Iza moa i Jesosy, ary maninona no zava-dehibe loatra izy?

Iza moa i Jesosy?

Olona ve? Mpaminany ve? Zanak’Andriamanitra ve, sa Andriamanitra mihitsy? Misy zavatra manokana tokoa ve ao aminy?

Izy no vato fehizoro izay tsy nijanonan’ny mpanao trano, nolavin’ireo mpahay ny Torah, vato nahatafintohina ny olombelona. Kanefa dia lasa olona malaza indrindra teto an-tany izy. Ny fiainany sy ny fampianarany dia nizara ho fivavahana lehibe telo avy amin’i Abrahama ny olombelona.

Inona no tena manokana amin’izay nataony ho an’ny olombelona? Ahoana no nitrangan’izany, ary maninona? Andeha hojerentsika.

Nahoana no mijaly ny marina fa mandroso ny ratsy fanahy? Aiza ny rariny?

Teny fikasana sarotra hita indraindray

Maro amintsika no nanontany izany tamim-pahanginana, indraindray tamin’ny ranomaso: nahoana no mijaly ny olona tsara fa toa tsy manana fahoriana ireo manao ratsy? Raha tsy mahazo aina ianao, na mihevitra fa tsy nohaja ny zon’ny tenanao, dia ho anao ity lahatsoratra ity. Tsy miala amin’ity fanontaniana ity ny Baiboly. Manomboka amin’ny teny fikasana izy.

Ny maha-zava-dehibe ny teny fikasana

Ny zavatra tsy hitantsika dia mbola tena misy ihany

Miaina amin’izao tontolo hita maso sy azo ampiharina izao isika, ka mora ny manamaivana ny zavatra tsy hitantsika. Mety ho very ny hatsaram-panahy mitaky sandan’ny vola, ny fahasalamana na ny fiainana mora. Mety ho toa tsy dia ilaina intsony ny higadrana rehefa tsy mahasoa intsony. Ary mety ho toa tsy voatery ny teny fikasana rehefa tsy mahasoa antsika intsony ny mitazona azy.

Inona marina no azon’ny finoana atao? Ahoana raha tsy novaly ny vavaka ataontsika?

Finoana mamirapiratra

Ny finoana dia iray amin’ireo teny ampiasaina matetika indrindra ao amin’ny Baiboly, ary iray amin’ireo hevitra tsara indrindra ao aminy. Na izany aza, mora ny mitana azy ho anay ihany. Maro amintsika, na dia ireo tia an’Andriamanitra tokoa aza, no maniry ny hijanona amin’ny lafiny azo antoka. Mivavaka isika, nefa mitsiky fotsiny sady manantena kely: momba ny fanasitranana, ny asa, ny zavatra manan-danja indrindra aminay. Matahotra ny ho ketraka isika.

Ny anjara asan’ny avonavona sy ny finoana marina

Isika rehetra dia maniry ny hahatsapa fa omen-kaja sy ankasitrahana. Zava-pisehoan’ny natiora izany, ary izany no fototry ny fitiavantena. Havana akaiky amin’io faniriana io ny avonavona. Mitombo izy rehefa maniry ny hahatsikaritra amin’ny hafa ny zavatra vitantsika sy ny zavatra nahatonga antsika ho toy izao isika. Tsy mahagaga raha matetika no miresaka momba ny avonavona ny Baiboly. Matetika isika no mamaky haingana ireo andininy ireo ka mihevitra fa momba ny olon-kafa ireny. Andeha hojerentsika amin’ny fomba malefaka sy akaiky kokoa izany. Ity misy andininy fohy telo hanombohana:

Nahoana Andriamanitra no nangataka hamono biby ho sorona sy fanolorana ho an’ny ota?

Rehefa vakintsika ny toromarika amin’ny antsipiriany ao amin’ny Baiboly momba ny fanolorana biby eo ambony alitara, maro amintsika no tsy mahazo aina. Sarotra ny mahita ny fomba hahafaliana an’Andriamanitra ny fahafatesan’ny biby tsy manan-tsiny, na ny antony tokony hifandraisan’ny famelan-keloka amin’izany. Fanontaniana marina ireo, ary mendrika ny hojerena amim-pahatoniana sy tsy faingana.

Nitolona tamin’Andriamanitra i Jakoba ary nahomby. Inona izany?

Rehefa nandeha niverina tany an-trano i Jakoba mba hihaona amin’i Esao rahalahiny, dia nitolona tamin’Andriamanitra nandritra ny alina, ary nony maraina dia nolazaina taminy fa nandresy izy. Inona no dikan’izany? Ahoana no ahafahan’ny olombelona tsotra fotsiny mandresy an’Andriamanitra?

Ny alina teo amin’ny renirano

Niverina i Jakoba taorian’ny roapolo taona tany ho any. Fony taloha dia nandao ny tranony izy satria i Esao naniry hamono azy. Ankehitriny dia henony fa tonga hihaona aminy i Esao miaraka amin’ny tafika: