Kalo te përmbajtja kryesore

god

Rëndësia e premtimit

Ajo që nuk e shohim është përsëri e vërtetë

Jetojmë në një botë të dukshme e praktike dhe është e lehtë të nënvlerësojmë atë që nuk e shohim. Drejtësia që na kushton diçka, qoftë para, rehati apo shëndet, mund të duket si humbje. Një miqësi mund të duket më pak e rëndësishme kur pushon së qeni e dobishme. Dhe një premtim mund të fillojë të ndihet si diçka opsionale kur mbajtja e tij nuk është më në dobinë tonë.

Çfarë mund të bëjë vërtet besimi? Po sikur lutjet tona të mos përgjigjen?

Një besim që ndriçon

Besimi është një nga fjalët që përdoren më shpesh në Bibël dhe një nga idetë e saj më të bukura. Megjithatë, është e lehtë ta mbajmë të mbyllur. Shumë prej nesh, edhe ata që e duan sinqerisht Perëndinë, preferojnë të qëndrojnë në anën e sigurt. Lutemi, por në heshtje presim pak: për shërimin, për punën, për gjërat që kanë më shumë rëndësi. Kemi frikë se mos zhgënjehemi.

Pse kërkoi Perëndia që kafshët të vriteshin si flijime dhe ofrime për mëkatin?

Kur lexojmë udhëzimet e hollësishme të Biblës për ofrimet e kafshëve mbi altar, shumë prej nesh ndiejnë shqetësim. Është e vështirë të kuptojmë si mund të kënaqej Perëndia me vdekjen e kafshëve të pafajshme, ose pse falja duhet të ketë ndonjë lidhje me të. Këto janë pyetje të ndershme dhe meritojnë një vështrim të butë e pa nxitim.

Filloi me njerëzit

Ofrimet e para në Bibël vijnë nga Kaini dhe Abeli. Teksti nuk thotë se Perëndia u kërkoi të sillnin diçka. Ata sollën dhurata nga vetja:

Jakobi u mundua me Perëndinë dhe fitoi. Çfarë do të thotë kjo?

Kur Jakobi po kthehej në shtëpi për të takuar vëllanë e tij, Esaun, u mund gjithë natën me Perëndinë, dhe në agim i thanë se kishte fituar. Çfarë do të thotë kjo? Si mund të fitojë një njeri i thjeshtë kundër Perëndisë?

Nata te lumi

Jakobi po kthehej pas njëzet vjetësh larg shtëpisë. Dikur ishte larguar nga shtëpia sepse Esau donte ta vriste. Tani dëgjoi se Esau po vinte ta takonte me një ushtri:

Si ta ndjekim Perëndinë? Si do Perëndia që të jetojmë?

Gjatë jetës sonë, ndërsa rritemi në moshë, shpesh na shkojnë ndër mend mendime se si të jetojmë drejt, si të veprojmë siç duhet, ku ta kërkojmë lumturinë dhe kuptimin e vërtetë të jetës. Kënaqësinë nuk e gjejmë as te blerjet e shtrenjta, as te arritjet tona...

Kemi dëgjuar se Jezusi na shpëton jetën. A mjafton kjo, apo duhet të bëjmë edhe vetë diçka?

A jam i shpëtuar?

Njerëzit shpesh pyeten nëse janë të shpëtuar, ose shqetësohen për shpëtimin e tyre apo kanë frikë nga vdekja.

Në fillim Perëndia na krijoi që të ishim me Të në kopshtin e Edenit. Megjithatë, Eva dhe Adami hëngrën frutin e ndaluar dhe sollën mëkatin në jetën tonë. Dhe mëkati na ndan nga Perëndia. Pa Perëndinë nuk ka jetë. Mëkati sjell vdekjen...

Fryti i ndaluar – pse njohja e së mirës dhe së keqes nuk ishte menduar për ne?

Pse Perëndia do t’ua ndalonte Adamit dhe Evës njohjen e së mirës dhe së keqes? Kjo duket e çuditshme, sepse as frytet e Pemës së Jetës nuk u ishin ndaluar. Dhe kur Perëndia ndaloi ngrënien e këtyre fryteve, Ai shpjegoi se çfarë peme ishte. Perëndia donte që ne ta dinim se njohjen e së mirës dhe së keqes Ai nuk e kishte menduar për ne. Pse?