Przejdź do treści

Kim jest Jezus i dlaczego jest tak ważny?

Samotna postać przedstawiająca Jezusa idzie w stronę wschodzącego słońca, spoglądając na rozległy krajobraz z odległymi ludźmi i krętymi ścieżkami, co symbolizuje tajemnicę jego tożsamości i jego głęboki wpływ na ludzkość.

Kim jest Jezus?

Człowiekiem? Prorokiem? Synem Bożym czy samym Bogiem? Czy jest w Nim coś naprawdę wyjątkowego?

Był kamieniem węgielnym, który budowniczowie odrzucili, odrzuconym przez znawców Tory, kamieniem, o który potknęła się ludzkość. A jednak stał się najsłynniejszym człowiekiem, jaki kiedykolwiek żył na Ziemi. Jego życie i nauczanie podzieliły ludzkość na trzy wielkie religie abrahamowe.

Co takiego szczególnego jest w tym, co zrobił dla ludzkości? Jak do tego doszło i dlaczego? Przekonajmy się.

Sługa obiecany dawno temu

Około 700 lat przed Jezusem prorok Izajasz opisał przyszłego „Sługę” Bożego. Zwróć uwagę, jaką siłę mu obiecał.

1Oto mój sługa, którego popieram,
mój wybrany, rozkosz mojej duszy.
Złożyłem na Nim mego Ducha,
On nada narodom prawo.42:1 Lub: On ogłosi narodom wyrok.
2Nie będzie krzyczał,
nie będzie się unosił,
nie wydostanie się na ulice
Jego głos.
3Trzciny nadłamanej nie dołamie,
knota gasnącego nie dogasi,
w imię prawdy nada prawo.42:3 Lub: wiernie będzie głosił prawo (lub: sąd).
4Nie ustanie, nie ulegnie załamaniu,
dopóki nie utrwali prawa na ziemi42:4 Lub: dopóki nie potwierdzi wyroku na ziemi. —
Jego nauki wyczekują wyspy.42:4 Lub: wybrzeża (również zamorskie).
( Izajasza 42:1-4 )
5Tak mówi Bóg, PAN,
który stworzył niebo
i rozpostarł je,
rozciągnął ziemię, sprawił, że rodzi plony,
żyjącym na niej ludziom daje tchnienie
i ducha tym, którzy po niej chodzą.
6Ja, PAN, powołałem Cię
w sprawiedliwości,
ująłem Cię za rękę,
strzegę Cię i czynię
pośrednikiem przymierza z ludem
i światłem dla narodów,
7abyś niewidzącym pootwierał oczy,
wyprowadził więźniów z zamknięcia
i przywrócił wolność siedzącym
w ciemności.
( Izajasza 42:5-7 )

Sługa, który nie krzyczy, nie był tym, czego ludzie oczekiwali od wybawiciela. Jego moc miała płynąć z łagodności i z misji szerszej niż jeden naród: „światłości dla narodów”. Izajasz pisał w czasie wojny i wygnania, gdy nadzieja była krucha, a te wersety stały się jedną z najdroższych obietnic w pismach żydowskich.

Bez bonusów

Izajasz opisuje teraz całą drogę Sługi, a zaskakujące jest to, jak zwyczajnie się ona zaczyna.

13Oto powiedzie się mojemu słudze.
Dostąpi wywyższenia, uniesienia
i wielkiego zaszczytu.
14Tak jak wielu przeraził Jego wygląd
przez swoje nieludzkie zniekształcenie,
przez postać tak odległą od człowieczej,
15tak wprawi On w zdumienie narody;
królowie zamkną przed Nim swoje usta,
gdyż zobaczą to, czego im nie zapowiadano,
zrozumieją to, o czym nie słyszeli.
( Izajasza 52:13-15 )
2Wyrósł przed Nim jak latorośl53:2 latorośl, hbr. יוֹנֵק (joneq), oznacza teżniemowlę.
i jak korzeń z suchej ziemi.
Nie miał postaci ani urody,
które by przyciągały nasz wzrok,
ani wyglądu,
który można by podziwiać.
( Izajasza 53:2 )

To jest sedno tej historii: Jezus przyszedł bez żadnych bonusów. Biblia nie podaje opisu Jego twarzy ani postury, a Izajasz mówi, że nic w Jego wyglądzie nie miało przyciągać tłumów. Oszpecenie z 52,14 opisuje to, co zrobił z Nim krzyż, a nie Jego zwykły wygląd. Nie miał grzmiącego głosu, królewskiego pałacu, bogactwa ani armii. Wszystko, co zdobył, zdobył miłością, prawdą i pokorą. Dlatego Jego historia wciąż trafia do ludzi, którzy nie mają własnych bonusów: do ubogich, pomijanych, zwyczajnych. Jeśli kiedykolwiek czułeś się niezauważony, zobacz, jak On zaczynał.

Wzgardzony, a jednak niosący nasz ból

Zwoje znad Morza Martwego zawierają kopię Księgi Izajasza sprzed ponad 2000 lat, więc te słowa zostały spisane na długo przed narodzeniem Jezusa.

3Wzgardzony był i opuszczony
przez ludzi.
Był człowiekiem obeznanym
z cierpieniem,
zaznajomionym z chorobą —
kimś, przed kim zakrywa się twarz,
wzgardzony był tak, że nawet
nie zwracaliśmy
na Niego uwagi.
4Tymczasem On wziął na siebie
nasze choroby,
dźwigał nasze cierpienia.
A my myśleliśmy, że [słusznie]
jest zraniony,
uderzony przez Boga i umęczony.
5Lecz On został przebity
za nasze przestępstwa,
zgnieciony za nasze winy,53:5 Lub: przez nasze winy.
spadła na Niego kara w imię
naszego pokoju,
a Jego ranami zostaliśmy uleczeni.
6Wszyscy jak owce zbłądziliśmy;
zboczyliśmy — każdy na własną drogę,
a PAN Jego dotknął karą
za winę nas wszystkich.
( Izajasza 53:3-6 )
7Bito Go i torturowano,
lecz On nie otworzył swych ust,
jak owca na rzeź prowadzona,
jak baranek niemy przed tymi, którzy go strzygą,
podobnie nie otworzył swych ust.
8Z więzienia i sądu zabrano Go,53:8 Lub: po nieuczciwym procesie zabrano Go.
a Jego współcześni?
Nikt się tym nie przejął!
Tak, wyrwany został z ziemi,
spośród żywych,
za przestępstwo mojego ludu53:8 swojego ludu1QIsaᵃ.
spadł na Niego cios.
9I wyznaczono Mu grób wśród bezbożnych,
spoczął w grobowcu53:9 w grobowcu, za 1QIsaᵃ, lub: (1) w [cierpieniach] Jego śmierci; (2) w godzinie śmierci. bogatego,53:9 Lub: (1) wśród złoczyńców(?); (2) wśródbogatych.
choć nie uczynił nikomu nic złego
ani Jego ust nie splamił nigdy fałsz.
( Izajasza 53:7-9 )
11Dzięki swej męce przejrzy,53:11 ujrzy światło1QIsaᵃ 1QIsab, por. G.
nasyci się swoim53:11 Lub: Jego. poznaniem.
Sprawiedliwy mój sługa
wielu usprawiedliwi,53:11 Lub: Dzięki swej męce przejrzy, nasyci się,/ swym poznaniem sprawiedliwy mój sługa wielu usprawiedliwi.
sam dźwignie na siebie ich winy.
12Dlatego dam Mu dział wśród wielu53:12 Lub: dlatego jako dział dam Mu wielu.
i podzieli łup mocnych
za to, że wydał na śmierć swoją duszę
i do przestępców był zaliczony —
On, który poniósł grzech wielu
i wstawił się za przestępcami.
( Izajasza 53:11-12 )

„Liczni” i „przestępcy” u Izajasza to my wszyscy. Obraz przedstawia Kogoś, kto wybiera miejsce, w którym stoją cierpiący, i dźwiga to, czego oni unieść nie mogą. Pierwsi chrześcijanie czytali ten rozdział jako wskazujący na Jezusa; wielu żydowskich czytelników rozumiało go jako opis Izraela. My możemy po prostu czytać uważnie i pozwolić, by przemówił.

Król z rodu Dawida

Dwie kolejne obietnice dopełniają ten obraz: sprawiedliwy król z rodziny Dawida i kamień, który budowniczowie odrzucą.

5Oto idą dni — oświadcza PAN —
kiedy na tronie Dawida zasiądzie
sprawiedliwa Latorośl.
Będzie On jako król sprawował
mądre rządy.
Zaprowadzi prawo
i sprawiedliwość
na ziemi.
( Jeremiasza 23:5 )
22Kamień, który odrzucili budujący,
Stał się kamieniem węgielnym.
23Sam PAN tak postanowił
I uznaliśmy to za wspaniałe.
( Psalmy 118:22-23 )

Budowniczowie ociosywali kamienie na narożnik budynku, ten, który spina dwie ściany. Odrzucony kamień, który staje się właśnie tym elementem, co wszystko utrzymuje, to zdumiewający obraz, spisany wiele wieków przed Jezusem. Śpiewali go pielgrzymi idący do Jerozolimy, więc w Jego czasach każdy znał go na pamięć.

Urodzony bez przywilejów

Jezus urodził się z rodu Dawida, a jednak w żłobie, i wychował się w Nazarecie, wiosce, której niewielu zwracało uwagę. Łukasz opowiada, że pierwszymi gośćmi byli pasterze, najskromniejsi ze świadków. Oto, jak Jego własni sąsiedzi widzieli Go wiele lat później.

55Czy nie jest to syn tego cieśli? Czy Jego matką nie jest Maria, a Jego braćmi Jakub, Józef, Szymon i Juda? 56Czy Jego siostry nie mieszkają wśród nas? Skąd więc u Niego to wszystko? 57I stopniowo odsuwali się od Niego. Wtedy Jezus powiedział: Prorok cieszy się uznaniem, lecz nie w ojczystych stronach i nie we własnym domu.
( Mateusza 13:55-57 )
20Jezus mu odpowiedział: Lisy mają nory i ptaki gniazda, Syn Człowieczy jednak nie ma gdzie skłonić głowy.
( Mateusza 8:20 )

„Syn cieśli” było sposobem powiedzenia: „wiemy dokładnie, kim jesteś”. Ich oswojenie stało się przeszkodą. Ten sam Jezus nie miał własnego domu. Urodzony w ubogiej rodzinie, przez około trzydzieści lat żył w cichym zapomnieniu, zanim rozpoczął publiczną działalność.

Kamień, o który wielu się potknęło

6Dlatego Pismo głosi:
Oto kładę na Syjonie kamień węgielny,
wybrany i kosztowny.
Kto w Niego wierzy, nie będzie zawstydzony.2:6 Cytat za G.
7Dla was zatem, wierzących, jest on cenny. Natomiast dla niewierzących, kamień ten, jako odrzucony przez budujących, pozostaje kamieniem węgielnym, 8przyczyną upadku i skałą skandalu. Potykają się o nią ci, którzy nie wierzą Słowu, na co zresztą są przeznaczeni.
( 1 Piotra 2:6-8 )

Piotr, jeden z najbliższych przyjaciół Jezusa, napisał to, sam widząc to odrzucenie, i cytuje ten sam psalm o kamieniu węgielnym, z którym spotkaliśmy się wcześniej. Ci, którzy się potknęli, nie byli złoczyńcami; oczekiwali innego rodzaju Mesjasza.

Kamień, który podzielił świat

Oto dlaczego jeden Człowiek podzielił świat. Trzy wielkie wiary wywodzą się od Abrahama i każda inaczej odpowiada na pytanie „kim jest Jezus?”. Judaizm nie uznaje Go za Mesjasza i wciąż czeka na przyjście Mesjasza. Islam czci Go jako proroka i Mesjasza i oczekuje Jego powrotu, lecz nie przyjmuje, że jest Synem Bożym ani że umarł na krzyżu. Chrześcijaństwo wyznaje Go jako Syna Bożego i Zbawiciela. W ten sposób Jego życie i nauczanie podzieliły ludzkość na trzy główne religie abrahamowe, a odrzucenie trwa do dziś.

Chrześcijan zdumiewa to, że zostało to zapowiedziane. Pisma wspólne Żydom i chrześcijanom, Stary Testament, już mówiły, że obiecany sługa będzie wzgardzony i odrzucony, jak widzieliśmy w Księdze Izajasza 53 i w Psalmie 118. Izajasz nawet wskazał, kto się potknie, a Jan, sam Żyd, mówi nam, że tak się stało:

14On będzie wam świętością,
kamieniem potknięcia
i skałą obrazy
dla obu domów Izraela,
sidłem i siecią dla mieszkańców
Jerozolimy.
15I potknie się u nich wielu —
upadną i będą złamani,
wpadną w sidła i zostaną schwytani!
( Izajasza 8:14-15 )
11Przyszedł do swego,
swoi Go jednak nie przyjęli.
( Jana 1:11 )

Izrael i Juda byli właśnie tym ludem, który czekał najdłużej. Jezus nad tym płakał, ale Jego ostatnie słowa tutaj nie są pożegnaniem:

37Jerozolimo, Jerozolimo, która zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy zostali do ciebie posłani! Tyle razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak kwoka swoje pisklęta pod skrzydła, lecz nie chcieliście! 38Wasz dom opustoszeje. 39Bo mówię wam: Na pewno Mnie nie zobaczycie — do chwili, kiedy powiecie:
Błogosławiony Ten, który przychodzi w imieniu Pana.
( Mateusza 23:37-39 )

Prorocy obiecują także dzień rozpoznania, gdy odrzucony zostanie wreszcie zobaczony takim, jakim naprawdę jest:

10Lecz na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy wyleję ducha łaski i błagania o łaskę. Wtedy spojrzą na Mnie,12:10 W ok. 50 mss: na Niego. na tego, którego przebili, i będą Go opłakiwać, jak opłakuje się jedynaka; będą gorzko płakać nad Nim, tak jak gorzko opłakuje się pierworodnego.
( Zachariasza 12:10 )

Dla chrześcijan ten podział nie jest więc porażką. Od początku był częścią tej historii, a historia nie dobiegła końca. Możemy szanować bliźnich każdej wiary i jednocześnie łagodnie zapraszać wszystkich, by spojrzeli jeszcze raz. Kim więc jest On według Biblii? Oto jej własna odpowiedź, podana jako dar do rozważenia, nigdy jako żądanie.

Kim naprawdę jest

1Na początku było Słowo;
Słowo było u Boga
i Bogiem było Słowo.
2Ono było na początku u Boga.
3Wszystko dzięki Niemu się stało
i z tego, co istnieje,
nic nie stało się bez Niego.
14Słowo zatem stało się ciałem;1:14 Tj. istotą z ciała i kości.
pełne łaski i prawdy zamieszkało wśród nas
— i zobaczyliśmy Jego chwałę,
chwałę jako Jedynego zrodzonego,1:14 Jedyny zrodzony(Jednorodzony) gr. μονογενής (monogenes): J 1:18; 3:16, 18; 1J 4:9; por. J 10:33-36; Dz 13:33; lub: (1) Jedyny(por. Łk 7:12; 9:38 oraz 8:42); (2) wyjątkowy, jedyny w swoim rodzaju (por. Hbr 11:17).
który pochodzi od Ojca.
( Jana 1:1-3,14 )
15On jest obrazem niewidzialnego Boga,
praprzyczyną wszelkiego stworzenia,
16ponieważ w Nim zostało stworzone
wszystko — w niebie i na ziemi,
to, co widzialne i niewidzialne,
trony oraz rządy,
zwierzchności i władze;
wszystko zaistniało
przez Niego i dla Niego.
17On sam jest przed wszystkim
i w Nim trwa wszystko
razem połączone.
( Kolosan 1:15-17 )
16A niezaprzeczalnie wielka jest tajemnica pobożności:
Ten, który objawił się w ciele,
dostąpił usprawiedliwienia w duchu,
widziany był przez aniołów,
ogłoszony wśród narodów,
zyskał wiarę na świecie,
został wzięty do chwały.
( 1 Tymoteusza 3:16 )

Jan napisał swoją Ewangelię jako naoczny świadek, Paweł pisał do Kościoła w Kolosach, a zdanie z Pierwszego Listu do Tymoteusza może być wczesnochrześcijańskim hymnem. Trzej autorzy, jedno przekonanie: sam Stwórca wszedł w ludzkie życie, z całym jego głodem i łzami. Paweł napisał List do Kolosan w więzieniu, co czyni jego pewność co do wielkości Jezusa jeszcze bardziej uderzającą. „Pierworodny” oznacza tu pierwszego w randze i czci, a nie pierwszego stworzonego. Dlatego chrześcijanie nazywają Jezusa Synem Bożym.

Największy wybrał najniższe miejsce

6On, choć istniał w tej postaci, co Bóg,
nie dbał wyłącznie o to, aby być Mu równym.
7Przeciwnie, wyrzekł się siebie,
przyjął rolę sługi
i był jak inni ludzie.
A gdy już stał się człowiekiem,
8uniżył się tak dalece,
że był posłuszny
nawet w obliczu śmierci,
i to śmierci na krzyżu.
( Filipian 2:6-8 )
3Jezus wiedział, że Ojciec przekazał wszystko w Jego ręce. Wiedział, że wyszedł od Boga i że do Boga odchodzi. 4W tych okolicznościach wstał od wieczerzy, złożył swe wierzchnie szaty, wziął płócienny ręcznik i przepasał się nim. 5Następnie nalał wody do miednicy, zaczął myć nogi uczniów i wycierać ręcznikiem, którym był przepasany.
( Jana 13:3-5 )
12Gdy więc umył im nogi, włożył swe szaty, ponownie usiadł i powiedział: Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? 13Wy zwracacie się do Mnie: Nauczycielu i Panie. I słusznie czynicie, bo Nim jestem. 14Jeśli zatem Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, wy również powinniście sobie nawzajem to czynić. 15Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy czynili tak, jak Ja wam uczyniłem.
( Jana 13:12-15 )

W czasach Jezusa mycie stóp było pracą najniższego sługi, a uczniowie właśnie spierali się o to, kto jest największy. List do Filipian 2 pokazuje Jego wybór porzucenia królewskich wygód; Wieczernik pokazuje, jak ten wybór wyglądał w ręczniku i misie. Wielkość w Jego królestwie mierzy się tym, jak nisko ktoś jest gotów się pochylić.

Służyć i przebaczać

45Gdyż Syn Człowieczy nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i oddać swoje życie na okup za wielu.
( Marka 10:45 )
34W tym czasie Jezus mówił: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią. Oni zaś losowaniem rozstrzygali, co komu ma przypaść z Jego szat.
( Łukasza 23:34 )

Słowa Marka pochodzą z wyjaśnienia, jakie Jezus sam dał swemu życiu. Słowa Łukasza pochodzą z samego krzyża, gdzie Ten, którego krzywdzono, prosił o miłosierdzie dla krzywdzicieli. Miłość, która przebacza swoim katom, jest rzadka w każdej epoce.

Co zrobił i dlaczego

13On nas wybawił spod tyranii ciemności i przeniósł do Królestwa swego ukochanego Syna, 14w którym mamy odkupienie, przebaczenie grzechów.
( Kolosan 1:13-14 )
18On też jest Głową Ciała — Kościoła;
On jest początkiem,
pierwszym zmartwychwstałym,
aby we wszystkim mieć rangę pierwszeństwa,
19gdyż w Nim cała Pełnia zechciała zamieszkać
20i przez Niego pojednać ze sobą
wszystko — na ziemi i w niebie —
dzięki wprowadzeniu pokoju
za cenę krwi
przelanej przez Niego na krzyżu.
( Kolosan 1:18-20 )
16Bóg bowiem tak bardzo ukochał świat, że dał swego Jedynego3:16 Lub: Jednorodzonego, podobnie w w. 18 (zob. J 1:14, 18). Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. 17Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby wydał On na świat wyrok, lecz aby świat został przez Niego zbawiony.
( Jana 3:16-17 )
8Bóg natomiast daje dowód swojej miłości do nas przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł.
( Rzymian 5:8 )

„Pokój przez krew Jego krzyża” oznacza, że Jezus oddał życie dobrowolnie, a Jego zmartwychwstanie trzeciego dnia pokazało, że śmierć nie ma ostatniego słowa. Dla chrześcijan to środek całej historii: sam Bóg płaci cenę za dotarcie do nas. Wielu ludzi widzi w krzyżu tylko tragedię; ci autorzy widzieli w nim największy akt miłości w dziejach. Zwróć uwagę na motyw w każdym wersecie: nie gniew, nie obowiązek, lecz miłość, ofiarowana wtedy, gdy wciąż byliśmy daleko od Niego.

Wywyższony

9Dlatego Bóg szczególnie Go wywyższył
i obdarzył imieniem
znaczącym więcej niż wszelkie inne,
10aby na imię Jezus
zgięło się każde kolano
w niebie, na ziemi, pod ziemią,
11i aby każdy język wyznał,
że Jezus Chrystus jest Panem —
na chwałę Boga Ojca.
( Filipian 2:9-11 )

Ten, który przyszedł bez bonusów, otrzymuje najwyższy zaszczyt, nie siłą, lecz od Ojca. Pokora nigdy nie była słabością i nie skończyła się na krzyżu; od zawsze była drogą Króla. Każde zginające się kolano to obraz radosnego rozpoznania, odwrotność odrzucenia, którego najpierw doznał.

Otwarte drzwi

Po tylu wiekach pytanie, kim jest Jezus, pozostaje najbardziej osobistym, jakie można zadać. Możesz spokojnie czytać Ewangelie, zadawać swoje pytania i przekonać się sam. Jezus nigdy się nie narzuca. Po prostu zaprasza. W ostatniej księdze Biblii nie wyłamuje drzwi. Puka i czeka, aż otworzymy je od środka, gdy będziemy gotowi.

20Oto stoję u drzwi! Pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wstąpię do niego i będę z nim ucztował, a on ze mną.
( Objawienie 3:20 )
Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza Wydanie pierwsze 2018 (SNP)