“ຈົ່ງຮັກສັດຕູຂອງເຈົ້າ” ໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ?
ເຮົາສາມາດຮັກເພື່ອນບ້ານ ຄອບຄົວ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນຂອງເຮົາໄດ້. ແຕ່ການຮັກສັດຕູຂອງເຮົາໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ? ເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງເຮັດແທ້ບໍ?
ແຕ່ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງຮັກສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ອະທິຖານເພື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຈົ້າ,( ມັດທາຍ 5:44 )
ພຽງແຕ່ໃນທາງທິດສະດີ ມັນກໍຟັງບໍ່ງ່າຍແລ້ວ ແລະ ໃນທາງປະຕິບັດກໍເບິ່ງຄືວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍ. ແລ້ວມັນຈຳເປັນແທ້ບໍ?…
ໃຫ້ເຮົາເບິ່ງວ່າພຣະເຢຊູອະທິບາຍເລື່ອງນີ້ແນວໃດ.
ແຕ່ເຮົາບອກພວກເຈົ້າວ່າ, ຈົ່ງຮັກສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ອະທິຖານເພື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ຂົ່ມເຫັງພວກເຈົ້າ, ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ເປັນລູກຂອງພຣະບິດາເຈົ້າໃນສະຫວັນ. ພຣະອົງໃຫ້ດວງຕາເວັນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນແກ່ທັງຄົນຊົ່ວ ແລະ ຄົນດີ, ໃຫ້ຝົນຕົກໃສ່ທັງຄົນຊອບທຳ ແລະ ຄົນອະທຳ. ຖ້າພວກເຈົ້າຮັກແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກພວກເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ບຳເໜັດຫຍັງ? ແມ່ນແຕ່ບັນດາຄົນເກັບພາສີກໍຍັງເຮັດຢ່າງນັ້ນບໍ່ແມ່ນບໍ? ແລະ ຖ້າພວກເຈົ້າຕ້ອນຮັບສະເພາະແຕ່ພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ ພວກເຈົ້າເຮັດຫຍັງດີຫລາຍກວ່າຄົນອື່ນແດ່? ແມ່ນແຕ່ຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າກໍເຮັດຢ່າງນັ້ນບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຫດສະນັ້ນ, ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍຈົ່ງເປັນຄົນດີທີ່ສຸດ ເໝືອນດັ່ງພຣະບິດາເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າໃນສະຫວັນເປັນຜູ້ດີທີ່ສຸດ.( ມັດທາຍ 5:44-48 )
ແທ້ຈິງແລ້ວ ຖ້າເຮົາຫລຽວເບິ່ງອ້ອມຕົວ ເຮົາຈະເຫັນວ່າທຸກຄົນໄດ້ຮັບແສງແດດ ແລະ ຝົນ ແລະ ອາກາດບໍລິສຸດໄວ້ຫາຍໃຈ. ເຮົາ ແລະ ສັດຕູຂອງເຮົາຖືກວາງໄວ້ໃນໂລກອັນມະຫັດສະຈັນນີ້ ທີ່ມີທິວທັດອັນງົດງາມຈົນໜ້າທຶ່ງ ແລະ ສັດທີ່ສະຫງ່າງາມ…
ຖ້າເຮົາເບິ່ງໃຫ້ເລິກກວ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເຫັນວ່າສັດຕູຂອງເຮົາກໍມີແມ່ ແລະ ພໍ່ຄືກັບເຮົາ ບໍ່ວ່າເຂົາຈະຮູ້ຈັກພໍ່ແມ່ຂອງຕົນຫລືບໍ່ກໍຕາມ. ແລະ ບາງທີ ພໍ່ແມ່ຂອງເຂົາກໍຮັກເຂົາຫລາຍເທົ່າກັບທີ່ພໍ່ແມ່ຂອງເຮົາຮັກເຮົາ.
ນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄວາມທີ່ຍົກມາຈາກປຶ້ມເຊີລັອກ ໂຮມສ໌ ຂອງອາເທີ ໂຄນັນ ດອຍລ໌ ເຊິ່ງເອື້ອຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ໄວ້ທຸກໃຫ້ນ້ອງຊາຍທີ່ຖືກຂ້າ ຜູ້ທີ່ບັງເອີນເປັນໜຶ່ງໃນອາຊະຍາກອນທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດໃນປະເທດ...
“ສຳລັບຄົນທັງໂລກ ລາວເປັນຄົນໂຫດຮ້າຍ ເຄິ່ງສັດເຄິ່ງຜີຮ້າຍ; ແຕ່ສຳລັບນາງ ລາວຍັງຄົງເປັນເດັກຊາຍນ້ອຍທີ່ດື້ດ້ານໃນສະໄໝເປັນສາວນ້ອຍຂອງນາງສະເໝີ ເປັນເດັກນ້ອຍທີ່ເຄີຍຈັບມືຂອງນາງໄວ້ແໜ້ນ.”
ສັດຕູຂອງເຮົາອາດເປັນຄົນທີ່ເຮົາຮັກແທ້ໆໄດ້ບໍ?
ລອງນຶກພາບເບິ່ງວ່າ ພຣະບິດາໃນສະຫວັນຂອງເຮົາໄດ້ລະບາຍລົມຫາຍໃຈແຫ່ງຊີວິດໃໝ່ເຂົ້າໃນຄົນທີ່ເຮົາເອີ້ນວ່າສັດຕູໃນເວລານີ້ ໄດ້ດູແລລາວເມື່ອລາວຢູ່ໃນທ້ອງແມ່ ແລ້ວໃຫ້ລາວເກີດມາ ຈັດຫາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ອາຫານໃຫ້ກິນ ແລະ ນ້ຳໃຫ້ດື່ມຕະຫລອດຫລາຍປີມານີ້… ແລະ ບັດນີ້ ພຣະອົງກຳລັງລໍຖ້າທີ່ຈະໄດ້ລູກທີ່ເສຍໄປຂອງພຣະອົງຄືນມາ ໃຫ້ລາວຍິ້ມອີກ ແລະ ຮ້ອງເອີ້ນພຣະບິດາໃນສະຫວັນຂອງຕົນອີກວ່າ: “ພໍ່!...”. ພຣະເຈົ້າຮັກລາວຫລາຍເທົ່າກັບທີ່ພຣະອົງຮັກເຮົາ.
ໃຫ້ເຮົາລະນຶກເຖິງວິທີທີ່ດາວິດໄດ້ໄວ້ຊີວິດຂອງຊາອູນ ສັດຕູຂອງຕົນ ຜູ້ທີ່ຕາມໄລ່ ແລະ ພະຍາຍາມຂ້າດາວິດຢູ່ສະເໝີ.
ໂຊນໄດ້ຂຶ້ນມາຮອດຄອກແກະຢູ່ແຄມທາງ; ຢູ່ທີ່ນັ້ນມີຖ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງ ແລະ ໂຊນກໍໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຖ້ຳນັ້ນເພື່ອໄປຖ່າຍ. ດາວິດກັບພັກພວກຂອງຕົນກໍຢູ່ໃນຖ້ຳນັ້ນທີ່ເລິກເຂົ້າໄປອີກ. ຄົນຂອງດາວິດໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ມື້ນີ້ແມ່ນມື້ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວເວົ້າ ກັບທ່ານໄວ້ວ່າ, ‘ເຮົາຈະມອບສັດຕູໄວ້ໃນມືຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງເຮັດກັບລາວຕາມໃຈເຈົ້າ’ ”. ແລ້ວດາວິດກໍຄານເຂົ້າໄປ ແລະ ຕັດສົ້ນເສື້ອຄຸມຂອງໂຊນໂດຍທີ່ໂຊນບໍ່ຮູ້ໂຕ. ຕໍ່ມາ, ດາວິດຮູ້ສຶກຜິດທີ່ໄດ້ຕັດສົ້ນເສື້ອຄຸມຂອງໂຊນ. ດາວິດໄດ້ເວົ້າກັບພັກພວກຂອງຕົນວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຫ້າມຂ້ອຍບໍ່ໃຫ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນຕໍ່ນາຍຂອງຂ້ອຍ, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໄວ້, ຫລື ບໍ່ໃຫ້ລົງມືທຳຮ້າຍກະສັດ; ເພາະເພິ່ນເປັນຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໄວ້”.( 1 ຊາມູເອນ 24:3-6 )
ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳທີ່ດາວິດໄດ້ກ່າວກັບຊາອູນກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນ:
ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢາເວຕັດສິນຄວາມລະຫວ່າງທ່ານກັບຂ້ານ້ອຍ ແລະ ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຕອບແທນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຮັດຜິດຕໍ່ຂ້ານ້ອຍ, ແຕ່ມືຂອງຂ້ານ້ອຍເອງຈະບໍ່ແຕະຕ້ອງທ່ານ. ຄຳບູຮານກ່າວໄວ້ວ່າ, ‘ການກະທຳຊົ່ວມາຈາກຄົນຊົ່ວ,’ ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈະບໍ່ແຕະຕ້ອງທ່ານເລີຍ.( 1 ຊາມູເອນ 24:12-13 )
ຕົວຢ່າງອີກອັນໜຶ່ງຂອງການຮັກສັດຕູກໍຄືພຣະເຢຊູເອງ. ໃຫ້ເຮົາເບິ່ງວ່າພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວຫຍັງກ່ຽວກັບຄົນທີ່ທາລຸນ ແລະ ຄຶງພຣະອົງ.
ພຣະເຢຊູເຈົ້າກ່າວວ່າ, “ພຣະບິດາເຈົ້າເອີຍ, ຂໍຍົກໂທດໃຫ້ພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຫຍັງ”. ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງມາຈັບສະຫລາກແບ່ງປັນກັນ.( ລູກາ 23:34 )
ແລະ ນີ້ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງສະເຕຟາໂນ ເມື່ອລາວກຳລັງຈະຕາຍຫລັງຈາກຖືກແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່.
ເມື່ອສະມາຊິກສະພາແຊນເຮດຣິນໄດ້ຍິນດັ່ງນີ້, ພວກເຂົາກໍໃຈຮ້າຍແຮງ ແລະ ກັດແຂ້ວໃສ່ຊະເຕຟາໂນ. ແຕ່ຊະເຕຟາໂນ, ເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຈົ້າ, ໄດ້ເງີຍໜ້າຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ແລະ ເຫັນສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເຫັນພຣະເຢຊູເຈົ້າຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາມືຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພິ່ນກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນສະຫວັນເປີດອອກ ແລະ ບຸດມະນຸດຢືນຢູ່ເບື້ອງຂວາມືຂອງພຣະເຈົ້າ”. ໃນຂະນະນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເອົາມືອັດຫູຕົນໄວ້ ແລະ ຮ້ອງຈົນສຸດສຽງຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາພາກັນຫລູບເຂົ້າໃສ່ຊະເຕຟາໂນ, ແລ້ວລາກເພິ່ນອອກໄປຈາກເມືອງ ແລະ ເລີ່ມແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ເພິ່ນ. ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ, ຄົນທັງຫລາຍທີ່ເປັນພະຍານໄດ້ພາກັນວາງເສື້ອຄຸມຂອງພວກເຂົາໄວ້ທີ່ຕີນຂອງຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງທີ່ຊື່ວ່າໂຊໂລ. ຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ເພິ່ນຢູ່ນັ້ນ, ຊະເຕຟາໂນໄດ້ອະທິຖານວ່າ, “ພຣະເຢຊູເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຮັບເອົາຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ດ້ວຍ”. ແລ້ວເພິ່ນກໍຄຸເຂົ່າລົງ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍຢ່າຖືໂທດພວກເຂົາເພາະບາບນີ້ເລີຍ”. ແລ້ວເພິ່ນກໍຂາດໃຈຕາຍ.( ກິດຈະການ 7:54-60 )
ເມື່ອອ່ານເລື່ອງແບບນີ້ ເຮົາຄົງບໍ່ເອົາຕົວເອງໄປທຽບກັບພວກຜູ້ນຳຊາວຢິວ. ແຕ່ຈະເປັນແນວໃດ ຖ້າແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນເຮົາເອງທີ່ກຳລັງຂ້າຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ ຜູ້ທີ່ເປີດໂປງ ແລະ ກ່າວໂທດເຮົາ?… ເຮົາບໍ່ແມ່ນຄົນທີ່ບໍ່ມີບາບ ແລະ ສຽງທີ່ດັງຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານເຮົາກໍບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນ.
ເມື່ອອ່ານວ່າພວກຜູ້ນຳຊາວຢິວແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ສະເຕຟາໂນ ທ່ານຮູ້ສຶກແນວໃດຕໍ່ພວກເຂົາ? ທ່ານຮູ້ສຶກໂກດ ຫລື ຄຽດແຄ້ນບໍ?… ແລ້ວການຮູ້ສຶກເມດຕາຕໍ່ພວກເຂົາເດ? ເພາະພວກເຂົາພະຍາຍາມທີ່ຈະເປັນຄົນຖືກຕ້ອງ ແລະ ຍຶດຖືບັນຍັດ ແລະ ກຽດຊັງການຖືກເປີດໂປງໃນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຮັດບໍ່ຖືກ. ໃນຫລາຍດ້ານ ເຮົາກໍຄືພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາກໍຄືເຮົາ. ໃຫ້ເຮົາຮັກພວກເຂົາ ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະເຮັດຜິດກໍຕາມ. ແລະ ພະຍາຍາມຮັກສັດຕູຂອງເຮົາ ຄືກັບທີ່ພຣະເຈົ້າຮັກພວກເຂົາ.
ຄວາມຮັກຄືຄວາມອົດທົນ, ຄວາມຮັກຄືຄວາມເມດຕາ, ຄວາມຮັກບໍ່ອິດສາ, ບໍ່ໂອ້ອວດ, ບໍ່ຈອງຫອງ, ບໍ່ດູຖູກຄົນອື່ນ, ບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ, ບໍ່ໃຈຮ້າຍງ່າຍ, ບໍ່ຈົດຈຳຄວາມຜິດ. ຄວາມຮັກບໍ່ຍິນດີໃນຄວາມຊົ່ວ ແຕ່ຍິນດີກັບຄວາມຈິງ. ຄວາມຮັກປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງສະເໝີ, ວາງໃຈສະເໝີ, ມີຄວາມຫວັງສະເໝີ ແລະ ອົດທົນສະເໝີ.( 1 ໂກຣິນໂທ 13:4-7 )