ความเชื่อทำอะไรได้จริง ๆ? ถ้าคำอธิษฐานของเราไม่ได้รับคำตอบล่ะ?
ความเชื่อที่ส่องแสง
ความเชื่อเป็นหนึ่งในคำที่ถูกใช้บ่อยที่สุดในพระคัมภีร์ และเป็นแนวคิดที่งดงามที่สุดอย่างหนึ่ง แต่เราก็มักจะเก็บมันไว้ไม่ใช้ หลายคนในพวกเรา แม้แต่คนที่รักพระเจ้าอย่างจริงใจ ก็ยังชอบอยู่ในที่ปลอดภัย เราอธิษฐาน แต่ในใจกลับคาดหวังไว้น้อย ไม่ว่าจะเรื่องการรักษาโรค เรื่องงาน หรือเรื่องที่สำคัญที่สุดสำหรับเรา เพราะเรากลัวจะผิดหวัง
แต่ความเชื่อไม่เคยมีไว้เพื่อเก็บใส่ลิ้นชัก มันมีไว้เพื่อลุกขึ้น ส่องแสง และเปลี่ยนโลกให้ดีขึ้น ในบทความนี้ ให้เราดูสิ่งที่พระเยซูและเหล่าอัครทูตตรัสเกี่ยวกับความเชื่อ และมาถามกันอย่างตรงไปตรงมาด้วยว่า ถ้าคำอธิษฐานของเราดูเหมือนไม่เป็นผลล่ะ พระคัมภีร์มีคำตอบสำหรับเรื่องนี้เช่นกัน
เมล็ดมัสตาร์ด
เหล่าสาวกของพระเยซูพยายามรักษาเด็กชายคนหนึ่งแต่ทำไม่ได้ เมื่อพวกเขาถามว่าเพราะเหตุใด พระเยซูทรงตอบว่า
20พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “เพราะเหตุพวกท่านไม่มีความเชื่อ ด้วยเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านมีความเชื่อเท่าเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่ง ท่านจะสั่งภูเขานี้ว่า ‘จงเลื่อนจากที่นี่ไปที่โน่น’ มันก็จะเลื่อน และไม่มีสิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้สำหรับท่านเลย( มัทธิว 17:20 )
เมล็ดมัสตาร์ดเป็นเมล็ดที่เล็กที่สุดเมล็ดหนึ่ง พระเยซูไม่ได้ทรงวัดว่าความเชื่อของเรายิ่งใหญ่เพียงใด แต่ทรงแสดงให้เราเห็นว่าความไว้วางใจพระเจ้าอย่างแท้จริง แม้เพียงเล็กน้อย ก็ทำสิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย
พระกิตติคุณอีกเล่มหนึ่งเล่าเรื่องเดียวกันนี้จากมุมมองของบิดาของเด็กชาย เขาไม่ได้อ้างว่ามีความเชื่อที่สมบูรณ์แบบ เขาพูดอย่างจริงใจที่สุดว่า
23พระเยซูจึงตรัสแก่บิดานั้นว่า “ถ้าท่านเชื่อได้ ใครเชื่อก็ทำให้ได้ทุกสิ่ง” 24ทันใดนั้น บิดาของเด็กก็ร้องทูลด้วยน้ำตาไหลว่า “ข้าพระองค์เชื่อ พระองค์เจ้าข้า ที่ข้าพระองค์ยังขาดความเชื่อนั้น ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยให้เชื่อเถิด”( มาระโก 9:23-24 )
"ข้าพระองค์เชื่อ ขอทรงช่วยให้ข้าพระองค์พ้นจากความไม่เชื่อ" เป็นคำอธิษฐานที่พระเจ้าทรงต้อนรับ เราไม่จำเป็นต้องมีความเชื่อที่สมบูรณ์แบบจึงจะเริ่มต้นได้ เพียงเริ่มจากจุดที่เราอยู่ และซื่อสัตย์ต่อพระองค์
ความเชื่อที่แท้จริงคืออะไร
จดหมายถึงชาวฮีบรูบรรยายความเชื่อว่าไม่ใช่การนึกเพ้อฝัน แต่เป็นความมั่นใจในผู้ที่ทรงให้สัญญาไว้
1บัดนี้ความเชื่อคือความแน่ใจในสิ่งที่เราหวังไว้ เป็นหลักฐานมั่นใจว่า สิ่งที่ยังไม่ได้เห็นนั้นมีจริง 2โดยความเชื่อนี้เอง พวกบรรพบุรุษก็ได้รับการรับรอง( ฮีบรู 11:1-2 )
จากนั้นท่านก็เอ่ยชื่อบรรดาผู้ที่ดำเนินชีวิตเช่นนี้ อาแบลถวายเครื่องบูชาที่เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า เฮโนคดำเนินกับพระเจ้าอย่างใกล้ชิดจนไม่ต้องตายเหมือนคนอื่น ๆ และเกี่ยวกับทุกคนเหล่านี้ ผู้เขียนกล่าวว่า
4โดยความเชื่อ อาแบลนั้นจึงได้นำเครื่องบูชาอันประเสริฐกว่าเครื่องบูชาของคาอินมาถวายแด่พระเจ้า เพราะเหตุเครื่องบูชานั้นจึงมีพยานว่าท่านเป็นคนชอบธรรม คือพระเจ้าทรงเป็นพยานแก่ของถวายของท่าน โดยความเชื่อนั้น แม้ว่าอาแบลตายแล้วท่านก็ยังพูดอยู่5โดยความเชื่อ เอโนคจึงถูกรับขึ้นไป เพื่อไม่ให้ท่านประสบกับความตาย ไม่มีผู้ใดพบท่าน เพราะพระเจ้าทรงรับท่านไปแล้ว ก่อนที่ทรงรับท่านขึ้นไปนั้นมีพยานว่า ท่านเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า 6แต่ถ้าไม่มีความเชื่อแล้ว จะเป็นที่พอพระทัยของพระองค์ก็ไม่ได้เลย เพราะว่าผู้ที่จะมาหาพระเจ้าได้นั้นต้องเชื่อว่าพระองค์ทรงดำรงพระชนม์อยู่ และพระองค์ทรงเป็นผู้ประทานบำเหน็จให้แก่ทุกคนที่ปลงใจแสวงหาพระองค์( ฮีบรู 11:4-6 )
สังเกตสองสิ่งที่เราถูกเชิญให้เชื่อ คือพระเจ้าทรงเป็นจริง และพระองค์ทรงตอบแทนผู้ที่แสวงหาพระองค์ ความเชื่อเริ่มต้นจากความสัมพันธ์ เรามาหาพระองค์ด้วยความเชื่อว่าพระองค์ทรงดีและทรงฟังเรา
ความเชื่อที่ลงมือทำ
ความเชื่อไม่ใช่เพียงความรู้สึกภายใน ในเมืองลิสตรา ชายคนหนึ่งที่ไม่เคยเดินได้เลยกำลังฟังเปาโลพูด เปาโลมองเขาและเห็นว่าเขาเชื่อว่าพระเจ้าทรงรักษาเขาได้
9คนนั้นได้ฟังเปาโลพูดอยู่ เปาโลจึงเขม้นดูเขา เห็นว่ามีความเชื่อพอจะหายโรคได้ 10จึงร้องสั่งด้วยเสียงอันดังว่า “จงลุกขึ้นยืนตรง” คนนั้นก็กระโดดขึ้นเดินไป( หนังสือกิจการ 14:9-10 )
ชายคนนั้นไม่ได้เพียงแค่หวัง เขาลุกขึ้นยืนและเดิน ความเชื่อมีพลังที่ทำให้เราลงมือทำสิ่งที่เคยดูเหมือนเป็นไปไม่ได้
แล้วเราจะเชื่อแต่ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิมทุกอย่างได้ไหม ยากอบตอบอย่างอ่อนโยนแต่ชัดเจนว่า ความเชื่อกับการกระทำต้องไปด้วยกัน ท่านเตือนเราถึงอับราฮัม ผู้ไว้วางใจพระเจ้าอย่างลึกซึ้งจนพร้อมจะถวายแม้แต่บุตรชายของตนคืนแด่พระองค์
21เมื่ออับราฮัมบิดาของเราได้ถวายอิสอัคบุตรชายของท่านบนแท่นบูชา จึงได้ความชอบธรรมโดยการกระทำไม่ใช่หรือ 22ท่านทั้งหลายคงเห็นแล้วว่า ความเชื่อได้กระทำกิจร่วมกับการกระทำของท่าน และความเชื่อก็สมบูรณ์ได้โดยการกระทำ( ยากอบ 2:21-22 )
24ท่านทั้งหลายก็เห็นแล้วว่า ผู้ใดจะเป็นคนชอบธรรมได้ ก็เนื่องด้วยการกระทำ และมิใช่ด้วยความเชื่อเพียงอย่างเดียว26เพราะกายที่ปราศจากจิตวิญญาณนั้นตายแล้วฉันใด ความเชื่อที่ปราศจากการกระทำก็ตายแล้วฉันนั้นเช่นเดียวกัน( ยากอบ 2:24,26 )
ความเชื่อก็เหมือนตะเกียง ถ้าเราบอกว่าตะเกียงกำลังลุกไหม้ แต่ไม่มีใครเห็นแสงสว่างเลย ก็แปลว่ามันไม่ได้ลุกไหม้จริง การกระทำของเราไม่ใช่หนทางที่จะได้รับความรักจากพระเจ้า แต่เป็นแสงสว่างของความเชื่อที่มีชีวิต
การกระทำเช่นนั้นเป็นอย่างไร บางทีอาจเริ่มจากคำถามง่าย ๆ ไม่กี่ข้อ ถ้าเราเชื่อว่าสมบัติที่แท้จริงของเราอยู่ในสวรรค์ ทำไมเรายังขะมักเขม้นสะสมสมบัติบนโลก ถ้าเราบอกว่าเรารัก ทำไมเรายังกลัวมากนัก ในเมื่อความรักแข็งแกร่งกว่าความกลัว
19 อย่าสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวในโลก ที่ตัวมอดและสนิมอาจทำลายเสียได้ และที่ขโมยอาจขุดช่องลักเอาไปได้ 20แต่จงสะสมทรัพย์สมบัติไว้สำหรับตัวในสวรรค์ ที่ตัวมอดและสนิมทำลายเสียไม่ได้ และที่ไม่มีขโมยขุดช่องลักเอาไปได้ 21เพราะว่าทรัพย์สมบัติของท่านอยู่ที่ไหน ใจของท่านก็จะอยู่ที่นั่นด้วย( มัทธิว 6:19-21 )
18ในความรักนั้นไม่มีความกลัว แต่ความรักที่สมบูรณ์นั้นก็ได้ขจัดความกลัวเสีย ด้วยว่าความกลัวทำให้ทุกข์ทรมาน และผู้ที่มีความกลัวก็ยังไม่มีความรักที่สมบูรณ์( 1 ยอห์น 4:18 )
คำถามเหล่านี้ไม่ใช่การกล่าวโทษ แต่แต่ละข้อเป็นคำเชิญให้เราไว้วางใจพระเจ้ามากขึ้นอีกนิด ผู้เขียนบทสดุดีแสดงให้เราเห็นว่าความไว้วางใจเช่นนี้เป็นอย่างไร เขาเก็บพระวจนะของพระเจ้าไว้ใกล้ตัวเพราะพระวจนะให้ชีวิตแก่เขา และเขาดำเนินชีวิตอย่างผู้ที่รู้ว่าพระเจ้าทรงเห็นทุกสิ่งที่เขาทำ
93ข้าพระองค์จะไม่ลืมข้อบังคับของพระองค์เลย เพราะพระองค์ทรงสงวนชีวิตของข้าพระองค์โดยข้อบังคับนั้น( เพลงสดุดี 119:93 )
168ข้าพระองค์รักษาข้อบังคับและบรรดาพระโอวาทของพระองค์ เพราะทางทั้งสิ้นของข้าพระองค์อยู่ต่อเบื้องพระพักตร์พระองค์( เพลงสดุดี 119:168 )
เราจะทดสอบความเชื่อของเราได้อย่างไร
เปาโลเชิญเราให้พิจารณาหัวใจของตนเองอย่างตรงไปตรงมา นี่ไม่ใช่การเรียกให้เราประณามตนเอง แต่ให้สังเกตว่าพระคริสต์ทรงสถิตอยู่ท่ามกลางเรา และให้มองเห็นว่าอะไรคือสิ่งที่เป็นจริง
5ท่านจงพิจารณาดูตัวของท่านว่า ท่านตั้งอยู่ในความเชื่อหรือไม่ จงพิสูจน์ตัวของท่านเองเถิด ท่านไม่รู้เองหรือว่า พระเยซูคริสต์ทรงสถิตอยู่ในท่านทั้งหลาย นอกจากท่านจะเป็นผู้ถูกทอดทิ้ง( 2 โครินธ์ 13:5 )
ความเชื่อยังถูกทดสอบโดยชีวิตด้วย เปโตรเขียนถึงผู้คนที่กำลังเผชิญช่วงเวลายากลำบาก และเปรียบการทดลองของพวกเขาเหมือนไฟที่ทำให้ทองบริสุทธิ์
6ในความรอดนั้นท่านทั้งหลายชื่นชมยินดีเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้จำเป็นที่ท่านจะต้องเป็นทุกข์ใจชั่วขณะหนึ่ง ด้วยการถูกทดลองต่างๆ 7เพื่อการลองดูความเชื่อของท่าน อันประเสริฐยิ่งกว่าทองคำซึ่งพินาศไปได้ ถึงแม้ว่าความเชื่อนั้นถูกลองด้วยไฟ จะได้เป็นเหตุให้เกิดความสรรเสริญ เกิดเกียรติและสง่าราศี ในเวลาที่พระเยซูคริสต์จะเสด็จมาปรากฏ( 1 เปโตร 1:6-7 )
จดหมายถึงชาวฮีบรูเพิ่มความคิดอีกข้อหนึ่ง สักวันหนึ่งทุกสิ่งที่สั่นสะเทือนได้จะถูกสั่นสะเทือน และจะเหลืออยู่แต่สิ่งที่ไม่สั่นคลอนเท่านั้น ความเชื่อที่วางไว้ในพระเจ้าเป็นสิ่งที่ไม่สั่นคลอนเช่นนั้น
26พระสุรเสียงของพระองค์คราวนั้นได้บันดาลให้แผ่นดินหวั่นไหว แต่บัดนี้พระองค์ได้ตรัสสัญญาไว้ว่า “อีกครั้งหนึ่งเราจะกระทำให้หวาดหวั่นไหว มิใช่แผ่นดินโลกแห่งเดียว แต่ทั้งสวรรค์ด้วย” 27และพระดำรัสที่ตรัสไว้ว่า ‘อีกครั้งหนึ่ง’ นั้น แสดงว่าสิ่งที่หวั่นไหวนั้นจะถูกกำจัดเสีย เหมือนกับสิ่งที่ทรงสร้างให้มีขึ้น เพื่อให้สิ่งที่ไม่หวั่นไหวคงเหลืออยู่( ฮีบรู 12:26-27 )
เมื่อเราลังเลอยู่ที่ชายแดน
ครั้งหนึ่งชาวอิสราเอลยืนอยู่ที่ชายแดนแผ่นดินที่พระเจ้าทรงสัญญาไว้ สายลับรายงานว่ามีพวกยักษ์และเมืองที่เข้มแข็ง ประชาชนจึงหวาดกลัวและไม่ยอมเข้าไป มีเพียงคาเลบและโยชูวาที่ไว้วางใจพระเจ้า พระเจ้าตรัสถึงคาเลบว่าเขามีจิตใจที่ต่างออกไป
24แต่ส่วนคาเลบผู้รับใช้ของเรา เพราะมีจิตใจต่างกันและได้ตามเรามาอย่างเต็มที่ เราก็จะได้นำเขาไปถึงแผ่นดินที่เขาได้ไปมาและเชื้อสายของเขาจะได้กรรมสิทธิ์เมืองนั้น( กันดารวิถี 14:24 )
คนรุ่นที่ลังเลนั้นต้องเร่ร่อนในถิ่นทุรกันดารสี่สิบปี แม้กระนั้นพระเจ้าก็มิได้ทรงทอดทิ้งพวกเขา พระองค์ทรงนำพวกเขาทุกวัน แต่พวกเขาไม่ได้เห็นแผ่นดินตามคำสัญญาที่พวกเขากลัวจะรับไว้
33ลูกหลานของเจ้าทั้งหลายจะพเนจรอยู่ในถิ่นทุรกันดารถึงสี่สิบปี เขาจะทนโทษการเล่นชู้ของเจ้า จนกว่าจำนวนซากศพของเจ้าจะอยู่ในถิ่นทุรกันดารนี้ครบ( กันดารวิถี 14:33 )
ยากอบบรรยายการต่อสู้เช่นเดียวกันนี้ในใจของคน ๆ หนึ่ง เมื่อเราทูลขอ แต่ลึก ๆ ไม่เชื่อว่าพระเจ้าจะทรงตอบ เราก็เหมือนคลื่นที่ถูกลมซัดไปมา
6แต่จงให้ผู้นั้นทูลขอด้วยความเชื่อ อย่าหวั่นไหวเลย เพราะว่าผู้ที่หวั่นไหวก็เป็นเหมือนคลื่นในทะเลซึ่งถูกลมพัดซัดไปมา 7ผู้นั้นจงอย่าคิดว่าจะได้รับสิ่งใดจากองค์พระผู้เป็นเจ้าเลย( ยากอบ 1:6-7 )
นี่ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เรารู้สึกผิดในวันที่ความเชื่อของเราอ่อนแอ แต่เป็นคำเชิญให้เรานำหัวใจทั้งดวงมาหาพระเจ้า และไว้วางใจในพระองค์เพียงผู้เดียว ผู้ซึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ถ้าคำอธิษฐานของเราไม่ได้รับคำตอบล่ะ
นี่เป็นคำถามที่ยากที่สุด และพระคัมภีร์ก็ไม่ได้หลบเลี่ยง ประการแรก ความเชื่อไม่ใช่สูตรสำหรับได้สิ่งที่เราต้องการ แต่เป็นการไว้วางใจในพระเจ้าผู้ทรงดี คำตอบของพระองค์อาจเป็น ได้ หรือ รอก่อน หรือเป็นอีกเส้นทางหนึ่งที่เรายังมองไม่เห็น ยอห์นเขียนว่า
14และนี่คือความมั่นใจที่เรามีต่อพระองค์ คือถ้าเราทูลขอสิ่งใดตามพระประสงค์ของพระองค์ พระองค์ก็ทรงโปรดฟังเรา 15และถ้าเรารู้ว่า พระองค์ทรงโปรดฟังเรา เมื่อเราทูลขอสิ่งใดๆ เราก็รู้ว่าเราได้รับตามที่เราทูลขอจากพระองค์นั้น( 1 ยอห์น 5:14-15 )
เมื่อเราขอตามพระประสงค์ของพระองค์ ซึ่งดีสำหรับเราเสมอ เราก็มั่นใจได้ว่าพระองค์ทรงสดับฟังเรา ประการที่สอง การรอคอยไม่ใช่การปฏิเสธ หลายคนในพระคัมภีร์รอคอยเป็นเวลานาน และความไว้วางใจของพวกเขาเติบโตขึ้นในระหว่างที่รอ ประการที่สาม เราเป็นอิสระที่จะทูลขอต่อไปได้เสมอ
ถ้ามีบางสิ่งในใจของคุณที่ถูกเก็บกั้นไว้ เป็นคำอธิษฐานที่คุณกลัวจะอธิษฐานออกมาดัง ๆ คุณเชิญอธิษฐานได้ตั้งแต่วันนี้ เริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ เล็กเท่าเมล็ดมัสตาร์ด ทูลขอ ก้าวไปหนึ่งก้าวในทิศทางของสิ่งที่ทูลขอ และไว้วางใจต่อไป พระเจ้าทรงให้เกียรติความไว้วางใจ และพระองค์ไม่เคยห่างไกลจากผู้ที่แสวงหาพระองค์