தேவன் ஏன் மக்களிடம் இவ்வளவு கொடூரமாக நடந்துகொள்வது போலத் தோன்றுகிறது?

பழைய ஏற்பாட்டில் மக்களும் முழு தேசங்களும் கடுமையான விளைவுகளைச் சந்தித்த பல கதைகளை வாசிக்கிறோம். இந்தக் கதைகள் பெரும்பாலும் நம் இதயத்தில் ஒரு பாரத்தையும், ஒரு அமைதியான கேள்வியையும் விட்டுச் செல்கின்றன: தேவன் உண்மையிலேயே இவ்வளவு கொடூரமானவரா? இது நேர்மையான கேள்வி; அவசரப்படாமல், நேர்மையாக ஆராயப்பட வேண்டியது.

முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு உலகம்

பண்டைய உலகம் எவ்வளவு வேறுபட்டது என்பதை நினைவுகூர்ந்து தொடங்குவோம். அது பாதுகாப்பான இடமாக இல்லை. கொடூரம் எங்கும் நிறைந்திருந்தது, வாழ்க்கை குறுகியதாக இருந்தது, பெரும்பாலானவர்களுக்கு அது மிகவும் கடினமாகவும் இருந்தது. அந்தக் காலங்களைப் பற்றி நாம் என்ன நினைத்தாலும், இந்தப் பின்னணியை மனதில் கொண்டே அவற்றை வாசிக்க வேண்டும்.

அந்த உலகத்தில், தேவன் தம்முடைய சித்தத்தை மற்றவர்களுக்குக் கொண்டுசெல்லவும், மனிதர்களிடையே நியாயத்தையும் ஒழுங்கையும் கொண்டுவரவும் ஒரு தேசத்தைத் தெரிந்தெடுத்தார். இஸ்ரவேலுக்கு நியாயப்பிரமாணமும் தேவனுடைய சொந்த பராமரிப்பும் கொடுக்கப்பட்டன; அவை அந்தத் தேசத்தை உலகின் மற்றவர்களுக்குப் பரிசுத்தமான முன்மாதிரியாகப் பிரித்து வைத்தன. பல நூற்றாண்டுகளாக, தேவன் பொறுமையுடன் மனிதகுலத்தை மேலான ஒன்றை நோக்கி வழிநடத்த மீண்டும் மீண்டும் முயன்றார்.

அன்றிலிருந்து மனிதகுலம் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியுள்ளது என்பதைக் கவனிப்பது பயனுள்ளது; அப்போது பிள்ளைகள் பலிபீடங்களில் எரிக்கப்பட்டனர், துன்புறுத்தலும் அடிமைத்தனமும் அநீதியும் சாதாரணமாக இருந்தன. தேவன் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்துகிறவர்; ஆனாலும் மனிதர்கள் வளர வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். அவர் நம்மை அழிக்க விரும்பவில்லை. நம்மை ஒரு சிறந்த எதிர்காலத்துக்குக் கொண்டுசெல்ல விரும்புகிறார். வரலாறு காட்டுவது போல, மனித இதயங்களை அன்பு, நேர்மை, தன்னலமின்மை ஆகியவற்றை நோக்கித் திருப்புவது மிகவும் கடினம்; ஏனெனில் மனிதர்கள் பழைய இருளுக்கே திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தீர்க்கதரிசிகள் வாழ்ந்த காலவரிசைப்படி அவர்கள் சொல்வதைப் பார்ப்போம்; என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது என்பதை அவர்களுடைய சொந்த வார்த்தைகளே காட்டட்டும்.

ஆமோஸ்: மனிதர்களிடையேயான கொடூரத்தைப் பற்றிய எச்சரிக்கை

ஆமோஸ் கி.மு. எட்டாம் நூற்றாண்டில், முதலில் இஸ்ரவேலைச் சுற்றியிருந்த தேசங்களுக்கும், பின்னர் இஸ்ரவேலுக்கும் பேசினார். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நடத்திய விதத்திலிருந்து அவர் தொடங்குகிறார். அண்டை தேசமான அம்மோன், தன் எல்லைகளை விரிவாக்கப் போருக்குச் சென்று, மிகவும் பலவீனமானவர்களுக்கு ஒரு பயங்கரமான செயலைச் செய்திருந்தது:

13யெகோவா சொல்வது இதுவே:

“அம்மோன் மக்களின் மூன்று பாவங்களுக்காகவும்,

நான்கு பாவங்களுக்காகவும்,

என் கோபத்தை நான் விலக்கமாட்டேன்.

தன் எல்லைகளை விரிவாக்கும்படி கீலேயாத்தின் கர்ப்பவதிகளைக் கீறிப்போட்டார்களே.

( ஆமோஸ் 1:13 )

பின்னர் ஆமோஸ் தேவனுடைய சொந்த மக்களிடம் திரும்புகிறார். அவர்களும் குற்றவாளிகளே; அடுத்து வரும் பட்டியல், ஏழைகளுக்கு எதிராகப் பணமும் அதிகாரமும் பயன்படுத்தப்படுவதைப் பற்றியது:

6யெகோவா சொல்வது இதுவே:

“இஸ்ரயேலின் மூன்று பாவங்களுக்காகவும், நான்கு பாவங்களுக்காகவும்,

என் கோபத்தை நான் விலக்கமாட்டேன்.

அவர்கள் நீதியானவர்களை வெள்ளிக்காகவும்,

சிறுமைப்பட்டவர்களை ஒரு ஜோடி செருப்புக்காகவும் விற்றார்களே.

7தரையின் புழுதியை மிதிப்பதுபோல்

ஏழைகளின் தலைகளை அவர்கள் மிதிக்கிறார்களே.

ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதிவழங்க மறுக்கிறார்கள்.

தகப்பனும் மகனும் ஒரே பெண்ணிடம் உறவுகொண்டு,

என் பரிசுத்த பெயரைத் தூய்மைக் கேடாக்குகிறார்கள்.

( ஆமோஸ் 2:6-7 )

எரேமியா: நீண்ட பொறுமையும் ஒரு துயரமும்

எரேமியா, எருசலேம் பாபிலோனிடம் வீழ்வதற்கு முந்தைய கடைசி பத்தாண்டுகளில், அதாவது கி.மு. 600 அளவில், அங்கே தீர்க்கதரிசியாகப் பணிசெய்தார். அவருடைய மக்களில் பலர் பாகால், மோளேகு ஆகியோரின் வழிபாட்டுக்குத் திரும்பியிருந்தனர்; பிள்ளைகள் பலிபீடங்களில் பலியிடப்பட்டனர். இதைப் பற்றி தேவன் எப்படிப் பேசுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள். இது அவர் ஒருபோதும் கேட்காதது, அவர் மனதில்கூட நினைத்திராதது:

5இவர்கள் தங்கள் மகன்களைப் பாகாலுக்குப் பலிகளாக நெருப்பில் பலியிடுவதற்காக பாகாலின் மேடைகளையும் கட்டியிருக்கிறார்கள். இப்படியான ஒரு செயலை நான் கட்டளையிட்டதுமில்லை, சொல்லியதுமில்லை. அது என்னுடைய மனதில் தோன்றினதுமில்லை.

( எரேமியா 19:5 )

அந்தத் தீர்க்கதரிசி, மக்கள் வாழ்ந்த விதத்தால் துன்பப்பட்ட ஒரு தேசத்தையும் விவரிக்கிறார்:

10விபசாரம் செய்பவர்களால் நாடு நிரம்பியிருக்கிறது.

சாபத்தினால் நாடு வறண்டு கிடக்கின்றது.

பாலைவனத்து மேய்ச்சல் நிலங்கள் வாடியிருக்கின்றன.

இறைவாக்கு உரைப்போர் தீய வழிகளைப் பின்பற்றி

தங்கள் அதிகாரத்தை அநீதியாக உபயோகிக்கிறார்கள்.

( எரேமியா 23:10 )

தேவன் எவ்வளவு காலமாக மக்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார் என்பதை எரேமியா பின்னர் நினைவுபடுத்துகிறார். இருபத்து மூன்று ஆண்டுகளாக அவர் எச்சரித்தார்; அவருக்கு முன்பும் தேவன் வேறு தீர்க்கதரிசிகளை அனுப்பியிருந்தார்:

3யூதாவின் அரசன், ஆமோனின் மகன் யோசியா அரசாண்ட பதிமூன்றாம் வருடத்திலிருந்து, இந்நாள்வரை இந்த இருபத்துமூன்று வருடங்களாக யெகோவாவின் வார்த்தை எனக்கு வந்தது. அதைக்குறித்து நான் மீண்டும், மீண்டும் உங்களுக்குச் சொல்லியும் நீங்கள் அவற்றிக்குச் செவிகொடுக்கவில்லை.

4மேலும் யெகோவா இறைவாக்கினர்களான எல்லா ஊழியக்காரரையும் மீண்டும், மீண்டும் உங்களிடம் அனுப்பியும், நீங்கள் செவிகொடுக்கவோ, கவனிக்கவோ இல்லை. 5அவர்கள் உங்களிடம், “நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் தீமையான வழியிலிருந்தும், தீமையான உங்கள் வழக்கங்களிலிருந்தும் திரும்புங்கள், அப்பொழுது நீங்கள் உங்கள் முற்பிதாக்களுக்கு என்றென்றைக்குமென யெகோவா கொடுத்த நாட்டில் வாழலாம்.

( எரேமியா 25:3-5 )

விளைவுகள் வந்தபோது, அவை கதையின் முடிவாக இருக்க நோக்கம் கொள்ளப்படவில்லை. தேவன் தம் மக்களுக்கு, கண்டிப்போடு சேர்த்து, பராமரிப்பைப் பற்றிய இந்த வாக்குறுதியையும் கொடுத்தார்:

11நான் உங்களோடு இருக்கிறேன்; உங்களைக் காப்பாற்றுவேன்’

என்று யெகோவா அறிவிக்கிறார்.

‘எந்த நாடுகளின் மத்தியில் நான் உங்களைச் சிதறடித்தேனோ,

அந்த நாடுகளை நான் முற்றிலும் அழித்தாலும்,

உங்களை முற்றிலும் அழிக்கமாட்டேன்.

உங்களை நான் தண்டித்துச் சீர்படுத்துவேன்.

உங்களைத் தண்டிக்காமல் விடமாட்டேன், ஆனாலும் நீதியாகவே தண்டிப்பேன்.’

( எரேமியா 30:11 )

கண்டிப்பு ஏன் தேவைப்பட்டது என்பதையும் அவர் விளக்குகிறார்; வலியை உணர்ந்து அதைப் புரிந்துகொள்ளாத மக்களிடம் மென்மையாகப் பேசுகிறார்:

15காயத்திற்காக நீங்கள் ஏன் அழுகிறீர்கள்?

தேற்றமுடியாத வேதனைக்காக நீங்கள் ஏன் அழுகிறீர்கள்?

உங்களுடைய பெரிய குற்றத்திற்காகவும்,

உங்கள் அநேக அக்கிரமங்களுக்காகவுமே இவற்றை நான் உங்களுக்குச் செய்திருக்கிறேன்.

( எரேமியா 30:15 )

ஒரு நாள் அனைத்துக்கும் அர்த்தம் புரியும் என்ற வாக்குறுதியும் உண்டு:

24யெகோவா தமது இருதயத்திலுள்ள

நோக்கத்தை முற்றிலும் நிறைவேற்றும்வரை

அவருடைய கோபம் தணியாது.

வரும் நாட்களில்

நீ அதை விளங்கிக்கொள்வாய்.

( எரேமியா 30:24 )

அடுத்த அதிகாரத்தில் இவை அனைத்தின் பின்னால் இருக்கும் இதயத்தைக் காண்கிறோம். இஸ்ரவேலைக் கண்டித்துக்கொண்டிருக்கும்போதும், ஒரு பெற்றோர் அன்புப் பிள்ளையைப் பற்றிப் பேசுவது போல தேவன் அந்தத் தேசத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்:

20எப்பிராயீம் என் அன்பு மகனும்,

நான் மகிழும் பிள்ளையும் அல்லவா?

அவனுக்கு விரோதமாக நான் அடிக்கடி பேசினாலும்,

இன்னும் அவனை நினைவுகூருகிறேன்.

ஆகையினால் என் உள்ளம் அவனுக்காக ஏங்குகிறது.

நான் அவன்மேல் அதிக இரக்கமாயிருக்கிறேன்”

என்று யெகோவா அறிவிக்கிறார்.

( எரேமியா 31:20 )

எரேமியாவின் நாட்களில் மக்கள், பெற்றோர் செய்ததற்காகப் பிள்ளைகள் துன்பப்படுகிறார்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தன் சொந்தத் தெரிவுகளுக்குப் பொறுப்பாளி என்று தேவன் பதிலளிக்கிறார்:

30ஆனால் ஒவ்வொருவனும் தன்தன் பாவத்திற்காக சாவான். புளிப்பான திராட்சைப் பழத்தைத் தின்பவன் எவனோ, அவனுடைய பற்களே கூசிப்போகும்.”

( எரேமியா 31:30 )

பின்னர், எருசலேம் வீழ்வதற்கு முன், பென்இன்னோம் பள்ளத்தாக்கில் இருந்த பலிபீடங்களைப் பற்றி எரேமியா மீண்டும் பேசினார்; அங்கே பிள்ளைகள் மோளேகு தெய்வத்துக்குப் பலியிடப்பட்டனர், அதைப் பற்றிய தேவனுடைய துயரம் தெளிவாகத் தெரிகிறது:

35அவர்கள் தங்கள் மகன்களையும், மகள்களையும் மோளேகு தெய்வத்திற்குப் பலியிடுவதற்காக பென் இன்னோம் பள்ளத்தாக்கில் பாகாலுக்கு மேடைகளைக் கட்டினார்கள். இத்தகைய அருவருப்பான செயல்களைச் செய்யும்படி நான் அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டதுமில்லை; அப்படி நான் என் மனதில் எண்ணியதுமில்லை. இருந்தும் அவர்கள் இப்படிச் செய்து யூதாவைப் பாவத்திற்குட்படுத்தினார்கள்.

( எரேமியா 32:35 )

எசேக்கியேல்: காரணங்கள் விளக்கப்படுகின்றன

எசேக்கியேல், ஏற்கெனவே எருசலேமிலிருந்து பாபிலோனுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டிருந்த மக்களிடையே இருந்த ஒரு தீர்க்கதரிசி. அவருடைய செய்திகள் நகரத்தில் நடந்துகொண்டிருந்ததை விவரிக்கின்றன. முதலில், வன்முறையால் நிறைந்த ஒரு தேசத்தின் காட்சி:

23“ ‘நீ சங்கிலிகளை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்.

நாடு இரத்தம் சிந்துதலால் நிறைந்திருக்கிறது;

நகரம் வன்செயலாலும் நிறைந்துள்ளது.

( எசேக்கியேல் 7:23 )

தேவன் பார்ப்பதுமில்லை, கவலைப்படுவதுமில்லை என்றும் மக்கள் தங்களுக்குள் சொல்லிக்கொண்டனர். தாம் எல்லாவற்றையும் காண்கிறார் என்று தேவன் பதிலளிக்கிறார்:

9அவர் எனக்குப் பதிலளித்து, “இஸ்ரயேல், யூதா குடும்பங்களின் பாவம் மிகுதியாய்ப் பெருகிவிட்டது. நாடு இரத்தப்பழிகளால் நிறைந்திருக்கிறது. நகரம் அநீதியினால் நிறைந்திருக்கிறது. அவர்களோ, ‘யெகோவா நாட்டைக் கைவிட்டுவிட்டார்; நடப்பவை இன்னதென்று யெகோவா அறியாதிருக்கிறார்’ என்று சொல்கிறார்கள்.

( எசேக்கியேல் 9:9 )

எருசலேமுக்கு வரவிருக்கும் கடுமையான நியாயத்தீர்ப்புகளைப் பற்றியும், அவற்றில் உள்ள ஆச்சரியமான நோக்கத்தைப் பற்றியும் எசேக்கியேல் எச்சரிக்கிறார்: தப்பிப் பிழைத்தவர்கள் பாபிலோனுக்கு வருவார்கள், அவர்களுடைய கதைகள், எதுவும் காரணமின்றி நடக்கவில்லை என்பதைச் சிறைப்பட்டவர்களுக்குக் காட்டும்.

21“ஆண்டவராகிய யெகோவா கூறுவது இதுவே. நான் எருசலேமுக்கு விரோதமாக மனிதரையும் அவர்களுடைய மிருகங்களையும் கொல்லுவதற்கு வாள், பஞ்சம், காட்டுமிருகம், கொள்ளைநோய் ஆகிய நான்கு பயங்கரத் தீர்ப்புகளையும் அனுப்பும்போது, அவைகளிலும் இது எவ்வளவு அதிக கொடியதாயிருக்கும்! 22அப்படியிருந்தும், அங்கிருந்து தப்பிப்பிழைத்த சில மகன்களும், மகள்களும், வெளியே கொண்டுவரப்படுவார்கள். அவர்கள் பாபிலோனுக்கு நாடுகடத்தப்பட்டு உங்களிடத்திற்கே வருவார்கள். அவர்களுடைய ஒழுக்கக்கேட்டையும் அவர்களுடைய நடத்தையையும் நீங்கள் காணும்போது எருசலேமின்மீது நான் வரப்பண்ணின தீங்கையும், அதன்மீது வரப்பண்ணின ஒவ்வொரு அழிவையும் குறித்து ஆறுதல் அடைவீர்கள். 23நீங்கள் அவர்களுடைய ஒழுக்கக்கேட்டையும் நடத்தையையும் காணும்போது, நான் காரணமில்லாமால் ஒன்றும் செய்யவில்லை என்று அறிவீர்கள். அப்பொழுது நீங்கள் ஆறுதல் அடைவீர்கள் என்று ஆண்டவராகிய யெகோவா அறிவிக்கிறார்.”

( எசேக்கியேல் 14:21-23 )

தம்முடைய சொந்தப் பிள்ளைகள் விக்கிரகங்களுக்குப் பலியிடப்படுவதைப் பற்றியும் தேவன் பேசுகிறார்; அதை அவர் துரோகமாக உணர்ந்தார்:

20“ ‘மேலும் நீ எனக்குப் பெற்ற மகன்களையும் மகள்களையும் விக்கிரகங்களுக்கு இரையாகப் பலியிட்டாய். நீ செய்த விபசாரம் போதாதோ? 21என் பிள்ளைகளை நீ கொலைசெய்து, அவர்களை விக்கிரகங்களுக்குப் பலியிட்டாய்.

( எசேக்கியேல் 16:20-21 )

தங்கள் முடிவுக்காகப் பிரபலமான நகரமாகிய சோதோமையும் அவர் மக்களுக்கு நினைவுபடுத்துகிறார். சொல்லப்படும் காரணம் ஆச்சரியமாக இருக்கலாம். அது வன்முறை மட்டுமல்ல, பெருமையும் வசதியும் ஏழைகளிடமிருந்து விலகியதும்தான்:

49“ ‘உன் சகோதரியாகிய சோதோமின் பாவம் இதுவே: அவளும் அவள் மகள்களும் அகந்தையுள்ளவர்களும் மிதமிஞ்சி சாப்பிட்டு, இரக்கம் இல்லாதவர்களாய் இருந்தார்கள். அவர்கள் ஏழைகளுக்கும், எளியவர்களுக்கும் உதவிசெய்யவில்லை. 50அவர்கள் அகந்தைகொண்டு எனக்கு முன்பாக அருவருப்பான செயல்களைச் செய்தார்கள். ஆகையால் நான் அவர்களை அழித்தேன். நீ அதைக் கண்டாய்.

( எசேக்கியேல் 16:49-50 )

இறுதியாக, எருசலேமை நிறைத்திருந்த தவறுகளை எசேக்கியேல் ஒவ்வொன்றாகப் பட்டியலிடுகிறார்: கொலை செய்த தலைவர்கள், அநீதி இழைக்கப்பட்ட விதவைகளும் அனாதைகளும், குற்றமற்றவர்களை மரணத்துக்கு அனுப்பிய பொய்க் குற்றச்சாட்டுகள், குடும்பத்துக்குள் இருந்த கொடூரம்:

6“ ‘உன்னிடத்தில் வாழும் இஸ்ரயேல் இளவரசன் ஒவ்வொருவனும், இரத்தம் சிந்துவதற்காகத் தன் வல்லமையை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறான் என்று பார்!’ 7உன்னிடத்தில் வாழும் மக்கள் தாய் தந்தையரை அவமதித்தார்கள். அயல்நாட்டினரை ஒடுக்கினார்கள். தந்தையற்றவனையும் விதவையையும் கேவலமாய் நடத்தினார்கள். 8எனது பரிசுத்த உடைமைகளை நீ அசட்டை செய்து, என் ஓய்வுநாட்களையும் தூய்மைக்கேடாக்கினாய். 9இரத்தம் சிந்தும் நோக்குடன் அவதூறு பேசுவோர் உன்னிடத்தில் உண்டு. மலைகளிலுள்ள வழிபாட்டிடங்களில் சாப்பிடுவோரும், இழிவான செயல்களில் ஈடுபடுவோரும் உன்னிடத்தில் இருக்கிறார்கள். 10தங்கள் தந்தையின் மனைவிகளுடன் உடலுறவுகொண்டு, தந்தையரை அவமானப்படுத்துவோரும் உன்னிடத்தில் இருக்கிறார்கள். பெண்களின் மாதவிடாய் நேரத்தில், அவர்கள் சம்பிரதாயப்படி அசுத்தமாய் இருக்கையில், அவர்களைப் பலவந்தப்படுத்துவோரும் உன்னிடத்தில் இருக்கிறார்கள். 11ஒருவன் தன் அயலானின் மனைவியுடன் வெறுக்கத்தக்க குற்றம் புரிகிறான். இன்னொருவன் வெட்கமின்றித் தன் மருமகளை வெட்கக்கேடாய் கறைப்படுத்துகிறான். இன்னொருவன் தன் சொந்தத் தகப்பனின் மகளாகிய தனது சகோதரியையே பலவந்தம்பண்ணுகிறான். இப்படியானவர்கள் உன்னிடத்தில் இருக்கிறார்கள். 12இலஞ்சம் வாங்கி, இரத்தம் சிந்துகிறவர்களும் உன்னிடத்தில் இருக்கிறார்கள். நீ அதிக வட்டி வாங்குகிறாய். அதிக இலாபத்தையும் நாடுகிறாய். உன் அயலானை வற்புறுத்தி அவனிடமிருந்து அநியாய இலாபத்தைப் பெறுகிறாய். என்னையும் மறந்துபோனாய் என்று ஆண்டவராகிய யெகோவா அறிவிக்கிறார்.

( எசேக்கியேல் 22:6-12 )

இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடியவை

இந்தப் பகுதிகளை வரிசையாக வாசிக்கும்போது, ஒரு காட்சி தெளிவாகிறது. வந்த துன்பங்களுக்கு முன்னால் நீண்ட எச்சரிக்கைகள் இருந்தன. அவை, குறிப்பாக பலவீனர்களுக்கும் இளையவர்களுக்கும் எதிரான உண்மையான கொடூரத்தைத் தொடர்ந்து வந்தன. தம் மக்களைத் தம் அன்புப் பிள்ளைகள் என்று சொல்கிறவரும், அவர்களைக் கண்டிப்பதில் மகிழ்ச்சியடையாதவரும், அதற்குப் பிறகு ஒரு எதிர்காலத்தை வாக்களித்துக்கொண்டே இருப்பவருமான ஒரு தேவனிடமிருந்தே அவை வந்தன.

மக்களைத் திருப்பவும் இந்த உலகை மேலான இடமாக்கவும் தேவன் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது மிகவும் கடினமான காலங்கள் இருந்தன. அன்றிலிருந்து நாம் நீண்ட தூரம் வந்துவிட்டோம்; ஆயினும் இன்றும் நம்மிடையே சரிசெய்ய வேண்டியவை ஏராளம்.

துன்பம் இந்த உடைந்த உலகின் ஒரு பகுதி; புதிய ஏற்பாடு அதை மறைப்பதில்லை. தேவன் அதிலிருந்து தொலைவில் நிற்கவில்லை என்றும் அது நமக்குச் சொல்கிறது. இயேசுவில் அவர் அதற்குள் வந்தார்; அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் கஷ்டமும்கூட அவருடைய வாழ்வை வெளிப்படுத்தக்கூடும் என்பதைக் காண்கிறார்கள்:

10எங்கள் உடலில் இயேசுவின் வாழ்வு வெளிப்படுபடி, நாங்கள் எப்பொழுதும் இயேசுவின் மரண வேதனையை எங்கள் உடலில் அனுபவிக்கிறோம்.

( 2 கொரிந்தியர் 4:10 )

இந்தப் பக்கங்கள் எழுப்பும் கேள்விகளுக்குச் சிறந்த பதில், தாழ்மையான ஒன்றாக இருக்கலாம்: மெதுவாக வாசிப்பது, தேவனுடைய பொறுமை நாம் காண்பதைவிடப் பெரியது என்று நம்புவது, சீர்படுத்தும் பணியில் நம்மையும் பங்காளிகளாக்கும்படி அவரிடம் கேட்பது.