“உங்கள் சத்துருக்களைச் சிநேகியுங்கள்” என்பதன் அர்த்தம் என்ன?

நம் அயலானையும், குடும்பத்தையும், நண்பர்களையும் நம்மால் நேசிக்க முடியும். ஆனால் நம் சத்துருவை நேசிப்பது என்றால் என்ன? உண்மையிலேயே நாம் அப்படிச் செய்ய வேண்டுமா?

44ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், உங்கள் பகைவர்களுக்கு அன்பு காட்டுங்கள். உங்களைத் துன்புறுத்துகிறவர்களுக்காக மன்றாடுங்கள்.5:44 சில பிரதிகளில், உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள்; உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள் என்றும் இருக்கிறது.

( மத்தேயு 5:44 )

கோட்பாட்டளவிலேயே இது எளிதாகத் தோன்றவில்லை; நடைமுறையில் இது ஏறக்குறைய சாத்தியமற்றதாகவே தோன்றுகிறது. இது உண்மையிலேயே அவசியமா?…

இதை இயேசு எப்படி விளக்குகிறார் என்று பார்ப்போம்.

44ஆனால் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், உங்கள் பகைவர்களுக்கு அன்பு காட்டுங்கள். உங்களைத் துன்புறுத்துகிறவர்களுக்காக மன்றாடுங்கள்.5:44 சில பிரதிகளில், உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள்; உங்களைப் பகைக்கிறவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள் என்றும் இருக்கிறது. 45இப்படிச் செய்வதினால் நீங்கள் பரலோகத்தில் இருக்கும் உங்கள் பிதாவுக்குப் பிள்ளைகளாய் இருப்பீர்கள். அவர் தீயவர்மேலும், நல்லவர்மேலும் தமது சூரியனை உதிக்கச் செய்கிறார். நீதியுள்ளவர்மேலும், அநீதியுள்ளவர்மேலும் மழையை அனுப்புகிறார். 46உங்களிடம் அன்பாய் இருக்கிறவர்களிடத்தில் நீங்களும் அன்பாய் இருந்தால், நீங்கள் பெறும் வெகுமதி என்ன? வரி வசூலிப்பவரும்கூட அப்படிச் செய்வதில்லையா? 47நீங்கள் உங்கள் சொந்தக்காரர்களை மட்டும் வாழ்த்துவீர்களானால் நீங்கள் மற்றவர்களைப் பார்க்கிலும் மேலாகச் செய்வது என்ன? இறைவனை அறியாதவர்கூட அப்படிச் செய்வதில்லையா? 48உங்கள் பரலோகப் பிதா நிறைவுடையவராய் இருக்கிறதுபோல, நீங்களும் நிறைவுடையவர்களாய் இருங்கள்.

( மத்தேயு 5:44-48 )

உண்மையில், நம்மைச் சுற்றிப் பார்த்தால், எல்லாருக்கும் சூரிய ஒளியும் மழையும், சுவாசிக்கச் சுத்தமான காற்றும் கிடைப்பதைக் காண்கிறோம். நாமும் நம் சத்துருக்களும் மூச்சடைக்கச் செய்யும் இயற்கைக் காட்சிகளும் கம்பீரமான மிருகங்களும் நிறைந்த இந்த அற்புதமான உலகில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்…

இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், நம்மைப் போலவே நம் சத்துருக்களுக்கும் தாயும் தகப்பனும் இருந்தார்கள் என்பதைக் காண்கிறோம்; அவர்கள் அவர்களை அறிந்திருந்தாலும் அறியாவிட்டாலும். நம் பெற்றோர் நம்மை நேசித்ததைப் போலவே, அவர்களுடைய பெற்றோரும் அவர்களை நேசித்திருக்கக்கூடும்.

ஆர்தர் கோனன் டாயில் எழுதிய ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் புத்தகம் ஒன்றிலிருந்து ஒரு மேற்கோள் இதோ; அதில் ஒரு சகோதரி, நாட்டிலேயே மிகவும் ஆபத்தான குற்றவாளிகளில் ஒருவனாக இருந்த, கொல்லப்பட்ட தன் சகோதரனுக்காகத் துக்கித்தாள்...

“உலகம் முழுவதற்கும் அவன் வன்முறையின் மனிதன், பாதி மிருகம் பாதி பிசாசு; ஆனால் அவளுக்கோ, அவன் எப்போதும் அவளுடைய சிறுமிப் பருவத்தின் பிடிவாதமான சிறுவனாகவே, அவள் கையைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த குழந்தையாகவே இருந்தான்.”

நம் சத்துரு உண்மையில் நாம் நேசிக்கும் ஒருவராக இருக்க முடியுமா?

இப்போது நாம் சத்துரு என்று அழைக்கும் நபருக்குள் நம் பரலோகப் பிதா எப்படிப் புதிய ஜீவனை ஊதினார், அவன் தன் தாயின் கர்ப்பத்தில் சுமக்கப்பட்டபோது அவனைப் பராமரித்தார், பின்பு அவனைப் பிறக்கச் செய்து, இத்தனை ஆண்டுகளாக உடையும், உண்ண உணவும், குடிக்கத் தண்ணீரும் கொடுத்தார் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்… இப்போது தொலைந்துபோன தம் பிள்ளையைத் திரும்பப் பெறவும், அவன் மீண்டும் புன்னகைப்பதைக் காணவும், அவன் தன் பரலோகப் பிதாவை மீண்டும் “அப்பா!...” என்று அழைப்பதைக் கேட்கவும் அவர் ஆவலோடு காத்திருக்கிறார். தேவன் நம்மை நேசிப்பது போலவே அவனையும் நேசிக்கிறார்.

தாவீதைத் தொடர்ந்து துரத்தி, அவனைக் கொல்ல முயன்றுகொண்டிருந்த தன் சத்துருவாகிய சவுலின் உயிரை தாவீது எப்படித் தப்பவிட்டான் என்பதை நினைவுகூருவோம்.

3போகும் வழியில் ஆட்டுத்தொழுவங்கள் இருந்த இடத்திற்கு வந்தான். அங்கே ஒரு குகை இருந்தது. சவுல் மலசலம் கழிப்பதற்காக அதற்குள் போனான். தாவீதும் அவன் மனிதரும் குகையினுள்ளே இருந்தார்கள். 4அப்பொழுது தாவீதின் மனிதர், “நீ விரும்பியபடி உன் பகைவனுக்கு செய்வதற்கு அவனை உன் கையில் ஒப்படைப்பேன் என்று யெகோவா உனக்குச் சொல்லிய நாள் இன்றுதான்” என்றார்கள். உடனே தாவீது சவுல் அறியாதபடி தவழ்ந்துபோய், அவன் அங்கியின் ஒரு மூலையை வெட்டினான்.

5பின் சவுலின் அங்கியின் மூலையை வெட்டியதற்காக தாவீதின் மனசாட்சி அவனை உறுத்தியது. 6அப்பொழுது அவன் தன் மனிதரிடம், “யெகோவாவினால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட ஒரு எஜமானுக்கு இப்படியான செயலை நான் செய்யவும், அவருக்கு விரோதமாக எனது கையை உயர்த்தவும் யெகோவா அனுமதிக்கமாட்டார். ஏனெனில் அவர் யெகோவாவினால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்” என்றான்.

( 1 சாமுயேல் 24:3-6 )

இதைப் பற்றி தாவீது சவுலிடம் சொன்ன வார்த்தைகள் இதோ:

12ஆனாலும் யெகோவா உமக்கும் எனக்கும் நடுவில் நின்று நியாயந்தீர்பாராக. நீர் எனக்குச் செய்த பிழைகளுக்காக யெகோவா உம்மைப் பழிவாங்குவாராக. ஆனால் என் கையோ உம்மைத் தொடாது. 13‘தீயோர்களிடத்திலிருந்து தீய செயல்கள் பிறக்கும்’ என்று ஒரு முதுமொழி உண்டு. ஆதலால் எனது கை உம்மைத் தொடாது.

( 1 சாமுயேல் 24:12-13 )

நம் சத்துருக்களை எப்படி நேசிப்பது என்பதற்கு இன்னொரு உதாரணம் இயேசுவே. தம்மைத் துன்புறுத்தி சிலுவையில் அறைந்தவர்களைக் குறித்து இயேசு என்ன சொன்னார் என்று பார்ப்போம்.

34அப்பொழுது இயேசு, “பிதாவே, இவர்களை மன்னியும், தாங்கள் செய்வது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்களே” என்றார். படைவீரர்கள் சீட்டுப்போட்டு அவருடைய உடைகளைப் பங்கிட்டுக்கொண்டார்கள்.

( லூக்கா 23:34 )

கல்லெறியப்பட்ட பின்பு மரித்துக்கொண்டிருந்தபோது ஸ்தேவான் சொன்ன வார்த்தைகள் இவை.

54அவர்கள் இதைக் கேட்டபோது, மிகவும் ஆத்திரமடைந்து, ஸ்தேவானைப் பார்த்து பல்லைக் கடித்தார்கள். 55ஆனால் ஸ்தேவான் பரிசுத்த ஆவியானவரால் நிறைந்தவனாய், மேலே வானத்தை நோக்கிப்பார்த்து, இறைவனின் மகிமையைக் கண்டான், இறைவனுடைய வலதுபக்கத்தில் இயேசு நிற்கிறதையும் அவன் கண்டான். 56“இதோ பாருங்கள், நான் பரலோகம் திறந்திருப்பதையும், மானிடமகன் இறைவனுடைய வலதுபக்கத்தில் நிற்கிறதையும் காண்கிறேன்” என்றான்.

57இதைக் கேட்டபோது, அவர்கள் தங்கள் காதுகளை அடைத்துக்கொண்டு, உரத்த குரலில் கூச்சலிட்டு, அவனை நோக்கி விரைந்து ஓடிப்போய்த் தாக்கினார்கள். 58பின்பு அவனைப் பட்டணத்திலிருந்து வெளியே இழுத்துக்கொண்டுபோய், அவன்மேல் கல்லெறியத் தொடங்கினார்கள். அப்பொழுது சாட்சிக்காரர்கள் தங்கள் மேலுடைகளைக் கழற்றி, சவுல் என்னும் பெயருடைய ஒரு வாலிபனின் காலடியில் வைத்தார்கள்.

59அவர்கள் ஸ்தேவானின்மேல் கல்லெறிந்து கொண்டிருக்கையிலே அவன், “கர்த்தராகிய இயேசுவே, என் ஆவியை ஏற்றுக்கொள்ளும்” என்று மன்றாடினான். 60பின்பு அவன் முழங்காற்படியிட்டு உரத்த குரலில், “கர்த்தாவே இந்தப் பாவத்தை இவர்கள்மேல் சுமத்தவேண்டாம்” என்றான். அவன் இதைச் சொன்னபின்பு, விழுந்து நித்திரையடைந்தான்.

( அப்போஸ்தலர் 7:54-60 )

இப்படிப்பட்ட ஒரு சம்பவத்தை வாசிக்கும்போது, நாம் நம்மை யூதத் தலைவர்களோடு அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள மாட்டோம். ஆனால் நம்மை வெளிப்படுத்திக் குற்றம்சாட்டும் தேவனுடைய குற்றமற்ற தூதனைக் கொல்வது உண்மையில் நாமாகவே இருந்தால்?… நாம் பாவமில்லாதவர்கள் அல்ல; நமக்கு எதிராக எழும்பிய குரல் காரணமின்றி எழும்பவில்லை.

யூதத் தலைவர்கள் ஸ்தேவானைக் கல்லெறிந்ததை வாசித்தபோது அவர்களைக் குறித்து நீங்கள் என்ன உணர்ந்தீர்கள்? கோபமா, ஆத்திரமா?… அவர்கள் சரியாக இருக்கவும் நியாயப்பிரமாணத்தைக் கடைப்பிடிக்கவும் முயன்றார்கள், தாங்கள் சரியாகச் செய்யாத காரியங்களில் வெளிப்படுத்தப்படுவதை வெறுத்தார்கள் என்பதால், அவர்கள்மேல் கிருபை உணர்ந்தால் என்ன? பல விதங்களில் நாம் அவர்களைப் போலவும், அவர்கள் நம்மைப் போலவும் இருக்கிறோம். அவர்களுடைய தவறுகளின் மத்தியிலும் அவர்களை நேசிப்போம். தேவன் நம் சத்துருக்களை நேசிப்பது போலவே, நாமும் அவர்களை நேசிக்க முயல்வோம்.

4அன்பு பொறுமையுள்ளது. அன்பு தயவுள்ளது. அன்புக்குப் பொறாமை இல்லை; அது தற்பெருமையுடன் பேசாது. அது அகந்தைகொள்ளாது. 5அன்பு இறுமாப்பு கொள்ளாது. அது சுயநலம் தேடுகிறதாய் இருக்காது. அது இலகுவில் கோபமடையாது. அன்பு மற்றவர்கள் தனக்குச் செய்த பிழைகளை நினைவில் வைக்காது. 6அன்பு தீமையில் மகிழ்ச்சியடையாது. ஆனால் உண்மையில் மகிழ்ச்சியடையும். 7அன்பு எப்பொழுதும் குற்றங்களைச் சகிக்கும். அது எப்பொழுதும் மற்றவர்கள் மீதுள்ள நம்பிக்கையை இழக்காது. எப்பொழுதும் எதிர்பார்ப்பு உடையதாயிருக்கும். எப்பொழுதும் மனவுறுதியாய் இருக்கும்.

( 1 கொரிந்தியர் 13:4-7 )