ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก

ยาโคบปล้ำกับพระเจ้าและชนะ นั่นหมายความว่าอย่างไร?

ยาโคบต่อสู้กับทูตสวรรค์ของพระเจ้าในยามรุ่งอรุณ เขายึดไว้แน่นด้วยความมุ่งมั่นและความถ่อมใจ เป็นสัญลักษณ์ของความมานะอดทนในความเชื่อและพระพรที่เขาได้รับจากพระเจ้า

เมื่อยาโคบกำลังเดินทางกลับบ้านเพื่อไปพบเอซาวพี่ชาย เขาปล้ำกับพระเจ้าตลอดทั้งคืน และเมื่อรุ่งสางเขาได้รับการบอกว่าเขาชนะ นั่นหมายความว่าอย่างไร มนุษย์ธรรมดาจะชนะพระเจ้าได้อย่างไร

คืนริมแม่น้ำ

ยาโคบกลับมาหลังจากจากไปยี่สิบปี เขาเคยหนีออกจากบ้านเพราะเอซาวต้องการฆ่าเขา บัดนี้เขาได้ยินว่าเอซาวกำลังยกกองทัพมาพบเขา:

6ผู้​สื่อสารนั้นกลับมาบอกยาโคบว่า “ข้าพเจ้าไปพบเอซาวพี่ชายของท่านแล้ว เขากำลังจะมาพบท่านด้วย มี​พวกผู้ชายมากับเขาสี่ร้อยคน” 7ยาโคบมีความกลัวและเป็นทุกข์​ยิ่งนัก เขาจึงแบ่งคนทั้งหลายที่​มาด​้วยเขา และฝูงแพะแกะ ฝูงวัว ฝู​งอ​ูฐ ออกเป็นสองพวก
( หน​ังสือปฐมกาล 32:6-7 )

คืนนั้นยาโคบให้ครอบครัวข้ามแม่น้ำยับบ็อกไป แล้วอยู่ข้างหลังเพียงลำพัง:

24ยาโคบอยู่​ที่​นั่นแต่​ผู้เดียว มี​บุ​รุษผู้​หน​ึ่งมาปล้ำกับเขาจนเวลารุ่งสาง 25เมื่​อบ​ุรุษผู้นั้นเห็​นว​่าจะเอาชนะยาโคบไม่​ได้ ก็​ถู​กต้องที่ข้อต่อตะโพกของยาโคบ ข้อต่อตะโพกของยาโคบก็​เคล็ด เมื่อปล้ำสู้กันอยู่​นั้น 26บุ​รุษนั้นจึงว่า “ปล่อยให้เราไปเถิดเพราะใกล้​สว​่างแล้ว” แต่​ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่​ยอมให้​ท่านไป นอกจากท่านจะอวยพรแก่​ข้าพเจ้า​” 27บุ​รุษผู้นั้นจึงถามยาโคบว่า “​เจ้​าชื่ออะไร” ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าชื่อยาโคบ”
28บุ​รุษนั้นจึงว่า “เขาจะไม่เรียกเจ้าว่ายาโคบต่อไป แต่​จะเรียกว่า อิสราเอล เพราะเจ้าเหมือนเจ้าชายได้​สู้​กับพระเจ้าและมนุษย์ และได้​ชัยชนะ​”
( หน​ังสือปฐมกาล 32:24-28 )

ขอให้สังเกตสิ่งที่เรื่องราวบอก เรื่องไม่ได้บอกว่ายาโคบเอาชนะพระเจ้าด้วยกำลัง ชายผู้นั้นไม่อาจยุติการปล้ำได้ และด้วยการแตะที่สะโพกเพียงครั้งเดียวเขาก็แสดงให้เห็นว่าใครแข็งแกร่งกว่าจริง ๆ สิ่งที่ยาโคบชนะได้คือพระพร เพราะเขาไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะได้รับ เพื่อจะเข้าใจว่าคืนนี้สำคัญอย่างไร เราต้องเห็นว่ายาโคบเคยเป็นคนอย่างไร และผู้เผยพระวจนะโฮเชยาช่วยเราในเรื่องนี้

โฮเชยายกกระจกขึ้นส่อง

โฮเชยามีชีวิตอยู่หลายศตวรรษต่อมา และกล่าวกับอิสราเอล ประชาชนที่สืบเชื้อสายจากยาโคบและเหินห่างจากพระเจ้า ท่านเล่าชีวิตของยาโคบอีกครั้งเพื่อให้พวกเขาเห็นตัวเองในเรื่องนั้น:

2พระเยโฮวาห์ทรงมี​คดี​กับยูดาห์และจะลงโทษยาโคบตามการประพฤติของเขา และจะทรงทดแทนเขาตามการกระทำของเขา 3ในครรภ์ของมารดาเขายึดส้นเท้าพี่ชายของเขา และโดยกำลังของเขาเอง เขาจึ​งม​ีอำนาจกับพระเจ้า 4เออ เขามีอำนาจเหนือทูตสวรรค์และมี​ชัย เขาร้องไห้และวิงวอนต่อพระองค์ เขาพบพระองค์​ที่​เบธเอล และพระองค์ตรัสสนทนากับเราที่​นั่น 5คือพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งพลโยธา พระเยโฮวาห์ทรงเป็​นที​่ระลึกของเขา 6“​เหตุ​ฉะนั้นเจ้าจงกลับมาหาพระเจ้าของเจ้า ยึดความเมตตาและความยุ​ติ​ธรรมไว้​ให้​มั่น และรอคอยพระเจ้าของเจ้าอยู่​เสมอ​”
( โฮเชยา 12:2-6 )

โฮเชยากล่าวถึงการปล้ำและการวางแผนเล่ห์เหลี่ยม แต่ท่านก็จำได้ด้วยว่ายาโคบร้องไห้และอ้อนวอน ท่านจบด้วยคำเชิญ ไม่ใช่คำตัดสิน: "จงกลับมาหาพระเจ้าของเจ้า"

ชีวิตแห่งการคว้า

ชื่อของยาโคบเกี่ยวข้องกับช่วงที่เขาเกิด เมื่อเขาออกมาพร้อมจับส้นเท้าของพี่ชายฝาแฝด ก่อนที่แฝดทั้งสองจะเกิด พระเจ้าตรัสกับมารดาของพวกเขาในเรื่องที่สำคัญต่อเรื่องนี้:

23พระเยโฮวาห์ตรัสกับนางว่า “ชนสองชาติ​อยู่​ในครรภ์ของเจ้า และประชาชนสองพวกที่​เก​ิดจากบั้นเอวของเจ้าจะต้องแยกกัน พวกหนึ่งจะมีกำลังมากกว่าอีกพวกหนึ่ง พี่​จะปรนนิบั​ติ​น้อง​”
( หน​ังสือปฐมกาล 25:23 )

ยาโคบไม่จำเป็นต้องวางแผนเล่ห์เหลี่ยมเพื่อรับสิ่งที่พระเจ้าทรงวางแผนไว้แล้ว แต่เขาก็ทำ เขาซื้อสิทธิบุตรหัวปีของเอซาวขณะที่พี่ชายกำลังหิวโหย:

31ยาโคบว่า “ขายสิทธิ​บุ​ตรหัวปีของพี่​ให้​ข้าพเจ้าก่อนในวันนี้” 32เอซาวว่า “​ดู​เถิด ข้ากำลังจะตายอยู่​แล้ว สิทธิ​บุ​ตรหัวปีจะเป็นประโยชน์อะไรแก่ข้าเล่า” 33ยาโคบว่า “ปฏิญาณให้ข้าพเจ้าก่อนในวันนี้” เอซาวจึงปฏิญาณให้กับเขา และขายสิทธิ​บุ​ตรหัวปีของตนแก่ยาโคบ
( หน​ังสือปฐมกาล 25:31-33 )

ต่อมาเขาหลอกอิสอัคบิดาผู้ตาบอดโดยแกล้งทำเป็นเอซาว เพื่อรับพรที่มีไว้สำหรับบุตรหัวปี:

19ยาโคบตอบบิดาของตนว่า “ลูกเป็นเอซาวบุตรหัวปีของท่าน ลูกทำตามที่ท่านสั่งลูกแล้ว เชิญลุกขึ้นนั่งรับประทานเนื้อที่ลูกหามาเถิด เพื่อจิตวิญญาณของท่านจะได้อวยพรแก่​ลูก​”
( หน​ังสือปฐมกาล 27:19 )

เมื่อทำงานให้ลาบันลุง เขาหาวิธีฉลาดแกมโกงเพื่อเพิ่มฝูงสัตว์ของตนโดยเอาเปรียบลาบัน ลาบันเองก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่เป็นธรรม แต่ยาโคบตอบโต้เล่ห์เหลี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยม:

41อยู่​มาเมื่อสัตว์​ที่​แข​็งแรงในฝูงจะตั้งท้อง ยาโคบก็จัดไม้วางไว้​ที่​รางน้ำให้ฝูงสัตว์​เห​็นเพื่อให้มันตั้งท้องกลางไม้​นั้น 42และเมื่อสัตว์​อ่อนแอ ยาโคบก็​ไม่​ใส่​ไม้​นั้นไว้ เหตุ​ฉะนั้นสัตว์​ที่​อ่อนแอจึงตกเป็นของลาบัน แต่​สัตว์​ที่​แข​็งแรงเป็นของยาโคบ
( หน​ังสือปฐมกาล 30:41-42 )

และในที่สุดเขาก็ออกจากบ้านลาบันอย่างลับ ๆ โดยไม่บอกลา:

20ฝ่ายยาโคบก็​หลบหนี​ไปมิ​ได้​บอกลาบันชาวซีเรียให้​รู้​ว่าตนจะหนี​ไป 21ยาโคบเอาทรัพย์​สมบัติ​ทั้งหมดลุกขึ้นหนีข้ามแม่น้ำบ่ายหน้าไปยังถิ่นเทือกเขากิเลอาด
( หน​ังสือปฐมกาล 31:20-21 )

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นหลังจากพระเจ้าตรัสกับเขาในความฝันและทรงสัญญาว่าจะอยู่กับเขา:

15ดู​เถิด เราอยู่กับเจ้า และจะพิทั​กษ​์รักษาเจ้าทุกแห่งหนที่​เจ้​าไป และจะนำเจ้ากลับมายังแผ่นดินนี้ เพราะเราจะไม่ทอดทิ้งเจ้าจนกว่าเราจะได้ทำสิ่งซึ่งเราพู​ดก​ับเจ้าไว้นั้นแล้ว”
( หน​ังสือปฐมกาล 28:15 )

ยาโคบไม่ไว้วางใจในคำสัญญานั้น เขาพยายามชิงพระพรด้วยตนเอง

ปล้ำกับหนทางของพระเจ้า

ในแง่นี้ ยาโคบต่อสู้กับพระเจ้ามานานก่อนคืนริมแม่น้ำนั้น เขาขัดขืนหนทางที่พระเจ้าทรงวางไว้ให้ และพยายามไปถึงเป้าหมายด้วยทางของตนเอง กษัตริย์ดาวิดในเพลงสดุดีที่พูดถึงราคาของการขัดขืนพระเจ้าและความโล่งใจของการได้รับการอภัย ทรงบรรยายสิ่งที่พระเจ้าประทานแทน:

8เราจะแนะนำและสอนเจ้าถึงทางที่​เจ้​าควรจะเดินไป เราจะให้คำปรึกษาแก่​เจ้​าด้วยจับตาเจ้าอยู่ 9อย่าเป็นเหมือนม้าหรือล่อที่ปราศจากความเข้าใจ ซึ่งต้องติดเหล็กขวางปากและบังเหียน มิ​ฉะนั้​นม​ั​นก​็​จะเข้​ามาหาเจ้า
( เพลงสดุ​ดี 32:8-9 )

พระเจ้าไม่ประสงค์จะลากเราไปเหมือนสัตว์ดื้อ พระองค์ทรงเสนอที่จะนำทางเรา หากเรายอมให้พระองค์ทำ

เขาขอ และพระเจ้าประทานให้

กระนั้น ยาโคบก็ไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะได้รับพร และพระเจ้าทรงประทานให้ เขาได้รับชื่อใหม่ว่าอิสราเอล และบุตรสิบสองคนของเขากลายเป็นสิบสองเผ่าของทั้งชาติ เมื่อเขาได้พบเอซาวในที่สุด ความกลัวที่ใหญ่ที่สุดของเขาก็มลายไป:

4แต่​เอซาววิ่งออกไปต้อนรับเขา กอดและซบหน้าลงที่คอจุบเขา ต่างก็​ร้องไห้
( หน​ังสือปฐมกาล 33:4 )

แต่ชาติที่ใช้ชื่อของเขามักเดินตามแบบแผนเดิมของเขา คือเหินห่าง ดิ้นรน แล้วกลับมา หลายศตวรรษต่อมา พระเจ้าตรัสเรื่องนี้ผ่านอิสยาห์:

2เรายื่​นม​ือของเราออกตลอดวันต่อชนชาติ​ที่​มักกบฏ ผู้​ดำเนินในทางที่​ไม่ดี ติ​ดตามอุบายของตนเอง 3ชนชาติ​ที่​ยั่วเย้าเราให้​กร​ิ้วต่อหน้าอยู่​เสมอ ทำการสักการบูชาตามสวน และเผาเครื่องหอมอยู่บนกองอิฐ 4ผู้​ยังคงอยู่ท่ามกลางอุโมงค์​ฝังศพ และค้างคืนในโบราณสถาน ผู้​กินเนื้อหมู และในภาชนะของเขามีแกงซึ่งทำด้วยเนื้อที่​น่าสะอิดสะเอียน
( หน​ังสื​ออ​ิสยาห์ 65:2-4 )

พระหัตถ์ของพระเจ้ากางออกรับ "ตลอดวัน" นั่นคือความอดทนเดียวกันกับที่ยาโคบพบที่ริมแม่น้ำ

พระบุตรผู้ไม่ปล้ำสู้

หลายปีต่อมา มีผู้หนึ่งปรากฏขึ้นที่ไม่ต่อสู้กับหนทางของพระเจ้า ในคืนก่อนสิ้นพระชนม์ พระเยซูทรงอธิษฐานในสวนและทูลขอให้ความทุกข์ที่รออยู่ถูกพรากไป แล้วพระองค์ทรงมอบพระองค์เองแก่แผนการของพระบิดา:

39แล​้วพระองค์เสด็จดำเนินไปอีกหน่อยหนึ่ง ก็​ซบพระพักตร์ลงถึ​งด​ิน อธิษฐานว่า “​โอ พระบิดาของข้าพระองค์ ถ้าเป็นได้​ขอให้​ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์​เถิด แต่​อย่างไรก็ดี อย่าให้เป็นตามใจปรารถนาของข้าพระองค์ แต่​ให้​เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”
( มัทธิว 26:39 )

ที่ซึ่งยาโคบปล้ำเพื่อให้ได้อย่างใจ พระเยซูทรงยอมตามพระประสงค์ของพระบิดา ในพระองค์เราเห็นว่าหนทางนั้นเป็นอย่างไรเมื่อเดินไปโดยไม่ต่อสู้

สิ่งนี้หมายถึงอะไรสำหรับเรา

ดังนั้นเราไม่จำเป็นต้องปล้ำกับพระเจ้า ดาวิดเขียนถึงสิ่งที่การขัดขืนทำให้ท่านต้องเสียไป และสิ่งที่ท่านพบเมื่อท่านเลิกซ่อนตัวในที่สุด:

3เมื่อข้าพระองค์​นิ่งเงียบ ร่างกายของข้าพระองค์​ก็​ร่วงโรยไปโดยการคร่ำครวญวันยังค่ำของข้าพระองค์ 4พระหัตถ์ของพระองค์​หน​ักอยู่บนข้าพระองค์​ทั้งวันทั้งคืน กำลังของข้าพระองค์​ก็​เห​ี่ยวแห้งไปอย่างความร้อนในหน้าแล้ง เซลาห์ 5ข้าพระองค์สารภาพบาปของข้าพระองค์ต่อพระองค์ และข้าพระองค์​มิได้​ซ่อนความชั่วช้าของข้าพระองค์​ไว้ ข้าพระองค์ทูลว่า “ข้าพระองค์จะสารภาพการละเมิดของข้าพระองค์ต่อพระเยโฮวาห์” แล​้วพระองค์ทรงยกโทษความชั่วช้าแห่งความบาปของข้าพระองค์ เซลาห์
( เพลงสดุ​ดี 32:3-5 )

นั่นคือคำเชิญที่โฮเชยากล่าวซ้ำกับอิสราเอล คือจงกลับมา และหนังสือสุภาษิตกล่าวไว้อย่างเรียบง่าย:

5จงวางใจในพระเยโฮวาห์ด้วยสุดใจของเจ้า และอย่าพึ่งพาความเข้าใจของตนเอง 6จงยอมรับรู้​พระองค์​ในทุกทางของเจ้า และพระองค์จะทรงกระทำให้​วิถี​ของเจ้าราบรื่น
( สุภาษิต 3:5-6 )

เหมือนยาโคบ เราอาจถูกพระเจ้าจับไว้ตลอดคืนอันยาวนาน ข่าวดีคือพระองค์ไม่ใช่ศัตรูของเราในการปล้ำนี้ พระองค์คือผู้ที่เรากำลังทูลขอพระพรจากพระองค์จริง ๆ

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV (KJV)