີຍ, ເຮົາຂໍຮ້ອງພວກເຈົ້າໃນນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາວ່າ, ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າທຸກຄົນຍອມຮັບກັນແລະກັນໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເວົ້າ ແລ້ວຈຶ່ງຈະບໍ່ມີການແຕກແຍກເກີດຂຶ້ນໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ແຕ່ເພື່ອພວກເຈົ້າຈະເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວກັນຢ່າງສົມບູນໃນຄວາມຄິດ ແລະ ຈິດໃຈ. ເພາະໂດຍພຣະອົງ ພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢູ່ໃນພຣະຄຣິດເຈົ້າເຢຊູ ຜູ້ເປັນປັນຍາຈາກພຣະເຈົ້າເພື່ອເຮົາ ນັ້ນຄືເປັນຄວາມຊອບທຳ, ຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ການໄຖ່ຂອງພວກເຮົາ.( 1 ໂກຣິນໂທ 1:10,30 )
ສະນັ້ນ ເຮົາບໍ່ຄວນເຂົ້າຮ່ວມຄຣິສຕະຈັກໃດເລີຍບໍ? ບໍ່ແມ່ນ. ການເຂົ້າຮ່ວມຄຣິສຕະຈັກຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຮຽນຮູ້ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານການເທດສະໜາ.
ເພາະໂດຍປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໂລກບໍ່ອາດຮູ້ຈັກພຣະອົງດ້ວຍສະຕິປັນຍາຂອງຕົນເອງ. ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງພໍໃຈທີ່ຈະຊ່ວຍບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃຫ້ພົ້ນໂດຍຄຳເທດສະໜາເລື່ອງທີ່ຖືວ່າໂງ່.( 1 ໂກຣິນໂທ 1:21 )
ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ ຄຣິສຕະຈັກບໍ່ແມ່ນອາຄານ ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກແມ່ນປະຊາຊົນ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ
ພວກເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍວ່າ ພວກເຈົ້າເອງເປັນວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າກໍສະຖິດຢູ່ພາຍໃນພວກເຈົ້າ?( 1 ໂກຣິນໂທ 3:16 )
ໃນຖານະສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກ ທ່ານຕ້ອງຮັກສາ ແລະ ໝັ້ນໃຈໃນຮາກຖານທີ່ຖືກຕ້ອງສຳລັບຊີວິດ, ຈິດໃຈ ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງທ່ານເອງ ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດ.
ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະສາມາດວາງຮາກຖານອື່ນອີກ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າ.( 1 ໂກຣິນໂທ 3:11 )
ແລະ ຈົ່ງຫລີກລ່ຽງການຕິດຕາມນິກາຍໃດນິກາຍໜຶ່ງ ຫລື ຜູ້ນຳຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ. ຢ່າປະພຶດຄືກັບຄົນຂອງໂລກນີ້.
ເພາະໃນເມື່ອຜູ້ໜຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຕິດຕາມໂປໂລ,” ແລະ ຜູ້ໜຶ່ງອີກເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຕິດຕາມອາໂປໂລ,” ພວກເຈົ້າກໍເປັນພຽງມະນຸດທຳມະດາບໍ່ແມ່ນບໍ? ອາໂປໂລແມ່ນຜູ້ໃດ? ແລະ ໂປໂລແມ່ນຜູ້ໃດ? ກໍເປັນພຽງຜູ້ຮັບໃຊ້ເທົ່ານັ້ນ, ຄືຜູ້ທີ່ນຳພວກເຈົ້າມາເຊື່ອ ຕາມທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ມອບໝາຍໜ້າທີ່ໃຫ້ແຕ່ລະຄົນ. ເຮົາເປັນຜູ້ປູກເມັດພືດ, ອາໂປໂລເປັນຜູ້ຫົດນ້ຳເມັດພືດນັ້ນ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ເມັດພືດນັ້ນເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ວ່າຜູ້ປູກ ຫລື ຜູ້ຫົດນ້ຳກໍບໍ່ສຳຄັນອັນໃດ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງຕ່າງໆນັ້ນເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ.( 1 ໂກຣິນໂທ 3:4-7 )
ແລະ ຈົ່ງລະວັງທີ່ຈະມຸ່ງໄປທີ່ສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດສະເໝີ ຄືພຣະຄຣິດເຢຊູ ຜູ້ເປັນພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ພຽງອົງດຽວ.
ດັ່ງນັ້ນແຫລະ ຢ່າໂອ້ອວດເຖິງຜູ້ນຳທີ່ເປັນມະນຸດອີກເລີຍ! ດ້ວຍວ່າ ສິ່ງທັງໝົດກໍເປັນຂອງພວກເຈົ້າແລ້ວ, ບໍ່ວ່າໂປໂລ ຫລື ອາໂປໂລ ຫລື ເກຟາ ຫລື ໂລກນີ້ ຫລື ຊີວິດ ຫລື ຄວາມຕາຍ ຫລື ປັດຈຸບັນ ຫລື ອະນາຄົດ ທັງໝົດກໍເປັນຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າກໍເປັນຂອງພຣະຄຣິດເຈົ້າ ແລະ ພຣະຄຣິດເຈົ້າເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ.( 1 ໂກຣິນໂທ 3:21-23 )