رفتن به محتوای اصلی

عیسی کیست و چرا اینقدر اهمیت دارد؟

چهره‌ای تنها که نمایانگر عیسی است، به سوی خورشید در حال طلوع گام برمی‌دارد و به منظره‌ای گسترده با مردمی دور و راه‌های پرپیچ‌وخم می‌نگرد؛ تصویری نمادین از رازِ هویت او و تأثیر عمیقش بر بشریت.

عیسی کیست؟

انسان؟ پیامبر؟ پسر خدا، یا خود خدا؟ آیا واقعاً در او چیزی خاص هست؟

او همان سنگ سر زاویه بود که معماران نادیده گرفتند، سنگی که کارشناسان تورات او را رد کردند و بشریت بر آن لغزید. با این حال او مشهورترین انسانی شد که تا به حال بر زمین زیسته است. زندگی و تعالیم او بشریت را به سه دین بزرگ ابراهیمی تقسیم کرد.

آنچه او برای بشریت انجام داد چه چیز ویژه‌ای دارد؟ این چگونه و چرا رخ داد؟ بیایید بفهمیم.

خادمی که از مدت‌ها پیش وعده داده شد

حدود ۷۰۰ سال پیش از عیسی، اشعیای نبی از «خادم» آیندهٔ خدا سخن گفت. توجه کنید که او چه نوع قدرتی را وعده داد.

1«این است خدمتگزار من که او را تقویت می‌کنم. او برگزیدهٔ من است و مایۀ خشنودی من. روح خود را بر او خواهم نهاد. او عدل و انصاف را برای قومها به ارمغان خواهد آورد. 2او فریاد نخواهد زد و صدایش را در کوی و برزن بلند نخواهد کرد. 3نی خرد شده را نخواهد شکست، و شعلۀ شمعی را که سوسو می‌زند، خاموش نخواهد کرد. او عدل و انصاف واقعی را به اجرا در خواهد آورد. 4دلسرد و نومید نخواهد شد و عدالت را بر زمین استوار خواهد ساخت. مردم سرزمینهای دور دست منتظرند تعالیم او را بشنوند.»
( اشعیا 42:1-4 )
5یهوه، خدایی که آسمانها را آفرید و گسترانید و زمین و هر چه را که در آن است به وجود آورد و نفس و حیات به تمام مردم جهان می‌بخشد، به خدمتگزار خود چنین می‌گوید:
6«من که خداوند هستم تو را خوانده‌ام و به تو قدرت داده‌ام تا عدالت را برقرار سازی. توسط تو با تمام قومهای جهان عهد می‌بندم و به‌وسیلۀ تو به مردم دنیا نور می‌بخشم. 7تو چشمان کوران را باز خواهی کرد و آنانی را که در زندانهای تاریک اسیرند آزاد خواهی ساخت.
( اشعیا 42:5-7 )

خادمی که فریاد نمی‌زند، چیزی نبود که مردم از نجات‌دهنده انتظار داشتند. قدرت او از ملایمت می‌آمد و از رسالتی گسترده‌تر از یک ملت: «نور برای ملت‌ها». اشعیا در زمان جنگ و تبعید می‌نوشت، وقتی امید شکننده بود، و این آیات به یکی از گرانبهاترین وعده‌ها در کتاب مقدس یهودیان تبدیل شد.

بدون هیچ امتیاز ویژه

اکنون اشعیا کل مسیر خادم را توصیف می‌کند، و شگفتی در این است که چقدر عادی آغاز می‌شود.

13خداوند می‌فرماید: «خدمتگزار من در کار خود کامیاب و بسیار سرافراز خواهد شد. 14بسیاری از مردم با دیدن او متحیر می‌شوند، زیرا صورت او به قدری عوض شده که دیگر شکل انسان ندارد. 15او خون خود را بر قومهای بسیار خواهد پاشید و آنها را از گناه پاک خواهد ساخت. پادشاهان جهان در حضور او دهان خود را خواهند بست، زیرا آنچه بدیشان گفته نشده بود، خواهند دید، و آنچه را نشنیده بودند، درک خواهند کرد.»
( اشعیا 52:13-15 )
2در نظر خدا او مانند درخت سبزی بود که در زمین خشک و شوره‌زار روییده و ریشه دوانده باشد؛ اما در نظر ما او زیبایی و جلوه‌ای نداشت که مشتاقش باشیم.
( اشعیا 53:2 )

این قلب داستان است: عیسی آمد، بدون هیچ امتیاز ویژه‌ای. کتاب مقدس هیچ توصیفی از چهره یا هیکل او نمی‌دهد، و اشعیا می‌گوید در ظاهر او چیزی نبود که جمعیتی را جذب کند. ریخت‌افتادگی در ۵۲:۱۴ آنچه را صلیب با او کرد توصیف می‌کند، نه ظاهر عادی او را. او نه صدای رعدآسا داشت، نه کاخ سلطنتی، نه ثروت، نه ارتش. هر آنچه به دست آورد، با محبت، راستی و فروتنی به دست آورد. به همین دلیل داستان او هنوز به کسانی می‌رسد که خودشان هیچ امتیازی ندارند: فقیران، نادیده‌گرفته‌شدگان، مردم عادی. اگر تا به حال احساس کرده‌اید کسی شما را نمی‌بیند، ببینید او چگونه آغاز کرد.

خوار شمرده شده، اما حامل درد ما

طومارهای دریای مرده شامل نسخه‌ای از اشعیا است که بیش از ۲۰۰۰ سال قدمت دارد، پس این سخنان به‌طور مطمئن پیش از تولد عیسی نوشته شده بود.

3او را خوار شمردیم و رد کردیم، اما او درد و غم ما را تحمل کرد. همهٔ ما از او رو برگردانیدیم. او خوار شد و ما هیچ اهمیت ندادیم. 4این دردهای ما بود که او به جان گرفته بود، این رنجهای ما بود که او بر خود حمل می‌کرد؛ اما ما گمان کردیم این درد و رنج مجازاتی است که خدا بر او فرستاده است. 5برای گناهان ما بود که او مجروح شد و برای شرارت ما بود که او را زدند. او تنبیه شد تا ما سلامتی کامل داشته باشیم. از زخمهای او ما شفا یافتیم. 6ما همچون گوسفندانی که آواره شده باشند، گمراه شده بودیم؛ راه خدا را ترک کرده به راههای خود رفته بودیم. با وجود این، خداوند تقصیرها و گناهان همهٔ ما را به حساب او گذاشت!
( اشعیا 53:3-6 )
7با او با بی‌رحمی رفتار کردند، اما او تحمل کرد و زبان به شکایت نگشود. همچنانکه بَره را به سوی کشتارگاه می‌برند، او را نیز به کشتارگاه بردند. او مثل گوسفندی که پشمهایش را می‌چینند، لب به اعتراض نگشود. 8به ناحق او را به مرگ سپردند و کسی از نسل او اعتراض نکرد. زیرا او از دنیای زندگان منقطع شد؛ آری، به سبب عصیان قوم من مجازات شد. 9هنگامی که خواستند او را همراه خطاکاران دفن کنند، او را در قبر مردی ثروتمند گذاشتند؛ اما هیچ خطایی از او سر نزده بود و هیچ حرف نادرستی از دهانش بیرون نیامده بود.
( اشعیا 53:7-9 )
11هنگامی که ببیند عذابی که کشیده چه ثمری به بار آورده، راضی و خشنود خواهد شد. خدمتگزار عادل من بار گناهان بسیاری از مردم را به دوش خواهد گرفت و من به خاطر او آنها را خواهم بخشید. 12به او مقامی بزرگ و قدرتی عظیم خواهم داد، زیرا او خود را فدا کرد، از خطاکاران محسوب شد، بار گناهان بسیاری را بر دوش گرفت و برای خطاکاران شفاعت کرد.»
( اشعیا 53:11-12 )

«بسیاری» و «خطاکاران» در سخن اشعیا همهٔ ما هستیم. تصویر، کسی است که می‌پذیرد در جایی بایستد که دردمندان ایستاده‌اند و آنچه را آنان نمی‌توانند، بر دوش بکشد. مسیحیان نخستین این باب را اشاره به عیسی خواندند؛ بسیاری از خوانندگان یهودی آن را توصیف اسرائیل دانسته‌اند. ما می‌توانیم ساده آن را با دقت بخوانیم و بگذاریم خودش سخن بگوید.

پادشاهی از نسل داوود

دو وعدهٔ دیگر تصویر را کامل می‌کنند: پادشاهی عادل از خاندان داوود، و سنگی که معماران آن را دور می‌اندازند.

5‏-6«اینک روزی فرا خواهد رسید که من شخص عادلی را از نسل داوود به پادشاهی منصوب خواهم نمود؛ او پادشاهی خواهد بود که با حکمت و عدالت حکومت کرده، در سراسر دنیا عدالت را اجرا خواهد نمود، و نام او ”خداوند، عدالت ما“ خواهد بود. در آن زمان، یهودا نجات خواهد یافت و اسرائیل در صلح و آرامش زندگی خواهد کرد.
( ارمیا 23:5 )
22سنگی که معماران دور افکندند، سنگ اصلی ساختمان شده است. 23این کارِ خداوند است و در نظر ما عجیب می‌نماید.
( مزامیر 118:22-23 )

معماران سنگ‌هایی را برای گوشهٔ ساختمان می‌تراشیدند، سنگی که دو دیوار را به هم نگه می‌دارد. اینکه سنگی ردشده همان قطعه‌ای شود که همه‌چیز را نگه می‌دارد، تصویری شگفت‌انگیز است که قرن‌ها پیش از عیسی نوشته شد. زائرانی که به اورشلیم بالا می‌رفتند آن را می‌خواندند، پس همه در زمان او آن را از بر می‌دانستند.

زاده شده بدون امتیاز

عیسی از نسل داوود زاده شد، اما در آخور، و در ناصره بزرگ شد، روستایی که کمتر کسی به آن توجه داشت. لوقا از چوپانان، فروتن‌ترین شاهدان، به عنوان نخستین بازدیدکنندگان او می‌گوید. اینجا است که همسایگانش سال‌ها بعد او را چگونه دیدند.

55سپس تمسخرکنان گفتند: «مگر او همان پسر نجار نیست؟ ما که مادرش، مریم را می‌شناسیم، و همینطور برادرانش، یعقوب و یوسف و شمعون و یهودا را. 56خواهرانش نیز همگی اینجا زندگی می‌کنند. پس این چیزها را از کجا آموخته است؟» 57به همین دلیل، بسیار آزرده‌خاطر شدند و نخواستند به او ایمان بیاورند.
پس عیسی به ایشان گفت: «نبی همه جا مورد احترام است، جز در وطنش و در میان خانوادۀ خود.»
( متی 13:55-57 )
20اما عیسی به او گفت: «روباه‌ها برای خود لانه دارند و پرندگان، آشیانه؛ اما پسر انسان8‏:20 «پسر انسان» لقبی است که عیسی برای خود به کار می‌برد. جایی ندارد که حتی سرش را بر آن بگذارد.»
( متی 8:20 )

«پسر نجار» راهی بود برای گفتن اینکه «ما دقیقاً می‌دانیم تو کیستی.» آشنایی آنان مانع شد. همین عیسی خانه‌ای از خود نداشت. او که در خانواده‌ای فقیر زاده شده بود، حدود سی سال در گمنامی آرام گذراند تا خدمت عمومی‌اش آغاز شد.

سنگی که بسیاری بر آن لغزیدند

6در کتب مقدّس آمده است که: «من در اورشلیم سنگی می‌گذارم، سنگ زاویۀ برگزیده و گرانبها، و هر که به او توکل کند، سرافکنده نخواهد شد.»2‏:6 اشعیا ۲۸‏:۱۶.
7این «سنگ» برای شما که ایمان دارید، بسیار گرانبهاست، اما برای بی‌ایمانان همان سنگی است که درباره‌اش گفته شده: «سنگی که معماران دور افکندند، سنگ اصلی ساختمان شده است.»2‏:7 مزمور ۱۱۸‏:۲۲. 8همچنین، در کتب مقدّس آمده است: «او سنگی است که سبب لغزش می‌شود و صخره‌ای است که باعث سقوط می‌گردد.»2‏:8 اشعیا ۸‏:۱۴. سقوط و افتادن آنها به این دلیل است که از کلام خدا اطاعت نمی‌کنند، بنابراین آنچه برای آنها مقدر شده بود، بر سرشان می‌آید.
( اول پطرس 2:6-8 )

پطرس، یکی از نزدیک‌ترین دوستان عیسی، این را پس از دیدن شخصی رد شدن او نوشت، و همان مزمور سنگ سر زاویه را که پیش‌تر دیدیم نقل می‌کند. آنان که لغزیدند شرور نبودند؛ آنان مسیحی از نوع دیگری انتظار داشتند.

سنگی که جهان را تقسیم کرد

اینجا است که چرا یک مرد جهان را تقسیم کرد. سه دین بزرگ ریشه در ابراهیم دارند و هر یک به پرسش «عیسی کیست؟» پاسخی متفاوت می‌دهد. یهودیت او را به عنوان مسیح نمی‌پذیرد و هنوز منتظر آمدن مسیح است. اسلام او را به عنوان پیامبر و مسیح گرامی می‌دارد و بازگشتش را انتظار دارد، اما نمی‌پذیرد که او پسر خدا باشد یا بر صلیب مرده باشد. مسیحیت او را پسر خدا و نجات‌دهنده اعتراف می‌کند. به این ترتیب زندگی و تعالیم او بشریت را به سه دین بزرگ ابراهیمی تقسیم کرد، و ردّ او هنوز با ماست.

آنچه مسیحیان را به شگفتی می‌آورد این است که این از پیش گفته شده بود. کتب مقدسی که یهودیان و مسیحیان مشترکاً دارند، یعنی عهد عتیق، پیش‌تر گفته بود که خادم موعود خوار و رد خواهد شد، چنان‌که در اشعیا ۵۳ و مزمور ۱۱۸ دیدیم. اشعیا حتی گفت چه کسانی خواهند لغزید، و یوحنا، که خودش یهودی بود، به ما می‌گوید که چنین شد:

14او برای شما پناهگاه است. اما برای یهودا و اسرائیل سنگی خواهد بود که سبب لغزش شود و صخره‌ای که باعث سقوط گردد. او برای ساکنان اورشلیم دامی پنهان خواهد بود. 15بسیاری از آنان لغزیده، خواهند افتاد و خرد خواهند شد و بسیاری دیگر در دام افتاده، گرفتار خواهند گردید.»
( اشعیا 8:14-15 )
11او نزد قوم خود آمد، اما حتی آنها نیز او را نپذیرفتند.
( یوحنا 1:11 )

اسرائیل و یهودا همان مردمی بودند که از همه بیشتر انتظار کشیده بودند. عیسی برای آن اندوهگین شد، اما واپسین سخنانش در اینجا خداحافظی نیست:

37«ای اورشلیم، ای اورشلیم، ای قاتلِ انبیا و سنگسارکنندۀ فرستادگان خدا! چند بار خواستم فرزندان تو را جمع کنم همان‌طور که مرغ جوجه‌های خود را زیر بال خود می‌گیرد، اما تو نخواستی. 38پس اکنون خانه‌ات ویران خواهد ماند. 39زیرا به شما می‌گویم که دیگر مرا نخواهید دید تا زمانی که بگویید ”مبارک است آن که به نام خداوند می‌آید.“»
( متی 23:37-39 )

انبیا همچنین روزی از شناخت وعده می‌دهند، هنگامی که آن رد‌شده سرانجام آن‌گونه که هست دیده شود:

10«من روح فیض و دعا را بر خاندان داوود و بر ساکنان اورشلیم خواهم ریخت، و آنها بر من که نیزه زده‌اند خواهند نگریست و عزاداری خواهند نمود چنانکه گویی برای تنها فرزند خود عزا گرفته‌اند، و آنچنان ماتم خواهند گرفت که گویی پسر ارشدشان مرده است.
( زکریا 12:10 )

پس برای مسیحیان این تفرقه شکست نیست. از ابتدا بخشی از داستان بود، و داستان هنوز تمام نشده است. ما می‌توانیم به همسایگان خود از هر دینی احترام بگذاریم و با این حال با ملایمت از همه دعوت کنیم دوباره نگاه کنند. پس طبق کتاب مقدس او کیست؟ این پاسخ خود آن است، که به عنوان هدیه‌ای برای اندیشیدن ارائه می‌شود، نه هرگز به صورت مطالبه.

او واقعاً کیست

1در آغاز کلمه بود، کلمه با خدا بود، و کلمه، خدا بود. 2او در آغاز با خدا بود. 3هر چه وجود دارد، به‌وسیلۀ او آفریده شده و چیزی نیست که توسط او آفریده نشده باشد.
14کلمه، انسان شد و بر روی این زمین و در بین ما زندگی کرد. او لبریز از فیض و راستی بود. ما جلال او را به چشم خود دیدیم، جلال پسر بی‌نظیر پدر آسمانی ما، خدا.
( یوحنا 1:1-3,14 )
15او چهرهٔ دیدنی خدای نادیدنی و نخست‌زادۀ تمامی آفرینش است. 16در واقع، تمام هستی به‌وسیلۀ عیسی مسیح به وجود آمد، یعنی هر آنچه در آسمان و بر زمین است، دیدنی و نادیدنی؛ عالم روحانی با فرمانروایان و تاج و تخت ایشان، و فرماندهان و بزرگانشان، همه به‌وسیلۀ مسیح و برای جلال او آفریده شدند. 17پیش از آنکه چیزی به وجود آید، او وجود داشت، و قدرت اوست که همه چیز را در عالم هستی در هماهنگی با یکدیگر نگاه می‌دارد.
( کولسیان 1:15-17 )
16بدون هیچ‌گونه تردید، راز دینداری که آشکار شده، عظیم است، این راز که او در جسم ظاهر شد، و از سوی روح‌القدس تصدیق گردید، فرشتگان او را دیدند، در میان ملت‌ها دربارۀ او موعظه شد، در جهان به او ایمان آوردند، و در جلال به بالا برده شد.
( اول تیموتائوس 3:16 )

یوحنا انجیل خود را به عنوان شاهد عینی نوشت، پولس به کلیسای کولسی نوشت، و سخن در اول تیموتائوس شاید سرودی از مسیحیان نخستین باشد. سه نویسنده، یک اعتقاد: خود خالق وارد زندگی انسانی شد، با همهٔ گرسنگی‌ها و اشک‌هایش. پولس کولسیان را در زندان نوشت، که اطمینان او را دربارهٔ عظمت عیسی حتی چشمگیرتر می‌کند. «نخست‌زاده» در آنجا به معنای نخست در مقام و احترام است، نه نخستین آفریده‌شده. به همین دلیل مسیحیان عیسی را پسر خدا می‌نامند.

بزرگ‌ترین، پست‌ترین جایگاه را برگزید

6او با اینکه ماهیت خدایی داشت، اما نخواست از برابری خود با خدا به نفع خود استفاده کند، 7بلکه قدرت و جلال خود را کنار گذاشت و شکل یک بنده را بر خود گرفت، و شبیه انسانها شد؛ 8و وقتی به شکل یک انسان یافت شد، خود را خوار ساخت، و مسیر اطاعت را به‌طور کامل پیمود، اطاعتی تا سرحدّ مرگ، حتی مرگی خفّت‌بار بر روی صلیب!
( فیلیپیان 2:6-8 )
3عیسی می‌دانست که پدر اختیار همه چیز را به دست او سپرده، و اینکه از نزد خدا آمده و باید بار دیگر نزد او بازگردد.
4پس، از سر شام بلند شد، لباس خود را درآورد، حوله‌ای به کمر بست، 5آب در لگن ریخت و به شستن پاهای شاگردان و خشک کردن آنها با حوله پرداخت.
( یوحنا 13:3-5 )
12پس از آنکه پاهای شاگردان خود را شست، لباس خود را پوشید و سر میز شام نشست و پرسید: «آیا فهمیدید چرا این کار را کردم؟ 13شما مرا استاد و خداوند می‌خوانید، و درست می‌گویید چون همین‌طور نیز هست. 14حال، اگر من که خداوند و استاد شما هستم، پاهای شما را شستم، شما نیز باید پاهای یکدیگر را بشویید. 15من به شما سرمشقی دادم تا شما نیز همین‌طور رفتار کنید.
( یوحنا 13:12-15 )

در زمان عیسی، شستن پاها کار پست‌ترین خادم بود، و شاگردان همان لحظه بر سر اینکه چه کسی بزرگ‌تر است بحث می‌کردند. فیلیپیان ۲ انتخاب او را برای چشم‌پوشی از آسایش سلطنتی نشان می‌دهد؛ بالاخانه نشان می‌دهد آن انتخاب در یک حوله و یک تشت چگونه بود. بزرگی در پادشاهی او با این سنجیده می‌شود که کسی تا چه اندازه حاضر است خم شود.

خدمت و بخشش

45چون پسر انسان نیز نیامده تا کسی به او خدمت کند، بلکه آمده است تا به دیگران کمک کند و جانش را در راه آزادی دیگران فدا سازد.»
( مَرقُس 10:45 )
34در چنین وضعی، عیسی فرمود: «ای پدر، اینها را ببخش، زیرا که نمی‌دانند چه می‌کنند.»
سربازان رومی لباسهای عیسی را به حکم قرعه میان خود تقسیم کردند.
( لوقا 23:34 )

سخن مرقس از توضیح خود عیسی دربارهٔ زندگی‌اش آمده است. سخن لوقا از خود صلیب می‌آید، جایی که کسی که به او ظلم می‌شد برای ظالمانش رحمت خواست. محبتی که جلادانش را می‌بخشد در هر عصری نادر است.

او چه کرد و چرا

13او ما را از دنیای تاریک شیطان نجات داد و به ملکوت پسر عزیزش منتقل ساخت، 14همان که از طریق خونش رهایی و آمرزش گناهان را دریافت کردیم.
( کولسیان 1:13-14 )
18او سرِ بدن است، که همان کلیسا باشد. او سرآغاز است، و نخست‌زادۀ آنانی است که به قیامت از مردگان می‌رسند، تا بدین‌سان، او در همه چیز مُقدّم باشد. 19زیرا خدا اراده فرمود که الوهیت کاملش در وجود پسرش ساکن گردد. 20او به‌واسطۀ مسیح، همه چیز را با خود آشتی داد، چه چیزهایی که بر روی زمین‌اند و چه چیزهایی که در آسمان هستند، و با خون او که بر صلیب ریخته شد، صلح و آشتی را فراهم ساخت.
( کولسیان 1:18-20 )
16زیرا خدا به قدری مردم جهان را دوست دارد که یگانه پسر خود را فرستاده است، تا هر که به او ایمان آورد، هلاک نشود بلکه زندگی جاوید بیابد. 17خدا پسر خود را به جهان نفرستاد تا مردمان را محکوم سازد، بلکه تا جهان را به‌وسیلهٔ او نجات بخشد.
( یوحنا 3:16-17 )
8اما ببینید خدا چقدر ما را دوست داشت که با وجود اینکه گناهکار بودیم، مسیح را فرستاد تا در راه ما فدا شود.
( رومیان 5:8 )

«صلح از طریق خون صلیب او» یعنی عیسی با میل خود جانش را داد، و برخاستنش در روز سوم نشان داد که مرگ حرف آخر را نمی‌زند. برای مسیحیان این مرکز کل داستان است: خود خدا بهای رسیدن به ما را می‌پردازد. بسیاری صلیب را فقط تراژدی می‌بینند؛ این نویسندگان آن را بزرگ‌ترین عمل محبت در تاریخ دیدند. در هر آیه انگیزه را ببینید: نه خشم، نه وظیفه، بلکه محبتی که در حالی ارائه شد که هنوز از او دور بودیم.

بالا برده شده

9به همین جهت، خدا او را بی‌نهایت سرافراز کرد و نامی به او بخشید که از هر نام دیگری والاتر است، 10تا به نام عیسی هر زانویی، چه در آسمان، چه بر زمین و چه زیر زمین، خم شود، 11و هر زبانی اقرار کند که عیسی مسیح، خداوند است، برای جلال خدای پدر.
( فیلیپیان 2:9-11 )

او که بدون هیچ امتیاز ویژه‌ای آمد، بالاترین افتخار را دریافت می‌کند، نه با زور، بلکه از جانب پدر. فروتنی هرگز ضعف نبود و در صلیب پایان نیافت؛ از ابتدا راه پادشاه بود. هر زانویی که خم می‌شود تصویری از شناخت شادمانه است، برعکس ردّی که او در آغاز با آن روبه‌رو شد.

دری گشوده

پس از این همه قرن، پرسش اینکه عیسی کیست هنوز شخصی‌ترین پرسشی است که کسی می‌تواند بپرسد. خوش آمدید که انجیل‌ها را آرام بخوانید، پرسش‌هایتان را بپرسید و خودتان ببینید. عیسی هرگز فشار نمی‌آورد. او فقط دعوت می‌کند. در آخرین کتاب کتاب مقدس، او در را نمی‌شکند. او در می‌زند و منتظر می‌ماند تا هر وقت آماده بودیم آن را از درون باز کنیم.

20اکنون در مقابل در ایستاده، در را می‌کوبم. هر که صدای مرا بشنود و در را بگشاید، داخل شده، با او همسفره خواهم شد و او نیز با من.
( مکاشفه 3:20 )
کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر (PCB)