“ଆପଣା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର” — ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ?

ଆମେ ଆମ ପଡ଼ୋଶୀ, ଆମ ପରିବାର ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିପାରୁ। କିନ୍ତୁ ଆମ ଶତ୍ରୁକୁ ପ୍ରେମ କରିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ଆମକୁ କ’ଣ ପ୍ରକୃତରେ ତାହା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ?

44କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର, ପୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ତାଡ଼ନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରାର୍ଥନା କର,

( ମାଥିଉ 5:44 )

ତତ୍ତ୍ୱରେ ହିଁ ଏହା ଏତେ ସହଜ ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ, ଆଉ ବ୍ୟବହାରରେ ତ ପ୍ରାୟ ଅସମ୍ଭବ ଲାଗେ। ଆଉ ଏହା କ’ଣ ପ୍ରକୃତରେ ଆବଶ୍ୟକ?…

ଆସନ୍ତୁ ଦେଖିବା, ଯୀଶୁ ଏହାକୁ କିପରି ବୁଝାନ୍ତି।

44କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କର, ପୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ତାଡ଼ନା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରାର୍ଥନା କର, 45ଯେପରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ହେବ; ସେ ତ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ସନ୍ଥ ଉଭୟଙ୍କ ଉପରେ ଆପଣା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ କରାନ୍ତି, ପୁଣି, ଧାର୍ମିକ ଓ ଅଧାର୍ମିକମାନଙ୍କ ଉପରେ ବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷାନ୍ତି।

46 ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କଲେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର କି ପୁରସ୍କାର? କରଗ୍ରାହୀମାନେ ସୁଦ୍ଧା କଅଣ ତାହା କରନ୍ତି ନାହିଁ? 47ଆଉ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯଦି କେବଳ ନିଜ ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର, ତେବେ ଅଧିକ କଅଣ କର? ଅଣଯିହୁଦୀମାନେ ସୁଦ୍ଧା କଅଣ ତାହା କରନ୍ତି ନାହିଁ? 48ଅତଏବ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତା ଯେପରି ସିଦ୍ଧ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ସିଦ୍ଧ ହୁଅ।

( ମାଥିଉ 5:44-48 )

ପ୍ରକୃତରେ, ଯଦି ଆମେ ଚାରିପାଖକୁ ଦେଖୁ, ତେବେ ଦେଖୁ ଯେ ସମସ୍ତେ ଖରା ଓ ବର୍ଷା, ଆଉ ନିଶ୍ୱାସ ନେବା ପାଇଁ ସତେଜ ପବନ ପାଆନ୍ତି। ଆମକୁ ଓ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ମନମୁଗ୍ଧକର ପ୍ରାକୃତିକ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ରାଜକୀୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କରେ ଭରା ଏହି ଚମତ୍କାର ଜଗତରେ ରଖାଯାଇଛି…

ଯଦି ଆମେ ଆହୁରି ଗଭୀରକୁ ଦେଖୁ, ତେବେ ଦେଖୁ ଯେ ଆମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଆମ ପରି ମା ଓ ବାପା ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଣିଥାଉନ୍ତୁ ବା ନ ଜାଣିଥାଉନ୍ତୁ। ଆଉ ସମ୍ଭବତଃ, ସେମାନଙ୍କ ବାପାମାଆ ସେମାନଙ୍କୁ ସେତିକି ଭଲ ପାଉଥିଲେ, ଯେତିକି ଆମ ବାପାମାଆ ଆମକୁ ଭଲ ପାଉଥିଲେ।

ଏଠାରେ ଆର୍ଥର କନାନ ଡଏଲଙ୍କ ଶର୍ଲକ ହୋମ୍ସ ବିଷୟକ ଏକ ବହିରୁ ଏକ ଉଦ୍ଧୃତି ଦିଆଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଭଉଣୀ ତାଙ୍କ ନିହତ ଭାଇ ପାଇଁ ଶୋକ କରୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ଦେଶର ସବୁଠାରୁ ବିପଜ୍ଜନକ ଅପରାଧୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ଥିଲା...

“ସାରା ଦୁନିଆ ପାଇଁ ସେ ଥିଲା ହିଂସାର ମଣିଷ, ଅଧା ପଶୁ ଓ ଅଧା ଦାନବ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଝିଅବେଳର ସେହି ଛୋଟ ଜିଦ୍‌ଖୋର ପିଲାଟି ହୋଇ ରହିଲା, ସେହି ଶିଶୁ ଯିଏ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଥିଲା।”

ଆମ ଶତ୍ରୁ କ’ଣ ଏପରି କେହି ହୋଇପାରେ, ଯାହାକୁ ଆମେ ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରେମ କରୁ?

କଳ୍ପନା କରନ୍ତୁ, ଆମ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତା କିପରି ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଭିତରେ ନୂଆ ଜୀବନ ଫୁଙ୍କି ଦେଲେ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଏବେ ଶତ୍ରୁ ବୋଲି କହୁ; ସେ ମା’ର ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ତାର ଯତ୍ନ ନେଲେ, ତା’ପରେ ତାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏବଂ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ତାକୁ ଲୁଗାପଟା, ଖାଇବାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପିଇବାକୁ ପାଣି ଯୋଗାଇଲେ… ଆଉ ଏବେ ସେ ନିଜର ହଜିଯାଇଥିବା ସନ୍ତାନକୁ ଫେରି ପାଇବାକୁ, ତାକୁ ପୁଣି ହସୁଥିବା ଦେଖିବାକୁ ଏବଂ ସେ ପୁଣି ତାର ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତାଙ୍କୁ “ବାପା!...” ବୋଲି ଡାକୁଥିବା ଶୁଣିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱର ତାକୁ ସେତିକି ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଯେତିକି ଆମକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି।

ଆସନ୍ତୁ ମନେ ପକାଇବା, ଦାଉଦ କିପରି ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଶାଉଲଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କଲେ, ଯିଏ ଦାଉଦଙ୍କୁ କ୍ରମାଗତ ଗୋଡ଼ାଇ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।

3ପୁଣି, ସେ ପଥ ନିକଟସ୍ଥ ମେଷଶାଳାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତେ, ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ଗୁମ୍ଫା ଥିଲା; ପୁଣି, ଶାଉଲ ପାଦ ଢାଙ୍କିବା24:3 ଅର୍ଥାତ୍‍ ମଳତ୍ୟାଗ କରିବା ପାଇଁ ତହିଁ ଭିତରକୁ ଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଦାଉଦ ଓ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ସେହି ଗୁମ୍ଫାର ଅନ୍ତର୍ଭାଗରେ ଥିଲେ। 4ଏଥିରେ ଦାଉଦଙ୍କର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଦିନ ବିଷୟରେ ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭକୁ କହିଥିଲେ, ଦେଖ, ‘ଆମ୍ଭେ ତୁମ୍ଭ ଶତ୍ରୁକୁ ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତରେ ଦେବା, ତହିଁରେ ତୁମ୍ଭକୁ ଯେପରି ଭଲ ଦିଶିବ, ସେପରି ତୁମ୍ଭେ ତାହା ପ୍ରତି କରିବ, ସେଦିନ ଏହି ଦେଖ।’” ତହୁଁ ଦାଉଦ ଉଠି ଗୋପନରେ ଶାଉଲଙ୍କର ଚୋଗାଧଡ଼ି କାଟି ନେଲେ। 5ମାତ୍ର ଶାଉଲଙ୍କର ବସ୍ତ୍ରଧଡ଼ି କାଟିବାରୁ ପଛେ ଦାଉଦଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲା। 6ଏଣୁ ସେ ଆପଣା ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅଭିଷିକ୍ତ ମୋର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତିକୂଳରେ ହାତ ଉଠାଇବି, ସଦାପ୍ରଭୁ ଏହା କରିବାକୁ ମୋତେ ନ ଦେଉନ୍ତୁ; କାରଣ ସେ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅଭିଷିକ୍ତ।”

( ପ୍ରଥମ ଶାମୁୟେଲ 24:3-6 )

ଏ ବିଷୟରେ ଶାଉଲଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାଉଦଙ୍କ କଥା ଏହି:

12ସଦାପ୍ରଭୁ ମୋହର ଓ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ ଓ ସଦାପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ମୋହର ପରିଶୋଧ ନେଉନ୍ତୁ; ମାତ୍ର ମୋହର ହସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତିକୂଳ ହେବ ନାହିଁ। 13ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କ ପ୍ରବାଦ କହେ, ଯଥା, ଦୁଷ୍ଟଠାରୁ ଦୁଷ୍ଟତା ବାହାରେ; ମାତ୍ର ମୋହର ହସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତିକୂଳ ହେବ ନାହିଁ।

( ପ୍ରଥମ ଶାମୁୟେଲ 24:12-13 )

ଆମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରେମ କରିବା, ତାହାର ଆଉ ଏକ ଉଦାହରଣ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ୱୟଂ ଯୀଶୁ। ଆସନ୍ତୁ ଦେଖିବା, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ଦେଉଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯୀଶୁ କ’ଣ କହିଲେ।

34ସେତେବେଳେ ଯୀଶୁ କହିଲେ, “ପିତଃ, ଏମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କର, କାରଣ ଏମାନେ କଅଣ କରୁଅଛନ୍ତି, ତାହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ।” ଆଉ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କ ବସ୍ତ୍ରସବୁ ଭାଗ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଗୁଲିବାଣ୍ଟ କଲେ।

( ଲୂକ 23:34 )

ଆଉ ପଥର ମାଡ଼ ଖାଇବା ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ମୁହଁରେ ଥିବାବେଳେ ସ୍ତିଫାନଙ୍କ କଥା ଏହି।

54ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଅତିଶୟ ରାଗିଗଲେ, ପୁଣି, ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାନ୍ତ କଡ଼ମଡ଼ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। 55କିନ୍ତୁ ସେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରତି ସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁଲେ, ଆଉ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ମହିମା ଓ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖି କହିଲେ, 56“ଦେଖନ୍ତୁ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଖୋଲା ହୋଇଥିବା ଓ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖୁଅଛି।” 57କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରି ଆପଣା ଆପଣା କର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଦ କଲେ, ଆଉ ଏକସଙ୍ଗରେ ତାହାଙ୍କ ଉପରେ ମାଡ଼ିପଡ଼ିଲେ, 58ପୁଣି, ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ନଗରରୁ ବାହାର କରିଦେଇ ପଥର ଫୋପାଡ଼ି ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଆଉ, ସାକ୍ଷୀମାନେ ଶାଉଲ ନାମକ ଜଣେ ଯୁବକଙ୍କ ପାଦ ପାଖରେ ଆପଣା ଆପଣା ବସ୍ତ୍ର ରଖିଲେ। 59ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ସ୍ତିଫାନଙ୍କୁ ପଥର ଫୋପାଡ଼ି ମାରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ ଯୀଶୁ, ମୋହର ଆତ୍ମା ଗ୍ରହଣ କର।” 60ପୁଣି, ସେ ଆଣ୍ଠୋଇପଡ଼ି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଡାକି କହିଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପାପ ଏମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଗଣନା କର ନାହିଁ। ସେ ଏହା କହି ମହାନିଦ୍ରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

( ପ୍ରେରିତ 7:54-60 )

ଏପରି ଏକ କାହାଣୀ ପଢ଼ିବାବେଳେ ଆମେ ନିଜକୁ ଯିହୁଦୀ ନେତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଡ଼ୁ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ପ୍ରକୃତରେ ଆମେ ହିଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜଣେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବାର୍ତ୍ତାବାହକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରୁଛେ, ଯିଏ ଆମ ଦୋଷ ପଦାରେ ପକାଇ ଆମକୁ ଅଭିଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ତେବେ?… ଆମେ ନିଷ୍ପାପ ନୋହୁଁ, ଏବଂ ଆମ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଠିଥିବା ସ୍ୱର ବିନା କାରଣରେ ଉଠି ନ ଥିଲା।

ଯିହୁଦୀ ନେତାମାନେ କିପରି ସ୍ତିଫାନଙ୍କୁ ପଥର ମାରୁଥିଲେ, ତାହା ପଢ଼ିବାବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆପଣ କ’ଣ ଅନୁଭବ କଲେ? ଆପଣଙ୍କୁ କ’ଣ ରାଗ, କ୍ରୋଧ ଆସିଲା?… ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ ଅନୁଭବ କରିବା କିପରି ହେବ? କାରଣ ସେମାନେ ଠିକ୍ ହେବାକୁ ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଧରି ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ଠିକ୍ ନ ଥିଲେ, ସେଥିରେ ଧରା ପଡ଼ିବାକୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ। ଅନେକ ଦିଗରୁ ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ପରି, ଆଉ ସେମାନେ ଆମ ପରି। ଆସନ୍ତୁ, ସେମାନଙ୍କ ଭୁଲ କାମ ସତ୍ତ୍ୱେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବା। ଆଉ ପରମେଶ୍ୱର ଯେପରି ଆମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଠିକ୍ ସେହିପରି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।

4ପ୍ରେମ ଦୀର୍ଘସହିଷ୍ଣୁ ପ୍ରେମ ହିତଜନକ, ଈର୍ଷା କରେ ନାହିଁ, ଆତ୍ମବଡ଼ିମା କରେ ନାହିଁ, ଅହଙ୍କାର କରେ ନାହିଁ, 5ଅନୁଚିତ ବ୍ୟବହାର କରେ ନାହିଁ, ସ୍ୱାର୍ଥ ଚେଷ୍ଟା କରେ ନାହିଁ, ବିରକ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, ଅପକାର ସ୍ମରଣରେ ରଖେ ନାହିଁ, 6ଅଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରେ; 7ସମସ୍ତ ସହ୍ୟ କରେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସମସ୍ତ ଭରସା କରେ, ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ରହେ।

( ୧ କରିନ୍ଥୀୟ 13:4-7 )