พระเยซูทรงเป็นใคร และเหตุใดพระองค์จึงสำคัญยิ่งนัก
พระเยซูทรงเป็นใคร
เป็นมนุษย์คนหนึ่ง? เป็นผู้เผยพระวจนะ? เป็นพระบุตรของพระเจ้า หรือเป็นพระเจ้าเอง? พระองค์มีสิ่งพิเศษจริง ๆ หรือไม่
พระองค์ทรงเป็นศิลามุมเอกที่ช่างก่อสร้างมองข้ามไป ถูกผู้เชี่ยวชาญด้านพระบัญญัติปฏิเสธ เป็นศิลาที่ทำให้มนุษยชาติสะดุด แต่กระนั้นพระองค์ก็กลายเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดเท่าที่เคยมีชีวิตอยู่บนโลก ชีวิตและคำสอนของพระองค์ทำให้มนุษยชาติแบ่งออกเป็นสามศาสนาใหญ่ของอับราฮัม
สิ่งที่พระองค์ทรงทำเพื่อมนุษยชาตินั้นพิเศษอย่างไร เกิดขึ้นได้อย่างไร และเพราะเหตุใด เรามาค้นหาคำตอบด้วยกัน
ผู้รับใช้ที่ทรงสัญญาไว้นานมาแล้ว
ประมาณ 700 ปีก่อนพระเยซู ผู้เผยพระวจนะอิสยาห์ได้บรรยายถึง "ผู้รับใช้" ของพระเจ้าที่จะเสด็จมา ลองสังเกตว่าพระองค์ทรงสัญญาถึงความเข้มแข็งแบบใด
จงดูผู้รับใช้ของเรา ผู้ซึ่งเราเชิดชู ผู้เลือกสรรของเรา ผู้ซึ่งใจเราปีติยินดี เราได้เอาวิญญาณของเราสวมท่านไว้แล้ว ท่านจะส่งความยุติธรรมออกไปให้แก่บรรดาประชาชาติ ท่านจะไม่ร้องหรือเปล่งเสียงของท่าน หรือกระทำให้ได้ยินเสียงของท่านตามถนน ไม้อ้อช้ำแล้วท่านจะไม่หัก และไส้ตะเกียงที่ลุกริบหรี่อยู่ท่านจะไม่ดับ ท่านจะส่งความยุติธรรมออกไปด้วยความจริง ท่านจะไม่ล้มเหลวหรือท้อแท้จนกว่าท่านจะสถาปนาความยุติธรรมไว้ในโลก และเกาะทั้งหลายจะรอคอยพระราชบัญญัติของท่าน( หนังสืออิสยาห์ 42:1-4 )
พระเจ้า คือ พระเยโฮวาห์ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และทรงขึงมัน ผู้ทรงแผ่แผ่นดินโลกและสิ่งที่บังเกิดจากโลกออกไป ผู้ทรงประทานลมหายใจแก่ประชาชนที่บนโลก และจิตวิญญาณแก่ผู้ดำเนินอยู่บนโลก ตรัสดังนี้ว่า "เราคือพระเยโฮวาห์ เราได้เรียกเจ้ามาด้วยความชอบธรรม เราจะยุดมือเจ้าและจะรักษาเจ้าไว้ เราจะให้เจ้าเป็นตัวพันธสัญญาของมนุษยชาติ เป็นความสว่างแก่บรรดาประชาชาติ เพื่อเบิกตาคนที่ตาบอด เพื่อนำผู้ถูกจำจองออกมาจากคุก นำผู้ที่นั่งในความมืดออกมาจากเรือนจำ( หนังสืออิสยาห์ 42:5-7 )
ผู้รับใช้ที่ไม่ตะโกนเสียงดังไม่ใช่ผู้ช่วยให้รอดที่ผู้คนคาดหวัง พลังของพระองค์จะมาจากความอ่อนโยน และจากพันธกิจที่กว้างไกลเกินกว่าชนชาติเดียว คือ "แสงสว่างแก่บรรดาประชาชาติ" อิสยาห์เขียนในยุคสงครามและการตกเป็นเชลย เมื่อความหวังเปราะบาง และข้อความเหล่านี้ได้กลายเป็นหนึ่งในพระสัญญาที่ล้ำค่าที่สุดในพระคัมภีร์ของชาวยิว
ไม่มีข้อได้เปรียบ
ต่อไปอิสยาห์บรรยายเส้นทางทั้งหมดของผู้รับใช้ และสิ่งที่น่าประหลาดใจคือจุดเริ่มต้นนั้นช่างธรรมดายิ่งนัก
ดูเถิด ผู้รับใช้ของเราจะทำอย่างมีสติปัญญา ท่านจะสูงเด่นและเป็นที่เทิดทูน และท่านจะสูงนัก ด้วยคนเป็นอันมากตะลึงเพราะท่านฉันใด หน้าตาของท่านเสียโฉมมากกว่ามนุษย์คนใด และรูปร่างของท่านก็เสียโฉมมากกว่าบุตรทั้งหลายของมนุษย์คนใด ท่านก็จะกระทำให้บรรดาประชาชาติเป็นอันมากตกตะลึงฉันนั้น บรรดากษัตริย์ก็จะปิดพระโอษฐ์เพราะท่านนั้น เพราะเขาทั้งหลายจะเห็นสิ่งที่ไม่มีใครบอกเขา และเขาจะพิจารณาถึงสิ่งซึ่งเขาไม่เคยได้ยิน( หนังสืออิสยาห์ 52:13-15 )
2เพราะท่านจะเจริญขึ้นต่อพระพักตร์พระองค์อย่างต้นไม้อ่อน และเหมือนรากแตกหน่อมาจากพื้นดินแห้ง ท่านไม่มีรูปร่างหรือความสวยงาม และเมื่อเราทั้งหลายจะมองท่าน ไม่มีความงามที่เราจะพึงปรารถนาท่าน( หนังสืออิสยาห์ 53:2 )
นี่คือหัวใจของเรื่องราว พระเยซูเสด็จมาโดย ไม่มีข้อได้เปรียบใด ๆพระคัมภีร์ไม่ได้บรรยายพระพักตร์หรือรูปร่างของพระองค์ และอิสยาห์ก็ไม่ได้กล่าวว่ารูปลักษณ์ของพระองค์มีอะไรที่จะดึงดูดฝูงชน ความเสียโฉมในบท 52 ข้อ 14 บรรยายสิ่งที่กางเขนกระทำต่อพระองค์ ไม่ใช่รูปลักษณ์ปกติของพระองค์ พระองค์ไม่มีเสียงกึกก้อง ไม่มีพระราชวัง ไม่มีทรัพย์สมบัติ ไม่มีกองทัพ ทุกสิ่งที่พระองค์ทรงชนะ พระองค์ทรงชนะด้วยความรัก ความจริง และความถ่อมใจ นั่นเป็นเหตุผลที่เรื่องราวของพระองค์ยังเข้าถึงผู้คนที่ไม่มีข้อได้เปรียบใด ๆ เป็นของตนเอง คือคนยากจน คนที่ถูกมองข้าม และคนธรรมดา หากท่านเคยรู้สึกว่าไม่มีใครสังเกตเห็น ขอให้สังเกตว่าพระองค์ทรงเริ่มต้นอย่างไร
ถูกดูหมิ่น แต่ทรงแบกความเจ็บปวดของเรา
ม้วนหนังสือทะเลเดดซีมีสำเนาหนังสืออิสยาห์ที่เก่าแก่กว่า 2,000 ปี ดังนั้นถ้อยคำเหล่านี้จึงถูกเขียนไว้อย่างปลอดภัยก่อนที่พระเยซูจะประสูติ
ท่านได้ถูกมนุษย์ดูหมิ่นและทอดทิ้ง เป็นคนที่รับความเศร้าโศกและคุ้นเคยกับความระทมทุกข์ และดังผู้หนึ่งซึ่งคนทนมองดูไม่ได้ ท่านถูกดูหมิ่น และเราทั้งหลายไม่ได้นับถือท่าน แน่ทีเดียวท่านได้แบกความระทมทุกข์ของเราทั้งหลาย และหอบความเศร้าโศกของเราไป กระนั้นเราทั้งหลายก็ยังถือว่าท่านถูกตี คือพระเจ้าทรงโบยตีและข่มใจ แต่ท่านถูกบาดเจ็บเพราะความละเมิดของเราทั้งหลาย ท่านฟกช้ำเพราะความชั่วช้าของเรา การตีสอนอันทำให้เราทั้งหลายปลอดภัยนั้นตกแก่ท่าน ที่ต้องฟกช้ำนั้นก็ให้เราหายดี เราทุกคนได้เจิ่นไปเหมือนแกะ เราทุกคนต่างได้หันไปตามทางของตนเอง และพระเยโฮวาห์ทรงวางลงบนท่านซึ่งความชั่วช้าของเราทุกคน( หนังสืออิสยาห์ 53:3-6 )
ท่านถูกบีบบังคับและท่านถูกข่มใจ ถึงกระนั้นท่านก็ไม่ปริปาก เหมือนลูกแกะที่ถูกนำไปฆ่า และเหมือนแกะที่เป็นใบ้อยู่หน้าผู้ตัดขนของมันฉันใด ท่านก็ไม่ปริปากของท่านเลยฉันนั้น ท่านถูกนำไปจากคุกและท่านไม่ได้รับความยุติธรรมเสียเลย และผู้ใดเล่าจะประกาศเกี่ยวกับพงศ์พันธุ์ของท่าน เพราะท่านต้องถูกตัดออกไปจากแผ่นดินของคนเป็น ต้องถูกตีเพราะการละเมิดของชนชาติของเรา และเขาจัดหลุมศพของท่านไว้กับคนชั่ว ในความตายของท่านเขาจัดไว้กับเศรษฐี แม้ว่าท่านมิได้กระทำการทารุณประการใดเลย และไม่มีการหลอกลวงในปากของท่าน( หนังสืออิสยาห์ 53:7-9 )
ท่านจะเห็นความทุกข์ลำบากแห่งจิตวิญญาณของท่าน และจะพอใจ โดยความรู้ของท่าน ผู้รับใช้อันชอบธรรมของเราจะกระทำให้คนเป็นอันมากนับได้ว่าเป็นคนชอบธรรม เพราะท่านจะแบกบรรดาความชั่วช้าของเขาทั้งหลาย ฉะนี้เราจะแบ่งส่วนหนึ่งให้ท่านกับผู้ยิ่งใหญ่ และท่านจะแบ่งรางวัลกับคนแข็งแรง เพราะท่านเทจิตวิญญาณของท่านถึงความมรณะ และถูกนับเข้ากับบรรดาผู้ละเมิด ท่านก็แบกบาปของคนเป็นอันมาก และทำการอ้อนวอนเพื่อผู้ละเมิด( หนังสืออิสยาห์ 53:11-12 )
คำว่า "คนเป็นอันมาก" และ "ผู้ละเมิด" ของอิสยาห์ก็คือพวกเราทุกคน ภาพที่เห็นคือผู้ที่เลือกยืนอยู่ในที่ที่คนทุกข์ทนยืนอยู่ และแบกสิ่งที่พวกเขาแบกไม่ไหว คริสเตียนยุคแรกอ่านบทนี้ว่าชี้ถึงพระเยซู ผู้อ่านชาวยิวจำนวนมากเข้าใจว่าบทนี้พรรณนาถึงอิสราเอล เราเพียงอ่านอย่างตั้งใจและปล่อยให้ข้อความนั้นพูดเอง
กษัตริย์จากเชื้อสายของดาวิด
พระสัญญาอีกสองข้อทำให้ภาพสมบูรณ์ คือกษัตริย์ผู้ชอบธรรมจากครอบครัวของดาวิด และศิลาที่ช่างก่อสร้างจะทิ้งไป
พระเยโฮวาห์ตรัสว่า "ดูเถิด วันเวลาจะมาถึง เมื่อเราจะเพาะอังกูรชอบธรรมให้ดาวิด และกษัตริย์องค์หนึ่งจะทรงครอบครองและเจริญขึ้น และจะทรงประทานความยุติธรรมและความเที่ยงธรรมในแผ่นดินนั้น( เยเรมีย์ 23:5 )
ศิลาซึ่งช่างก่อได้ปฏิเสธเสีย ได้กลับกลายเป็นศิลามุมเอกแล้ว การนี้เป็นมาจากพระเยโฮวาห์ เป็นการมหัศจรรย์ประจักษ์แก่ตาเรา( เพลงสดุดี 118:22-23 )
ช่างก่อสร้างเตรียมหินไว้สำหรับมุมของอาคาร ซึ่งเป็นหินที่ยึดกำแพงสองด้านเข้าด้วยกัน หินที่ถูกทิ้งกลับกลายเป็นหินที่ยึดทุกสิ่งไว้ เป็นภาพที่น่าตกตะลึง ซึ่งเขียนไว้หลายศตวรรษก่อนพระเยซู ผู้แสวงบุญร้องเพลงนี้ขณะเดินขึ้นไปยังเยรูซาเล็ม ทุกคนในสมัยของพระองค์จึงรู้จักบทเพลงนี้ขึ้นใจ
ประสูติโดยไร้สิทธิพิเศษ
พระเยซูประสูติในเชื้อสายของดาวิด แต่ในรางหญ้า และเติบโตในนาซาเรธ หมู่บ้านที่แทบไม่มีใครสังเกต ลูกาเล่าว่าคนเลี้ยงแกะ ซึ่งเป็นพยานที่ต่ำต้อยที่สุด เป็นผู้มาเยือนกลุ่มแรกของพระองค์ นี่คือวิธีที่เพื่อนบ้านของพระองค์เองมองพระองค์หลายปีต่อมา
คนนี้เป็นลูกช่างไม้มิใช่หรือ มารดาของเขาชื่อมารีย์มิใช่หรือ และน้องชายของเขาชื่อยากอบ โยเสส ซีโมน และยูดาสมิใช่หรือ และน้องสาวก็อยู่กับเรามิใช่หรือ เขาได้สิ่งทั้งปวงเหล่านี้มาจากไหน" เขาทั้งหลายจึงหมางใจในพระองค์ ฝ่ายพระเยซูตรัสกับเขาว่า "ศาสดาพยากรณ์จะไม่ขาดความนับถือ เว้นแต่ในบ้านเมืองของตน และในครัวเรือนของตน"( มัทธิว 13:55-57 )
พระเยซูจึงตรัสกับเขาว่า "สุนัขจิ้งจอกยังมีโพรง และนกในอากาศก็ยังมีรัง แต่บุตรมนุษย์ไม่มีที่ที่จะวางศีรษะ"( มัทธิว 8:20 )
"ลูกของช่างไม้" เป็นวิธีพูดว่า "เรารู้ดีว่าท่านเป็นใคร" ความคุ้นเคยของพวกเขากลายเป็นอุปสรรค พระเยซูองค์เดียวกันนี้ไม่มีบ้านเป็นของพระองค์เอง ประสูติในครอบครัวที่ยากจน พระองค์ใช้ชีวิตราวสามสิบปีอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครรู้จัก ก่อนที่งานสาธารณะของพระองค์จะเริ่มขึ้น
ศิลาที่หลายคนสะดุด
เพราะมีคำเขียนไว้ในพระคัมภีร์ด้วยว่า `ดูก่อน เราวางศิลาก้อนหนึ่งลงในศิโยน เป็นศิลาหัวมุมที่ทรงเลือกแล้ว และเป็นศิลาที่มีค่าอันประเสริฐ และผู้ใดที่เชื่อในพระองค์นั้นก็จะไม่ได้รับความอับอาย' เหตุฉะนั้นพระองค์ทรงมีค่าอันประเสริฐสำหรับท่านทั้งหลายที่เชื่อ แต่สำหรับคนทั้งหลายที่ไม่เชื่อฟังนั้น `ศิลาซึ่งช่างก่อได้ปฏิเสธเสีย ได้กลับกลายเป็นศิลามุมเอกแล้ว' และ `เป็นศิลาที่ทำให้สะดุด และเป็นก้อนหินที่ทำให้ขัดเคืองใจ' ที่เขาสะดุดนั้นเพราะเขาไม่เชื่อฟังพระวจนะ ตามที่เขาถูกกำหนดไว้เช่นนั้นด้วย( 1 เปโตร 2:6-8 )
เปโตร หนึ่งในเพื่อนสนิทที่สุดของพระเยซู เขียนข้อความนี้หลังจากได้เห็นการปฏิเสธด้วยตาของตนเอง และท่านอ้างถึงบทเพลงสรรเสริญเรื่องศิลามุมเอกบทเดียวกับที่เราพบก่อนหน้านี้ คนที่สะดุดไม่ใช่คนร้าย พวกเขาเพียงคาดหวังพระเมสสิยาห์อีกแบบหนึ่ง
ศิลาที่แบ่งแยกโลก
นี่คือเหตุผลที่ชายคนเดียวแบ่งแยกโลก ศาสนาใหญ่สามศาสนามีรากฐานมาจากอับราฮัม และแต่ละศาสนาตอบคำถามว่า "พระเยซูทรงเป็นใคร" ต่างกัน ศาสนายูดายไม่ยอมรับพระองค์ว่าเป็นพระเมสสิยาห์ และยังคงรอคอยพระเมสสิยาห์ที่จะเสด็จมา ศาสนาอิสลามให้เกียรติพระองค์ในฐานะผู้เผยพระวจนะและพระเมสสิยาห์ และคาดว่าพระองค์จะเสด็จกลับมา แต่ไม่ยอมรับว่าพระองค์เป็นพระบุตรของพระเจ้า หรือว่าพระองค์สิ้นพระชนม์บนกางเขน ศาสนาคริสต์ยอมรับพระองค์ว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอด ด้วยวิธีนี้ชีวิตและคำสอนของพระองค์จึงแบ่งมนุษยชาติออกเป็นสามศาสนาใหญ่ของอับราฮัม และการปฏิเสธนั้นยังคงอยู่กับเราจนทุกวันนี้
สิ่งที่ทำให้คริสเตียนประหลาดใจคือเรื่องนี้ได้ถูกบอกไว้ล่วงหน้า พระคัมภีร์ที่ชาวยิวและคริสเตียนใช้ร่วมกัน คือพันธสัญญาเดิม ได้กล่าวไว้แล้วว่าผู้รับใช้ที่ทรงสัญญาไว้จะถูกดูหมิ่นและถูกปฏิเสธ ดังที่เราเห็นในอิสยาห์ บท 53 และสดุดี บท 118 อิสยาห์ยังระบุด้วยว่าใครจะสะดุด และยอห์น ซึ่งเป็นชาวยิวเอง บอกเราว่าเหตุการณ์นั้นได้เกิดขึ้นจริง
แล้วพระองค์จะเป็นสถานบริสุทธิ์ แต่เป็นศิลาที่ทำให้สะดุด และเป็นก้อนหินที่ทำให้ขัดเคืองใจของวงศ์วานทั้งคู่ของอิสราเอล เป็นกับและเป็นบ่วงดักชาวเยรูซาเล็ม และคนเป็นอันมากในพวกเขาจะสะดุดหินนั้น เขาทั้งหลายจะล้มลงและแตกหัก เขาจะติดบ่วงและถูกจับไป"( หนังสืออิสยาห์ 8:14-15 )
พระองค์ได้เสด็จมายังพวกของพระองค์ และพวกของพระองค์นั้นหาได้ต้อนรับพระองค์ไม่( ยอห์น 1:11 )
อิสราเอลและยูดาห์เป็นผู้คนที่รอคอยมานานที่สุด พระเยซูทรงโศกเศร้าเพราะเรื่องนี้ แต่ถ้อยคำสุดท้ายของพระองค์ในที่นี้ไม่ใช่คำอำลา
โอ เยรูซาเล็มๆ ที่ได้ฆ่าบรรดาศาสดาพยากรณ์ และเอาหินขว้างผู้ที่รับใช้มาหาเจ้าถึงตาย เราใคร่จะรวบรวมลูกของเจ้าไว้เนืองๆ เหมือนแม่ไก่กกลูกอยู่ใต้ปีกของมัน แต่เจ้าไม่ยอมเลยหนอ ดูเถิด `บ้านเมืองของเจ้าจะถูกละทิ้งให้รกร้างแก่เจ้า' ด้วยเราว่าแก่เจ้าทั้งหลายว่า เจ้าจะไม่เห็นเราอีกจนกว่าเจ้าจะกล่าวว่า `ขอให้พระองค์ผู้เสด็จมาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าทรงพระเจริญ'"( มัทธิว 23:37-39 )
บรรดาผู้เผยพระวจนะยังสัญญาถึงวันแห่งการยอมรับ เมื่อในที่สุดผู้ที่ถูกปฏิเสธจะได้รับการมองเห็นตามที่พระองค์เป็นจริง
และเราจะเทวิญญาณแห่งพระคุณและการวิงวอนบนราชวงศ์ดาวิดและชาวเยรูซาเล็ม เขาทั้งหลายจะมองดูเราผู้ซึ่งเขาเองได้แทง เขาจึงจะไว้ทุกข์เพื่อท่านเหมือนคนไว้ทุกข์เพื่อบุตรชายคนเดียวของตน และจะร้องไห้อย่างขมขื่นเพื่อท่าน เหมือนอย่างคนร้องไห้อย่างขมขื่นเพื่อบุตรหัวปีของตน( เศคาริยา 12:10 )
สำหรับคริสเตียน การแบ่งแยกจึงไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวมาตั้งแต่ต้น และเรื่องราวนั้นยังไม่จบ เราสามารถให้เกียรติเพื่อนบ้านทุกศาสนา และยังคงเชิญชวนทุกคนอย่างอ่อนโยนให้มองอีกครั้ง แล้วพระองค์ทรงเป็นใครตามพระคัมภีร์ นี่คือคำตอบของพระคัมภีร์เอง มอบให้เป็นของขวัญเพื่อพิจารณา ไม่ใช่การเรียกร้อง
พระองค์ทรงเป็นใครอย่างแท้จริง
1ในเริ่มแรกนั้นพระวาทะทรงเป็นอยู่แล้ว และพระวาทะทรงอยู่กับพระเจ้า และพระวาทะทรงเป็นพระเจ้า 2ในเริ่มแรกนั้นพระองค์นั้นทรงอยู่กับพระเจ้า3พระองค์ทรงสร้างสิ่งทั้งปวงขึ้นมา และในบรรดาสิ่งที่เป็นมานั้น ไม่มีสักสิ่งเดียวที่ได้เป็นมานอกเหนือพระองค์14พระวาทะได้ทรงสภาพของเนื้อหนัง และทรงอยู่ท่ามกลางเรา (และเราทั้งหลายได้เห็นสง่าราศีของพระองค์ คือสง่าราศีอันสมกับพระบุตรองค์เดียวที่บังเกิดจากพระบิดา) บริบูรณ์ด้วยพระคุณและความจริง( ยอห์น 1:1-3,14 )
พระองค์ทรงเป็นพระฉายของพระเจ้า ผู้ซึ่งไม่ประจักษ์แก่ตา ทรงเป็นบุตรหัวปีเหนือสรรพสิ่งทั้งปวง เพราะว่าโดยพระองค์สรรพสิ่งได้ถูกสร้างขึ้น ทั้งในท้องฟ้าและที่แผ่นดินโลก สิ่งซึ่งประจักษ์แก่ตาและซึ่งไม่ประจักษ์แก่ตา ไม่ว่าจะเป็นเทวบัลลังก์ หรือเป็นเทพอาณาจักร หรือเป็นเทพผู้ครอง หรือศักดิเทพ สรรพสิ่งทั้งสิ้นถูกสร้างขึ้นโดยพระองค์และเพื่อพระองค์ พระองค์ทรงดำรงอยู่ก่อนสรรพสิ่งทั้งปวง และสรรพสิ่งทั้งปวงเป็นระเบียบอยู่โดยพระองค์( โคโลสี 1:15-17 )
ทางของพระเจ้าอันยิ่งใหญ่และลึกลับซึ่งไม่มีใครปฏิเสธได้ก็คือ พระเจ้าทรงปรากฏในเนื้อหนัง พระวิญญาณได้ทรงพิสูจน์แล้ว หมู่ทูตสวรรค์ก็เห็น และมีผู้ประกาศพระองค์แก่ชนต่างชาติ มีชาวโลกเชื่อถือพระองค์ และพระองค์ทรงถูกรับขึ้นไปในสง่าราศี( 1 ทิโมธี 3:16 )
ยอห์นเขียนพระกิตติคุณของท่านในฐานะประจักษ์พยาน เปาโลเขียนถึงคริสตจักรในเมืองโคโลสี และข้อความในหนังสือ 1 ทิโมธีอาจเป็นเพลงสรรเสริญของคริสเตียนยุคแรก ผู้เขียนสามคน ความเชื่อมั่นเดียวกัน คือพระผู้สร้างเองได้เสด็จเข้ามาในชีวิตมนุษย์ พร้อมความหิวและน้ำตาทั้งสิ้น เปาโลเขียนจดหมายถึงชาวโคโลสีขณะอยู่ในคุก ซึ่งทำให้ความมั่นใจของท่านเกี่ยวกับความยิ่งใหญ่ของพระเยซูน่าประทับใจยิ่งขึ้น คำว่า "พระบุตรหัวปี" ในที่นั้นหมายถึงเป็นที่หนึ่งในอันดับและเกียรติ ไม่ได้หมายถึงถูกสร้างเป็นองค์แรก นั่นคือเหตุผลที่คริสเตียนเรียกพระเยซูว่าพระบุตรของพระเจ้า
ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดทรงเลือกที่ต่ำที่สุด
พระองค์ผู้ทรงสภาพของพระเจ้า แต่มิได้ทรงถือว่าการเท่าเทียมกับพระเจ้านั้นเป็นสิ่งที่จะต้องยึดถือ แต่ได้กลับทรงสละ และทรงรับสภาพทาส ทรงถือกำเนิดเป็นมนุษย์ และเมื่อทรงปรากฏพระองค์ในสภาพมนุษย์แล้ว พระองค์ก็ทรงถ่อมพระองค์ลง ยอมเชื่อฟังจนถึงความมรณา กระทั่งความมรณาที่กางเขน( ฟีลิปปี 2:6-8 )
พระเยซูทรงทราบว่าพระบิดาได้ประทานสิ่งทั้งปวงให้อยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์ และทรงทราบว่าพระองค์มาจากพระเจ้า และจะไปหาพระเจ้า พระองค์ทรงลุกขึ้นจากการรับประทานอาหารเย็น ทรงถอดฉลองพระองค์ออกวางไว้ และทรงเอาผ้าเช็ดตัวคาดเอวพระองค์ไว้ แล้วก็ทรงเทน้ำลงในอ่าง และทรงตั้งต้นเอาน้ำล้างเท้าของพวกสาวก และเช็ดด้วยผ้าที่ทรงคาดเอวไว้นั้น( ยอห์น 13:3-5 )
เมื่อพระองค์ทรงล้างเท้าเขาทั้งหลายแล้ว พระองค์ก็ทรงฉลองพระองค์ และเอนพระกายลงอีกตรัสกับเขาว่า "ท่านทั้งหลายเข้าใจในสิ่งที่เราได้กระทำแก่ท่านหรือ ท่านทั้งหลายเรียกเราว่า พระอาจารย์และองค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านเรียกถูกแล้ว เพราะเราเป็นเช่นนั้น ฉะนั้นถ้าเราผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าและพระอาจารย์ของท่าน ได้ล้างเท้าของพวกท่าน พวกท่านก็ควรจะล้างเท้าของกันและกันด้วย เพราะว่าเราได้วางแบบแก่ท่านแล้ว เพื่อให้ท่านทำเหมือนดังที่เราได้กระทำแก่ท่าน( ยอห์น 13:12-15 )
ในสมัยของพระเยซู การล้างเท้าเป็นงานของผู้รับใช้ที่ต่ำต้อยที่สุด และเหล่าสาวกเพิ่งโต้เถียงกันว่าใครยิ่งใหญ่ที่สุด ฟีลิปปี บท 2 แสดงการที่พระองค์ทรงเลือกสละความสุขสบายแบบกษัตริย์ ห้องชั้นบนแสดงให้เห็นว่าการเลือกนั้นเป็นอย่างไรเมื่อมีผ้าเช็ดตัวและอ่างน้ำ ในอาณาจักรของพระองค์ ความยิ่งใหญ่วัดจากการที่ใครสักคนยอมก้มลงต่ำเพียงใด
การรับใช้และการให้อภัย
เพราะว่าบุตรมนุษย์มิได้มาเพื่อรับการปรนนิบัติ แต่ท่านมาเพื่อจะปรนนิบัติเขา และประทานชีวิตของท่านให้เป็นค่าไถ่คนเป็นอันมาก"( มาระโก 10:45 )
34ฝ่ายพระเยซูจึงทรงอธิษฐานว่า “ข้าแต่พระบิดา ขอโปรดอภัยโทษเขา เพราะว่าเขาไม่รู้ว่าเขาทำอะไร” เขาก็เอาฉลองพระองค์จับสลากแบ่งปันกัน( ลูกา 23:34 )
ถ้อยคำของมาระโกมาจากคำอธิบายของพระเยซูเองเกี่ยวกับชีวิตของพระองค์ ถ้อยคำของลูกามาจากกางเขนเอง ที่ซึ่งผู้ถูกกระทำผิดทูลขอความเมตตาให้แก่ผู้ที่กระทำผิดต่อพระองค์ ความรักที่ให้อภัยแม้แต่ผู้ประหารเป็นสิ่งหายากในทุกยุคทุกสมัย
สิ่งที่พระองค์ทรงทำ และเหตุผล
พระองค์ได้ทรงช่วยเราให้พ้นจากอำนาจของความมืด และได้ทรงย้ายเรามาตั้งไว้ในอาณาจักรแห่งพระบุตรที่รักของพระองค์ ในพระบุตรนั้นเราจึงได้รับการไถ่โดยพระโลหิตของพระองค์ คือเป็นการทรงโปรดยกบาปทั้งหลายของเรา( โคโลสี 1:13-14 )
พระองค์ทรงเป็นศีรษะของกายคือคริสตจักร พระองค์ทรงเป็นที่เริ่มต้น เป็นบุตรหัวปีที่ทรงเป็นขึ้นมาจากความตาย เพื่อพระองค์จะได้ทรงเป็นเอกในสรรพสิ่งทั้งปวง ด้วยว่าเป็นที่ชอบพระทัยพระบิดาที่จะให้ความบริบูรณ์ทั้งสิ้นมีอยู่ในพระองค์ และโดยพระองค์นั้นให้สิ่งสารพัดกลับคืนดีกับพระองค์เอง โดยพระองค์นั้นข้าพเจ้าพูดได้ว่า ไม่ว่าสิ่งนั้นจะอยู่ในแผ่นดินโลกหรือในท้องฟ้า พระองค์ทรงทำให้มีสันติภาพโดยพระโลหิตแห่งกางเขนของพระองค์( โคโลสี 1:18-20 )
16เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลก จนได้ทรงประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ที่บังเกิดมา เพื่อผู้ใดที่เชื่อในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์ 17เพราะว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงใช้พระบุตรของพระองค์เข้ามาในโลกเพื่อจะพิพากษาโลก แต่เพื่อช่วยโลกให้รอดโดยพระบุตรนั้น( ยอห์น 3:16-17 )
8แต่พระเจ้าทรงสำแดงความรักของพระองค์แก่เราทั้งหลาย คือขณะที่เรายังเป็นคนบาปอยู่นั้น พระคริสต์ได้ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อเรา( หนังสือโรม 5:8 )
"สันติภาพโดยพระโลหิตแห่งกางเขนของพระองค์" หมายความว่าพระเยซูทรงสละชีวิตด้วยความเต็มพระทัย และการที่พระองค์ทรงเป็นขึ้นมาในวันที่สามแสดงว่าความตายไม่ได้มีคำสุดท้าย สำหรับคริสเตียน นี่คือหัวใจของเรื่องราวทั้งหมด คือพระเจ้าเองทรงจ่ายราคาเพื่อเข้าถึงเรา หลายคนมองกางเขนเป็นเพียงโศกนาฏกรรม แต่ผู้เขียนเหล่านี้มองว่าเป็นการกระทำแห่งความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ ขอให้สังเกตแรงจูงใจในทุกข้อ ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่หน้าที่ แต่เป็นความรัก ที่ประทานให้ขณะที่เรายังอยู่ห่างไกลจากพระองค์
ทรงได้รับการยกขึ้น
เหตุฉะนั้นพระเจ้าจึงได้ทรงยกพระองค์ขึ้นอย่างสูงที่สุดด้วย และได้ทรงประทานพระนามเหนือนามทั้งปวงให้แก่พระองค์ เพื่อ `หัวเข่าทุกหัวเข่า' ในสวรรค์ก็ดี ที่แผ่นดินโลกก็ดี ใต้พื้นแผ่นดินโลกก็ดี `จะต้องคุกกราบลง' นมัสการในพระนามแห่งพระเยซูนั้น และเพื่อ `ลิ้นทุกลิ้นจะยอมรับ' ว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า อันเป็นการถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าพระบิดา( ฟีลิปปี 2:9-11 )
ผู้ที่เสด็จมาโดยไม่มีข้อได้เปรียบใด ๆ ได้รับเกียรติสูงสุด ไม่ใช่ด้วยการบังคับ แต่จากพระบิดา ความถ่อมใจไม่เคยเป็นความอ่อนแอ และไม่ได้จบลงที่กางเขน แต่เป็นหนทางของกษัตริย์มาโดยตลอด ภาพของทุกเข่าที่คุกลงคือภาพของการยอมรับด้วยความชื่นชมยินดี ตรงข้ามกับการปฏิเสธที่พระองค์ทรงเผชิญในตอนแรก
ประตูที่เปิดอยู่
หลายศตวรรษผ่านไป คำถามที่ว่าพระเยซูทรงเป็นใครยังคงเป็นคำถามส่วนตัวที่สุดที่ใครจะถามได้ ท่านยินดีต้อนรับที่จะอ่านพระกิตติคุณอย่างช้า ๆ ถามคำถามของท่าน และเห็นด้วยตนเอง พระเยซูไม่เคยบังคับ พระองค์เพียงเชื้อเชิญ ในหนังสือเล่มสุดท้ายของพระคัมภีร์ พระองค์ไม่ได้พังประตูเข้ามา พระองค์ทรงเคาะ และรอให้เราเปิดจากข้างใน เมื่อเราพร้อม
ดูเถิด เรายืนเคาะอยู่ที่ประตู ถ้าผู้ใดได้ยินเสียงของเรา และเปิดประตู เราจะเข้าไปหาผู้นั้น และจะรับประทานอาหารร่วมกับเขา และเขาจะรับประทานอาหารร่วมกับเรา( หนังสือวิวรณ์ 3:20 )