ክርስቲያን ለወረርሽኝ የሚሰጠው ምላሽ ምንድን ነው?

እንደ ታላቅ ማዕበል ሊቆጣጠሩት የማይቻል ቫይረስ አህጉራትን አቋርጦ በዙሪያችን ያሉ ሰዎችን እየበከለ ነው። ለአንዳንዶቻችን ሥራችንን፣ የምንወዳቸውንም ሰዎች ሕይወት ይነጥቃል። መድኃኒት በሌለን ቫይረስ ፊት ተስፋ ቢስ ሆኖ ይሰማናል። በነፋሻማ ማዕበል መካከል በትንሽ ጀልባ ላይ እንደምንንሳፈፍ ይሰማናል።

37በዚህ ጊዜ ኀይለኛ ዐውሎ ነፋስ ተነሣ፤ ማዕበሉም ውሃ እስኪሞላት ድረስ ጀልባዋን ያናውጣት ነበር። 38ኢየሱስ ግን ትራስ ተንተርሶ ከጀልባዋ በስተኋላ በኩል ተኝቶ ነበር። እነርሱም ቀስቅሰውት፣ “መምህር ሆይ፤ ስንጠፋ አይገድድህምን?” አሉት።

39እርሱም ተነሥቶ ነፋሱን ገሠጸው፤ ባሕሩንም፣ “ጸጥ፣ ረጭ በል!” አለው። ነፋሱም ጸጥ፣ ረጭ አለ፤ ፍጹምም ጸጥታ ሆነ።

40ደቀ መዛሙርቱንም፣ “ስለ ምን እንዲህ ፈራችሁ? እስከዚህ እምነት የላችሁምን?” አላቸው።

( ማርቆስ 4:37-40 )

በዚህ ዓለም ባገኘነው ተሞክሮ ላይ በመመሥረት መተማመናችንን መገንባት ለእኛ ተፈጥሯዊ ነው። ነገሮች እንደጠበቅነው ሲሄዱ ዘና እንላለን፤ ደስተኞችም እንሆናለን። ትንሽ ችግር ሲገጥመን ችላ ብለነው ወደ ፊት ለመቀጠል እንሞክራለን። ምቹ ኑሮ በሚያመጣልን የኢንዱስትሪ እድገት፣ ነገሮች እንዴት እንደሚሠሩ በሚያብራሩና ለበሽታዎች ሁሉ ክትባት በሚያዘጋጁ ሳይንሳዊ ግኝቶች መተማመናችን እያደገ ይሄዳል። ነገር ግን የእምነታችን መሠረት እጅግ ደካማ ነው፤ ያልተለመደ ነገር ሲከሰት ቶሎ ይፈርሳል። ከአምላካችን ከእግዚአብሔር አብ የተቀበልነውን ተስፋ እንመልከት።

2አምላክህን እግዚአብሔርን ብትታዘዝ፣ እነዚህ በረከቶች ሁሉ ያንተ ይሆናሉ፤ አይለዩህምም።

3በከተማ ትባረካለህ፣ በዕርሻህም ትባረካለህ።

4የማሕፀንህ ፍሬ፣ የምድርህ አዝመራ፣ የእንስሳትህ ግልገሎች፣ የከብትህ ጥጃ፣ የበግና የፍየል ግልገሎችህም ይባረካሉ።

5እንቅብህና ቡሖ ዕቃህ ይባረካሉ።

6ስትገባ ትባረካለህ፤ ስትወጣም ትባረካለህ።

7 እግዚአብሔር በአንተ ላይ የሚነሡ ጠላቶችህን በፊትህ እንዲሸነፉ ያደርጋቸዋል፤ በአንድ አቅጣጫ ይመጡብሃል፤ በሰባት አቅጣጫም ከአንተ ይሸሻሉ።

8 እግዚአብሔር በጐተራህና እጅህ በነካው ሁሉ በረከቱን ይልካል። አምላክህ እግዚአብሔር በሚሰጥህም ምድር ላይ ይባርክሃል።

11እግዚአብሔርም ሊሰጥህ ለአባቶችህ በማለላቸው ምድር በማሕፀንህ ፍሬ፣ በእንስሳትህም ግልገል፣ በምድርህም ሰብል የተትረፈረፈ ብልጽግና ይሰጥሃል።

12 እግዚአብሔር ለምድርህ በወቅቱ ዝናብን ለመስጠትና የእጅህን ሥራ ሁሉ ለመባረክ፣ መልካሙን መዝገብ ሰማዩን ይከፍትልሃል፤ አንተም ለብዙ አሕዛብ ታበድራለህ እንጂ ከአንዳቸውም አትበደርም።

13እግዚአብሔርም ራስ እንጂ ጅራት አያደርግህም። ዛሬ የምሰጥህን የአምላክህን የእግዚአብሔርን ትእዛዝ በጥንቃቄ ብትጠብቅ፣ መቼውንም ቢሆን በላይ እንጂ ፈጽሞ በታች አትሆንም።

( ዘዳግም 28:2,3,4,5,6,7,8,11,12,13 )

እግዚአብሔርንና ትእዛዛቱን ሙሉ በሙሉ እየታዘዝን ይህን ሕይወት መኖር ለእኛ ተፈጥሯዊ አይደለም። ሕይወታችን ከችግር እንደ ወጣ ወዲያውኑ ደግመን ደጋግመን ክፉ መንገዳችንን እንከተላለን...

15አገልጋዮቼን ነቢያትን ሁሉ ደጋግሜ ወደ እናንተ ላክሁ፤ እነርሱም፣ “እያንዳንዳችሁ ከክፉ መንገዳችሁ ተመለሱ፤ ምግባራችሁን አስተካክሉ፤ ለእናንተና ለአባቶቻችሁ በሰጠኋቸው ምድር ትኖሩ ዘንድ ሌሎቹን አማልክት ለማገልገል አትከተሉ” አልኋችሁ። እናንተ ግን ጆሯችሁን ወደ እኔ አላዘነበላችሁም፤ አልሰማችሁኝምም።

( ኤርምያስ 35:15 )

ራሳችንን በፍርሃትና በእምነት ጉድለት ውስጥ እናገኘዋለን። ለሺህ ዓመታት ትውልድ ከትውልድ ሰዎች እግዚአብሔርን አልታዘዙም፤ በረከቱንም አጡ። ፍቅርን ከእግዚአብሔር ትእዛዛት መሠረት አራግፈን አውጥተን፣ በውጫዊና በሥርዓታዊ መታዘዝ ብቻ የምንጠብቃቸውን ደረቅ ቃላት አስቀረን። ይህ ሁሉ ልክ ተስፋ እንደተሰጠው ወደ ፍርሃት ስፍራ አደረሰን…

20እርሱን28፥20 ዕብራይስጡ፣ እኔን ይላል። በመተው ክፉ ድርጊት ከመፈጸምህ የተነሣ፣ እስክትደመሰስ ፈጥነህም እስክትጠፋ ድረስ እጅህ በነካው ሁሉ ላይ እግዚአብሔር ርግማንን፣ መደናገርንና ተግሣጽን ይሰድድብሃል።

22እግዚአብሔር እስክትጠፋ ድረስ በሚቀሥፍ ደዌ፣ ትኵሳትና ዕባጭ፣ ኀይለኛ ሙቀትና ድርቅ፣ ዋግና አረማሞ ይመታሃል።

( ዘዳግም 28:20,22 )

የእግዚአብሔር ቁጣ በእርግጥም የሚያስፈራ ነው። ነገር ግን የሰማዩ አባታችንን እንዲህ ያሉ ጨካኝ ነገሮችን በማድረጉ ለመፍረድ ከመቸኮላችን በፊት፣ አንድን ሰው ከሞት ለማዳን የተበከለ እግሩን የሚቆርጥ ሐኪም እናስብ። በሚታዩ ነገሮች ላይ ማተኮርና የአምላካችንን ፍቅርና እኛን ለማዳን ያለውን ፍላጎት ችላ ማለት ለእኛ ተፈጥሯዊ ነው። ልጃችን ቁጣችንንና በጀርባው ላይ ያረፈውን የሚያም ጥፊ ያስታውሳል፤ ነገር ግን ይህ ከአደገኛ ገደል ከመውደቅ እንዴት እንዳዳነው በቀላሉ ይረሳል። ምድራዊ ነገሮችን ብቻ የምናይ እኛም የእግዚአብሔር ቁጣ ከምን እንደሚያድነን እንኳ አናይም።

እግዚአብሔር በታማኝነት እንድንታዘዘው ይፈልጋል። በምናየው ነገር እንዳንፈራ፣ ይልቁንም ከእምነታችን መተማመንን እንድናገኝ ይፈልጋል።

18ስለዚህ ዐይናችን የሚያተኵረው በሚታየው ነገር ላይ ሳይሆን በማይታየው ላይ ነው፤ የሚታየው ጊዜያዊ ነውና፤ የማይታየው ግን ዘላለማዊ ነው።

( 2 ቆሮንቶስ 4:18 )

ሕይወትህን የማጣት አደጋ ላይ ብትሆንም ሆነ በጤንነትህ ጫፍ ላይ ብትሆን፣ ሞት በእኛ ላይ ሊደርስ ከሚችለው ሁሉ የከፋ እንደሆነ ይታሰባል። ግን በእርግጥ እንደዚያ ነው? ሞት ከአንድ ሰው የምናየው የመጨረሻው ነገር ነው። ሞት ወደማይታየው፣ ወደማይታወቀው በር ይከፍትልናል።

በሕይወታችን ውስጥም ሆነ ከሕይወታችን በኋላ ያለውን የማይታወቀውን ነገር የሚመራው ፍርሃታችን ወይም እምነታችን ነው። ራሳችንን በፍርሃት ጨለማ ወይም በእምነት ብርሃን ልንከብብ እንችላለን። በዚህ ምድራዊ ሕይወት እንደምናየው፣ ታማኝ ሰዎች በሚሠሩት ነገር ይሳካላቸዋል። እምነትም ለሚያምኑት ከሞት በኋላ ያለውን መንገድ እንደሚያበራ ለመጠራጠር ምንም ምክንያት የለም። እዚህ በምድር ካለው እጅግ ወደሚሻል ሕይወት የሚወስድ መንገድ።

16በርሱ የሚያምን ሁሉ የዘላለም ሕይወት እንዲኖረው እንጂ እንዳይጠፋ እግዚአብሔር አንድያ ልጁን እስከ መስጠት ድረስ ዓለምን እንዲሁ ወድዷልና።

( ዮሐንስ 3:16 )

አሁን በሕይወት አለን። አሁን ለምንኖራት ለዚያች ደቂቃ፣ ለማየትና ለመተንፈስ፣ በዚህ ዓለምም ለውጥ ለማምጣት ስለ ተሰጠን ችሎታ አምላካችንን እናመሰግናለን። አሁንም የምንወዳቸውን ሰዎች ማየትና ለእኛ ምን ያህል ውድ እንደሆኑ ልንነግራቸው እንችላለን።

ፍቅር ፍርሃትን ያሸንፋል፤ በእግዚአብሔር መልክ የተፈጠርን በእውነት እነማን እንደሆንን ይገልጣል። ኢየሱስ ክርስቶስም በሥጋ ሞትና በትንሣኤ በማለፍ የሞትን ሰንሰለት ሰበረ፤ አሁን በውስጣችን ሊኖር የሚችለውን የማይታይ ረዳት መንፈስ ቅዱስን አመጣልን።

17እርሱም የእውነት መንፈስ ነው፤ ዓለም ስለማያየውና ስለማያውቀው ሊቀበለው አይችልም። እናንተ ግን፣ ዐብሯችሁ ስለሚኖርና በውስጣችሁ ስለሚሆን14፥17 አንዳንድ የጥንት ቅጆች በውስጣችሁ ስላለ ይላሉ። ታውቁታላችሁ።

( ዮሐንስ 14:17 )

የተቀበልነው መንፈስ ወደ ዘላለም ሕይወት ስለሚመራን የፍርሃት መንፈስ አይደለም።

7እግዚአብሔር የኀይልና የፍቅር፣ ራስንም የመግዛት መንፈስ እንጂ የፍርሀት መንፈስ አልሰጠንምና።

( 2 ጢሞቴዎስ 1:7 )

ከዚህም ፍርሃት ቢሰማን ከእግዚአብሔር ከተሰጠን መንፈስ እንዳልሆነ እናያለን። በፍርሃት ጨለማ ውስጥ የምንመላለስ ከሆነ፣ በጌታ በአምላካችን የእምነትን ብርሃን አላመጣንም ማለት ነው።

12ኢየሱስ እንደ ገና ለሰዎቹ፣ “እኔ የዓለም ብርሃን ነኝ፤ የሚከተለኝም የሕይወት ብርሃን ይሆንለታል እንጂ ከቶ በጨለማ አይመላለስም” አላቸው።

( ዮሐንስ 8:12 )

አሁን በወረርሽኙ ማዕከል ላይ ቆመህ ምን ትመርጣለህ፦ ፍርሃትን ወይስ እምነትን? ሌሎች ሰዎች በዚህ አስፈሪ ዓለም ጨለማ ውስጥ ወደ አንተ ሲመለከቱ ብርሃንህን ማየት ይችላሉ?

3እርሱ ከዐዳኝ ወጥመድ፣

ከአሰቃቂ ቸነፈር ያድንሃልና።

4በላባዎቹ ይጋርድሃል፤

በክንፎቹ ሥር መሸሸጊያ ታገኛለህ፤

ታማኝነቱ ጋሻና መከታ ይሆንሃል።

5የሌሊትን አስደንጋጭነት፣

በቀን የሚወረወረውንም ፍላጻ አትፈራም፤

6በጨለማ የሚያደባ ቸነፈር፣

በቀትር ረፍራፊውም አያሠጋህም።

7በአጠገብህ ሺሕ፣ በቀኝህም ዐሥር ሺሕ ይወድቃል፤

ወደ አንተ ግን አይቀርብም።

( መዝሙር 91:3-7 )

9በምትሄድበት ሁሉ እግዚአብሔር አምላክህ ከአንተ ጋራ ነውና አይዞህ፤ በርታ፤ ጽና፤ አትፍራ፤ አትደንግጥ ብዬ አላዘዝሁህምን?”

( ኢያሱ 1:9 )

በዓለማችን ያለ ምክንያት የሚሆን ምንም ነገር የለም። ታዲያ ይህ ወረርሽኝ ምን ያስተምረናል? የሰውን ሕይወት በእውነት ማክበር እንችል ይሆን? እውነተኛ ወዳጅነትን ማድነቅና ላገኘነው ነገር ምስጋናን መግለጽ እንችል ይሆን? በኢንስታግራም ለተሻለ ፎቶና ለዩቲዩብ ቪዲዮዎቻችን ብዙ ተመዝጋቢዎችን ለማግኘት የሚደረገውን ትርጉም የለሽ ሩጫ ያስቆም ይሆን? ለገንዘብና ለሥልጣን የሚደረጉትን ጦርነቶች ያስቆም ይሆን? ለመጪው ትውልድ ሰማዩን እንደገና ሰማያዊ ያደርገው ይሆን? በመጨረሻ ከዓይኖቻችን ላይ መጋረጃውን አንሥተን አባታችን የፈጠረውን እውነተኛውን ዓለም ማየት እንችል ይሆን?

27ሰላምን እተውላችኋለሁ፤ ሰላሜን እሰጣችኋለሁ፤ እኔ የምሰጣችሁ ዓለም እንደሚሰጣችሁ አይደለም። ልባችሁ አይጨነቅ፤ አይፍራም።

( ዮሐንስ 14:27 )