मुख्य मजकुराकडे जा

येशू कोण आहे, आणि तो इतका महत्त्वाचा का आहे?

येशूचे प्रतिनिधित्व करणारी एकाकी आकृती उगवत्या सूर्याकडे चालत आहे आणि दूरवरचे लोक व वळणावळणाचे रस्ते असलेल्या विस्तीर्ण प्रदेशाकडे पाहत आहे; हे त्याच्या ओळखीचे रहस्य आणि मानवतेवरील त्याचा सखोल प्रभाव यांचे प्रतीक आहे.

येशू कोण आहे?

एक मनुष्य? एक संदेष्टा? देवाचा पुत्र, की स्वतः देव? त्याच्यामध्ये खरोखर काही विशेष आहे का?

बांधकाम करणाऱ्यांनी नाकारलेला कोनशिला तो होता; तोराहच्या तज्ज्ञांनी झिडकारलेला, मानवजातीला अडखळण ठरलेला दगड. तरीही पृथ्वीवर होऊन गेलेल्या सर्वांमध्ये तो सर्वात प्रसिद्ध व्यक्ती झाला. त्याच्या जीवनाने आणि शिकवणुकीने मानवजात अब्राहामिक अशा तीन मोठ्या धर्मांमध्ये विभागली गेली.

त्याने मानवजातीसाठी जे केले त्यात इतके विशेष काय आहे? ते कसे घडले आणि का? चला, शोधून पाहू या.

फार पूर्वी अभिवचन दिलेला एक सेवक

येशूच्या सुमारे ७०० वर्षे आधी यशया संदेष्ट्याने देवाच्या एका येणाऱ्या "सेवकाचे" वर्णन केले. त्याने कोणत्या प्रकारचे सामर्थ्य अभिवचन दिले ते पाहा.

1पाहा, माझा सेवक, ज्याला मी उचलून धरतो; माझा निवडलेला, याच्या विषयी माझा जीव आनंदीत आहेः
मी आपला आत्मा त्याच्याठायी ठेवीन; तो राष्ट्रावर न्याय आणील.
2तो मोठ्याने ओरडणार नाही किंवा आरोळी ठोकणार नाही किंवा त्याचा आवाज रस्त्यावर ऐकू येऊ देणार नाही.
3तो चेपलेला बोरू मोडणार नाही आणि मिणमिणती वातसुध्दा तो विझवणार नाही. तो प्रामाणिकपणे न्याय देईल.
4पृथ्वीवर न्याय प्रस्थापित करीपर्यंत तो मंदावणार नाही किंवा धैर्यहीन होणार नाही;
आणि किनारपट्टीवरील देश त्याच्या नियमशास्त्राची वाट पाहतील.
( यश. 42:1-4 )
5परमेश्वर देव हे म्हणत आहे, ज्याने आकाश निर्माण केले आणि त्यास विस्तारीले; ज्याने पृथ्वी पसरली आणि ज्यामध्ये जीवन दिले आहे;
तो त्यावरील लोकांस श्वास देतो आणि त्यावर राहणाऱ्यांना जिवन देतो;
6मी, परमेश्वराने, तुला न्यायानुसार बोलाविले आहे आणि तुझा हात धरीन.
मी तुझे रक्षण करीन आणि तुला लोकांसाठी करार व परराष्ट्रीयांसाठी प्रकाश देणारा असे करीन.
7आंधळ्यांचे डोळे उघडावे, बंदिवानांना अंधारकोठडीतून
आणि अंधारात बसलेल्यांना बंदीगृहातून सोडवावे.
( यश. 42:5-7 )

ओरडून न बोलणारा सेवक हा तारणकर्त्याबद्दल लोकांच्या अपेक्षेप्रमाणे नव्हता. त्याचे सामर्थ्य सौम्यतेतून येणार होते, आणि एका राष्ट्रापेक्षा व्यापक अशा ध्येयातून: "राष्ट्रांसाठी प्रकाश." यशयाने युद्ध आणि बंदिवासाच्या काळात लिहिले, जेव्हा आशा नाजूक होती, आणि ही वचने यहुदी शास्त्रातील सर्वात मौल्यवान अभिवचनांपैकी एक बनली.

कोणतेही विशेष फायदे नाहीत

आता यशया सेवकाचा संपूर्ण मार्ग वर्णन करतो, आणि आश्चर्य हे की त्याची सुरुवात किती साधी आहे.

13माझ्या सेवकाकडे पाहा. तो सुज्ञपणे व्यवहार करणार आणि यशस्वी होणार.
तो उंचावला जाईल आणि उंच व थोर होईल.
14“माझ्या सेवकाला पाहून खूप लोकांस धक्का बसला.
त्याचे रुप कोणाही मनुष्यापेक्षा बिघडलेले होते, म्हणून त्याचे रुप दुसऱ्या मनुष्यांपेक्षा फार वेगळे होते.
15तो पुष्कळ राष्ट्रांस शिंपडील, त्याच्याकडे पाहून राजे आपली तोंडे बंद करतील, कारण जे त्यांना सांगितले नव्हते ते पाहतील, आणि जे त्यांनी ऐकले नव्हते ते समजतील.”
( यश. 52:13-15 )
2कारण तो एखाद्या रोपट्याप्रमाणे परमेश्वरासमोर वाढला आणि शुष्क भूमीवर अंकुराप्रमाणे वाढला;
त्याच्यात उल्लेखनीय रुप किंवा सौंदर्य नव्हते. जेव्हा आम्ही त्यास पाहीले, आम्हास आकर्षित करून घेईल अशी सुंदरता त्याच्यात नव्हती.
( यश. 53:2 )

ही कथेचे हृदय आहे: येशू आला कोणत्याही विशेष फायद्यांविना. बायबल त्याच्या चेहऱ्याचे किंवा शरीरयष्टीचे वर्णन देत नाही, आणि गर्दी ओढून घ्यावी असे त्याच्या दिसण्यात काहीच नव्हते असे यशया सांगतो. ५२:१४ मधील विद्रूपता क्रुसाने त्याचे काय केले याचे वर्णन करते, त्याच्या सामान्य दिसण्याचे नाही. त्याला गर्जणारा आवाज नव्हता, राजवाडा नव्हता, संपत्ती नव्हती, सैन्य नव्हते. त्याने जे काही जिंकले, ते प्रेम, सत्य आणि नम्रतेने जिंकले. म्हणूनच त्याची कथा आजही अशा लोकांपर्यंत पोहोचते ज्यांच्याकडे स्वतःचे कोणतेही फायदे नाहीत: गरीब, दुर्लक्षित, सामान्य माणसे. जर तुम्हाला कधी कोणी लक्षातच घेत नाही असे वाटले असेल, तर त्याची सुरुवात कशी झाली ते पाहा.

तुच्छ मानलेला, तरीही आपले दुःख वाहणारा

मृत समुद्राच्या गुंडाळ्यांमध्ये २,००० वर्षांहून जुनी यशयाची एक प्रत आहे, म्हणजे हे शब्द येशूच्या जन्माआधीच निश्चितपणे लिहिले गेले होते.

3लोकांनी तुच्छ मानलेला आणि नाकारलेला; दुःखी आणि यातनेशी परिचित तो मनुष्य होता.
ज्याच्यापासून लोक आपले तोंड लपवत, असा तो तुच्छ होता; आणि आम्ही त्यास किरकोळ मानले.
4पण खरोखर त्याने आमचे विकार आणि आमचे दुःख आपल्यावर घेऊन वाहिले;
तरी आम्ही देवाने त्यास शिक्षा केलेली, देवाने त्यास हाणलेला आणि पीडलेला असा आम्ही विचार केला.
5पण आमच्या बंडखोर कृत्यांच्या कारणांमुळे तो भोसकला गेला; आमच्या अपराधांमुळे तो चिरडला गेला.
आमच्या शांतीसाठी त्याच्यावर शिक्षा आली, त्याच्या जखमांनी आम्हास आरोग्य मिळाले.
6पण आम्ही मेंढराप्रमाणे बहकून दूर गेलो होतो; आम्ही सर्व आपापल्या मार्गात फिरलो होतो,
आणि परमेश्वराने आमचे सर्व अपराध त्याच्यावर ठेवले.
( यश. 53:3-6 )
7त्याच्यावर अत्याचार झाले; तरी जेव्हा त्याने आपल्या स्वतःला नम्र केले तेव्हा त्याने आपले तोंडही उघडले नाही;
जसे कोकरू कापणाऱ्यापुढे आणि मेंढी लोकर कातणाऱ्यासमोर शांत राहते, तसे त्याने आपले तोंड उघडले नाही.
8बळजबरी करून आणि निवाडा करून त्यास दोषी ठरवून,
पण त्यास जिवंतांच्या भूमीतून काढून नेले; कारण माझ्या लोकांच्या अपराधांमुळे त्याच्यावर दंड ठेवण्यात आला. त्या पिढीपासून कोणी त्याच्याबद्दल असा विचार केला काय?
9त्याची कबर दुष्टांबरोबर करण्याचा त्यांचा बेत होता, त्याच्या मृत्यूनंतर त्यास श्रीमंताबरोबर पुरले.
तरी त्याने काही हिंसा केली नव्हती किंवा त्याच्या मुखात काही कपट नव्हते.
( यश. 53:7-9 )
11तो आपल्या जिवाच्या दुःखसहनानंतर, तो पाहील व त्याच्या आपल्या ज्ञानाने समाधानी होईल.
माझा आपला नितीमान सेवक पुष्कळांचा न्याय करील; तो त्यांच्या अन्यायाचा भार आपल्यावर घेईल.
12ह्यामुळेच मी त्यास त्याचा वाटा मोठ्या जमावामध्ये देईल, आणि तो अनेक बिघडलेल्याबरोबर विभागून घेईल,
कारण त्याने आपले जीवन मरणापर्यंत उघडे केले आणि तो अपराध्यात गणलेला होता.
त्याने बहुतांचे पाप आपल्यावर घेतले आणि अपराध्यांसाठी मध्यस्थी केली.
( यश. 53:11-12 )

यशयाचे "पुष्कळ" आणि "अपराधी" म्हणजे आपण सर्व. दुःखी लोक जिथे उभे असतात तिथे उभे राहण्याचे आणि त्यांना सहन न होणारे ओझे वाहण्याचे जो निवडतो त्याचे हे चित्र आहे. सुरुवातीच्या ख्रिस्ती लोकांनी हा अध्याय येशूकडे निर्देश करतो असे वाचले; अनेक यहुदी वाचकांनी तो इस्राएलचे वर्णन करतो असे समजले. आपण फक्त काळजीपूर्वक वाचू आणि त्याला बोलू देऊ.

दावीदाच्या वंशातील एक राजा

चित्र पूर्ण करणारी आणखी दोन अभिवचने: दावीदाच्या घराण्यातील नीतिमान राजा, आणि बांधकाम करणारे फेकून देतील असा एक दगड.

5परमेश्वर असे म्हणतो, पाहा! असे दिवस येत आहेत. “मी दावीदाकरीता नितीमान अंकुर उगवीन.”
तो राजा म्हणून राज्य करेल, तो देशात न्याय व न्यायीपण करील, आणि भरभराट घेऊन येईल.
( यिर्म. 23:5 )
22इमारत बांधणाऱ्यांनी जो दगड नाकारला होता,
तोच कोनाशिला झाला आहे.
23परमेश्वराने हे केले आहे;
आमच्या दृष्टीने ते अतिशय अद्भुत आहे.
( स्तोत्र. 118:22-23 )

बांधकाम करणारे इमारतीच्या कोपऱ्यासाठी दगड घडवत, जो दोन भिंतींना जोडून धरतो. नाकारलेला दगड सर्वकाही धरून ठेवणारा तोच दगड बनणे हे आश्चर्यकारक चित्र आहे, येशूच्या कितीतरी शतके आधी लिहिलेले. यरुशलेमाकडे चढून जाणारे यात्रेकरू ते गात असत, म्हणून त्याच्या काळी सर्वांना ते तोंडपाठ होते.

विशेष हक्काशिवाय जन्मलेला

येशू दावीदाच्या वंशात जन्मला, तरीही गोठ्यातल्या कुंडात, आणि नासरेथ या कोणी फारसे न पाहिलेल्या गावात वाढला. लूक सांगतो की सर्वात नम्र साक्षीदार असलेले मेंढपाळ हे त्याचे पहिले पाहुणे होते. काही वर्षांनंतर त्याच्या स्वतःच्या शेजाऱ्यांनी त्याला कसे पाहिले ते येथे आहे.

55हा सुताराचा पुत्र ना? याच्या आईला मरीया म्हणतात ना? याकोब, योसे, शिमोन व यहूदा, हे याचे भाऊ ना? 56याच्या बहि‍णी, त्या सर्व आपणाबरोबर नाहीत काय? मग ते सर्व याला कोठून? 57असे ते त्याच्याविषयी अडखळले. येशूने त्यास म्हटले, “संदेष्ट्याला आपला देश व आपले घर यामध्ये मात्र सन्मान मिळत नाही.”
( मत्त. 13:55-57 )
20येशू त्यास म्हणाला, “खोकडांस बि‍ळे व आकाशातील पाखरांस घरटी आहेत, परंतु मनुष्याच्या पुत्राला आपले डोके टेकण्यास ठिकाण नाही.”
( मत्त. 8:20 )

"सुताराचा मुलगा" म्हणजे "तू कोण आहेस हे आम्हाला नेमके माहीत आहे" असे म्हणण्याची पद्धत होती. त्यांची ओळखच अडथळा ठरली. याच येशूला स्वतःचे घरही नव्हते. गरीब कुटुंबात जन्मलेल्या त्याने सार्वजनिक सेवा सुरू होण्यापूर्वी सुमारे तीस वर्षे शांतपणे अज्ञात अवस्थेत घालवली.

ज्या दगडावर अनेकजण अडखळले

6म्हणून शास्त्रलेखातही असे आहे की, “पाहा, मी एक निवडलेला व मोलवान असलेला, कोनशिला सियोनात ठेवतो आणि जो त्याच्यावर विश्वास ठेवतो तो फजीत होणार नाही.”
7म्हणून विश्वास ठेवणार्‍या तुम्हास तो मोलवान आहे; पण, जे विश्वास ठेवत नाहीत त्यांना ‘बांधणार्‍यांनी जो दगड नाकारला तोच कोपर्‍याचा मुख्य कोनशिला झाला आहे.’
8असा देखील शास्त्रलेख आहे,
“अडखळण्याचा दगड व अडथळ्याचा खडक झाला आहे.” ते वचन मानीत नसल्यामुळे अडखळतात आणि त्यासाठीच ते नेमलेले होते.
( 1 पेत्र. 2:6-8 )

येशूच्या जवळच्या मित्रांपैकी एक असलेल्या पेत्राने नाकारले जाणे स्वतः पाहिल्यानंतर हे लिहिले, आणि आपण आधी पाहिलेल्या त्याच कोनशिलेच्या स्तोत्राचा तो उल्लेख करतो. जे अडखळले ते खलनायक नव्हते; त्यांना वेगळ्याच प्रकारचा मशीहा अपेक्षित होता.

ज्या दगडाने जगाची विभागणी केली

एका माणसाने जगाची विभागणी का केली ते येथे आहे. तीन मोठे धर्म आपली मुळे अब्राहामापर्यंत नेतात, आणि "येशू कोण आहे?" याचे प्रत्येकाचे उत्तर वेगळे आहे. यहुदी धर्म त्याला मशीहा म्हणून स्वीकारत नाही आणि मशीहा येण्याची अजूनही वाट पाहतो. इस्लाम त्याचा संदेष्टा आणि मशीहा म्हणून आदर करतो आणि त्याच्या परतण्याची अपेक्षा करतो, तरीही तो देवाचा पुत्र आहे किंवा क्रुसावर मरण पावला हे मान्य करत नाही. ख्रिस्ती धर्म त्याला देवाचा पुत्र आणि तारणारा म्हणून स्वीकारतो. अशा प्रकारे त्याच्या जीवनाने आणि शिकवणुकीने मानवजात तीन प्रमुख अब्राहामिक धर्मांमध्ये विभागली, आणि नाकारले जाणे आजही आपल्यासोबत आहे.

ख्रिस्ती लोकांना आश्चर्य वाटते ते हे की हे आधीच सांगितले गेले होते. यहुदी आणि ख्रिस्ती लोकांचे समान शास्त्र, जुना करार, यात अभिवचन दिलेल्या सेवकाला तुच्छ लेखले जाईल आणि नाकारले जाईल असे आधीच म्हटले होते, जसे आपण यशया ५३ आणि स्तोत्र ११८ मध्ये पाहिले. कोण अडखळेल हेही यशयाने सांगितले, आणि स्वतः यहुदी असलेला योहान आपल्याला सांगतो की तसे घडले:

14तो एक पवित्रस्थान होईल; परंतु इस्राएलाच्या दोन्ही घराण्याला तो ठेच लागणारा धोंडा व अडखण्याचा खडक
आणि यरूशलेमेतील रहिवाश्यास पाश व सापळा असा होईल.
15पुष्कळ लोक त्यावर ठेचा खातील, पडतील व फुटतील, पाशांत अडकून पकडल्या जातील.”
( यश. 8:14-15 )
11जे त्याचे स्वतःचे त्यांच्याकडे तो आला, तरी त्याच्या स्वकीयांनी त्याचा स्वीकार केला नाही.
( योहा. 1:11 )

इस्राएल आणि यहूदा हेच सर्वात दीर्घकाळ वाट पाहणारे लोक होते. येशू त्याबद्दल दुःखी झाला, पण येथील त्याचे शेवटचे शब्द निरोपाचे नाहीत:

37 “हे, यरूशलेमे, यरूशलेमे, संदेष्ट्यांना ठार मारणाऱ्या, देवाने तुझ्याकडे पाठवलेल्यांना दगडमार करणाऱ्या, कोंबडी जशी आपल्या पिल्लांना पंखाखाली एकवटते तसे तुझ्या मुलांबाळांना एकवटण्याची पुष्कळ वेळा माझी इच्छा होती, पण तुमची इच्छा नव्हती. 38पाहा, आता तुमचे घर तुमच्यासाठी ओसाड होईल. 39मी तुला सांगतो, प्रभूच्या नावाने येणारा धन्यवादित असो. असे म्हणेपर्यंत तू मला पाहणारच नाहीस.”
( मत्त. 23:37-39 )

संदेष्टे ओळखीचा एक दिवसही अभिवचन देतात, जेव्हा नाकारलेला तो शेवटी तो जसा आहे तसा ओळखला जाईल:

10“मी दावीदाच्या घराण्यात आणि यरूशलेममध्ये राहणाऱ्या लोकात करुणेचा व दयेचा आत्मा ओतीन. ज्यांनी ‘एका’ ला भोसकले, तेच माझ्याकडे बघतील, आणि कष्टी होतील. आपला एकुलता एक मुलगा वारल्यावर अथवा पहिला मुलगा वारल्यावर एखाद्याला जेवढे दु:ख होते, तेवढेच दु:ख त्यांना होईल.
( जख. 12:10 )

म्हणून ख्रिस्ती लोकांसाठी ही फूट पराभव नाही. ती सुरुवातीपासूनच कथेचा भाग होती, आणि कथा अजून संपलेली नाही. आपण प्रत्येक धर्माच्या शेजाऱ्यांचा आदर करू शकतो, आणि तरीही सर्वांना पुन्हा एकदा पाहण्यासाठी हळुवारपणे आमंत्रित करू शकतो. तर बायबलनुसार तो कोण आहे? त्याचे स्वतःचे उत्तर येथे आहे, विचार करण्यासाठी भेट म्हणून दिलेले, कधीही आग्रह म्हणून नाही.

तो खरोखर कोण आहे

1प्रारंभी शब्द होता, शब्द देवासह होता आणि शब्द देव होता. 2तोच प्रारंभी देवासह होता. 3सर्वकाही त्याच्याद्वारे झाले आणि जे काही झाले ते त्याने केल्यावांचून झाले नाही.
14शब्द देह झाला व त्याने आमच्यात वस्ती केली आणि आम्ही त्याचे गौरव पाहीले, ते पित्यापासून आलेल्या एकुलत्या एकाचे गौरव असावे असे कृपेने व सत्याने परिपूर्ण होते.
( योहा. 1:1-3,14 )
15ख्रिस्त अदृश्य देवाचा प्रतिरूप आहे आणि सर्व उत्पत्तीत ज्येष्ठ आहे. 16कारण स्वर्गात व पृथ्वीवर, दृश्य आणि अदृश्य, राजासने किंवा शासने, सत्ता किंवा शक्ती, अशा सर्व गोष्टी त्याच्याद्वारे केल्या गेल्या; सर्व गोष्टी त्याच्याद्वारे व त्याच्यामध्ये केल्या गेल्या. 17तो सर्वांच्या आधीचा आहे आणि त्याच्यामध्ये सर्वकाही अस्तित्वात आहे.
( कल. 1:15-17 )
16सुभक्तीचे रहस्य निर्विवाद मोठे आहे
तो देहात प्रकट झाला,
आत्म्याने तो नीतिमान ठरवला गेला,
तो देवदूतांच्या दृष्टीस पडला,
राष्ट्रांमध्ये गाजवला गेला,
जगात त्याच्यावर विश्वास ठेवण्यात आला,
तो गौरवात वर घेतला गेला.
( 1 तीम. 3:16 )

योहानाने आपले शुभवर्तमान प्रत्यक्षदर्शी म्हणून लिहिले, पौलाने कलस्सै येथील मंडळीला लिहिले, आणि १ तीमथ्यातील ओळ ही कदाचित सुरुवातीच्या ख्रिस्ती लोकांचे एक स्तोत्र असावे. तीन लेखक, एकच खात्री: स्वतः निर्माणकर्ता मानवी जीवनात, त्यातील भूक आणि अश्रूंसह आला. पौलाने कलस्सैकरांस पत्र तुरुंगात असताना लिहिले, ज्यामुळे येशूच्या महानतेबद्दलचा त्यातील विश्वास आणखी लक्षवेधी ठरतो. तेथे "प्रथमजन्मलेला" म्हणजे दर्जात आणि सन्मानात पहिला, प्रथम निर्माण केलेला नव्हे. म्हणूनच ख्रिस्ती लोक येशूला देवाचा पुत्र म्हणतात.

सर्वात महान असलेल्याने सर्वात खालचे स्थान निवडले

6तो देवाच्या स्वरूपाचा असूनही, त्याने आपण देवाच्या बरोबरीचे असणे हा लाभ आहे असे त्याने मानले नाही, 7तर स्वतःला रिकामे केले, म्हणजे मनुष्याच्या प्रतिरूपाचे होऊन दासाचे स्वरूप धारण केले, 8आणि मनुष्य प्रकृतीचे असे प्रकट होऊन त्याने स्वतःला लीन केले आणि त्याने मरण आणि तेही वधस्तंभावरचे मरण सोसले; येथपर्यंत आज्ञापालन करून त्याने स्वतःला लीन केले.
( फिलि. 2:6-8 )
3येशू जाणत होता की, पित्याने त्याच्या हातात सर्व दिले होते आणि तो देवाकडून आला होता व देवाकडे जात होता; 4येशू भोजनावरून उठला, त्याने आपली बाह्यवस्त्रे एकीकडे ठेवली आणि एक कापड घेऊन आपल्या कमरेला बांधला. 5त्यानंतर येशू एका गंगाळात पाणी ओतून आणि तो शिष्यांचे पाय धुऊ लागला व कमरेला बांधलेल्या कापडाने पुसू लागला.
( योहा. 13:3-5 )
12मग त्याने त्यांचे पाय धुतल्यावर आपली बाह्यवस्त्रे घालून व तो पुन्हा खाली बसल्यावर त्यांना म्हणाला, “मी तुम्हास काय केले ते तुम्हास समजले काय? 13तुम्ही मला ‘गुरू’ आणि ‘प्रभू’ म्हणता आणि ते ठीक म्हणता, कारण मी तसाच आहे. 14मग मी जर तुमचा प्रभू आणि गुरू असता तुमचे पाय धुतले तर तुम्हीपण एकमेकांचे पाय धुवावेत. 15कारण मी तुम्हास केले तसे तुम्हीही करावे म्हणून मी तुम्हास उदाहरण दिले आहे.
( योहा. 13:12-15 )

येशूच्या काळात पाय धुणे हे सर्वात खालच्या सेवकाचे काम होते, आणि शिष्य नुकतेच कोण मोठा यावरून वाद घालत होते. फिलिप्पैकरांस पत्र २ राजेशाही सुख सोडण्याची त्याची निवड दाखवते; वरची खोली त्या निवडीचे रूप एका रुमालात आणि एका बेसनात कसे दिसले ते दाखवते. त्याच्या राज्यात मोठेपणा हा कोणी किती खाली वाकण्यास तयार आहे यावरून मोजला जातो.

सेवा करणे आणि क्षमा करणे

45कारण मनुष्याचा पुत्रही सेवा करून घ्यावयास नाही तर तो सेवा करावयास आला आहे, पुष्कळांच्या खंडणीकरिता आपला जीव देण्यासाठी आला आहे.”
( मार्क 10:45 )
34नंतर येशू म्हणाला, “हे पित्या, त्यांची क्षमा कर, कारण ते काय करतात हे त्यांना समजत नाही.” त्यांनी चिठ्ठ्या टाकून त्याचे कपडे वाटून घेतले.
( लूक 23:34 )

मार्कचे शब्द येशूने स्वतःच्या जीवनाविषयी दिलेल्या स्पष्टीकरणातून आले आहेत. लूकचे शब्द क्रुसावरूनच आले आहेत, जिथे ज्याच्यावर अन्याय होत होता त्याने अन्याय करणाऱ्यांसाठी दया मागितली. आपल्या जल्लादांना क्षमा करणारे प्रेम कोणत्याही युगात दुर्मिळ असते.

त्याने काय केले, आणि का

13त्याने आपल्याला अंधकाराच्या सत्तेतून सोडवून त्याच्या प्रिय पुत्राच्या राज्यात आणले आहे, 14आणि त्याच्याठायी त्याच्या रक्ताच्याद्वारे आपल्याला मुक्ती म्हणजे पापांची क्षमा मिळाली आहे.
( कल. 1:13-14 )
18तो शरीराचे मस्तक म्हणजे मंडळीचे मस्तक आहे. तो आरंभ आहे आणि मृतांतून प्रथम जन्मलेला आहे, म्हणजे त्यास सर्व गोष्टींत प्राधान्य असावे. 19हे यासाठी की, त्याच्यात देवाची सर्व पूर्णता वसावी या निर्णयात त्यास संतोष होता. 20आणि आपण त्याच्या वधस्तंभाच्या रक्ताद्वारे शांती करून, पृथ्वीवर किंवा स्वर्गात असलेल्या सर्व गोष्टींचा, त्याच्याद्वारे आपल्या स्वतःशी समेट करावा हे देवाला बरे वाटले.
( कल. 1:18-20 )
16 कारण देवाने जगावर एवढी प्रीती केली की, त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला यासाठी की, जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याचा नाश होऊ नये तर त्यास सार्वकालिक जीवन मिळावे. 17कारण देवाने पुत्राला जगात पाठवले ते जगाचा न्याय करायला नाही, पण त्याच्याद्वारे जगाचे तारण व्हावे म्हणून पाठवले.
( योहा. 3:16-17 )
8पण आपण पापी असताना ख्रिस्त आपल्यासाठी मरण पावला, ह्यात देव त्याची आपल्यावरील प्रीती प्रस्थापित करतो.
( रोम. 5:8 )

"त्याच्या क्रुसाच्या रक्ताने शांती" म्हणजे येशूने स्वेच्छेने आपला जीव दिला, आणि तिसऱ्या दिवशी त्याचे उठणे हे मृत्यूचा शेवटचा शब्द नाही हे दाखवते. ख्रिस्ती लोकांसाठी हेच संपूर्ण कथेचे केंद्र आहे: आपल्यापर्यंत पोहोचण्याची किंमत स्वतः देव भरत आहे. अनेकजण क्रुसाकडे फक्त शोकांतिका म्हणून पाहतात; या लेखकांनी त्याला इतिहासातील प्रेमाचे सर्वात मोठे कृत्य म्हणून पाहिले. प्रत्येक वचनातील हेतू पाहा: राग नाही, कर्तव्य नाही, तर आपण अजून त्याच्यापासून दूर असतानाच दिलेले प्रेम.

उच्च केलेला

9ह्यामुळे देवाने त्यास सर्वांहून उंच केले आहे आणि सर्व नावांहून श्रेष्ठ नाव ते त्यास दिले आहे. 10ह्यात हेतू हा की, स्वर्गात, पृथ्वीवर व पृथ्वीखाली प्रत्येक गुडघा येशूच्या नावाने टेकला जावा, 11आणि हे देवपिताच्या गौरवासाठी प्रत्येक जीभेने येशू ख्रिस्त हा प्रभू आहे असे कबूल करावे.
( फिलि. 2:9-11 )

विशेष फायद्यांविना आलेल्याला सर्वोच्च सन्मान दिला जातो, बळाने नव्हे, तर पित्याकडून. नम्रता कधीच दुर्बलता नव्हती, आणि ती क्रुसावर संपली नाही; सुरुवातीपासूनच राजाचा तोच मार्ग होता. प्रत्येक गुडघा टेकणे हे आनंदी ओळखीचे चित्र आहे, त्याला सुरुवातीला झालेल्या नाकारण्याच्या अगदी उलट.

एक उघडे दार

इतक्या शतकांनंतरही, येशू कोण आहे हा प्रश्न कोणीही विचारू शकेल असा सर्वात वैयक्तिक प्रश्न राहतो. शुभवर्तमाने हळूहळू वाचण्यास, तुमचे प्रश्न विचारण्यास आणि स्वतः पाहण्यास तुमचे स्वागत आहे. येशू कधीही जबरदस्ती करत नाही. तो फक्त आमंत्रण देतो. बायबलच्या शेवटच्या पुस्तकात तो दार तोडत नाही. तो ठोकतो, आणि आपण तयार असू तेव्हा आतून ते उघडण्याची वाट पाहतो.

20 पाहा, मी दाराजवळ उभा आहे व दरवाजा ठोकीत आहे. जर कोणी माझा आवाज ऐकतो आणि दरवाजा उघडतो, तर मी आत येईन आणि त्याच्याबरोबर भोजन करेन व तोसुध्दा माझ्याबरोबर भोजन करेल.
( प्रक. 3:20 )
इंडियन रीवाइज्ड वर्जन (IRV) - मराठी (IRVMar)