İman gerçekten neler yapabilir? Dualarımız yanıtlanmazsa ne olur?
Parlayan bir iman
İman, Kutsal Kitap’ta en sık geçen sözcüklerden biridir ve en güzel fikirlerinden biridir. Yine de onu içimizde tutmak çok kolaydır. Pek çoğumuz, hatta Tanrı’yı içtenlikle sevenler bile, güvenli tarafta kalmayı yeğleriz. Dua ederiz, ama sessizce pek az şey bekleriz: şifa, iş, en önemli konular hakkında. Hayal kırıklığına uğramaktan korkarız.
Oysa iman hiçbir zaman bir çekmecede saklanmak için verilmedi. İman yükselsin, parlasın ve dünyayı daha iyiye doğru değiştirsin diye vardır. Bu yazıda İsa’nın ve elçilerin iman hakkında ne söylediğine bakalım; ayrıca dürüstçe soralım: Dualarımız işe yaramıyor gibi görünürse ne olur? Kutsal Yazılar buna da yanıt verir.
Bir hardal tanesi
İsa’nın öğrencileri bir çocuğu iyileştirmeye çalışmış, ama başaramamıştı. Nedenini sorduklarında İsa şu yanıtı verdi:
20Onlara, “İmansızlığınızdan ötürü” dedi. “Size doğrusunu söyleyeyim, hardal tanesi kadar imanınız olsa şu dağa, ‘Buradan şuraya taşın’ derseniz, taşınır; sizin için imkânsız hiçbir şey olmayacaktır.( MATTA 17:20 )
Hardal tanesi var olan en küçük tohumlardan biridir. İsa imanımızın ne kadar büyük olduğunu ölçmüyor. Tanrı’ya duyulan küçük ama gerçek bir güvenin bile ne kadar şey yapabileceğini bize gösteriyor.
Başka bir Müjde aynı olayı çocuğun babasının bakış açısından anlatır. O kusursuz bir imanı olduğunu iddia etmedi. Çok dürüst bir şey söyledi:
23Yeşua ona, “Eğer inanabilirsen, inanan biri için her şey mümkündür!” dedi.24Çocuğun babası hemen gözyaşlarıyla, “İman ediyorum. İmansızlığıma yardım et!” diye feryat etti.( MARKOS 9:23-24 )
“İnanıyorum; imansızlığıma karşı bana yardım et” sözü, Tanrı’nın hoş karşıladığı bir duadır. Başlamak için kusursuz bir imana ihtiyacımız yok. Yalnızca bulunduğumuz yerden başlamamız ve O’na karşı dürüst olmamız yeter.
İman gerçekte nedir
İbraniler Mektubu imanı boş bir temenni olarak değil, vaat vermiş olana duyulan güven olarak tanımlar:
1Şimdi iman, umut edilen şeylerin güvencesi, görünmeyen şeylerin kanıtıdır. 2Eskiler bununla beğeni kazandılar.( İBRANİLER 11:1-2 )
Ardından bu şekilde yaşamış olanları sayar. Habil, Tanrı’yı hoşnut eden bir sunu getirdi. Hanok, Tanrı’ya o kadar yakın yürüdü ki başkaları gibi ölmedi. Ve hepsi için yazar şunu söyler:
4İmanla Habel Tanrı’ya Kain’den daha üstün bir kurban sundu ve bunun aracılığıyla kendisinin doğru olduğuna dair tanıklık verildi, Tanrı onun armağanları hakkında tanıklık etti; ve bu sayede, ölmüş olduğu halde, hâlâ konuşmaktadır.5Hanok ölümü tatmamak üzere imanı sayesinde götürüldü ve bulunamadı. Çünkü Tanrı onu almıştı. Çünkü alınmadan önce Tanrı’yı hoşnut eden biri olduğuna tanıklık edildi. 6İman olmadan Tanrı’yı hoşnut etmek imkânsızdır. Çünkü Tanrı’ya gelen kişi, O’nun var olduğuna ve kendisini arayanları ödüllendirdiğine inanmalıdır.( İBRANİLER 11:4-6 )
Bizden inanmamız istenen iki şeye dikkat edelim: Tanrı’nın gerçek olduğu ve kendisini arayanları ödüllendirdiği. İman bir ilişki olarak başlar. O’nun iyi olduğuna ve bizi dinlediğine inanarak O’na geliriz.
Eyleme dönüşen iman
İman yalnızca içsel bir duygu değildir. Listra kentinde, hiç yürümemiş bir adam Pavlus’un konuşmasını dinliyordu. Pavlus ona baktı ve Tanrı’nın kendisini iyileştirebileceğine inandığını gördü.
9Pavlus’un konuşmasını dinliyordu. Ona dikkatle bakan Pavlus, iyileşmek için imanının olduğunu görünce, 10yüksek sesle, “Kalk ayaklarının üzerinde dikil!” dedi. O da sıçrayıp yürüdü.( ELÇİLERİN İŞLERİ 14:9-10 )
Adam yalnızca umut etmekle kalmadı. Ayağa kalktı ve yürüdü. İman, bizi bir zamanlar imkânsız görünen şeyi yapmaya sürükleme gücüne sahiptir.
Öyleyse inanıp yine de eskisi gibi yaşayabilir miyiz? Yakup nazik ama açık biçimde yanıtlar: iman ile eylemler birbirine aittir. Bize, Tanrı’ya o kadar derinden güvenen İbrahim’i hatırlatır ki oğlunu bile geri vermeye hazırdı.
21Atamız Avraham, oğlu İshak’ı sunak üzerinde sunmuş olarak işleriyle aklanmadı mı? 22Görüyorsun, onun imanı işleriyle birlikte işliyordu; eylemleriyle imanı tamam oldu.( YAKOV 2:21-22 )
24Görüyorsunuz, insan yalnız imanla değil, işleriyle de aklanır.26Ruhsuz beden nasıl ölüyse, işleri olmayan iman da ölüdür.( YAKOV 2:24,26 )
Bu bir kandile benzer. Kandilin yandığını söyleyip kimse ışık görmüyorsa, o gerçekte yanmıyordur. Eylemlerimiz Tanrı’nın sevgisini kazanmanın bir yolu değildir. Onlar yaşayan bir imanın ışığıdır.
Böyle eylemler nasıl görünür? Belki birkaç basit soruyla başlar. Gerçek hazinemizin gökte olduğuna inanıyorsak, neden onu yeryüzünde biriktirmek için bu kadar çok çalışıyoruz? Sevdiğimizi söylüyorsak, sevgi korkudan daha güçlüyken neden hâlâ bu kadar korkuyoruz?
19 “Kendinize, güve ve pasın yiyip bitirdiği, hırsızların girip çaldığı, yeryüzünde hazineler biriktirmeyin; 20ama kendinize gökte hazineler biriktirin. Orada ne güve ne pas yiyip bitirir ne de hırsızlar girip çalar. 21Hazineniz neredeyse, yüreğiniz de orada olacaktır.”( MATTA 6:19-21 )
18Sevgide korku yoktur. Tersine tam sevgi korkuyu kovar. Çünkü korkuda ceza vardır. Korkan kişi sevgide tam kılınmamıştır.( 1. YUHANNA 4:18 )
Bu sorular suçlama değildir. Her biri Tanrı’ya biraz daha güvenmeye bir davettir. Mezmur yazarı bu güvenin neye benzeyebileceğini bize gösterir. O, Tanrı’nın sözlerini yakınında tutar, çünkü onlar ona yaşam verir; ve Tanrı’nın yaptığı her şeyi gördüğünü bilen biri olarak yaşar.
93İlkelerini asla unutmayacağım,çünkü onlarla beni dirilttin.( MEZMURLAR 119:93 )
168İlkelerine ve tanıklıklarına uydum,çünkü bütün yollarım senin önündedir.ת TAV( MEZMURLAR 119:168 )
İmanımızı nasıl sınayabiliriz?
Pavlus bizi kendi yüreğimize dürüstçe bakmaya çağırır. Bu, kendimizi yargılamaya değil, Mesih’in aramızda olduğunu fark etmeye ve neyin gerçek olduğunu görmeye çağrıdır.
5İmanda mısınız diye kendi kendinizi gözden geçirin. Kendinizi sınayın. Ya da kendiniz hakkında, Yeşua Mesih’in içinizde olduğunu bilmiyor musunuz? Yoksa gerçekten başarısız olursunuz.( 2. KORİNTLİLER 13:5 )
İman yaşam tarafından da sınanır. Petrus, zor zamanlardan geçen insanlara yazdı ve onların denemelerini altını arıtan ateşe benzetti.
6Bundan büyük sevinç duyuyorsunuz. Gerçi şimdi çeşitli denenmelerle kısa bir süre üzüntü çekmeniz gerekiyor. 7Böylelikle ateşle arıtılmış saf altından daha değerli olan imanınızın kanıtlanması, Yeşua Mesih göründüğünde size övgü, yücelik, saygınlık kazandıracak.( 1. PETRUS 1:6-7 )
İbraniler Mektubu bir düşünce daha ekler. Bir gün sarsılabilecek her şey sarsılacak ve yalnızca sarsılmaz olan kalacak. Tanrı’ya duyulan iman, işte böyle sarsılmaz bir şeydir.
26O zaman O’nun sesi yeri sarsmıştı. Ama şimdi, ‘‘Artık bir kez daha yalnızca yeri değil, gökleri de sarsacağım”HAGAY 2:6 diyerek söz vermiştir. 27“Artık bir kez daha” sözü, sarsılanların, yani yaratılmış olan şeylerin ortadan kaldırılacağını gösteriyor; öyle ki sarsılmayanlar geride kalsın.( İBRANİLER 12:26-27 )
Sınırda duraksadığımızda
İsrail halkı bir zamanlar Tanrı’nın kendilerine vaat ettiği toprağın kıyısında durmuştu. Casuslar devlerden ve güçlü kentlerden söz etti; halk korktu ve girmeyi reddetti. Yalnızca Kaleb ile Yeşu Tanrı’ya güvendi. Kaleb hakkında Tanrı, onun farklı bir ruha sahip olduğunu söyledi:
24Ama hizmetkârım Kalev'i, kendisinde başka bir ruh olduğu ve tümüyle peşimden geldiği için gitmiş olduğu ülkeye onu götüreceğim. Onun soyu onu mülk edinecektir.( SAYILAR 14:24 )
Duraksayan kuşak kırk yıl çölde dolaştı. O zaman bile Tanrı onları bırakmadı. Onlara her gün yol gösterdi, ama onlar kabul etmekten korktukları vaadi görmediler.
33Çocuklarınız kırk yıl çölde dolaşacak ve cesetleriniz çölde tükeninceye kadar sizin fahişeliğinize katlanacaklar.( SAYILAR 14:33 )
Yakup aynı mücadeleyi tek bir kişinin yüreğinde anlatır. İstediğimizde ama Tanrı’nın yanıtlayacağına gizlice inanmadığımızda, rüzgârın bir o yana bir bu yana sürüklediği dalga gibi oluruz.
6Yalnız hiç şüphe duymadan imanla istesin. Çünkü şüphe duyan kişi, rüzgârın sürükleyip savurduğu deniz dalgasına benzer. 7O kişi Efendi’den bir şey alacağını sanmasın.( YAKOV 1:6-7 )
Bu, imanın zayıf olduğu günlerde bizi suçlu hissettirmek için söylenmedi. Bu, bütün yüreğimizi Tanrı’ya getirmeye ve hiç değişmeyen yalnızca O’na güvenmeye bir davettir.
Dualarımız yanıtlanmazsa ne olur?
Bu en zor sorudur ve Kutsal Kitap ondan kaçmaz. Birincisi, iman istediğimizi elde etmek için bir formül değildir. İyi olan bir Tanrı’ya duyulan güvendir. O’nun yanıtı evet, bekle ya da henüz göremediğimiz başka bir yol olabilir. Yuhanna şöyle yazar:
14O’nun önündeki cesaretimiz şu ki, O’nun isteğine uygun ne dilersek bizi dinler. 15Ne dilersek bizi dinlediğini bildiğimizden, O’ndan istediğimiz dileklerimizi aldığımızı da biliriz.( 1. YUHANNA 5:14-15 )
O’nun isteğine göre, yani bizim için her zaman iyi olana göre dilediğimizde, bizi duyduğundan emin olabiliriz. İkincisi, gecikme ret anlamına gelmez. Kutsal Kitap’taki pek çok kişi uzun süre bekledi ve güvenleri beklerken büyüdü. Üçüncüsü, dilemeyi sürdürmekte her zaman özgürüz.
Yüreğinizde tutulmuş bir şey varsa, yüksek sesle etmekten korktuğunuz bir dua varsa, onu bugün etmekten çekinmeyin. Küçük başlayın, bir hardal tanesi kadar küçük. Dileyin, dilediğiniz yöne doğru bir adım atın ve güvenmeyi sürdürün. Tanrı güveni onurlandırır ve kendisini arayanlardan hiç uzak değildir.