Kion signifas „Amu viajn malamikojn“?

Ni povas ami nian proksimulon, nian familion kaj amikojn. Sed kion signifas ami nian malamikon? Ĉu ni vere devas?

sed mi diras al vi: Amu viajn malamikojn, kaj preĝu por viaj persekutantoj;

( Mateo 5:44 )

Jam teorie tio ne sonas facila, kaj praktike ĝi ŝajnas preskaŭ neebla. Kaj ĉu ĝi vere necesas?…

Ni vidu, kiel Jesuo klarigas tion.

sed mi diras al vi: Amu viajn malamikojn, kaj preĝu por viaj persekutantoj; por ke vi estu filoj de via Patro, kiu estas en la ĉielo; ĉar Li levas Sian sunon sur la malbonulojn kaj bonulojn, kaj sendas pluvon sur la justulojn kaj la maljustulojn. Ĉar se vi amas tiujn, kiuj amas vin, kian rekompencon vi havas? ĉu ne tion saman faras eĉ la impostistoj? Kaj se vi salutas nur sole viajn fratojn, kion ekstran vi faras? ĉu ne tion saman faras eĉ la nacianoj? Estu do perfektaj, kiel ankaŭ via ĉiela Patro estas perfekta.

( Mateo 5:44-48 )

Efektive, se ni ĉirkaŭrigardas, ni vidas, ke ĉiuj ricevas sunbrilon kaj pluvon, freŝan aeron por spiri. Ni kaj niaj malamikoj estis metitaj en ĉi tiun mirindan mondon kun impresaj pejzaĝoj kaj majestaj bestoj…

Se ni rigardas pli profunde, ni vidas, ke niaj malamikoj havis patrinon kaj patron same kiel ni, ĉu ili konis ilin aŭ ne. Kaj verŝajne iliaj gepatroj amis ilin tiom, kiom niaj gepatroj amis nin.

Jen citaĵo el libro pri Sherlock Holmes de Arthur Conan Doyle, kie fratino funebris pri sia mortigita frato, kiu hazarde estis unu el la plej danĝeraj krimuloj en la lando...

„Por la tuta mondo li estis la viro de perforto, duone besto kaj duone demono; sed por ŝi li ĉiam restis la malgranda obstina knabo de ŝia propra knabineco, la infano, kiu alkroĉiĝis al ŝia mano.“

Ĉu nia malamiko povas esti iu, kiun ni efektive amas?

Imagu, kiel nia ĉiela Patro enblovis novan vivon en tiun, kiun ni nun nomas nia malamiko, zorgis pri li, kiam lia patrino portis lin en sia ventro, poste naskigis lin kaj dum ĉiuj ĉi jaroj provizis lin per vestaĵoj, manĝaĵo kaj akvo por trinki… Kaj nun Li sopire atendas ricevi reen sian perditan infanon, vidi lin denove rideti kaj aŭdi lin voki sian ĉielan Patron: „Paĉjo!...“ Dio amas lin tiom, kiom Li amas nin.

Ni memoru, kiel David indulgis la vivon de sia malamiko Saul, kiu senĉese persekutis Davidon kaj provis mortigi lin.

Kaj li venis al la baraĵoj de la ŝafoj ĉe la vojo; tie estis kaverno; kaj Saul eniris tien por natura bezono. Kaj David kun siaj homoj estis en la profundo de la kaverno. Tiam la homoj de David diris al li: Jen estas la tago, pri kiu la Eternulo diris al vi: Jen Mi transdonos vian malamikon en viajn manojn, por ke vi faru al li tion, kio plaĉos al vi. Sed David leviĝis, kaj nerimarkite detranĉis anguleton de la vesto de Saul. Tamen post tio la koro de David ekbatis en li pro tio, ke li detranĉis la vestanguleton de Saul. Kaj li diris al siaj homoj: La Eternulo gardu min, ke mi ne faru tian faron al mia sinjoro, al la sanktoleito de la Eternulo, etendante mian manon kontraŭ lin; li estas ja sanktoleito de la Eternulo.

( 1 Samuel 24:3-6 )

Jen la vortoj de David al Saul pri tio:

La Eternulo juĝu inter mi kaj vi, kaj la Eternulo venĝu al vi pro mi; sed mia mano ne estos sur vi. Kiel diras antikva proverbo: De malpiuloj eliras malpiaĵo; sed mia mano ne estos sur vi.

( 1 Samuel 24:12-13 )

Alia ekzemplo de amo al niaj malamikoj estas Jesuo mem. Ni rigardu, kion Jesuo diris pri tiuj, kiuj mistraktis kaj krucumis Lin.

Kaj Jesuo diris: Patro, pardonu ilin; ĉar ili ne scias, kion ili faras. Kaj dividante inter si liajn vestojn, ili ĵetis lotojn.

( Luko 23:34 )

Kaj jen la vortoj de Stefano, kiam li mortis post ŝtonumado.

Kaj aŭdante tion, ili koleriĝis en la koro, kaj grincigis kontraŭ li siajn dentojn. Sed li, plena de la Sankta Spirito, rigardis fikse al la ĉielo, kaj vidis la gloron de Dio, kaj Jesuon starantan dekstre de Dio, kaj diris: Jen mi vidas la ĉielon malfermitan kaj la Filon de homo starantan dekstre de Dio. Sed ili ekkriis per laŭta voĉo, kaj fermis siajn orelojn, kaj kuregis sur lin unuanime, kaj elpelis lin el la urbo, kaj ĵetis sur lin ŝtonojn; kaj la atestantoj demetis siajn vestojn apud la piedoj de junulo, nomata Saŭlo. Kaj ili ŝtonmortigis Stefanon, vokantan kaj dirantan: Jesuo, Sinjoro, akceptu mian spiriton. Kaj li genuiĝis, kaj kriis per laŭta voĉo: Sinjoro, ne metu sur ilin ĉi tiun pekon. Kaj tion dirinte, li endormiĝis.

( Agoj 7:54-60 )

Legante tian rakonton, ni ne identigas nin kun la judaj estroj. Sed kio, se fakte estas ni, kiuj mortigas senkulpan senditon de Dio, kiu malkaŝas kaj akuzas nin?… Ni ne estas senpekaj, kaj la voĉo levita kontraŭ ni ne aperis sen kialo.

Kion vi sentis al la judaj estroj, legante, kiel ili ŝtonumis Stefanon? Ĉu koleron, furiozon?… Kaj kio pri senti gracon al ili? Ili ja klopodis esti pravaj kaj teni sin al la leĝo, kaj malamis esti malkaŝitaj pri tio, kion ili ne faris ĝuste. Multmaniere ni similas al ili, kaj ili similas al ni. Ni amu ilin malgraŭ iliaj misfaroj. Kaj ni provu ami niajn malamikojn, same kiel Dio amas ilin.

Amo longe suferas, kaj bonfaras; amo ne envias; amo ne fanfaronas, ne ŝveligas sin, ne kondutas nedece, ne celas por si mem, ne koleriĝas, ne pripensas malbonon, ne ĝojas pri maljusteco, sed kunĝojas kun vereco; ĉion toleras, ĉion kredas, ĉion esperas, ĉion eltenas.

( 1 Korintanoj 13:4-7 )