येशू को हुनुहुन्छ, र उहाँ किन यति महत्त्वपूर्ण हुनुहुन्छ?

येशू को हुनुहुन्छ?

मानव? अगमवक्ता? परमेश्‍वरका पुत्र, कि स्वयं परमेश्‍वर? के उहाँमा साँच्चै केही विशेष कुरा छ?

उहाँ निर्माणकर्ताहरूले बेवास्ता गरेको कुनाको ढुङ्गा हुनुहुन्थ्यो, जसलाई तोराका विद्वानहरूले अस्वीकार गरे, जुन ढुङ्गामा मानवजाति ठेस खान पुग्यो। तर पनि उहाँ पृथ्वीमा बाँचेका सबैभन्दा प्रसिद्ध व्यक्ति बन्नुभयो। उहाँको जीवन र शिक्षाले मानवजातिलाई अब्राहामिक तीन ठूला धर्ममा विभाजित गर्‍यो।

उहाँले मानवजातिका लागि गर्नुभएको काममा यति विशेष के छ? त्यो कसरी भयो, र किन भयो? आउनुहोस्, पत्ता लगाऔँ।

धर्मीले किन दुःख भोग्छन् र दुष्टहरू किन फस्टाउँछन्? न्याय कहाँ छ?

एउटा प्रतिज्ञा जुन हामीले कहिलेकाहीँ देख्न गाह्रो मान्छौँ

हामीमध्ये धेरैले यो प्रश्न चुपचाप, कहिलेकाहीँ आँसुसहित सोधेका छौँ: असल मानिसहरूले किन दुःख पाउँछन्, जबकि अरूलाई हानि गर्नेहरू चिन्तारहित बाँचिरहेका जस्ता देखिन्छन्? यदि तपाईं पीडामा हुनुहुन्छ, वा तपाईंलाई अन्याय भएको छ भन्ने लाग्छ भने, यो लेख तपाईंका निम्ति लेखिएको हो। बाइबलले यो प्रश्नलाई छल्दैन। यो एउटा प्रतिज्ञाबाट सुरु हुन्छ।

प्रभुको नाउँमा पुकारा गर्नु भनेको के हो?

हामी धेरैले सोध्ने एउटा प्रश्न

येशूसँग सहायता माग्नु र म उहाँमा भरोसा गर्छु भनी भन्नु पर्याप्त छ? उहाँको नाउँमा पुकारा गर्नु पर्याप्त छ? के म उद्धार पाउनेछु, र साँच्चै यति सजिलो छ?

यस्तै एउटा पद पढेपछि यी प्रश्नहरू प्रायः उठ्छन्:

प्रतिज्ञाको महत्त्व

हामीले नदेख्ने कुरा पनि वास्तविक हुन्छ

हामी देखिने र व्यावहारिक संसारमा बाँचिरहेका छौँ, र नदेखिने कुरालाई कम आँक्न सजिलो हुन्छ। पैसा, आराम वा स्वास्थ्यजस्तो केही गुमाउनुपर्ने धार्मिकता घाटाजस्तो देखिन सक्छ। कुनै मित्रता काम नलाग्ने भएपछि कम महत्त्वको लाग्न सक्छ। अनि प्रतिज्ञा पालन गर्नु हाम्रो फाइदामा नरहँदा त्यो ऐच्छिक जस्तो लाग्न थाल्छ।

“आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर” भनेको के हो?

असम्भव सुनिने एउटा आज्ञा

हामी आफ्ना छिमेकी, परिवार र साथीहरूलाई प्रेम गर्न सक्छौँ। तर शत्रुलाई प्रेम गर्नु भनेको के हो? के हामीलाई साँच्चै त्यसको आवश्यकता छ?

तर म तिमीहरूलाई भन्दछु: आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर। अनि तिमीहरूलाई खेदो गर्नेहरूका निम्ति प्रार्थना गर।
( मत्ती 5:44 )

सिद्धान्तमा यो सजिलो सुनिँदैन, र व्यवहारमा यो लगभग असम्भव जस्तो लाग्न सक्छ। त्यसो भए के यो साँच्चै आवश्यक छ? येशू आफैँले यसलाई कसरी बुझाउनुहुन्छ, हेरौँ।

विश्‍वासले साँच्चै के गर्न सक्छ? हाम्रा प्रार्थनाहरूको उत्तर आएन भने के?

ज्योति बनेर चम्कने विश्‍वास

विश्‍वास बाइबलमा सबैभन्दा बारम्बार प्रयोग गरिएका शब्दहरूमध्ये एउटा हो, र यसका सबैभन्दा सुन्दर विचारहरूमध्ये पनि एक हो। तैपनि यसलाई थामेर राख्न सजिलो हुन्छ। परमेश्‍वरलाई साँच्चै प्रेम गर्ने हामीमध्ये धेरैले पनि सुरक्षित बाटो रोज्न रुचाउँछौँ। हामी प्रार्थना गर्छौँ, तर निको हुने कुरा, कामका कुरा र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुराहरूबारे चुपचाप थोरै मात्र आशा राख्छौँ। निराश हुनुपर्ने डर हामीलाई लाग्छ।

अहङ्कारको भूमिका र साँचो विश्‍वास

हामी सबैले आदर र कदर पाउन चाहन्छौँ। यो स्वाभाविक हो, र यही हाम्रो आत्मसम्मानको जरा हो। अहङ्कार यस इच्छाको नजिकको नातेदार हो। हामीले के गर्‍यौँ र हामी के बन्यौँ भन्ने कुरा अरूले देखून् भन्ने चाहना हुँदा यो बढ्छ। बाइबलले अहङ्कारबारे यति धेरै पटक बोल्नु अचम्मको कुरा होइन। हामी ती पदहरू हतारमा पढ्छौँ र ती अरू कसैबारे हुन् भन्ठान्छौँ। आउनुहोस्, अलि नरम र नजिकबाट हेरौँ। सुरुमा यी तीनवटा छोटा पदहरू:

परमेश्‍वरले पापका लागि बलिदान र भेटीका रूपमा पशुहरू मार्न किन भन्नुभयो?

वेदीमा पशुहरूको भेटी चढाउने बारेमा बाइबलका विस्तृत निर्देशनहरू पढ्दा हामीमध्ये धेरैलाई अप्ठ्यारो लाग्छ। निर्दोष पशुहरूको मृत्युले परमेश्‍वरलाई कसरी खुसी तुल्याउन सक्छ, वा क्षमासँग यसको के सम्बन्ध छ भन्ने बुझ्न गाह्रो हुन्छ। यी इमानदार प्रश्नहरू हुन्, र यिनले कोमल र हतार नगरीकन गरिने दृष्टि पाउन योग्य छन्।

यो मानिसहरूबाट सुरु भयो

बाइबलका पहिलो भेटीहरू कयिन र हाबिलबाट आएका हुन्। परमेश्‍वरले उनीहरूलाई केही ल्याउन भन्नुभएको थियो भनेर पाठले भन्दैन। उनीहरूले आफैँ उपहारहरू ल्याए:

याकूबले परमेश्‍वरसँग कुस्ती खेले र जिते। यसको अर्थ के हो?

आफ्ना दाजुभाइ एसावलाई भेट्न घर फर्किंदै गर्दा याकूबले रातभरि परमेश्‍वरसँग कुस्ती खेले, र बिहान उनलाई भनियो कि उनले जिते। यसको अर्थ के हो? एक साधारण मानिसले परमेश्‍वरविरुद्ध कसरी जित्न सक्छ?

नदीको किनारको रात

याकूब बीस वर्षपछि फर्किँदै थिए। एसावले उनलाई मार्न चाहेकाले उनी एक पटक घर छाडेर गएका थिए। अब एसाव सेनासहित उनलाई भेट्न आउँदै छन् भनी उनले सुने:

परमेश्‍वर मानिसहरूप्रति किन यति क्रूर देखिनुहुन्छ?

पुरानो नियममा हामी धेरै मानिसहरू र सम्पूर्ण राष्ट्रहरूले कठोर परिणाम भोग्नुपरेका कथाहरू पढ्छौँ। यी कथाहरूले प्रायः हाम्रो मनमा भार छोडिदिन्छन्, र एउटा शान्त प्रश्न उठाउँछन्: के परमेश्‍वर साँच्चै यति क्रूर हुनुहुन्छ? यो इमानदार प्रश्न हो, र यसलाई इमानदार र शान्त रूपमा हेर्नु उचित छ।

एउटा एकदमै फरक संसार

पहिले प्राचीन संसार कति फरक थियो भनेर सम्झौँ। त्यो सुरक्षित ठाउँ थिएन। क्रूरता जताततै थियो, जीवन छोटो थियो, र धेरैजसो मानिसका लागि त्यो निकै कठिन पनि थियो। ती समयबारे हामीले जे सोचे पनि, यही चित्र मनमा राखेर हामीले ती पढ्नुपर्छ।