Што азначае «Любіце ворагаў вашых»?
Мы можам любіць свайго бліжняга, сваю сям’ю і сяброў. Але што значыць любіць свайго ворага? І ці сапраўды гэта патрэбна?
44А Я кажу вам: любеце ворагаў вашых, дабраслаўляйце кляцьбітоў вашых, рабеце дабро ненавісьнікам вашым і малецеся за крыўдзіцеляў вашых і за ганіцеляў вашых;( МАЦЬВЕЯ 5:44 )
Нават у тэорыі гэта гучыць няпроста, а на практыцы здаецца зусім немагчымым. Ці насамрэч гэта неабходна?…
Паглядзім, як тлумачыць гэта Ісус.
44А Я кажу вам: любеце ворагаў вашых, дабраслаўляйце кляцьбітоў вашых, рабеце дабро ненавісьнікам вашым і малецеся за крыўдзіцеляў вашых і за ганіцеляў вашых;45каб сталіся вы сынамі Айца вашага, Які ёсьць у нябёсах; бо Ён загадвае сонцу Свайму ўзыходзіць над ліхімі і добрымі і пасылае дождж на праведных і няправедных.46Бо, калі вы будзеце любіць тых, што любяць вас, якая вам узнагарода? Ці ж ня тое самае робяць і мытнікі?47І калі вы вітаеце братоў вашых толькі, што асаблівага робіце? Ці ж ня гэтак тое самае робяць і язычнікі?48Дык вось, будзьце дасканалыя, як дасканалы Айцец ваш Нябесны.( МАЦЬВЕЯ 5:44-48 )
Сапраўды, калі мы азірнемся вакол, то ўбачым, што ўсе атрымліваюць сонечнае святло і дождж, свежае паветра, каб дыхаць. Мы і нашы ворагі апынуліся ў гэтым цудоўным свеце з захапляльнымі краявідамі і велічнымі жывёламі…
Калі зазірнуць глыбей, мы ўбачым, што ў нашых ворагаў былі маці і бацька, як і ў нас, ведалі яны іх ці не. І, мабыць, бацькі любілі іх гэтак жа моцна, як нашы бацькі любілі нас.
Вось цытата з кнігі пра Шэрлака Холмса Артура Конан Дойла, дзе сястра аплаквае свайго забітага брата, які быў адным з самых небяспечных злачынцаў у краіне...
«Для ўсяго свету ён быў чалавекам гвалту, напалову звер, напалову дэман; але для яе ён заўсёды заставаўся тым маленькім свавольным хлопчыкам з яе ўласнага дзявоцтва, дзіцём, якое трымалася за яе руку».
Ці можа наш вораг быць кімсьці, каго мы насамрэч любім?
Уявіце, як наш Нябесны Айцец удыхнуў новае жыццё ў таго, каго мы цяпер называем сваім ворагам, клапаціўся пра яго, калі ён быў у ўлонні маці, потым даў яму нарадзіцца, забяспечваў адзеннем, ежай і пітвом усе гэтыя гады… А цяпер Ён з нецярпеннем чакае, калі вернецца Яго страчанае дзіця, калі яно зноў усміхнецца і пакліча свайго Нябеснага Айца: «Тата!..». Бог любіць яго гэтак жа, як і нас.
Успомнім, як Давід пашкадаваў жыццё свайго ворага Саўла, які ўвесь час пераследаваў яго і спрабаваў забіць.
4І прыйшоў да кашары авечай, пры дарозе; там была пячора, і зайшоў туды Саўл дзеля патрэбы; а Давід і людзі ягоныя сядзелі ўглыбіні пячоры.5І казалі Давіду людзі ягоныя: вось дзень, пра які казаў табе Гасподзь: вось, Я аддам ворага твайго ў рукі твае, і зробіш зь ім, што табе заўгодна. Давід устаў і ціхенька адрэзаў край ад верхняй вопраткі Саўла.6Але пасьля гэтага забалела на сэрцы ў Давіда, што ён адрэзаў край ад вопраткі Саўла.7І сказаў ён людзям сваім: хай не дапусьціць мне Гасподзь зрабіць гэта гаспадару майму, памазанцу Гасподняму, каб накласьці руку маю на яго, бо ён памазанец Гасподні.( 1 ЦАРСТВАЎ 24:4-7 )
Вось што сказаў тады Давід Саўлу:
13Хай рассудзіць Гасподзь паміж мною і табою, і хай адпомсьціць табе Гасподзь за мяне; але рука мая ня будзе на табе,14як павядае старадаўняя прыпавесьць: ад беззаконных паходзіць беззаконьне. А мая рука ня будзе на табе.( 1 ЦАРСТВАЎ 24:13-14 )
Яшчэ адзін прыклад таго, як любіць ворагаў, — гэта сам Ісус. Паглядзім, што Ісус сказаў пра тых, хто здзекаваўся з Яго і ўкрыжоўваў Яго.
34А Ісус сказаў: Войча! даруй ім, бо ня ведаюць, што робяць. І дзялілі адзежу Ягоную, кідаючы жэрабя.( ЛУКАША 23:34 )
А вось словы Стэфана, калі ён паміраў, укамянаваны.
54Слухаючы гэта, яны рваліся сэрцамі і скрыгаталі на яго зубамі.55А Сьцяпан, напоўнены Духам Сьвятым, паглядзеўшы на неба, убачыў Божую славу і Ісуса, Які стаяў праваруч Бога,56і сказаў: вось, бачу я нябёсы расчыненыя і Сына Чалавечага, Які стаіць праваруч Бога.57Але яны, закрычаўшы моцным голасам, затыкалі вушы свае, і аднадушна кінуліся на яго,58і, вывеўшы за горад, пачалі біць яго камянямі. А сьведкі паклалі сваю адзежу да ног юнака, якога звалі Саўлам.59І білі камянямі Сьцяпана, які маліўся і казаў: Госпадзе Ісусе! прымі дух мой!60І, схіліўшы калені, усклікнуў моцным голасам: Госпадзе! ня лічы ім грэху гэтага! І, сказаўшы гэта, спачыў.( ДЗЕІ 7:54-60 )
Чытаючы такую гісторыю, мы не атаясамліваем сябе з юдэйскімі начальнікамі. А што, калі гэта насамрэч мы забіваем нявіннага Божага пасланца, які выкрывае і абвінавачвае нас?… Мы не беззаганныя, і голас, што прагучаў супраць нас, узняўся не без прычыны.
Што вы адчувалі да юдэйскіх начальнікаў, калі чыталі, як яны камянавалі Стэфана? Гнеў, лютасць?… А што, калі адчуць да іх ласку, бо яны імкнуліся быць правымі і трымацца Закона, і ненавідзелі, калі выкрывалася тое, у чым яны памыляліся? Шмат у чым мы падобныя да іх, а яны — да нас. Будзем любіць іх, нягледзячы на іхнія памылкі. І паспрабуем любіць нашых ворагаў, як іх любіць Бог.
4Любоў церпіць доўга, умілажальваецца, любоў не зайздросьціць, любоў не праслаўляе сябе, не ганарыцца,5ня бушуе, ня шукае свайго, не раздражняецца, не намышляе ліха,6ня радуецца зь няпраўды, а разам цешыцца зь ісьціны;7усё пакрывае, усяму верыць, на ўсё спадзяецца, усё пераносіць.( 1 КАРЫНФЯНАЎ 13:4-7 )