ເປັນຫຍັງຄົນຊອບທຳຈຶ່ງທົນທຸກ ແລະ ຄົນຊົ່ວຈຶ່ງຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ? ຄວາມຍຸຕິທຳຢູ່ໃສ?
ໃນໂລກນີ້ ເຮົາມັກເຫັນວ່າຜູ້ຄົນບໍ່ໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຢ່າງຍຸຕິທຳ. ເຮົາເຫັນຄົນຊອບທຳທົນທຸກ ແລະ ຄົນຊົ່ວຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ. ແຕ່ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເປັນແບບນັ້ນ? ຕາມພຣະຄຳພີ ພຣະເຈົ້າປະທານຄວາມຍຸຕິທຳໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຖືກປະຕິບັດຢ່າງບໍ່ຍຸຕິທຳ.
ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ໃຫ້ຄວາມເປັນທຳ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳແກ່ທຸກຄົນທີ່ຖືກກົດຂີ່.( ເພງສັນລະເສີນ 103:6 )
ແຕ່ຖ້າພຣະເຈົ້າປະທານຄວາມຍຸຕິທຳ ເປັນຫຍັງເຮົາຈຶ່ງເຫັນຄວາມບໍ່ຍຸຕິທຳຫລາຍຢ່າງຢູ່ອ້ອມຂ້າງເຮົາ?
ໃຫ້ເຮົາຍ້ອນເບິ່ງອະດີດ. ເຮົາຄວນຈະຍຸຕິທຳຕໍ່ກັນ ຊ່ວຍເຫລືອ ແລະ ແບ່ງປັນຄວາມຮັກໃຫ້ແກ່ກັນ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ເຮົາໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ໂຫດຮ້າຍຕໍ່ໜ້າພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າ ຢູ່ທີ່ນີ້ ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.
ພວກເຂົາຖວາຍລູກຊາຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ລູກສາວຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ບັນດາພະທຽມ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເລືອດບໍລິສຸດຫລັ່ງໄຫລ, ຄືເລືອດຂອງລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວຂອງພວກເຂົາ, ເຊິ່ງພວກເຂົາໄດ້ຖວາຍແກ່ບັນດາຮູບເຄົາລົບຂອງການາອານ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນເປັນມົນທິນດ້ວຍເລືອດ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເປັນມົນທິນດ້ວຍສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຮັດ; ພວກເຂົາເຮັດຕົນເອງຄືກັບໂສເພນີໂດຍການກະທຳຂອງພວກເຂົາ. ເຫດສະນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈຶ່ງໃຈຮ້າຍໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ກຽດຊັງຜູ້ທີ່ເປັນກຳມະສິດຂອງພຣະອົງ.( ເພງສັນລະເສີນ 106:37-40 )
ແລະ ແມ່ນແຕ່ໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ ເຮົາກໍຢ້ານທີ່ຈະເບິ່ງຕົນເອງຢ່າງຊື່ສັດ. ບໍ່ພຽງແຕ່ການກະທຳຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຢ້ານທີ່ຈະປະເມີນຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຮົາຢ່າງເປັນກາງນຳອີກ. ມັນຍາກຫລາຍທີ່ຈະຍອມຮັບຄຳຕິຊົມທີ່ຊື່ສັດຂອງຄົນອື່ນກ່ຽວກັບຕົວເຮົາ. ແຕ່ເຮົາກັບມັກຄຳຕົວະທີ່ຫວານຫູຫລາຍກວ່າ.
ພວກເຈົ້າກຽດຊັງຄົນທີ່ຕໍ່ສູ້ເພື່ອຄວາມຍຸຕິທຳໃນສານ ແລະ ລັງກຽດຄົນທີ່ເວົ້າຄວາມຈິງ.( ອາໂມດ 5:10 )
ເປັນເວລາຫລາຍສັດຕະວັດ ເຮົາ - ມະນຸດ - ບໍ່ໄດ້ຕັດສິນຄົນອື່ນທີ່ເປັນຄືກັນກັບເຮົາຢ່າງຍຸຕິທຳ. ແລະ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາບໍ່ອາດປ່ອຍໃຫ້ສິ່ງນັ້ນຜ່ານໄປໂດຍບໍ່ສົນໃຈໄດ້. ເຖິງແມ່ນເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນເມືອງຂອງປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແຕ່ເມືອງນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການພິພາກສາອັນຍຸຕິທຳຄືກັນກັບຄົນອື່ນໆ. ເຮົາບໍ່ສາມາດເຮັດສິ່ງຊົ່ວຕໍ່ໄປ ແລະ ອາໄສວ່າພຣະເຈົ້າຈະອະໄພໃຫ້ເຮົາຕະຫລອດໄປໄດ້.
“ຈົ່ງຂຶ້ນໄປ ແລະ ລົງມາຕາມຖະໜົນຫົນທາງຂອງເຢຣູຊາເລັມ, ຈົ່ງເບິ່ງໄປອ້ອມຮອບ ແລະ ຈົ່ງພິຈາລະນາເບິ່ງ, ຈົ່ງຄົ້ນຫາຢູ່ຕາມແຈທາງຂອງເມືອງ. ຖ້າເຈົ້າພົບແມ່ນແຕ່ຄົນດຽວ ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດຢ່າງສັດຊື່ ແລະ ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ, ເຮົາກໍຈະຍົກໂທດໃຫ້ເມືອງນີ້.( ເຢເຣມີຢາ 5:1 )
ບັນດາກະສັດຂອງໂລກນີ້, ແລະ ບໍ່ມີຊົນຊາດໃດໃນໂລກນີ້ເຊື່ອວ່າ, ຂ້າເສິກ ແລະ ສັດຕູຈະສາມາດເຂົ້າໄປ ປະຕູເຢຣູຊາເລັມເຂົ້າໄດ້. ແຕ່ມັນກໍເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ເພາະຄວາມບາບຂອງບັນດາຜູ້ທຳນວາຍຂອງເມືອງນັ້ນ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງບັນດາປະໂລຫິດຂອງເມືອງນັ້ນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເລືອດຂອງຄົນຊອບທຳ ຫລັ່ງໄຫລຢູ່ກາງເມືອງ.( ເພງຄໍ່າຄວນ 4:12-13 )
ຍ້ອນຄວາມບໍ່ຍຸຕິທຳຂອງເຮົາຕໍ່ຄົນອື່ນ ຄວາມກຽດຊັງຂອງເຮົາຕໍ່ຄວາມຈິງ ຄວາມຈອງຫອງ ແລະ ບາບຂອງເຮົາ ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ແຍກຕົວເອງອອກຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະ ແຍກຕົວເອງອອກຈາກຄວາມຍຸຕິທຳ. ເຮົາເຕັມໃຈຍ່າງໜີຈາກທະເລສາບທີ່ມີນ້ຳໃສດັ່ງແກ້ວ ໄກອອກໄປ ແລະ ໄກອອກໄປອີກ ແລ້ວກໍຫິວນ້ຳ ແລະ ຮ້ອງວ່າ “ນ້ຳຢູ່ໃສ? ຂ້ອຍບໍ່ເຫັນມັນ!” ພຣະເຈົ້າຢູ່ໃສ ພຣະອົງຊ່ວຍບໍ່ໄດ້ບໍ?
ແນ່ນອນ ແຂນຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວບໍ່ໄດ້ສັ້ນເກີນກວ່າທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ທັງຫູຂອງພຣະອົງກໍບໍ່ໄດ້ໜວກເກີນກວ່າຈະໄດ້ຍິນ. ແຕ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ແຍກພວກເຈົ້າອອກຈາກພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ; ບາບຂອງເຈົ້າເຮັດໃຫ້ພຣະອົງເຊື່ອງໜ້າຂອງພຣະອົງຈາກເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງບໍ່ຮັບຟັງ. ເພາະມືຂອງພວກເຈົ້າເປື້ອນດ້ວຍເລືອດ, ນິ້ວມືຂອງເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກຜິດ. ຮີມສົບຂອງພວກເຈົ້າເວົ້າຕົວະ, ແລະ ລີ້ນຂອງພວກເຈົ້າຈົ່ມເຖິງສິ່ງຊົ່ວຮ້າຍ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຍຸຕິທຳ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດດຳເນີນຄະດີດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດສຸດຈະລິດ. ພວກເຂົາວາງໃຈໃນການຂັດແຍ້ງອັນບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ພວກເຂົາເວົ້າຕົວະ ພວກເຂົາກໍ່ຄວາມເດືອດຮ້ອນ ແລະ ໃຫ້ກຳເນີດຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ພວກເຂົາຟັກໄຂ່ງູພິດ ແລະ ປັ່ນໃຍແມງມູມ. ຜູ້ໃດກິນໄຂ່ຂອງພວກເຂົາກໍຈະຕາຍ, ແລະ ເມື່ອໄຂ່ໜ່ວຍໃດແຕກ, ງູພິດກໍເລືອອອກມາ. ໃຍແມງມຸມທີ່ພວກເຂົາປັ່ນຂຶ້ນມາກໍໃຊ້ປະໂຫຍດເປັນເຄື່ອງນຸ່ງບໍ່ໄດ້; ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດປົກຄຸມໂຕເອງດ້ວຍສິ່ງທີ່ຕົນເຮັດຂຶ້ນ. ການກະທໍາຂອງພວກເຂົາຄືການກະທໍາທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະ ການກະທໍາອັນຮຸນແຮງຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາ. ຕີນຂອງພວກເຂົາແລ່ນເຂົ້າຫາບາບ; ແລະ ພວກເຂົາວ່ອງໄວທີ່ຈະເອົາຊີວິດຜູ້ບໍລິສຸດ. ພວກເຂົາດໍາເນີນຕາມແຜນການຊົ່ວຮ້າຍ; ການກະທໍາອັນຮຸນແຮງເປັນສັນຍາລັກບົ່ງບອກທາງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກທາງແຫ່ງສັນຕິສຸກ; ບໍ່ມີຄວາມຍຸຕິທຳໃນຫົນທາງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ມັນກາຍເປັນຖະໜົນທີ່ຄົດລ້ຽວ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ດຳເນີນໃນທາງຂອງພວກເຂົາຈະຮູ້ຈັກສັນຕິສຸກ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຍຸຕິທຳຈຶ່ງຫ່າງໄກຈາກພວກເຮົາ, ແລະ ຄວາມຊອບທຳບໍ່ໄດ້ມາເຖິງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຊອກຫາຄວາມສະຫວ່າງ, ແຕ່ກໍພົບແຕ່ຄວາມມືດ; ພວກເຮົາຊອກຫາຄວາມສົດໃສ, ແຕ່ເຮົາກໍເດີນຢູ່ໃນເງົາມືດມິດ. ພວກເຮົາຄຳໄປຕາມກຳແພງຄືຄົນຕາບອດ, ຄຳຫາທາງຄືຄົນບໍ່ມີຕາ. ກາງເວັນພວກເຮົາກໍສະດຸດລົ້ມຄືຕອນກາງຄືນ; ພວກເຮົາຈຶ່ງເປັນຄືຄົນຕາຍທ່າມກາງຄົນເຂັ້ມແຂງ. ພວກເຮົາທຸກຄົນຄາງຄືໝີ; ຄວນຄາງສຽງເສົ້າຄືນົກກາງແກ. ພວກເຮົາຊອກຫາຄວາມຍຸຕິທຳ, ແຕ່ບໍ່ພົບຫຍັງເລີຍ; ແນມຫາການຊ່ວຍກູ້ໃຫ້ພົ້ນ, ແຕ່ມັນຢູ່ໄກ.( ເອຊາຢາ 59:1-11 )
ແມ່ນແລ້ວ ເຮົາໄດ້ເຮັດບາບ. ແລະ ແມ່ນແລ້ວ ເຮົາຍັງເຮັດບາບຢູ່. ເຮົາໄດ້ເຮັດຜິດພາດ. ແຕ່ເຮົາກໍສາມາດເປີດໃຈຂອງເຮົາຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ກັບໃຈໃໝ່ ແລະ ທູນຂໍການອະໄພໂທດໄດ້. ແລະ ເມື່ອເຮົາເປີດໃຈໃຫ້ພຣະເຈົ້າແລ້ວ ໃຫ້ເຮົາປິດໃຈຕໍ່ບາບນັບແຕ່ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ.
“ເຫດສະນັ້ນ ບຸດມະນຸດ, ຈົ່ງກ່າວກັບພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງເຈົ້າວ່າ, ‘ຄວາມຊອບທຳຂອງຄົນຊອບທຳຈະບໍ່ຊ່ວຍລາວຖ້າລາວບໍ່ເຊື່ອຟັງ ແລະ ຄວາມຊົ່ວຂອງຄົນຊົ່ວຈະບໍ່ເຮັດໃຫ້ລາວລົ້ມລົງຖ້າລາວຫັນຈາກຄວາມຊົ່ວນັ້ນ. ຖ້າຄົນຊອບທຳເຮັດບາບ ຈະບໍ່ສາມາດດຳລົງຊີວິດຢູ່ໄດ້ເຖິງວ່າພວກເຂົາເຄີຍເປັນຄົນຊອບທຳໃນເມື່ອກ່ອນ’. ຖ້າເຮົາບອກຄົນຊອບທຳວ່າ ພວກເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ ແຕ່ຕໍ່ມາພວກເຂົາກໍໄວ້ວາງໃຈໃນຄວາມຊອບທຳຂອງຕົນ ແລະ ເຮັດຊົ່ວ, ສິ່ງຊອບທຳທີ່ຄົນນັ້ນໄດ້ເຮັດໄວ້ຈະບໍ່ຖືກຈົດຈຳອີກ. ພວກເຂົາຈະຕາຍເພາະຄວາມຊົ່ວທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ. ແລະ ຖ້າເຮົາບອກຄົນຊົ່ວວ່າ, ‘ເຈົ້າຈະຕາຍຢ່າງແນ່ນອນ’ ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີຈາກຄວາມບາບຂອງຕົນ ແລະ ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຍຸຕິທຳ ຖ້າພວກເຂົາຄືນສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຢຶດມາຄ້ຳປະກັນໃຫ້ແກ່ລູກໜີ້, ສົ່ງຄືນສິ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລັກມາ, ເຮັດຕາມດຳລັດ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ ແລະ ບໍ່ເຮັດຊົ່ວ ຄົນນັ້ນກໍຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ; ພວກເຂົາຈະບໍ່ຕາຍ. ເຮົາຈະບໍ່ຈົດຈຳບາບໃດໆທີ່ຄົນນັ້ນໄດ້ເຮັດໄປແລ້ວມາລົງໂທດລາວອີກເລີຍ. ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດສິ່ງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຍຸຕິທຳ; ພວກເຂົາຈະມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງແນ່ນອນ. “ເຖິງປານນັ້ນ ພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດຂອງເຈົ້າກໍຍັງກ່າວວ່າ, ‘ວິຖີທາງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຍຸຕິທຳ’. ແຕ່ວິຖີທາງຂອງພວກເຂົາທີ່ບໍ່ຍຸຕິທຳ.( ເອເຊກຽນ 33:12-17 )
ເຮົາໝັ້ນໃຈໄດ້ວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງຟັງເຮົາ. ເຮົາໝັ້ນໃຈໄດ້ວ່າບໍ່ມີວັນສາຍເກີນໄປທີ່ຈະຫັນໜີຈາກບາບຂອງເຮົາ ແລະ ຮັບການອະໄພໂທດ ຮັບພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ.
ພໍ່ເມດຕາສົງສານລູກຂອງຕົນຢ່າງໃດ, ພຣະເຈົ້າຢາເວກໍເມດຕາສົງສານບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະອົງຢ່າງນັ້ນ;( ເພງສັນລະເສີນ 103:13 )
ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮົາຮັກ ເຮົາກໍຕັກເຕືອນ ແລະ ຕີສອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ກັບໃຈ.( ພຣະນິມິດ 3:19 )
ແລະ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ ຄວາມຍຸຕິທຳຈະມີໄຊຊະນະ ແລະ ທຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບ.
“ເຮົາຄືພຣະເຈົ້າຢາເວທີ່ຄົ້ນເບິ່ງຈິດໃຈ ແລະ ກວດສອບຄວາມຄິດ, ເພື່ອໃຫ້ບຳເໜັດແກ່ທຸກຄົນຕາມການປະພຶດ ແລະ ການກະທໍາຂອງພວກເຂົາ”.( ເຢເຣມີຢາ 17:10 )
ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ເປັນຫຍັງຄົນທີ່ຊອບທຳແທ້ໆຈຶ່ງທົນທຸກ?
ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາຈະບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄວາມຈິງທີ່ວ່າບໍ່ມີຈັກຄົນດຽວໃນໂລກທີ່ບໍ່ມີບາບ ເຮົາກໍຍັງຕ້ອງຈື່ໄວ້ວ່າເຮົາບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈທາງຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເໝີໄປ. ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາອາດເຂົ້າໃຈ ວ່າສິ່ງໃດດີ ແລະ ສິ່ງໃດຊົ່ວແຕ່ເຮົາກໍບໍ່ສາມາດນຳໃຊ້ຄວາມຮູ້ນັ້ນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພາະເຮົາບໍ່ໄດ້ເຫັນພາບລວມທັງໝົດ.
“ຟ້າສະຫວັນສູງກວ່າແຜ່ນດິນໂລກສັນໃດ, ວິຖີຂອງເຮົາກໍສູງກວ່າທາງຂອງເຈົ້າ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງເຮົາກໍສູງກວ່າຄວາມຄິດຂອງເຈົ້າສັນນັ້ນ.( ເອຊາຢາ 55:9 )
ແລະ ເຮົາຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈສະເໝີໄປວ່າ ເປັນຫຍັງຄົນດີທີ່ເຮົາຮູ້ຈັກຈຶ່ງຕ້ອງພົບກັບຄວາມໂສກເສົ້າຫລາຍຢ່າງໃນຊີວິດ. ແຕ່ໃຫ້ເຮົາເບິ່ງຕົວຢ່າງບາງຢ່າງໃນພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ທົນທຸກ. ຂໍໃຫ້ຈື່ເລື່ອງຂອງໂຢເຊັບ ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນຈາກການເປັນທາດມາເປັນຜູ້ມີອຳນາດຫລາຍທີ່ສຸດອັນດັບສອງໃນເອຢິບ.
ແລະ ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຊາຍຄົນໜຶ່ງໄປລ່ວງໜ້າພວກເພິ່ນ ຄືໂຢເຊັບ, ຖືກຂາຍໄປເປັນຂ້າທາດ. ຕີນຂອງພວກເພິ່ນຊ້ຳເພາະຖືກຕີດ້ວຍໂສ້ຈ່ອງຈຳ. ຄໍຂອງພວກເພິ່ນຖືກຄ້ຳຄາຢູ່ໃນເຫລັກ, ຈົນກວ່າສິ່ງທີ່ເພິ່ນບອກໄວ້ເປັນຈິງຂຶ້ນມາ, ຈົນກວ່າພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວຈະພິສູດວ່າເພິ່ນເວົ້າຄວາມຈິງ.( ເພງສັນລະເສີນ 105:17-19 )
ໂຢເຊັບໄດ້ຜ່ານການທົດລອງຫລາຍຢ່າງກ່ອນຈະໄດ້ຮັບພອນທີ່ລາວລໍຖ້າມາດົນ. ແລະ ການທົດລອງທີ່ລາວໄດ້ຮັບນັ້ນບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນການລົງໂທດສຳລັບບາບຂອງລາວ ແຕ່ເປັນຂະບວນການຮຽນຮູ້ທີ່ຈຳເປັນ ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ລາວເໝາະສົມກັບຕຳແໜ່ງສູງທີ່ລາວຈະໄດ້ຮັບ.
ພຣະເຢຊູເອງກໍໄດ້ທົນທຸກໃນຊີວິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງບໍ່ໄດ້ເຮັດບາບ.
ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງເປັນພຣະບຸດກໍຕາມ ພຣະອົງກໍຮຽນຮູ້ທີ່ຈະເຊື່ອຟັງຈາກຄວາມທຸກທີ່ພຣະອົງປະເຊີນ.( ເຮັບເຣີ 5:8 )
ບາງຄົນໃນພວກເຮົາໄດ້ສູນເສຍພໍ່ແມ່ ຫລື ຄົນທີ່ຮັກ. ພວກເຂົາໄດ້ເສຍຊີວິດໄປ ເຖິງແມ່ນເຮົາຈະອະທິຖານຕໍ່ພຣະເຈົ້າທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ ທູນຂໍໃຫ້ຊີວິດຂອງພວກເຂົາລອດກໍຕາມ. ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຟັງເຮົາ?
ເມື່ອຄົນທີ່ເຮົາຮັກຕາຍໄປ ເຮົາກໍສູນເສຍການເຊື່ອມຕໍ່ກັບພວກເຂົາ ເຮົາບໍ່ສາມາດເຫັນພວກເຂົາ ລົມກັບພວກເຂົາ ເຫັນຮອຍຍິ້ມຂອງພວກເຂົາ ຫລື ຮັບຄຳແນະນຳທີ່ໃຫ້ກຳລັງໃຈໄດ້ອີກ. ເຮົາເຫັນຄວາມຕາຍຂອງພວກເຂົາເປັນຈຸດຈົບທີ່ເຮົາເຮັດຫຍັງບໍ່ໄດ້ອີກແລ້ວ... ແຕ່ພຣະເຈົ້າເຮັດໄດ້. ບໍ່ມີຈັກຄົນດຽວທີ່ຕາຍສຳລັບພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າຊົງຟັງເຮົາ ແລະ ຄຳອະທິຖານຂອງເຮົາ. ພຣະອົງປາຖະໜາສິ່ງທີ່ດີສຳລັບເຮົາ ແຕ່ພຣະອົງກໍປາຖະໜາສິ່ງທີ່ດີສຳລັບຄົນທີ່ເຮົາໄດ້ສູນເສຍໄປເຊັ່ນກັນ.
ຄົນຊອບທຳຈິບຫາຍໄປ, ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເອົາໃຈໃສ່; ຄົນທີ່ດຳເນີນໃນທາງຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອົາໄປ, ແລະ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເຂົ້າໃຈວ່າ, ຄົນຊອບທຳຖືກຮັບໄປ ເພື່ອໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ. ບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງທ່ຽງທຳ ກໍເຂົ້າສູ່ສັນຕິສຸກ; ພວກເຂົາໄດ້ພັກສະຫງົບເມື່ອພວກເຂົາຕາຍ.( ເອຊາຢາ 57:1-2 )
ທ່ານເຊື່ອວ່າທ່ານສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຊີວິດກໍຍັງຍາກລຳບາກຫລາຍສຳລັບທ່ານບໍ? ຄືກັບພໍ່ທີ່ເຕັມດ້ວຍຄວາມຮັກ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາກຳລັງສັ່ງສອນ ແລະ ຕີສອນເຮົາ ຊຳລະເຮົາໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະ ຕຽມເຮົາໃຫ້ພ້ອມທີ່ຈະຮັບຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າ.
ຈົ່ງອົດທົນຕໍ່ຄວາມລຳບາກໂດຍຖືວ່າເປັນການຕີສອນ. ພຣະເຈົ້າປະຕິບັດຕໍ່ພວກເຈົ້າໃນຖານະເປັນລູກຂອງພຣະອົງ. ເພາະມີລູກຄົນໃດທີ່ພໍ່ບໍ່ເຄີຍຕີສອນ? ຖ້າພວກເຈົ້າບໍ່ຖືກຕີສອນ ແລະ ທຸກຄົນໄດ້ຮັບການຕີສອນນັ້ນ ພວກເຈົ້າກໍເປັນລູກນອກກົດໝາຍ ແລະ ບໍ່ແມ່ນລູກແທ້. ຫລາຍກວ່ານັ້ນ, ພວກເຮົາທັງຫລາຍມີພໍ່ທີ່ເປັນມະນຸດ ຜູ້ຕີສອນພວກເຮົາ ແລະ ພວກເຮົາກໍຍັງນັບຖືເພິ່ນທີ່ເຮັດຢ່າງນັ້ນ. ຫລາຍກວ່ານັ້ນຈັກເທົ່າໃດນໍທີ່ພວກເຮົາຄວນຢູ່ໃນໂອວາດຂອງພຣະບິດາແຫ່ງຈິດວິນຍານທັງຫລາຍ ແລະ ມີຊີວິດຢູ່! ພໍ່ຂອງພວກເຮົາຕີສອນພວກເຮົາໃນຂະນະໜຶ່ງຕາມທີ່ພວກເພິ່ນຄິດເຫັນວ່າດີທີ່ສຸດ. ແຕ່ພຣະເຈົ້າຕີສອນພວກເຮົາເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອພວກເຮົາຈະໄດ້ມີສ່ວນໃນຄວາມບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ. ໃນເວລາທີ່ມີການຕີສອນນັ້ນບໍ່ເປັນໜ້າຊື່ນໃຈເລີຍ, ມີແຕ່ຄວາມເຈັບປວດ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພາຍຫລັງມາຈະເກີດຜົນເປັນຄວາມຊອບທຳ ແລະ ສັນຕິສຸກແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກຝົນດ້ວຍການຕີສອນນັ້ນ.( ເຮັບເຣີ 12:7-11 )
ພວກເຈົ້າຊື່ນຊົມຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ໃນສິ່ງທັງໝົດນີ້, ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຂະນະນີ້ພວກເຈົ້າຕ້ອງທົນທຸກກັບຄວາມໂສກເສົ້າໃນການທົດລອງທຸກຢ່າງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ ສິ່ງເຫລົ່ານີ້ມີມາກໍເພື່ອພິສູດວ່າພວກເຈົ້າມີຄວາມເຊື່ອແທ້, ຄວາມເຊື່ອນີ້ລ້ຳຄ່າຍິ່ງກວ່າຄຳ ເຊິ່ງສາມາດເສື່ອມສູນໄປເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ຖືກຫລອມດ້ວຍໄຟ ຄວາມເຊື່ອນີ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄຳສັນລະເສີນ, ສະຫງ່າລາສີ ແລະ ກຽດຕິຍົດເມື່ອພຣະເຢຊູຄຣິດເຈົ້າຈະມາປາກົດ.( 1 ເປໂຕ 1:6-7 )
ເຮົາເຫັນຄົນທີ່ເຮັດຊົ່ວມີຊີວິດທີ່ສະຫງົບສຸກ ລອດພົ້ນຈາກຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ເພີດເພີນກັບຄວາມສຸກສະບາຍຫລາຍຢ່າງ. ບາງຄົນໃນພວກເຂົາໄດ້ທຳລາຍຊີວິດຂອງເຮົາ ແລະ ມັກໃຊ້ຄົນອື່ນເພື່ອສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງຕົນ. ເຮົາບໍ່ເຫັນການພິພາກສາໃດໆເກີດຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ເຮົາບໍ່ຄວນຄິດວ່າພວກເຂົາຈະລອດພົ້ນຈາກການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້.
ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງໄດ້ດິ້ນຮົນຕໍ່ສູ້; ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຂົາມີສຸຂະພາບດີ ແລະ ແຂງແຮງ. ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງໄດ້ແບກພາລະເໝືອນກັບຄົນອື່ນໆ ພວກເຂົາບໍ່ຕ້ອງເປັນທຸກດ້ວຍໂລກໄພໄຂ້ເຈັບ. ເຫດສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຄ້ອງຄວາມຈອງຫອງເປັນສາຍຄໍຂອງຕົນ; ພວກເຂົາສວມຄວາມຮຸນແຮງເປັນເຄື່ອງນຸ່ງໃຫ້ຕົນ. ຄວາມຊົ່ວຊ້າອອກມາຈາກໃຈທີ່ຕາຍດ້ານຂອງພວກເຂົາ ຄວາມຄິດຊົ່ວໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາໄຮ້ຂີດຈຳກັດ. ພວກເຂົາເຢາະເຢີ້ຍ ແລະ ເວົ້າດ້ວຍຄວາມມຸ່ງຮ້າຍ ພວກເຂົາຄຸກຄາມກົດຂີ່ດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ. ປາກຂອງພວກເຂົາອ້າງສິດເໜືອຟ້າສະຫວັນ, ລິ້ນຂອງພວກເຂົາອວດອ້າງກຳມະສິດເໜືອແຜ່ນດິນໂລກ. ເຫດສະນັ້ນ ຄົນຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງຫັນໄປຫາພວກເຂົາ ແລະ ດື່ມນ້ຳໝົດໄປຢ່າງຫລວງຫລາຍ. ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ “ພຣະເຈົ້າຈະຮູ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ອົງຜູ້ສູງສຸດຈະຮູ້ຫຍັງ?”( ເພງສັນລະເສີນ 73:4-11 )
ແນ່ນອນ ພຣະອົງໃຫ້ພວກເຂົາຢືນຢູ່ເທິງບ່ອນມື່ນ ພຣະອົງໂຍນພວກເຂົາລົງສູ່ຄວາມຈິບຫາຍ. ພວກເຂົາຖືກທຳລາຍໄປໃນທັນທີ, ຖືກກວາດລ້າງໄປໝົດສິ້ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ! ຂ້າແດ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເມື່ອພຣະອົງລຸກຂຶ້ນກໍເໝືອນຄົນທີ່ຕື່ນຈາກຝັນ ພຣະອົງຈະດູຖູກຢຽດຢາມພວກເຂົາວ່າເປັນພຽງພາບໃນຄວາມຝັນ.( ເພງສັນລະເສີນ 73:18-20 )
ຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກຄິດບໍ່ສາມາດຮູ້ໄດ້, ຄົນໂງ່ກໍບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້, ຄືເຖິງແມ່ນຄົນຊົ່ວຈະງອກງາມຂຶ້ນດັ່ງຫຍ້າ ແລະ ຄົນຊົ່ວທັງຫລາຍຈະຮຸ່ງເຮືອງ, ພວກເຂົາກໍຈະຖືກທຳລາຍໄປຕະຫລອດການ.( ເພງສັນລະເສີນ 92:6-7 )
ຢ່າກັງວົນໃຈເພາະຄົນຊົ່ວ ຫລື ຢ່າອິດສາຄົນຊົ່ວຮ້າຍ, ເພາະຄົນຊົ່ວບໍ່ມີຄວາມຫວັງໃນອະນາຄົດ ຕະກຽງຂອງຄົນຊົ່ວຈະດັບໄປ.( ສຸພາສິດ 24:19-20 )
ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າພຣະເຈົ້າທ່ຽງທຳ ແລະ ຍຸຕິທຳສະເໝີ. ເຮົາບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈທາງຂອງພຣະອົງສະເໝີໄປ ແລະ ບາງຄັ້ງເຮົາກໍດ່ວນຕັດສິນຄົນອື່ນ. ແທນທີ່ຈະເປັນແບບນັ້ນ ໃຫ້ເຮົາມອບຄວາມຍຸຕິທຳໄວ້ກັບພຣະເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ພະຍາຍາມຢ່າງສຸດຄວາມສາມາດທີ່ຈະປະຕິບັດຕໍ່ທຸກຄົນອ້ອມຂ້າງດ້ວຍຄວາມນັບຖື ແລະ ຄວາມຮັກ.
ພຣະເຈົ້າຢາເວຢູ່ໃກ້ທຸກຄົນທີ່ຮ້ອງຫາພຣະອົງ, ຢູ່ໃກ້ທຸກຄົນທີ່ຮ້ອງຫາພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຈິງ. ພຣະອົງສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງທຸກຄົນທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ; ພຣະອົງຮັບຟັງຄຳຮ້ອງຂໍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນ.( ເພງສັນລະເສີນ 145:18-19 )
ຢ່າຢ້ານ, ຢ່າໝົດກຳລັງໃຈເລີຍ. ພຣະເຈົ້າຢາເວເອງຈະນຳໜ້າເຈົ້າ ແລະ ຢູ່ກັບເຈົ້າ; ພຣະອົງຈະບໍ່ໄປຈາກເຈົ້າ ຫລື ປະຖິ້ມເຈົ້າເລີຍ”.( ພຣະບັນຍັດສອງ 31:8 )