“आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर” — यसको अर्थ के हो?
हामी आफ्नो छिमेकी, परिवार र साथीहरूलाई प्रेम गर्न सक्छौँ। तर आफ्नो शत्रुलाई प्रेम गर्नुको अर्थ के हो? के हामीले साँच्चै त्यसो गर्नैपर्छ?
तर म तिमीहरूलाई भन्दछु: आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर। अनि तिमीहरूलाई खेदो गर्नेहरूका निम्ति प्रार्थना गर।( मत्ती 5:44 )
सिद्धान्तमा नै यो त्यति सजिलो सुनिँदैन, र व्यवहारमा त लगभग असम्भव देखिन्छ। अनि के यो साँच्चै आवश्यक छ?…
आउनुहोस्, येशूले यसलाई कसरी व्याख्या गर्नुहुन्छ, हेरौँ।
तर म तिमीहरूलाई भन्दछु: आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर। अनि तिमीहरूलाई खेदो गर्नेहरूका निम्ति प्रार्थना गर। अनि तिमीहरू स्वर्गमा हुनुहुने तिमीहरूका पिताका सन्तान बन्नेछौ। उहाँले दुष्ट र असल दुवैका निम्ति सूर्य उदाइदिनुहुन्छ। अनि धर्मी र अधर्मी दुवैका निम्ति पानी बर्साइदिनुहुन्छ। यदि तिमीहरूलाई प्रेम गर्नेहरूलाई मात्र तिमीहरू प्रेम गर्छौ भने तिमीहरूले के प्रतिफल पाउनेछौ? त्यो त कर उठाउनेहरूले पनि गरिरहेका छैनन् र? अनि यदि तिमीहरू आफ्ना मानिसहरूलाई मात्र अभिवादन गर्छौ भने तिमीहरूले अरूले भन्दा के बढी गर्दैछौ र? त्यो त गैरयहूदीहरूले पनि गर्दैनन् र? यसैले तिमीहरूका स्वर्गीय पिता जसरी सर्वगुणी हुनुहुन्छ, तिमीहरू पनि त्यस्तै सर्वगुणी हुनुपर्दछ!( मत्ती 5:44-48 )
वास्तवमा, हामी वरिपरि हेर्छौँ भने सबैले घाम र पानी, अनि सास फेर्न ताजा हावा पाउँछन् भनी देख्छौँ। हामी र हाम्रा शत्रुहरू दुवैलाई मनमोहक दृश्यहरू र भव्य जनावरहरूले भरिएको यो अद्भुत संसारमा राखिएको छ…
अझ गहिरिएर हेर्ने हो भने, हाम्रा शत्रुहरूका पनि हाम्रै जस्तै आमा र बुबा थिए, चाहे तिनीहरूले उनीहरूलाई चिनेका होऊन् वा नहोऊन्। अनि सम्भवतः तिनीहरूका आमाबुबाले पनि तिनीहरूलाई त्यति नै प्रेम गरे, जति हाम्रा आमाबुबाले हामीलाई गरे।
यहाँ आर्थर कोनन डोयलको शेर्लक होम्सको एउटा पुस्तकबाट एउटा उद्धरण छ, जहाँ एउटी दिदी आफ्नो मारिएको भाइको लागि शोक गरिरहेकी छिन्, जो देशकै सबैभन्दा खतरनाक अपराधीहरूमध्ये एक निस्केको थियो...
“सारा संसारका लागि ऊ हिंसक मानिस थियो, आधा पशु र आधा राक्षस; तर उनका लागि ऊ सधैँ उनको आफ्नै केटीपनको त्यही सानो जिद्दी भाइ रह्यो, त्यो बालक जसले उनको हात कसेर समातिरहन्थ्यो।”
के हाम्रो शत्रु त्यस्तो व्यक्ति हुन सक्छ, जसलाई हामी वास्तवमा प्रेम गर्छौँ?
कल्पना गर्नुहोस्, हाम्रा स्वर्गीय पिताले हामीले अहिले शत्रु भनेर बोलाउने व्यक्तिमा कसरी नयाँ जीवन फुकिदिनुभयो, ऊ आमाको गर्भमा हुँदा उसको हेरचाह गर्नुभयो, अनि उसलाई जन्म दिनुभयो, र यी सबै वर्षहरूभरि उसलाई लुगा, खानेकुरा र पिउने पानी दिनुभयो… अनि अहिले उहाँ आफ्नो हराएको सन्तानलाई फिर्ता पाउन, उसलाई फेरि मुस्कुराएको देख्न र उसले फेरि आफ्ना स्वर्गीय पितालाई “बुबा!...” भनी पुकारेको सुन्न आतुर हुनुहुन्छ। परमेश्वरले उसलाई त्यति नै प्रेम गर्नुहुन्छ, जति हामीलाई गर्नुहुन्छ।
आउनुहोस्, सम्झौँ, दाऊदले कसरी आफ्नो शत्रु शाऊलको ज्यान बचाए, जसले दाऊदलाई निरन्तर लखेटिरहेका र मार्न खोजिरहेका थिए।
तिनी बाटो छेउको भेडागोठमा आइपुगे; जहाँ एउटा ओडार थियो, अनि शाऊल दिसा बस्नलाई गए। दावीद र तिनका मानिसहरू त्यस ओडारभित्र लुकेर बसेका थिए। ती मानिसहरूले भने, “याहवेहले तपाईंलाई ‘म तेरो शत्रुलाई तेरो हातमा सुम्पिदिनेछु र तैँले जे मन लाग्छ, त्यसलाई त्यसै गर्नू’ भन्नुभएको दिन यही हो।” तब दावीद थाहा नपाउने तरिकाले घस्रँदै गएर शाऊलको खास्टोको एक किनार काटे। तर दावीदले शाऊलको खास्टोको किनार काटिसकेपछि तिनलाई तिनको विवेकले दोष दिन थाल्यो। तब तिनले आफ्ना मानिसहरूलाई भने, “मैले याहवेहका अभिषिक्त जन, मेरा मालिकसँग यस्तो काम गर्नु, अर्थात् तिनको विरुद्धमा हात उठाउनबाट याहवेहले मलाई रोकून्; किनकि उहाँ याहवेहको अभिषिक्त जन हुनुहुन्छ।”( 1 शमूएल 24:3-6 )
यस विषयमा शाऊललाई भनिएका दाऊदका वचनहरू यहाँ छन्:
याहवेहले तपाईं र मेरो बीचमा न्याय गरिदेऊन्। तपाईंले मेरो हानि गर्नुभएकोमा याहवेहले बदला लिऊन्, तर मेरो हातले तपाईंलाई छुनेछैनँ। पुरानो उखानअनुसार, ‘दुष्टहरूबाट दुष्ट कामहरू नै निस्कन्छन्,’ यसकारण मेरो हातले तपाईंलाई छुनेछैनँ।( 1 शमूएल 24:12-13 )
आफ्ना शत्रुहरूलाई कसरी प्रेम गर्ने भन्ने अर्को उदाहरण स्वयं येशू हुनुहुन्छ। आउनुहोस्, उहाँलाई दुर्व्यवहार गर्ने र क्रूसमा टाँग्नेहरूका बारेमा येशूले के भन्नुभयो, हेरौँ।
येशूले भन्नुभयो, “हे पिता, यिनीहरूलाई क्षमा गरिदिनुहोस्; किनकि यिनीहरूले के गर्दैछन्, सो जान्दैनन्।” अनि तिनीहरूले उहाँको वस्त्र चिट्ठा हालेर आपसमा बाँडे।( लूका 23:34 )
अनि ढुङ्गाले हानिएपछि मर्दै गर्दा स्तिफनसले भनेका वचनहरू यी हुन्।
जब यहूदी अगुवाहरूले यो कुरा सुने, तब तिनीहरू अत्यन्त क्रोधित भए, र रिसले दाह्रा किट्न थाले। तर स्तिफनस पवित्र आत्माले भरिपूर्ण भएर स्वर्गतिर हेरे। त्यहाँ उनले परमेश्वरको महिमा र येशूलाई परमेश्वरको दाहिने हातपट्टि उभिरहनुभएको देखे। अनि तिनले भने, “हेर्नुहोस्, स्वर्ग उघ्रेको म देख्छु! त्यहाँ परमेश्वरको दाहिने हातपट्टि मानिसको पुत्र उभिरहेको म देख्दछु।” यो सुनेर तिनीहरूले आफ्नो कान थुने, र उच्च सोरले कराएर तिनीहरू सबै एकैसाथ तिनीमाथि झम्टे। अनि स्तिफनसलाई सहरबाहिर घिस्याउँदै लगे, र ढुङ्गा प्रहार गर्न थाले। त्यसै बेला त्यस घटनाका साक्षीहरूले आफ्ना लुगाफाटाहरू हेरविचार गर्न शाऊल नामको एउटा युवकको पाउमा राखे। जब तिनीहरूले स्तिफनसमाथि ढुङ्गा बर्साइरहेका थिए, तब स्तिफनसले यसरी प्रार्थना गरे, “हे प्रभु येशू, मेरो आत्मालाई ग्रहण गर्नुहोस्!” त्यसपछि तिनले घुँडा टेक्दै उच्च सोरमा भने, “हे प्रभु, यस पापको दोषी यिनीहरूलाई नबनाउनुहोस्!” यति भनेपछि तिनको मृत्यु भयो।( प्रेरितहरू 7:54-60 )
यस्तो कथा पढ्दा हामी आफूलाई यहूदी अगुवाहरूसँग जोड्दैनौँ। तर यदि हामीलाई पर्दाफास गर्ने र दोष लगाउने परमेश्वरका एक निर्दोष सन्देशवाहकलाई मार्ने वास्तवमा हामी नै हौँ भने के होला?… हामी पापरहित छैनौँ, र हाम्रो विरुद्धमा उठेको आवाज बिनाकारण उठेको थिएन।
यहूदी अगुवाहरूले स्तिफनसलाई ढुङ्गाले हानिरहेको पढ्दा तपाईंलाई उनीहरूप्रति कस्तो लाग्यो? के तपाईंलाई रिस, क्रोध उठ्यो?… उनीहरूप्रति अनुग्रहको भावना राख्ने हो भने कस्तो होला? किनभने उनीहरू सही हुन र व्यवस्थालाई पालन गर्न कोसिस गरिरहेका थिए, र आफूले ठीक नगरेका कुराहरूमा पर्दाफास हुन घृणा गर्थे। धेरै हिसाबले हामी उनीहरूजस्तै छौँ, र उनीहरू हामीजस्तै छन्। आउनुहोस्, उनीहरूका गलत कामहरूका बाबजुद पनि उनीहरूलाई प्रेम गरौँ। अनि ठीक परमेश्वरले उनीहरूलाई प्रेम गर्नुहुन्छ, त्यसरी नै आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर्ने कोसिस गरौँ।
प्रेम धैर्य हुन्छ, प्रेम दयालु हुन्छ। प्रेमले डाह गर्दैन, प्रेमले सेखी गर्दैन, प्रेमले घमण्ड गर्दैन। प्रेमले अरूलाई अनादर गर्दैन, प्रेम स्वार्थी हुँदैन, प्रेमले चाँडै रिस गर्दैन, प्रेमले खराबीको हिसाब राख्दैन। प्रेम दुष्टतामा खुशी हुँदैन, तर सत्यतासँग रमाउँछ। प्रेमले सधैँ रक्षा गर्छ, सधैँ भरोसा गर्छ, सधैँ आशा राख्छ र सधैँ स्थिर रहन्छ।( 1 कोरिन्थी 13:4-7 )