मुख्य सामग्रीमा जानुहोस्

येशू को हुनुहुन्छ, र उहाँ किन यति महत्त्वपूर्ण हुनुहुन्छ?

येशूको प्रतिनिधित्व गर्ने एक्लो आकृति उदाउँदो सूर्यतर्फ हिँडिरहेको छ र टाढाका मानिसहरू तथा बाङ्गोटिङ्गो बाटाहरू भएको विशाल भूदृश्यलाई हेरिरहेको छ, जसले उहाँको पहिचानको रहस्य र मानवतामाथि उहाँको गहिरो प्रभावलाई जनाउँछ।

येशू को हुनुहुन्छ?

मानव? अगमवक्ता? परमेश्‍वरका पुत्र, कि स्वयं परमेश्‍वर? के उहाँमा साँच्चै केही विशेष कुरा छ?

उहाँ निर्माणकर्ताहरूले बेवास्ता गरेको कुनाको ढुङ्गा हुनुहुन्थ्यो, जसलाई तोराका विद्वानहरूले अस्वीकार गरे, जुन ढुङ्गामा मानवजाति ठेस खान पुग्यो। तर पनि उहाँ पृथ्वीमा बाँचेका सबैभन्दा प्रसिद्ध व्यक्ति बन्नुभयो। उहाँको जीवन र शिक्षाले मानवजातिलाई अब्राहामिक तीन ठूला धर्ममा विभाजित गर्‍यो।

उहाँले मानवजातिका लागि गर्नुभएको काममा यति विशेष के छ? त्यो कसरी भयो, र किन भयो? आउनुहोस्, पत्ता लगाऔँ।

धेरै पहिले प्रतिज्ञा गरिएका एक सेवक

येशूभन्दा लगभग ७०० वर्ष अघि अगमवक्ता यशैयाले परमेश्‍वरका एक आउँदै गरेका “सेवक” को वर्णन गरे। उहाँले कस्तो किसिमको शक्तिको प्रतिज्ञा गर्नुभयो, ध्यान दिनुहोस्।

“हेर मेरो सेवक, जसलाई म सम्हाल्दछु, मैले चुनेको जन, जसमा म प्रसन्‍न छु; म तिनमा मेरो आत्मा हाल्नेछु, र तिनले जाति-जातिहरूबीच न्याय ल्याउनेछन्। तिनी चिच्याउने वा जोरले कराउने छैनन्, न त आफ्नो सोर सडकतिर सुनाउनेछन्। फुटेको निगालोलाई तिनले भाँच्नेछैनन्, र निभ्न लागेको सलेदोलाई तिनले फुकिदिनेछैनन्। तिनले विश्‍वासयोग्यतामा न्याय गर्नेछन्; जबसम्म तिनले पृथ्वीमा न्याय स्थापित गर्नेछैनन्; तिनी कमजोर हुने निरुत्साहित हुनेछैनन्। तिनको व्यवस्थामा टापुहरूले समेत आफ्नो आशा राख्नेछन्।”
( यशैया 42:1-4 )
याहवेह परमेश्‍वर यसो भन्‍नुहुन्छ: जसले आकाशहरू सृष्‍टि गरेर तिनलाई फैलाउनुभयो, जसले पृथ्वी र त्यसबाट आउने सबैलाई फिँजाउनुभयो, जसले यसका मानिसहरूलाई सास र त्यसमा हिँड्नेहरूलाई जीवन दिनुहुन्छ: “म याहवेहले नै तँलाई धार्मिकतामा बोलाएको छु, म तेरो हात पक्रनेछु। म तेरो रक्षा गर्नेछु; अनि तँलाई जाति-जातिहरूका निम्ति करार र गैरयहूदीहरूका निम्ति ज्योति बनाउनेछु; तब तैँले अन्धाहरूका आँखा खोल्न, कैदीहरूलाई कैदबाट छुटकारा दिन र अन्धकारको खाडलमा बस्‍नेहरूलाई निकाल्न सक्नेछस्।
( यशैया 42:5-7 )

चिच्याउँदैनन् भन्ने सेवक मुक्तिदाताबाट मानिसहरूले आशा गरेको कुरा थिएन। उहाँको शक्ति कोमलताबाट र एउटै राष्ट्रभन्दा फराकिलो मिशनबाट आउनेछ: “जातिहरूका लागि ज्योति।” यशैयाले युद्ध र निर्वासनको समयमा, आशा कमजोर भएको बेला लेखे, र यी पदहरू यहूदी धर्मशास्त्रका सबैभन्दा प्रिय प्रतिज्ञाहरूमध्ये एक बने।

कुनै बोनस छैन

अब यशैयाले सेवकको सम्पूर्ण यात्राको वर्णन गर्छन्, र आश्‍चर्यको कुरा त यो हो कि सुरुवात कति साधारण छ।

हेर, मेरो सेवकले बुद्धिमानीसाथ काम गर्नेछ; ऊ उठाइनेछ र उच्‍च पारिनेछ, र ऊ अति सम्मानित पारिनेछ। जसरी उसदेखि धेरै जना चकित थिए— उसको अनुहार चिन्‍नै नसकिने गरी र उसको रूप मानिसको भन्दा पनि कुरूप बनाइएको थियो— त्यसरी नै उसले धेरै जातिहरूलाई पवित्र पार्नेछ; उसको कारण राजाहरूले आफ्ना मुख बन्द गर्नेछन्। किनकि तिनीहरूलाई नभनिएको कुराहरू तिनीहरूले देख्नेछन्; तिनीहरूले नसुनेका कुराहरू तिनीहरूले नै बुझ्नेछन्।
( यशैया 52:13-15 )
ऊ उहाँको सामु कलिलो टुसाजस्तो, र सुक्खा जमिनबाट निस्केको जराजस्तो हुर्कियो। ऊसँग हामीलाई आकर्षित गर्न कुनै सुन्दरता वा शोभा थिएन; उसको अनुहारमा हामीलाई मनपर्ने केही कुरा थिएन।
( यशैया 53:2 )

कथाको मुटु यही हो: येशू आउनुभयो कुनै बोनसविना। बाइबलले उहाँको अनुहार वा शरीरको बनावटको कुनै वर्णन गर्दैन, र यशैयाले पनि उहाँको रूपले भीड तान्नुपर्ने थियो भनेर भन्दैनन्। ५२:१४ को विकृति क्रुसले उहाँलाई के गर्‍यो भन्ने वर्णन हो, उहाँको सामान्य रूप होइन। उहाँसँग गर्जने आवाज थिएन, शाही दरबार थिएन, धन थिएन, सेना थिएन। उहाँले जे जित्नुभयो, प्रेम, सत्य र नम्रताद्वारा जित्नुभयो। त्यसैले उहाँको कथाले अझै पनि आफ्नै कुनै बोनस नभएका मानिसहरूसम्म पुग्छ: गरिब, बेवास्ता गरिएका, साधारण मानिसहरू। यदि तपाईँले कहिल्यै आफूलाई कसैले याद नगरेको जस्तो महसुस गर्नुभएको छ भने, उहाँ कसरी सुरु हुनुभयो हेर्नुहोस्।

तिरस्कृत, तर हाम्रो पीडा बोक्ने

मृत सागरका पुस्तकहरूमा २,००० वर्षभन्दा पुरानो यशैयाको एउटा प्रति छ, त्यसैले यी वचनहरू येशूको जन्मअघि नै सुरक्षित रूपमा लेखिएका थिए।

मानिसहरूबाट ऊ घृणित र तिरस्कृत गरियो, दुःखित मानिस, जो कष्‍टसित परिचित थियो। ऊ त्योजस्तो थियो, जसलाई देखेर मानिसहरूले आफ्ना अनुहार लुकाउँछन्; ऊ घृणित थियो, र हामीले उसलाई कुनै मूल्यको ठानेनौँ। निश्‍चय नै उसले हाम्रा दुःखहरू आफूमाथि लियो; अनि हाम्रा कष्‍टहरूलाई बोक्यो, तर हामीले उसलाई परमेश्‍वरबाट हिर्काइएको, उहाँद्वारा पिटिएको र यातना दिइएको ठान्यौँ। तर ऊ त हाम्रै अधर्महरूका निम्ति छेडियो। ऊ हाम्रा अपराधहरूका निम्ति कुल्चियो; हामीमा शान्ति ल्याउने ताडना उसमाथि पर्‍यो; अनि उसका चोटहरूले हामी निको भयौँ। हामी सबै भेडाहरूझैँ बरालिएका छौँ; हामी प्रत्येक आ-आफ्नै बाटो लागेका छौँ। याहवेहले उसैमाथि हामी सबैका अपराधहरू राखिदिनुभएको छ।
( यशैया 53:3-6 )
उसलाई सताइयो र उसलाई कष्‍ट दिइयो, तर पनि उसले आफ्नो मुख खोलेन; उसलाई मारिन लगिएको थुमाझैँ लगियो; ऊन कत्रनेहरूको सामु भेडा शान्त रहेझैँ, उसले आफ्नो मुख खोलेन। अत्याचार र न्यायद्वारा भएर ऊ लगियो। अनि उसका सन्तानहरूको विषयमा कसले बोल्न सक्छ? किनकि ऊ त जीवितहरूको देशबाट अलग गरियो; र मेरा मानिसहरूका अपराधको कारण ऊ पिटियो। उसको चिहान दुष्‍टहरूसित बनाइयो, तर मृत्युमा उसले धनी व्यक्तिको चिहान पायो; किनकि उसले कुनै अत्याचार गरेको थिएन, न त उसको मुखमा कुनै छल नै थियो।
( यशैया 53:7-9 )
उसको प्राणको कष्‍टपछि उसले जीवनको ज्योति देख्नेछ र सन्तुष्‍ट हुनेछ। आफ्नो ज्ञानद्वारा मेरो धर्मी सेवकले धेरैलाई धर्मी ठहराउनेछ; अनि उसले तिनीहरूका अधर्म बोक्नेछ। यसकारण म उसलाई महान्‌हरूसित एउटा भाग दिनेछु; अनि उसले लुटको माल सामर्थीहरूसित बाँड्नेछ; किनकि उसले आफ्नो जीवन मृत्युमा खन्याइदिएको छ; ऊ अधर्मीहरूसित गनियो। किनकि उसले चाहिँ धेरैको पाप बोक्यो, र अपराधीहरूका निम्ति बिन्ती गर्‍यो।
( यशैया 53:11-12 )

यशैयाका “धेरै” र “अपराधीहरू” हामी सबै हौँ। यो चित्र त्यस्ता व्यक्तिको हो जसले पीडितहरू उभिएको ठाउँमा उभिन रोज्छन्, र तिनीहरूले बोक्न नसक्ने कुरा बोकिदिन्छन्। प्रारम्भिक ख्रीष्टियनहरूले यो अध्यायलाई येशूतर्फ संकेत गर्ने रूपमा पढे; धेरै यहूदी पाठकहरूले यसलाई इस्राएलको वर्णन भनेर बुझेका छन्। हामी यसलाई ध्यानपूर्वक पढ्न र यसलाई बोल्न दिन सक्छौँ।

दाऊदको वंशबाट एक राजा

दुई अरू प्रतिज्ञाहरूले चित्र पूरा गर्छन्: दाऊदको परिवारबाट एक धर्मी राजा, र निर्माणकर्ताहरूले फाल्ने एउटा ढुङ्गा।

याहवेह यसो भन्‍नुहुन्छ, “हेर, ती दिनहरू निश्‍चित रूपमा आउँदैछन्, जब म दावीदको निम्ति एउटा धर्मी हाँगा खडा गर्नेछु; यस्तो राजा, जसले बुद्धिमान् भएर राज्य गर्नेछ; अनि देशमा जे न्याय र धार्मिक छ, त्यसले त्यही गर्नेछ।
( यर्मिया 23:5 )
जुन ढुङ्गालाई भवन निर्माण गर्नेहरूले रद्द गरे, त्यही नै कुनाको मुख्य ढुङ्गा बन्यो; यो याहवेहले गर्नुभएको हो; अनि यो हाम्रो दृष्‍टिमा आश्‍चर्यमय छ।
( भजनसंग्रह 118:22-23 )

निर्माणकर्ताहरूले भवनको कुनाका लागि ढुङ्गा आकार दिन्थे, जसले दुई भित्तालाई एकसाथ जोड्छ। अस्वीकृत ढुङ्गा नै सबै थोकलाई थाम्ने टुक्रा बन्नु अचम्मको चित्र हो, जुन येशूभन्दा धेरै शताब्दी अघि लेखिएको थियो। यरूशलेमतर्फ उक्लिँदा तीर्थयात्रीहरूले यो गाउँथे, त्यसैले उहाँको समयमा सबैले यो कण्ठस्थ जानेका थिए।

विशेषाधिकारविना जन्मेका

येशू दाऊदको वंशमा जन्मनुभयो, तर गोठमा, र नासरत, जसलाई थोरैले मात्र चिन्थे, त्यस गाउँमा हुर्कनुभयो। लूकाले गोठालाहरू, सबैभन्दा नम्र साक्षीहरू, उहाँका पहिलो आगन्तुक भएको बताउँछन्। वर्षौँपछि उहाँका आफ्नै छिमेकीहरूले उहाँलाई कसरी हेरे, यहाँ छ।

के यिनी सिकर्मीका छोरा होइनन्? के यिनकी आमाको नाम मरियम होइन? अनि यिनका भाइहरू याकोब, योसेफ, सिमोन र यहूदा होइनन् र? के यिनका बहिनीहरू हामीसित छैनन् र? त्यसो भए यिनलाई यी सबै कुराहरू कहाँबाट प्राप्‍त भयो?” अनि तिनीहरू उहाँसित चिढिए। तर येशूले तिनीहरूलाई भन्‍नुभयो, “आफ्नै सहरमा र आफ्नै घरमा बाहेक अरू कहीँ पनि अगमवक्तालाई अनादर गरिँदैन।”
( मत्ती 13:55-57 )
येशूले जवाफ दिनुभयो, “फ्याउराहरूका ओडार छन् र आकाशका चराहरूका गुँड छन्, तर मानिसको पुत्रको निम्ति शिर राख्ने ठाउँ पनि छैन।”
( मत्ती 8:20 )

“सिकर्मीको छोरा” भन्नु “हामीले तिमीलाई ठ्याक्कै चिन्छौँ” भन्ने तरिका थियो। उनीहरूको चिनजान नै बाधा बन्यो। यही येशूको आफ्नै घर थिएन। गरिब परिवारमा जन्मिएर उहाँले सार्वजनिक सेवा सुरु गर्नुअघि लगभग तीस वर्ष शान्त गुमनामीमा बिताउनुभयो।

धेरैले ठेस खाएको ढुङ्गा

किनकि पवित्र धर्मशास्त्रमा यो लेखिएको छ: “हेर, सियोनमा म पत्थर राख्दैछु, चुनिएको र बहुमूल्य मुख्य ढुङ्गो, र उहाँमाथि जसले विश्‍वास गर्छ, त्यो कहिल्यै शर्ममा पर्नेछैन।” यसर्थ तिमी विश्‍वास गर्नेका लागि यो पत्थर बहुमूल्य छ; तर विश्‍वास नगर्नेहरूका लागि, “जुन ढुङ्गालाई भवन निर्माण गर्नेहरूले रद्द गरे, त्यही मुख्य ढुङ्गा बन्यो।” र, “यस्तो ढुङ्गो, जसले मानिसहरूलाई ठेस खान लगाउँछ; अनि यस्तो चट्टान, जसले तिनीहरूलाई लडाउँछ।” तिनीहरू लड्छन्; किनकि उनीहरू सन्देशको उल्‍लङ्घन गर्छन्, यसैको निम्ति नै उनीहरू नियुक्त भएका थिए।
( 1 पत्रुस 2:6-8 )

येशूका नजिकका मित्रहरूमध्ये एक पत्रुसले अस्वीकृति आफैँ देखेपछि यो लेखे, र उनले हामीले अघि भेटेको कुनाको ढुङ्गाबारे भएको त्यही भजन उद्धृत गर्छन्। ठेस खानेहरू खलनायक थिएनन्; उनीहरूले फरक किसिमको मसीहको आशा गरेका थिए।

संसारलाई विभाजन गर्ने ढुङ्गा

एक मानिसले संसारलाई किन विभाजित गर्‍यो, यहाँ छ। तीन ठूला धर्मको जरा अब्राहाममा पुग्छ, र प्रत्येकले “येशू को हुनुहुन्छ?” भन्ने प्रश्‍नको फरक उत्तर दिन्छ। यहूदी धर्मले उहाँलाई मसीहको रूपमा स्वीकार गर्दैन र अझै मसीह आउनुपर्ने प्रतीक्षा गर्छ। इस्लामले उहाँलाई अगमवक्ता र मसीहको रूपमा सम्मान गर्छ र उहाँको फिर्तीको आशा गर्छ, तर उहाँ परमेश्‍वरका पुत्र हुनुहुन्छ वा क्रुसमा मर्नुभयो भन्ने कुरा स्वीकार गर्दैन। ख्रीष्टियन धर्मले उहाँलाई परमेश्‍वरका पुत्र र मुक्तिदाताको रूपमा स्वीकार गर्छ। यसरी उहाँको जीवन र शिक्षाले मानवजातिलाई अब्राहामिक तीन प्रमुख धर्ममा विभाजित गर्‍यो, र अस्वीकृति आज पनि हामीसँगै छ।

ख्रीष्टियनहरूलाई चकित पार्ने कुरा यो हो कि यो पहिले नै भविष्यवाणी गरिएको थियो। यहूदी र ख्रीष्टियनहरूले साझा गर्ने धर्मशास्त्र, पुरानो नियमले, प्रतिज्ञा गरिएको सेवक तिरस्कृत र अस्वीकृत हुनेछन् भनेर अघि नै भनिसकेको थियो, जस्तो हामीले यशैया ५३ र भजन ११८ मा देख्यौँ। यशैयाले कसले ठेस खानेछन् भनेर पनि नाम लिए, र आफैँ यहूदी रहेका यूहन्नाले त्यो भएको हामीलाई बताउँछन्:

उहाँ पवित्रस्थान बन्‍नुहुनेछ; तर इस्राएलका दुवै घरानाका निम्ति उहाँ यस्तो ढुङ्गो बन्‍नुहुनेछ, जसले मानिसहरूलाई ठेस खान लगाउँछ; अनि यस्तो चट्टान, जसले तिनीहरूलाई लडाउँछ, अनि तिनीहरूलाई फसाउने एउटा पासोजस्तो बन्‍नुहुनेछ। यरूशलेमका मानिसहरूका निम्ति उहाँ धराप र पासो हुनुहुनेछ। तिनीहरूमध्ये धेरैले ठेस खानेछन्; तिनीहरू लडेर चकनाचुर हुनेछन्, तिनीहरू पासोमा पर्नेछन्।”
( यशैया 8:14-15 )
उहाँ आफ्नै मानिसहरूकहाँ आउनुभयो। तर उहाँका आफ्नैहरूले उहाँलाई ग्रहण गरेनन्।
( यूहन्‍ना 1:11 )

इस्राएल र यहूदा सबैभन्दा लामो समयदेखि प्रतीक्षा गरेका मानिसहरू थिए। येशूले यसमा शोक गर्नुभयो, तर यहाँ उहाँका अन्तिम वचन बिदाइका होइनन्:

“ए यरूशलेम, ए यरूशलेम, तँ जसले अगमवक्ताहरूलाई मार्छस्, र तँकहाँ पठाइएकाहरूलाई ढुङ्गाले हान्छस्। मैले कति पटक तेरा बालबच्‍चाहरूलाई एउटी कुखुरीले आफ्ना चल्‍लाहरूलाई पखेटामुनि बटुलेझैँ बटुल्न खोजेँ, तर तँ राजी भइनस्। हेर्, तेरो घर तेरो निम्ति उजाड पारेर छोडिएको छ। म तँलाई भन्दछु, तैँले ‘प्रभुको नाममा आउनुहुने धन्यका हुनुहुन्छ’ नभनेसम्म, तैँले मलाई फेरि देख्नेछैनस्।”
( मत्ती 23:37-39 )

अगमवक्ताहरूले चिनारीको एक दिनको प्रतिज्ञा पनि गर्छन्, जब अस्वीकृत भएका उहाँलाई अन्ततः उहाँ जो हुनुहुन्छ त्यही रूपमा देखिनेछ:

“अनि म दावीदको घराना र यरूशलेमका बासिन्दाहरूमाथि अनुग्रह र प्रार्थनाको आत्मा खन्याइदिनेछु। तिनीहरूले मलाई हेर्नेछन्, जसलाई तिनीहरूले घोचेका थिए; अनि कसैले आफ्नो एउटै मात्र बालकको निम्ति बिलौना गरेझैँ, तिनको निम्ति बिलौना गर्नेछन्; अनि कसैले आफ्नो पहिले जन्मेको जेठा छोराको निम्ति अति शोक गरेझैँ तिनीहरूले तिनको निम्ति शोक गर्नेछन्।
( जकरिया 12:10 )

त्यसैले ख्रीष्टियनहरूका लागि यो विभाजन हार होइन। यो सुरुदेखि नै कथाको भाग थियो, र कथा अझै सकिएको छैन। हामी हरेक धर्मका छिमेकीहरूको सम्मान गर्न सक्छौँ, र अझै पनि सबैलाई नरमाइका साथ फेरि हेर्न निम्तो दिन सक्छौँ। त्यसो भए बाइबलअनुसार उहाँ को हुनुहुन्छ? यहाँ यसको आफ्नै उत्तर छ, विचार गर्नका लागि उपहारको रूपमा दिइएको, कहिल्यै माग होइन।

उहाँ वास्तवमा को हुनुहुन्छ

आदिमा वचन हुनुहुन्थ्यो र वचन परमेश्‍वरसँग हुनुहुन्थ्यो। अनि वचन परमेश्‍वर हुनुहुन्थ्यो। आदिमा उहाँ परमेश्‍वरसँग हुनुहुन्थ्यो। सबै कुराहरू उहाँद्वारा बनिए; बनाइएका कुराहरूमध्ये कुनै पनि उहाँविना बनिएन। वचन देहधारी हुनुभयो, र हाम्रा बीचमा बास गर्नुभयो। हामीले उहाँको महिमा देखेका छौँ, अर्थात् पिताबाट आउनुभएको अद्वितीय पुत्रको महिमा, जो अनुग्रह र सत्यताले पूर्ण हुनुहुन्छ।
( यूहन्‍ना 1:1-3,14 )
ख्रीष्‍ट अदृश्य परमेश्‍वरका प्रतिरूप, सारा सृष्‍टिमा ज्येष्‍ठ हुनुहुन्छ। किनकि उहाँमा नै सबै थोकहरू सृष्‍टि भएका थिए: स्वर्गमा र पृथ्वीमा भएका थोकहरू, देखिने र नदेखिने, सिंहासनहरू होस् वा शक्तिहरू वा शासकहरू वा अधिकारीहरू; सबै उहाँद्वारा र उहाँकै निम्ति सृष्‍टि गरिएका हुन्। उहाँ सबै थोकभन्दा अगाडि हुनुहुन्छ, र सबै थोक उहाँमा नै एकसाथ मिलेर रहेका छन्।
( कलस्सी 1:15-17 )
विनाशङ्का यो भन्‍न सकिन्छ, भक्तिको रहस्य महान् छ: उहाँ मानिसको शरीरमा भएर देखा पर्नुभयो, पवित्र आत्मामा धर्मी ठहरिनुभयो, स्वर्गदूतहरूद्वारा देखिनुभयो, सबै मानिसहरूका बीचमा उहाँको प्रचार भयो, र संसारमा उहाँलाई विश्‍वास गरियो, महिमामा माथि लगिनुभयो।
( 1 तिमोथी 3:16 )

यूहन्नाले प्रत्यक्षदर्शीको रूपमा आफ्नो सुसमाचार लेखे, पावलले कलस्सीको मण्डलीलाई लेखे, र १ तिमोथीको पङ्क्ति सम्भवतः प्रारम्भिक ख्रीष्टियन भजन हो। तीन लेखक, एउटै विश्‍वास: स्रष्टा स्वयंले सबै भोक र आँसुसहित मानव जीवनमा प्रवेश गर्नुभयो। पावलले कलस्सीको पत्र जेलमा हुँदा लेखे, जसले येशूको महानताबारे उनको विश्‍वासलाई अझ उल्लेखनीय बनाउँछ। त्यहाँ “जेठा” को अर्थ पद र सम्मानमा पहिलो हो, पहिले सृष्टि गरिएको होइन। त्यसैले ख्रीष्टियनहरूले येशूलाई परमेश्‍वरका पुत्र भन्छन्।

सबैभन्दा महान्‌ले सबैभन्दा तल्लो स्थान रोज्नुभयो

उहाँ स्वभावमा परमेश्‍वर भएर पनि परमेश्‍वरको बराबरी हुने कुरालाई पक्रिराख्ने वस्तुजस्तो ठान्‍नुभएन; तर आफैँलाई रित्त्याईकन एउटा सेवकको रूप लिएर मानिसको प्रतिरूपमा बनिनुभयो। अनि स्वरूपमा मानिसजस्तै भएर, उहाँले आफैँलाई नम्र तुल्याउनुभयो, र मृत्युसम्मै अर्थात् क्रूसको मृत्युसम्म नै आज्ञाकारी हुनुभयो।
( फिलिप्पी 2:6-8 )
पिताले सबै कुरा उहाँको अधिकारमुनि राखिदिनुभएको छ, र उहाँ परमेश्‍वरबाट आउनुभएको हो र परमेश्‍वरकहाँ नै फर्कंदैहुनुहुन्छ भन्‍ने येशूलाई थाहा थियो। त्यसकारण उहाँ भोजनबाट उठ्नुभयो, र आफ्ना बाहिरी लुगा फुकाल्नुभयो, र कम्मरमा एउटा तौलिया बाँध्नुभयो। त्यसपछि उहाँले बाटामा पानी खन्याएर चेलाहरूका खुट्टा धुन थाल्नुभयो। अनि कम्मरमा बाँध्नुभएको तौलियाले खुट्टा पुछ्न थाल्नुभयो।
( यूहन्‍ना 13:3-5 )
चेलाहरूको खुट्टा धोइसक्नुभएपछि उहाँले आफ्नो लुगा फेरि पहिरिनुभयो र आफ्नो ठाउँमा बसेर सोध्नुभयो, “मैले तिमीहरूको निम्ति के गर्दैथिएँ, त्यसको अर्थ तिमीहरूले बुझ्दछौ? तिमीहरू मलाई ‘गुरु’ र ‘प्रभु’ भन्छौ, र त्यो ठिकै हो; किनकि म त्यही नै हुँ। प्रभु र गुरु भएर पनि मैले तिमीहरूको खुट्टा धोएको छु भने तिमीहरूले पनि एक-अर्काको खुट्टा धुनुपर्छ। मैले तिमीहरूलाई एउटा उदाहरण दिएको छु। तिमीहरूसँग मैले जसो गरेको छु, सो तिमीहरूले पनि त्यसै गर्ने गर।
( यूहन्‍ना 13:12-15 )

येशूको समयमा खुट्टा धुनु सबैभन्दा तल्लो सेवकको काम थियो, र चेलाहरूले भर्खरै को सबैभन्दा ठूलो भनेर बहस गरिरहेका थिए। फिलिप्पी २ ले उहाँले शाही आरामलाई त्याग्ने रोजाइ देखाउँछ; माथिल्लो कोठाले त्यो रोजाइ तौलिया र भाँडामा कस्तो देखिन्थ्यो भनेर देखाउँछ। उहाँको राज्यमा महानता कसैले कति तल झुक्न इच्छुक छ भन्ने कुराले नापिन्छ।

सेवा र क्षमा

किनकि मानिसको पुत्र सेवा पाउनलाई होइन, तर सेवा गर्न र धेरैको छुटकाराको मोल स्वरूप आफ्नो प्राण दिनको लागि आएको हो।”
( मर्कूस 10:45 )
येशूले भन्‍नुभयो, “हे पिता, यिनीहरूलाई क्षमा गरिदिनुहोस्; किनकि यिनीहरूले के गर्दैछन्, सो जान्दैनन्।” अनि तिनीहरूले उहाँको वस्त्र चिट्ठा हालेर आपसमा बाँडे।
( लूका 23:34 )

मर्कूसका वचनहरू येशूले आफ्नै जीवनको बारेमा गर्नुभएको व्याख्याबाट आएका हुन्। लूकाका वचनहरू क्रुसबाटै आएका हुन्, जहाँ अन्याय सहनुभएका उहाँले अन्याय गर्नेहरूका लागि कृपा मागे। आफ्ना मृत्युदण्ड दिनेहरूलाई क्षमा गर्ने प्रेम कुनै पनि युगमा दुर्लभ हुन्छ।

उहाँले के गर्नुभयो, र किन

किनकि उहाँले हामीलाई अन्धकारको राज्यबाट छुटाउनुभयो र उहाँले आफ्नो प्यारो पुत्रको राज्यमा ल्याउनुभयो, जसमा हाम्रो उद्धार छ, पापहरूको क्षमा छ।
( कलस्सी 1:13-14 )
उहाँ मण्डलीका शिर हुनुहुन्छ, र मण्डलीचाहिँ उहाँको शरीर हो। हरेक थोकमा उहाँको सर्वश्रेष्‍ठता होस् भनेर उहाँ नै आदि हुनुहुन्छ; मरेकाहरूबाट जीवित हुनेहरूमा ज्येष्‍ठ हुनुहुन्छ। किनकि उहाँको सारा परिपूर्णता ख्रीष्‍टमा बास भएकोमा परमेश्‍वर प्रसन्‍न हुनुभयो। अनि उहाँद्वारा परमेश्‍वरले सबै थोकलाई आफूसँग मिलापमा ल्याउनुभयो। उहाँले क्रूसमा बगाउनुभएको ख्रीष्‍टको रगतको माध्यमद्वारा स्वर्गमा र पृथ्वीमा भएका सबै थोकहरूमा शान्ति गराउनुभयो।
( कलस्सी 1:18-20 )
किनकि परमेश्‍वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो, कि उहाँले आफ्ना अद्वितीय पुत्रलाई बलिदानका लागि दिनुभयो, ताकि उहाँमाथि विश्‍वास गर्ने कोही पनि नाश नहोस्, तर त्यसले अनन्त जीवन पाओस्। किनकि परमेश्‍वरले संसारलाई दोषी ठहराउनका निम्ति आफ्ना पुत्रलाई संसारमा पठाउनुभएको होइन, तर उहाँद्वारा संसारलाई बचाउन पठाउनुभयो।
( यूहन्‍ना 3:16-17 )
तर परमेश्‍वरले हामीप्रति आफ्नो प्रेम यसरी दर्शाउनुहुन्छ: हामी पापी छँदै ख्रीष्‍ट हाम्रा निम्ति मर्नुभयो।
( रोमी 5:8 )

“उहाँको क्रुसको रगतद्वारा शान्ति” को अर्थ येशूले स्वेच्छाले आफ्नो ज्यान दिनुभयो, र तेस्रो दिनमा उहाँको पुनरुत्थानले मृत्युको अन्तिम वचन हुँदैन भन्ने देखायो। ख्रीष्टियनहरूका लागि यो सम्पूर्ण कथाको केन्द्र हो: हामीसम्म पुग्नको मूल्य स्वयं परमेश्‍वरले तिर्नुभयो। धेरै मानिसले क्रुसलाई केवल त्रासदीको रूपमा हेर्छन्; यी लेखकहरूले यसलाई इतिहासकै सबैभन्दा ठूलो प्रेमको कार्य देखे। हरेक पदमा उद्देश्य हेर्नुहोस्: रिस होइन, कर्तव्य होइन, तर प्रेम, हामी अझै उहाँबाट टाढा हुँदा दिइएको।

उचालिनुभयो

त्यसैकारण परमेश्‍वरले उहाँलाई सर्वोच्‍च स्थानसम्म उच्‍च पार्नुभयो, र उहाँलाई एउटा नाम दिनुभयो, जो हरेक नामभन्दा उच्‍च छ, यसकारणले कि स्वर्गमा, पृथ्वीमा र पृथ्वीमुनि भएका, हरेक प्राणीले येशूको नाममा घुँडा टेक्नुपर्छ; अनि परमेश्‍वर पिताको महिमाको निम्ति, हरेक जिब्रोले येशू ख्रीष्‍ट नै प्रभु हुनुहुन्छ भनी स्वीकार गर्नुपर्छ।
( फिलिप्पी 2:9-11 )

कुनै बोनसविना आउनुभएका उहाँलाई सर्वोच्च सम्मान दिइन्छ, बलले होइन, पिताले। नम्रता कहिल्यै कमजोरी थिएन, र यो क्रुसमा अन्त्य भएन; सुरुदेखि नै यो राजाको मार्ग थियो। हरेक घुँडा टेक्नु आनन्दित चिनारीको चित्र हो, जसरी उहाँले सुरुमा सामना गर्नुभएको अस्वीकृतिको उल्टो।

एउटा खुला ढोका

यी सबै शताब्दीपछि पनि, येशू को हुनुहुन्छ भन्ने प्रश्‍न कसैले सोध्न सक्ने सबैभन्दा व्यक्तिगत प्रश्‍न रहिरहन्छ। तपाईँलाई सुसमाचारहरू बिस्तारै पढ्न, आफ्ना प्रश्‍नहरू सोध्न, र आफैँ हेर्न स्वागत छ। येशूले कहिल्यै बलजफ्ती गर्नुहुन्न। उहाँले केवल निम्तो दिनुहुन्छ। बाइबलको अन्तिम पुस्तकमा उहाँले ढोका भत्काउनुहुन्न। उहाँ ढकढक्याउनुहुन्छ, र हामी तयार हुँदा भित्रबाट खोलिदिने प्रतीक्षा गर्नुहुन्छ।

म यहाँ छु! म ढोकामा उभिएर घचघच्याउँछु। यदि कसैले मेरो आवाज सुन्छ र ढोका खोल्छ भने म त्यसकहाँ भित्र आउनेछु; अनि त्यससित भोजन खानेछु, र त्यसले मसित खानेछ।
( प्रकाश 3:20 )