خۇدا نېمە ئۈچۈن ئىنسانلارغا بۇنچە رەھىمسىز كۆرۈنىدۇ؟
كونا ئەھدىدە بىز كىشىلەرنىڭ ۋە پۈتۈن مىللەتلەرنىڭ ئېغىر ئاقىۋەتلەرگە دۇچ كەلگەنلىكى توغرىسىدا نۇرغۇن ھېكايىلەرنى ئوقۇيمىز. بۇ ھېكايىلەر كۆپىنچە قەلبىمىزگە ئېغىرلىق سالىدۇ ۋە ئىچىمىزدە بىر پىچىرلاپ سورالغان سوئالنى قالدۇرىدۇ: خۇدا ھەقىقەتەن شۇنچە رەھىمسىزمۇ؟ بۇ سەمىمىي سوئال بولۇپ، ئۇنىڭغا سەمىمىي ھەم ئالدىراشسىز قاراشقا ئەرزىيدۇ.
پۈتۈنلەي باشقىچە بىر دۇنيا
ئالدى بىلەن قەدىمكى دۇنيانىڭ بۈگۈنكىدىن نەقەدەر پەرقلىنىدىغانلىقىنى ئەسلەپ ئۆتەيلى. ئۇ بىخەتەر جاي ئەمەس ئىدى. رەھىمسىزلىك ھەممە يەردە بار ئىدى، ھايات قىسقا ئىدى، كۆپچىلىك ئۈچۈن يەنە ناھايىتى ئېغىر ئىدى. ئۇ زامانلار ھەققىدە نېمە دەپ ئويلىساقمۇ، ئۇنى مۇشۇ مەنزىرىنى كۆز ئالدىمىزغا كەلتۈرۈپ ئوقۇشىمىز كېرەك.
خۇدا مۇشۇنداق بىر دۇنياغا ئىرادىسىنى باشقا مىللەتلەرگە يەتكۈزۈش ۋە ئىنسانلار ئارىسىغا قانۇن-تەرتىپ ئورنىتىش ئۈچۈن بىر مىللەتنى تاللىدى. ئىسرائىلغا تەۋرات ۋە خۇدانىڭ ئۆز ئىلتىپاتى بېرىلدى، بۇ ئۇ مىللەتنى دۇنيانىڭ قالغان قىسمىغا مۇقەددەس ئۈلگە قىلىپ ئايرىپ چىقتى. نەچچە ئەسىر مابەينىدە خۇدا سەۋر بىلەن ئىنسانىيەتنى تېخىمۇ ياخشى بىر ئىشقا يېتەكلەشكە قايتا-قايتا ئۇرۇندى.
ئىنسانىيەتنىڭ ئۇ چاغدىن بېرى قانچىلىك ئىلگىرىلىگەنلىكىگە دىققەت قىلىشقا ئەرزىيدۇ؛ ئۇ چاغلاردا بالىلار قۇربانگاھلاردا كۆيدۈرۈلەتتى، زوراۋانلىق، قۇللۇق ۋە ئادالەتسىزلىك ئادەتتىكى ئىش ئىدى. خۇدا ھەممە ئىشنى ئۆز ئىلكىدە تۇتىدۇ، شۇنداقتىمۇ ئۇ ئىنسانلارنىڭ ئۆسۈپ يېتىلىشىنى خالايدۇ. ئۇ بىزنى ھالاك قىلىشنى خالىمايدۇ. ئۇ بىزنى تېخىمۇ ياخشى كەلگۈسىگە ئېلىپ بارماقچى. تارىخ كۆرسەتكەندەك، ئىنسانلارنىڭ قەلبىنى ياخشىلىق، سەمىمىيەت ۋە ئۆزىنى ئويلىماسلىققا بۇرۇش ناھايىتى تەس، چۈنكى ئىنسانلار قايتا-قايتا كونا قاراڭغۇلۇققا قايتىپ كېتىدۇ.
پەيغەمبەرلەرنىڭ نېمە دېگەنلىكىگە ئۇلار ياشىغان تەرتىپ بويىچە قاراپ باقايلى ۋە ئۇلارنىڭ ئۆز سۆزلىرى نېمە يۈز بېرىۋاتقانلىقىنى كۆرسەتسۇن.
ئاموس: ئىنسانلار ئارىسىدىكى رەھىمسىزلىكتىن ئاگاھلاندۇرۇش
ئاموس مىلادىدىن بۇرۇنقى سەككىزىنچى ئەسىردە ئالدى بىلەن ئىسرائىلنىڭ ئەتراپىدىكى مىللەتلەرگە، ئاندىن ئىسرائىلنىڭ ئۆزىگە سۆز قىلدى. ئۇ ئالدى بىلەن ئۇلارنىڭ بىر-بىرىگە بولغان مۇئامىلىسىدىن باشلايدۇ. قوشنا مىللەت ئاممون زېمىنىنى كېڭەيتىش ئۈچۈن ئۇرۇش قىلىپ، ئەڭ ئاجىزلارغا ناھايىتى قورقۇنچلۇق ئىشنى قىلغان ئىدى:
پەرۋەردىگار مۇنداق دەيدۇ: ــ «ئامموننىڭ ئۈچ گۇناھى، بەرھەق تۆت گۇناھى ئۈچۈن، ئۇنىڭغا چۈشىدىغان جازانى ياندۇرمايمەن، چۈنكى ئۇلار چېگرىمىزنى كېڭەيتىمىز دەپ، گىلېئادتىكى ھامىلىدار ئاياللارنىڭ قورساقلىرىنى يېرىۋەتتى.( ئاموس 1:13 )
ئاندىن ئاموس خۇدانىڭ ئۆز خەلقىگە يۈزلىنىدۇ. ئۇلارمۇ گۇناھكار ئىدى، كېيىنكى تىزىملىك بولسا پۇل ۋە ھوقۇقنىڭ كەمبەغەللەرگە قارشى ئىشلىتىلىشى ھەققىدە:
پەرۋەردىگار مۇنداق دەيدۇ: ــ ئىسرائىلنىڭ ئۈچ گۇناھى، بەرھەق تۆت گۇناھى ئۈچۈن، ئۇنى جازاسىدىن قايتۇرمايمەن، چۈنكى ئۇلار ھەققانىيلارنى كۈمۈشكە سېتىۋەتتى، يوقسۇل ئادەمنى بىر جۈپ چورۇققا سېتىۋەتتى؛ ئۇلار نامراتلارنىڭ بېشىدىكى چاڭ-توپىلىرىنى بوش قويۇۋەتمەيدۇ، ئاجىز مۆمىنلەرنىڭ نېسىۋىسىنى قايرىۋالىدۇ؛ ئاتا-بالا ئىككىسى مېنىڭ مۇقەددەس نامىمنى بۇلغاپ، ئوخشاش بىر قىزنىڭ يېنىغا تەڭ بارىدۇ.( ئاموس 2:6-7 )
ئەرەمىيا: ئۇزۇن سەۋر ۋە بىر قايغۇ
ئەرەمىيا شەھەر بابىلغا يېڭىلىشتىن بۇرۇنقى ئاخىرقى ئون يىللاردا، تەخمىنەن مىلادىدىن بۇرۇن 600-يىللار ئەتراپىدا يېرۇسالېمدا پەيغەمبەر بولۇپ خىزمەت قىلدى. خەلقىنىڭ كۆپىنچىسى بائال ۋە مولەككە چوقۇنۇشقا بۇرۇلغان بولۇپ، بالىلار قۇربانگاھلاردا سۇنۇلاتتى. خۇدانىڭ بۇ ئىش ھەققىدە قانداق سۆز قىلىدىغانلىقىغا دىققەت قىلىڭ. بۇ ئۇ ھەرگىز تەلەپ قىلمىغان، ھەتتا خىيالىغىمۇ كەلتۈرمىگەن ئىش ئىدى:
ئۇلار بائالغا ئۆز بالىلىرىنى كۆيدۈرمە قۇربانلىقلار سۈپىتىدە كۆيدۈرۈش ئۈچۈن بائالنىڭ «يۇقىرى جايلار»ىنى قۇرغان؛ مەن بۇنداق بىر ئىشنى ھېچقاچان بۇيرۇپ باقمىغان، ھېچ ئېيتمىغان، ئۇ ھەرگىز ئويۇمغا كىرىپ باقمىغان.( يەرەمىيا 19:5 )
پەيغەمبەر يەنە خەلقىنىڭ ياشاش ئۇسۇلى سەۋەبىدىن ئازابلىنىۋاتقان بىر زېمىننى تەسۋىرلەيدۇ:
چۈنكى زېمىن بولسا زىناخورلارغا تولغان؛ ئۇلارنىڭ يۈگۈرۈشلىرى توغرا يولدا ئەمەس؛ ئۇلارنىڭ ھوقۇقى ھەققانىيلىق يولىدا ئەمەس. شۇڭا پەرۋەردىگارنىڭ لەنىتى تۈپەيلىدىن زېمىن قاغجىرايدۇ؛ دالادىكى ئوت-چۆپ سولىشىدۇ؛( يەرەمىيا 23:10 )
ئاندىن ئەرەمىيا خەلققە خۇدانىڭ ئۇلارغا قانچىلىك ئۇزۇن ۋاقىتتىن بېرى سۆز قىلىپ كېلىۋاتقانلىقىنى ئەسلىتىدۇ. ئۇ ئىگىرمە ئۈچ يىل ئۇلارنى ئاگاھلاندۇردى، خۇدا ئۇنىڭدىن ئىلگىرى باشقا پەيغەمبەرلەرنىمۇ ئەۋەتكەن ئىدى:
ئاموننىڭ ئوغلى، يەھۇدا پادىشاھى يوسىيانىڭ ئون ئۈچىنچى يىلىدىن باشلاپ بۈگۈنكى كۈنگىچە، بۇ يىگىرمە ئۈچ يىل پەرۋەردىگارنىڭ سۆزى ماڭا كېلىپ تۇرغان ۋە مەن تاڭ سەھەردە ئورنۇمدىن تۇرۇپ ئۇنى سىلەرگە سۆزلەپ كەلدىم، لېكىن سىلەر ھېچ قۇلاق سالمىدىڭلار؛ ۋە پەرۋەردىگار سىلەرگە بارلىق خىزمەتكارلىرى بولغان پەيغەمبەرلەرنى ئەۋەتىپ كەلگەن؛ ئۇ تاڭ سەھەردە ئورنىدىن تۇرۇپ ئۇلارنى ئەۋەتىپ كەلگەن؛ لېكىن سىلەر قۇلاق سالماي ھېچ ئاڭلىمىدىڭلار. ئۇلار: «سىلەر ھەربىرىڭلار يامان يولۇڭلاردىن ۋە قىلمىشلىرىڭلارنىڭ رەزىللىكىدىن توۋا قىلىپ يانساڭلار، مەن پەرۋەردىگار سىلەرگە ۋە ئاتا-بوۋىلىرىڭلارغا قەدىمدىن تارتىپ مەڭگۈگىچە تەقدىم قىلغان زېمىندا تۇرۇۋېرىسىلەر.( يەرەمىيا 25:3-5 )
ئاقىۋەتلەر كەلگەندە، ئۇلار ھېكايىنىڭ ئاخىرى بولۇشى كۆزدە تۇتۇلمىغان ئىدى. خۇدا ئۆز خەلقىگە تەربىيە بىلەن بىللە بۇ غەمخورلۇق ۋەدىسىنى بەردى:
چۈنكى مەن سېنى قۇتقۇزۇش ئۈچۈن سەن بىلەن بىللىدۇرمەن، ــ دەيدۇ پەرۋەردىگار؛ ــ مەن سېنى تارقىتىۋەتكەن ئەللەرنىڭ ھەممىسىنى تۈگەشتۈرسەممۇ، لېكىن سېنى پۈتۈنلەي تۈگەشتۈرمەيمەن؛ پەقەت ئۈستۈڭدىن ھۆكۈم چىقىرىپ تەربىيە-ساۋاق بېرىمەن؛ سېنى جازالىماي قويۇپ قويمايمەن. پەرۋەردىگار يەھۇدانىڭ يارىسىنى ساقايتىدۇ( يەرەمىيا 30:11 )
ئۇ يەنە تەربىيىنىڭ نېمە ئۈچۈن زۆرۈر بولغانلىقىنى چۈشەندۈرىدۇ، ئازابنى ھېس قىلىپ، ئۇنى چۈشەنمىگەن كىشىلەرگە مۇلايىملىق بىلەن سۆز قىلىدۇ:
نېمىشقا زېدەڭ تۈپەيلىدىن، دەرد-ئەلىمىڭ داۋالىغۇسىز بولغانلىقى تۈپەيلىدىن پەرياد كۆتۈرىسەن؟ قەبىھلىكىڭنىڭ ھەددى-ھېسابسىز بولغانلىقىدىن، گۇناھلىرىڭ ھەددىدىن زىيادە بولغانلىقىدىن، مەن شۇلارنى ساڭا قىلغانمەن.( يەرەمىيا 30:15 )
ۋە بىر كۈنى ھەممىسىنىڭ مەنىسى ئايدىڭلىشىدىغانلىقى ھەققىدە بىر ۋەدە بار:
كۆڭلىدىكى نىيەتلىرىنى ئادا قىلىپ تولۇق ئەمەل قىلغۇچە، پەرۋەردىگارنىڭ قاتتىق غەزىپى يانمايدۇ؛ ئاخىرقى كۈنلەردە سىلەر بۇنى چۈشىنىپ يېتىسىلەر.( يەرەمىيا 30:24 )
كېيىنكى بابتا بىز بۇ ئىشلارنىڭ ھەممىسىنىڭ ئارقىسىدىكى قەلبنى كۆرىمىز. ئىسرائىلنى تەربىيىلەۋاتقان چاغدىمۇ، خۇدا ئۇ مىللەت ھەققىدە ئاتا-ئانا سۆيۈملۈك بالىسى ھەققىدە سۆزلىگەندەك سۆزلەيدۇ:
ــ ئەفرائىم ماڭا نىسبەتەن جان-جىگەر بالام ئەمەسمۇ؟ چۈنكى مەن ئۇنى ئەيىبلىگەن تەقدىردىمۇ، ئۇنى ھەردائىم كۆڭلۈمدە سېغىنىمەن؛ شۇڭا ئىچ-باغرىم ئۇنىڭغا ئاغرىۋاتىدۇ؛ مەن ئۇنىڭغا رەھىم قىلمىسام بولمايدۇ، ــ دەيدۇ پەرۋەردىگار.( يەرەمىيا 31:20 )
ئەرەمىيانىڭ زامانىدىكى كىشىلەر بالىلار ئاتا-ئانىسىنىڭ قىلمىشى ئۈچۈن ئازابلىنىدۇ دەپ سۆزلەيتتى. خۇدا ھەر بىر ئادەمنىڭ ئۆز تاللىشىغا ئۆزى مەسئۇل ئىكەنلىكىنى جاۋاب قىلىدۇ:
چۈنكى ھەربىرسى ئۆز گۇناھى ئۈچۈن ئۆلىدۇ؛ ئاچچىق-چۈچۈك ئۈزۈملەرنى يېگەنلەرنىڭ بولسا، ئۆزىنىڭ چىشى قېرىق سېزىلىدۇ.( يەرەمىيا 31:30 )
كېيىن، يېرۇسالېم يىقىلىشقا ئاز قالغاندا، ئەرەمىيا بالىلار مولەك ئىلاھىغا قۇربان قىلىنغان بېن-ھىننوم جىلغىسىدىكى قۇربانگاھلار ھەققىدە يەنە سۆز قىلدى، خۇدانىڭ بۇنىڭدىن بولغان قايغۇسى ئېنىق:
ئۇلار ئۆز ئوغۇل-قىزلىرىنى ئوتتىن ئۆتكۈزۈپ «مولەك»كە ئاتاپ قۇربانلىق قىلىش ئۈچۈن «ھىننومنىڭ ئوغلىنىڭ جىلغىسى»دىكى، بائالغا بېغىشلانغان «يۇقىرى جايلار»نى قۇرۇپ چىققان؛ مەن ئۇلارنىڭ بۇنداق ئىش قىلىشىنى زادى بۇيرۇپ باقمىغانمەن؛ ئۇلارنىڭ يەھۇدانى گۇناھقا پاتقۇزۇپ، مۇشۇنداق لەنەتلىك ئىش قىلسۇن دېگەن ئوي-نىيەتتە ھېچقاچان بولۇپ باقمىغانمەن.( يەرەمىيا 32:35 )
ئەزەكىيېل: سەۋەبلەرنىڭ ئايدىڭلاشتۇرۇلۇشى
ئەزەكىيېل ئاللىبۇرۇن يېرۇسالېمدىن بابىلغا ئېلىپ كېتىلگەن خەلق ئارىسىدىكى پەيغەمبەر ئىدى. ئۇنىڭ خەۋەرلىرى شەھەردە يۈز بېرىۋاتقان ئىشلارنى بايان قىلىدۇ. ئالدى بىلەن، زوراۋانلىققا تولغان بىر زېمىننىڭ سۈرىتى:
زەنجىرنى تەييارلاڭلار؛ چۈنكى زېمىن قانلىق جىنايەتلەرگە، شەھەر زوراۋانلىققا تولغان.( ئەزاكىيال 7:23 )
خەلق يەنە ئۆزلىرىگە خۇدا كۆرمەيدۇ ياكى پەرۋا قىلمايدۇ دەپ ئېيتاتتى. خۇدا ئۆزىنىڭ ھەممىنى كۆرۈپ تۇرىدىغانلىقىنى جاۋاب قىلىدۇ:
ۋە ئۇ ماڭا: ــ ئىسرائىل ۋە يەھۇدا جەمەتىنىڭ قەبىھلىكى ئىنتايىن رەزىل؛ چۈنكى ئۇلار: «پەرۋەردىگار زېمىننى تاشلاپ كەتتى؛ پەرۋەردىگار بىزنى كۆرمەيدۇ» ــ دەيدۇ.( ئەزاكىيال 9:9 )
ئەزەكىيېل يېرۇسالېمغا كېلىدىغان ئېغىر ھۆكۈملەر ھەققىدە ۋە ئۇلاردىكى ھەيران قالارلىق مەقسەت ھەققىدە ئاگاھلاندۇرىدۇ: ھايات قالغانلار بابىلغا كېلىدۇ، ئۇلارنىڭ ھېكايىلىرى سۈرگۈن قىلىنغانلارغا ھېچ ئىش سەۋەبسىز يۈز بەرمىگەنلىكىنى كۆرسىتىدۇ.
ئەمدى رەب پەرۋەردىگار مۇنداق دەيدۇ: ــ ئەمدى شۇنداق بولغاندىن كېيىن، ئىنسان ھەم ھايۋاننى ئۈزۈۋېتىش ئۈچۈن يېرۇسالېمغا تۆت جازايىمنى، يەنى قىلىچ، ئاچارچىلىق، يىرتقۇچ ھايۋان ۋە ۋابا كېسىلىنى چۈشۈرسەم قانداق بولار؟ بىراق مانا، ئۇنىڭدا قېلىپ قالغانلار بولىدۇ، يەنى ئوغۇل-قىزلار ئۇنىڭدىن چىقىرىلىپ قۇتقۇزۇلىدۇ؛ مانا، ئۇلار سىلەرنىڭ يېنىڭلارغا چىقىپ، سىلەر ئۇلارنىڭ يوللىرى ھەم قىلمىشلىرىنى كۆرۈپ يېتىسىلەر؛ شۇنىڭ بىلەن سىلەر مەن يېرۇسالېمغا چۈشۈرگەن كۈلپەت، يەنى ئۇنىڭغا چۈشۈرۈلگەن بارلىق ئىشلار توغرۇلۇق تەسەللى ئالىسىلەر؛ ئەمدى سىلەر ئۇلارنىڭ يوللىرى ھەم قىلمىشلىرىنى كۆرگىنىڭلاردا، ئۇلار سىلەرگە تەسەللى ئېپكېلىدۇ؛ سىلەر مېنىڭ ئۇنىڭدا بارلىق قىلغان ئىشلىرىمنى بىكاردىن-بىكار قىلمىغانلىقىمنى تونۇپ يېتىسىلەر، ــ دەيدۇ رەب پەرۋەردىگار».( ئەزاكىيال 14:21-23 )
خۇدا يەنە ئۆز بالىلىرىنىڭ بۇتلارغا سۇنۇلغانلىقى ھەققىدە سۆز قىلىدۇ، ئۇ بۇنى خىيانەت دەپ ھېس قىلدى:
ــ ئۇنىڭ ئۈستىگە سەن ئۆزۈمگە تۇغۇپ بەرگەن قىز-ئوغۇللىرىڭنى ئېلىپ، مەبۇدلارنىڭ ئوزۇقى بولسۇن دەپ ئۇلارنى قۇربانلىق قىلدىڭ. سېنىڭ بۇزۇقلۇقۇڭ ئازلىق قىلغاندەك، سەن مېنىڭ بالىلىرىمنى سويۇپ ئۇلارنى ئوتتىن ئۆتكۈزۈپ مەبۇدلارغا ئاتاپ قويدۇڭغۇ؟( ئەزاكىيال 16:20-21 )
ھەم ئۇ خەلققە ئاقىۋىتى بىلەن مەشھۇر بولغان سودوم شەھىرىنى ئەسلىتىدۇ. كۆرسىتىلگەن سەۋەب ھەيران قالارلىق بولۇشى مۇمكىن. ئۇ پەقەت زوراۋانلىق ئەمەس، بەلكى چوڭچىلىق، راھەتپەرەسلىك ۋە كەمبەغەللەردىن يۈز ئۆرۈش ئىدى:
مانا، مۇشۇ سىڭلىڭ سودومنىڭ قەبىھلىكى ــ ئۇ ۋە قىزلىرىنىڭ تەكەببۇلۇقى، نانلىرى مول، ئەندىشىسىز ئازادىلىك كۈنلىرىدە ئاجىز-نامراتلارنىڭ قولىنى ھېچ كۈچەيتمىگەنلىكى ئىدى. ئۇلار تەكەببۇرلىشىپ، مېنىڭ ئالدىمدا يىرگىنچلىك ئىشلارنى قىلدى؛ مەن بۇنى كۆرگىنىمدە، ئۇلارنى يوقاتتىم.( ئەزاكىيال 16:49-50 )
ئاخىرىدا، ئەزەكىيېل يېرۇسالېمنى تولدۇرغان خاتالىقلارنى بىر-بىرلەپ تىزىپ چىقىدۇ: ئادەم ئۆلتۈرگەن رەھبەرلەر، ھەققى يېيىلگەن تۇل خوتۇنلار ۋە يېتىملەر، گۇناھسىز كىشىلەرنى ئۆلۈمگە ئېلىپ بارغان يالغان ئەيىبلەشلەر ۋە ئائىلە ئىچىدىكى رەھىمسىزلىك:
ئىسرائىلنىڭ شاھزادىلىرى، ھەر بىرىنىڭ ھوقۇقىدىن پايدىلىنىپ ئىچىڭدە قانداق قان تۆككەنلىكىگە قارا! سېنىڭ ئىچىڭدە ئۇلار ئاتا-ئانىسىنى كۆزگە ئىلمىغان؛ ئاراڭلاردا مۇساپىرلارغا زۇلۇم-زۇمبۇلۇق قىلغان، يېتىم-يېسىرلەر ھەم تۇل خوتۇنلارغا ئۇۋال قىلغان؛ مېنىڭ پاك-مۇقەددەس نەرسىلىرىمنى سەن كەمسىتكەن، مېنىڭ «شابات كۈن»لىرىمنى بۇلغاپ بۇزغانسەن؛ سېنىڭ ئىچىڭدە قانغا تەشنا تۆھمەتخور ئادەملەر بولغان؛ ئۇلار تاغلار ئۈستىدە بۇتپەرەسلىك ئېشىنى يېگەن؛ سېنىڭ ئىچىڭدە ئۇلار بۇزۇقلۇق پەسەندىلىك قىلغان؛ سەندە ئۆز ئاتىسىنىڭ نومۇسىغا تەگكەنلەر بار؛ ئاي كۆرگەن قىز-ئاياللارنى ئاياغ ئاستى قىلغانلارمۇ بار. بىرسى قوشنىسىنىڭ ئايالى بىلەن يىرگىنچلىك بۇزۇقلۇق قىلغان؛ يەنە بىرسى ئۆز كېلىنىنى بۇزۇپ شەھۋانىيەت قىلغان؛ سەندە بولغان يەنە بىرسى ئۆز سىڭلىسىغا، يەنە ئاتىسىنىڭ قىزىغا باسقۇنچىلىق قىلغان. ئۇلار قان تۆكۈش ئۈچۈن ئاراڭدا «سوۋغاتلار»نى قوبۇل قىلغان؛ سەن ئۆسۈم-جازانە ئالغان؛ سەن ئۆز قوشنىلىرىڭدىن ھارامنى مەجبۇرىي يۇلۇۋېلىپ، مېنى ئۇنتۇغانسەن ــ دەيدۇ رەب پەرۋەردىگار.( ئەزاكىيال 22:6-12 )
بۇنىڭدىن نېمە ئالالايمىز
بۇ بابلارنى تەرتىپ بىلەن ئوقۇغاندا، بىر مەنزىرە تېخىمۇ ئېنىقلىشىدۇ. كەلگەن قىيىنچىلىقلاردىن ئىلگىرى ئۇزۇن ئاگاھلاندۇرۇشلار بولغان. ئۇلار ھەقىقىي رەھىمسىزلىكتىن كېيىن، بولۇپمۇ ئاجىزلارغا ۋە ياشلارغا قارىتىلغان رەھىمسىزلىكتىن كېيىن كەلگەن. ئۇلار ئۆز خەلقى ھەققىدە ئۇلارنى سۆيۈملۈك بالىلىرىم دەپ سۆزلەيدىغان، ئۇلارنى تەربىيىلەشتىن خۇشاللىق تاپمايدىغان ۋە ئۇنىڭدىن كېيىن بىر كەلگۈسىنى ۋەدە قىلىشنى داۋاملاشتۇرىدىغان خۇدادىن كەلگەن.
ئىنتايىن ئېغىر زامانلار بولغان، ئۇ چاغدا خۇدا كىشىلەرنى قايتۇرۇش ۋە بۇ دۇنيانى تېخىمۇ ياخشى جاي قىلىش ئۈچۈن ئىش قىلاتتى. بىز ئۇ چاغدىن بېرى ئۇزۇن يول بېسىپ ئۆتتۇق، شۇنداقتىمۇ بىزنىڭ ئارىمىزدا بۈگۈنمۇ ئوڭشاشقا تېگىشلىك ئىشلار كۆپ.
ئازاب بۇ بۇزۇلغان دۇنيانىڭ بىر قىسمى، يېڭى ئەھدە ئۇنى يوشۇرمايدۇ. ئۇ يەنە بىزگە خۇدانىڭ ئۇنىڭدىن يىراقتا تۇرمىغانلىقىنى ئېيتىدۇ. ئەيسادا ئۇ ئۇنىڭغا كىردى، ئۇنىڭغا ئەگەشكەنلەر ھەتتا جاپانىڭمۇ ئۇنىڭ ھاياتىنى كۆرسىتەلەيدىغانلىقىنى بىلىدۇ:
ئەيسانىڭ ھاياتى تېنىمىزدە ئايان قىلىنسۇن دەپ، ھەردائىم تېنىمىزدە ئەيسانىڭ ئۆلۈمىنى كۆتۈرۈپ يۈرىمىز.( كورىنتۇسلۇقلارغا «2» 4:10 )
بەلكىم بۇ بەتلەردە كۆتۈرۈلگەن سوئاللارغا ئەڭ ياخشى جاۋاب كەمتەرلىك بىلەن بولغان جاۋابتۇر: ئاستا ئوقۇش، خۇدانىڭ سەۋرىنىڭ بىز كۆرەلەيدىغاندىنمۇ زور ئىكەنلىكىگە ئىشىنىش ۋە ئۇنىڭدىن بىزنى ئوڭشاشنىڭ بىر قىسمى قىلىشىنى تىلەش.