ยาโคบปล้ำกับพระเจ้าและชนะ นั่นหมายความว่าอย่างไร?
เมื่อยาโคบกำลังเดินทางกลับบ้านเพื่อไปพบเอซาวพี่ชาย เขาปล้ำกับพระเจ้าตลอดทั้งคืน และเมื่อรุ่งสางเขาได้รับการบอกว่าเขาชนะ นั่นหมายความว่าอย่างไร มนุษย์ธรรมดาจะชนะพระเจ้าได้อย่างไร
คืนริมแม่น้ำ
ยาโคบกลับมาหลังจากจากไปยี่สิบปี เขาเคยหนีออกจากบ้านเพราะเอซาวต้องการฆ่าเขา บัดนี้เขาได้ยินว่าเอซาวกำลังยกกองทัพมาพบเขา:
6ผู้สื่อสารนั้นกลับมาบอกยาโคบว่า “ข้าพเจ้าไปพบเอซาวพี่ชายของท่านแล้ว เขากำลังจะมาพบท่านด้วย มีพวกผู้ชายมากับเขาสี่ร้อยคน” 7ยาโคบมีความกลัวและเป็นทุกข์ยิ่งนัก เขาจึงแบ่งคนทั้งหลายที่มาด้วยเขา และฝูงแพะแกะ ฝูงวัว ฝูงอูฐ ออกเป็นสองพวก( หนังสือปฐมกาล 32:6-7 )
คืนนั้นยาโคบให้ครอบครัวข้ามแม่น้ำยับบ็อกไป แล้วอยู่ข้างหลังเพียงลำพัง:
24ยาโคบอยู่ที่นั่นแต่ผู้เดียว มีบุรุษผู้หนึ่งมาปล้ำกับเขาจนเวลารุ่งสาง 25เมื่อบุรุษผู้นั้นเห็นว่าจะเอาชนะยาโคบไม่ได้ ก็ถูกต้องที่ข้อต่อตะโพกของยาโคบ ข้อต่อตะโพกของยาโคบก็เคล็ด เมื่อปล้ำสู้กันอยู่นั้น 26บุรุษนั้นจึงว่า “ปล่อยให้เราไปเถิดเพราะใกล้สว่างแล้ว” แต่ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าไม่ยอมให้ท่านไป นอกจากท่านจะอวยพรแก่ข้าพเจ้า” 27บุรุษผู้นั้นจึงถามยาโคบว่า “เจ้าชื่ออะไร” ยาโคบตอบว่า “ข้าพเจ้าชื่อยาโคบ”28บุรุษนั้นจึงว่า “เขาจะไม่เรียกเจ้าว่ายาโคบต่อไป แต่จะเรียกว่า อิสราเอล เพราะเจ้าเหมือนเจ้าชายได้สู้กับพระเจ้าและมนุษย์ และได้ชัยชนะ”( หนังสือปฐมกาล 32:24-28 )
ขอให้สังเกตสิ่งที่เรื่องราวบอก เรื่องไม่ได้บอกว่ายาโคบเอาชนะพระเจ้าด้วยกำลัง ชายผู้นั้นไม่อาจยุติการปล้ำได้ และด้วยการแตะที่สะโพกเพียงครั้งเดียวเขาก็แสดงให้เห็นว่าใครแข็งแกร่งกว่าจริง ๆ สิ่งที่ยาโคบชนะได้คือพระพร เพราะเขาไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะได้รับ เพื่อจะเข้าใจว่าคืนนี้สำคัญอย่างไร เราต้องเห็นว่ายาโคบเคยเป็นคนอย่างไร และผู้เผยพระวจนะโฮเชยาช่วยเราในเรื่องนี้
โฮเชยายกกระจกขึ้นส่อง
โฮเชยามีชีวิตอยู่หลายศตวรรษต่อมา และกล่าวกับอิสราเอล ประชาชนที่สืบเชื้อสายจากยาโคบและเหินห่างจากพระเจ้า ท่านเล่าชีวิตของยาโคบอีกครั้งเพื่อให้พวกเขาเห็นตัวเองในเรื่องนั้น:
2พระเยโฮวาห์ทรงมีคดีกับยูดาห์และจะลงโทษยาโคบตามการประพฤติของเขา และจะทรงทดแทนเขาตามการกระทำของเขา 3ในครรภ์ของมารดาเขายึดส้นเท้าพี่ชายของเขา และโดยกำลังของเขาเอง เขาจึงมีอำนาจกับพระเจ้า 4เออ เขามีอำนาจเหนือทูตสวรรค์และมีชัย เขาร้องไห้และวิงวอนต่อพระองค์ เขาพบพระองค์ที่เบธเอล และพระองค์ตรัสสนทนากับเราที่นั่น 5คือพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งพลโยธา พระเยโฮวาห์ทรงเป็นที่ระลึกของเขา 6“เหตุฉะนั้นเจ้าจงกลับมาหาพระเจ้าของเจ้า ยึดความเมตตาและความยุติธรรมไว้ให้มั่น และรอคอยพระเจ้าของเจ้าอยู่เสมอ”( โฮเชยา 12:2-6 )
โฮเชยากล่าวถึงการปล้ำและการวางแผนเล่ห์เหลี่ยม แต่ท่านก็จำได้ด้วยว่ายาโคบร้องไห้และอ้อนวอน ท่านจบด้วยคำเชิญ ไม่ใช่คำตัดสิน: "จงกลับมาหาพระเจ้าของเจ้า"
ชีวิตแห่งการคว้า
ชื่อของยาโคบเกี่ยวข้องกับช่วงที่เขาเกิด เมื่อเขาออกมาพร้อมจับส้นเท้าของพี่ชายฝาแฝด ก่อนที่แฝดทั้งสองจะเกิด พระเจ้าตรัสกับมารดาของพวกเขาในเรื่องที่สำคัญต่อเรื่องนี้:
23พระเยโฮวาห์ตรัสกับนางว่า “ชนสองชาติอยู่ในครรภ์ของเจ้า และประชาชนสองพวกที่เกิดจากบั้นเอวของเจ้าจะต้องแยกกัน พวกหนึ่งจะมีกำลังมากกว่าอีกพวกหนึ่ง พี่จะปรนนิบัติน้อง”( หนังสือปฐมกาล 25:23 )
ยาโคบไม่จำเป็นต้องวางแผนเล่ห์เหลี่ยมเพื่อรับสิ่งที่พระเจ้าทรงวางแผนไว้แล้ว แต่เขาก็ทำ เขาซื้อสิทธิบุตรหัวปีของเอซาวขณะที่พี่ชายกำลังหิวโหย:
31ยาโคบว่า “ขายสิทธิบุตรหัวปีของพี่ให้ข้าพเจ้าก่อนในวันนี้” 32เอซาวว่า “ดูเถิด ข้ากำลังจะตายอยู่แล้ว สิทธิบุตรหัวปีจะเป็นประโยชน์อะไรแก่ข้าเล่า” 33ยาโคบว่า “ปฏิญาณให้ข้าพเจ้าก่อนในวันนี้” เอซาวจึงปฏิญาณให้กับเขา และขายสิทธิบุตรหัวปีของตนแก่ยาโคบ( หนังสือปฐมกาล 25:31-33 )
ต่อมาเขาหลอกอิสอัคบิดาผู้ตาบอดโดยแกล้งทำเป็นเอซาว เพื่อรับพรที่มีไว้สำหรับบุตรหัวปี:
19ยาโคบตอบบิดาของตนว่า “ลูกเป็นเอซาวบุตรหัวปีของท่าน ลูกทำตามที่ท่านสั่งลูกแล้ว เชิญลุกขึ้นนั่งรับประทานเนื้อที่ลูกหามาเถิด เพื่อจิตวิญญาณของท่านจะได้อวยพรแก่ลูก”( หนังสือปฐมกาล 27:19 )
เมื่อทำงานให้ลาบันลุง เขาหาวิธีฉลาดแกมโกงเพื่อเพิ่มฝูงสัตว์ของตนโดยเอาเปรียบลาบัน ลาบันเองก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่เป็นธรรม แต่ยาโคบตอบโต้เล่ห์เหลี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยม:
41อยู่มาเมื่อสัตว์ที่แข็งแรงในฝูงจะตั้งท้อง ยาโคบก็จัดไม้วางไว้ที่รางน้ำให้ฝูงสัตว์เห็นเพื่อให้มันตั้งท้องกลางไม้นั้น 42และเมื่อสัตว์อ่อนแอ ยาโคบก็ไม่ใส่ไม้นั้นไว้ เหตุฉะนั้นสัตว์ที่อ่อนแอจึงตกเป็นของลาบัน แต่สัตว์ที่แข็งแรงเป็นของยาโคบ( หนังสือปฐมกาล 30:41-42 )
และในที่สุดเขาก็ออกจากบ้านลาบันอย่างลับ ๆ โดยไม่บอกลา:
20ฝ่ายยาโคบก็หลบหนีไปมิได้บอกลาบันชาวซีเรียให้รู้ว่าตนจะหนีไป 21ยาโคบเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดลุกขึ้นหนีข้ามแม่น้ำบ่ายหน้าไปยังถิ่นเทือกเขากิเลอาด( หนังสือปฐมกาล 31:20-21 )
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นหลังจากพระเจ้าตรัสกับเขาในความฝันและทรงสัญญาว่าจะอยู่กับเขา:
15ดูเถิด เราอยู่กับเจ้า และจะพิทักษ์รักษาเจ้าทุกแห่งหนที่เจ้าไป และจะนำเจ้ากลับมายังแผ่นดินนี้ เพราะเราจะไม่ทอดทิ้งเจ้าจนกว่าเราจะได้ทำสิ่งซึ่งเราพูดกับเจ้าไว้นั้นแล้ว”( หนังสือปฐมกาล 28:15 )
ยาโคบไม่ไว้วางใจในคำสัญญานั้น เขาพยายามชิงพระพรด้วยตนเอง
ปล้ำกับหนทางของพระเจ้า
ในแง่นี้ ยาโคบต่อสู้กับพระเจ้ามานานก่อนคืนริมแม่น้ำนั้น เขาขัดขืนหนทางที่พระเจ้าทรงวางไว้ให้ และพยายามไปถึงเป้าหมายด้วยทางของตนเอง กษัตริย์ดาวิดในเพลงสดุดีที่พูดถึงราคาของการขัดขืนพระเจ้าและความโล่งใจของการได้รับการอภัย ทรงบรรยายสิ่งที่พระเจ้าประทานแทน:
8เราจะแนะนำและสอนเจ้าถึงทางที่เจ้าควรจะเดินไป เราจะให้คำปรึกษาแก่เจ้าด้วยจับตาเจ้าอยู่ 9อย่าเป็นเหมือนม้าหรือล่อที่ปราศจากความเข้าใจ ซึ่งต้องติดเหล็กขวางปากและบังเหียน มิฉะนั้นมันก็จะเข้ามาหาเจ้า( เพลงสดุดี 32:8-9 )
พระเจ้าไม่ประสงค์จะลากเราไปเหมือนสัตว์ดื้อ พระองค์ทรงเสนอที่จะนำทางเรา หากเรายอมให้พระองค์ทำ
เขาขอ และพระเจ้าประทานให้
กระนั้น ยาโคบก็ไม่ยอมปล่อยจนกว่าจะได้รับพร และพระเจ้าทรงประทานให้ เขาได้รับชื่อใหม่ว่าอิสราเอล และบุตรสิบสองคนของเขากลายเป็นสิบสองเผ่าของทั้งชาติ เมื่อเขาได้พบเอซาวในที่สุด ความกลัวที่ใหญ่ที่สุดของเขาก็มลายไป:
4แต่เอซาววิ่งออกไปต้อนรับเขา กอดและซบหน้าลงที่คอจุบเขา ต่างก็ร้องไห้( หนังสือปฐมกาล 33:4 )
แต่ชาติที่ใช้ชื่อของเขามักเดินตามแบบแผนเดิมของเขา คือเหินห่าง ดิ้นรน แล้วกลับมา หลายศตวรรษต่อมา พระเจ้าตรัสเรื่องนี้ผ่านอิสยาห์:
2เรายื่นมือของเราออกตลอดวันต่อชนชาติที่มักกบฏ ผู้ดำเนินในทางที่ไม่ดี ติดตามอุบายของตนเอง 3ชนชาติที่ยั่วเย้าเราให้กริ้วต่อหน้าอยู่เสมอ ทำการสักการบูชาตามสวน และเผาเครื่องหอมอยู่บนกองอิฐ 4ผู้ยังคงอยู่ท่ามกลางอุโมงค์ฝังศพ และค้างคืนในโบราณสถาน ผู้กินเนื้อหมู และในภาชนะของเขามีแกงซึ่งทำด้วยเนื้อที่น่าสะอิดสะเอียน( หนังสืออิสยาห์ 65:2-4 )
พระหัตถ์ของพระเจ้ากางออกรับ "ตลอดวัน" นั่นคือความอดทนเดียวกันกับที่ยาโคบพบที่ริมแม่น้ำ
พระบุตรผู้ไม่ปล้ำสู้
หลายปีต่อมา มีผู้หนึ่งปรากฏขึ้นที่ไม่ต่อสู้กับหนทางของพระเจ้า ในคืนก่อนสิ้นพระชนม์ พระเยซูทรงอธิษฐานในสวนและทูลขอให้ความทุกข์ที่รออยู่ถูกพรากไป แล้วพระองค์ทรงมอบพระองค์เองแก่แผนการของพระบิดา:
39แล้วพระองค์เสด็จดำเนินไปอีกหน่อยหนึ่ง ก็ซบพระพักตร์ลงถึงดิน อธิษฐานว่า “โอ พระบิดาของข้าพระองค์ ถ้าเป็นได้ขอให้ถ้วยนี้เลื่อนพ้นไปจากข้าพระองค์เถิด แต่อย่างไรก็ดี อย่าให้เป็นตามใจปรารถนาของข้าพระองค์ แต่ให้เป็นไปตามพระทัยของพระองค์”( มัทธิว 26:39 )
ที่ซึ่งยาโคบปล้ำเพื่อให้ได้อย่างใจ พระเยซูทรงยอมตามพระประสงค์ของพระบิดา ในพระองค์เราเห็นว่าหนทางนั้นเป็นอย่างไรเมื่อเดินไปโดยไม่ต่อสู้
สิ่งนี้หมายถึงอะไรสำหรับเรา
ดังนั้นเราไม่จำเป็นต้องปล้ำกับพระเจ้า ดาวิดเขียนถึงสิ่งที่การขัดขืนทำให้ท่านต้องเสียไป และสิ่งที่ท่านพบเมื่อท่านเลิกซ่อนตัวในที่สุด:
3เมื่อข้าพระองค์นิ่งเงียบ ร่างกายของข้าพระองค์ก็ร่วงโรยไปโดยการคร่ำครวญวันยังค่ำของข้าพระองค์ 4พระหัตถ์ของพระองค์หนักอยู่บนข้าพระองค์ทั้งวันทั้งคืน กำลังของข้าพระองค์ก็เหี่ยวแห้งไปอย่างความร้อนในหน้าแล้ง เซลาห์ 5ข้าพระองค์สารภาพบาปของข้าพระองค์ต่อพระองค์ และข้าพระองค์มิได้ซ่อนความชั่วช้าของข้าพระองค์ไว้ ข้าพระองค์ทูลว่า “ข้าพระองค์จะสารภาพการละเมิดของข้าพระองค์ต่อพระเยโฮวาห์” แล้วพระองค์ทรงยกโทษความชั่วช้าแห่งความบาปของข้าพระองค์ เซลาห์( เพลงสดุดี 32:3-5 )
นั่นคือคำเชิญที่โฮเชยากล่าวซ้ำกับอิสราเอล คือจงกลับมา และหนังสือสุภาษิตกล่าวไว้อย่างเรียบง่าย:
5จงวางใจในพระเยโฮวาห์ด้วยสุดใจของเจ้า และอย่าพึ่งพาความเข้าใจของตนเอง 6จงยอมรับรู้พระองค์ในทุกทางของเจ้า และพระองค์จะทรงกระทำให้วิถีของเจ้าราบรื่น( สุภาษิต 3:5-6 )
เหมือนยาโคบ เราอาจถูกพระเจ้าจับไว้ตลอดคืนอันยาวนาน ข่าวดีคือพระองค์ไม่ใช่ศัตรูของเราในการปล้ำนี้ พระองค์คือผู้ที่เรากำลังทูลขอพระพรจากพระองค์จริง ๆ