Як хрысціянін мае адказваць на пандэмію?

Некіравальны вірус, нібы вялікая бура, рухаецца праз кантыненты і заражае людзей вакол нас. У некаторых з нас ён адбірае працу і жыцці тых, каго мы любілі. Мы адчуваем сябе безнадзейна перад вірусам, ад якога ў нас няма лекаў. Мы адчуваем сябе так, нібы плывём у маленькай лодцы падчас буры.

37І паднялася вялікая бура; хвалі білі ў лодку, так што яна ўжо напаўнялася вадою.

38А Ён спаў на карме на ўзгалоўі. Яго будзяць і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Табе ня рупіць, што мы гінем?

39І ўстаўшы, Ён загразіў ветру і сказаў мору: суйміся, перастань. І вецер аціх, і зрабілася вялікая ціша.

40І сказаў ім: чаго вы такія палахлівыя? чаму ў вас няма веры?

( МАРКА 4:37-40 )

Для нас натуральна будаваць упэўненасць на досведзе ў гэтым свеце. Калі ўсё ідзе так, як мы чакаем, мы спакойныя і шчаслівыя. Калі на нашым шляху ўзнікае дробная непрыемнасць, мы стараемся не звяртаць на яе ўвагі і рухацца далей. Наша ўпэўненасць расце разам з прамысловым прагрэсам, які дае нам выгоднае жыццё, і з навуковымі адкрыццямі, што тлумачаць, як усё ўладкавана, і ствараюць вакцыны ад усіх хвароб. Аднак падмурак нашай веры вельмі кволы і хутка рушыцца, калі здараецца нешта незвычайнае. Паглядзім на абяцанне, якое мы атрымалі ад нашага Бога Айца.

2і сыдуць на цябе ўсе дабраславеньні гэтыя і спраўдзяцца на табе, калі будзеш слухацца голасу Госпада, Бога твайго.

3Дабраславёны ты ў горадзе і дабраславёны ў полі.

4Дабраславёны плод чэрава твайго і плод зямлі тваёй, і плод быдла твайго, і плод тваіх валоў, і плод авечак тваіх.

5Дабраславёныя засекі твае і кладоўкі твае.

6Дабраславёны ты пры ўваходзе тваім і дабраславёны ты пры выхадзе тваім.

7Пабэе перад табою Гасподзь ворагаў тваіх, якія паўстаюць на цябе; адною дарогаю яны выступяць супроць цябе, а сямю дарогамі пабягуць ад цябе.

8Пашле Гасподзь табе дабраславеньне ў засеках тваіх і ва ўсякай дзеі рук тваіх; і дабраславіць цябе на зямлі, якую Гасподзь, Бог твой, дае табе.

11І дасьць табе Гасподзь надмер ва ўсіх дабротах, у плодзе ўлоньня твайго і ў плодзе быдла твайго і ў плодзе палёў тваіх на зямлі, даць якую табе Гасподзь запрысягаўся бацькам тваім.

12Адкрые табе Гасподзь добрую скарбніцу Сваю, неба, каб яно давала дождж зямлі тваёй у свой час, і каб дабраслаўляць усе дзеі рук тваіх: і будзеш пазычаць многім народам, а сам ня будзеш запазычвацца.

13Зробіць цябе Гасподзь галавою, а не хвастом, і будзеш толькі на вышыні, і ня будзеш унізе, калі будзеш слухацца запаведзяў Госпада, Бога твайго, якія наказваю табе сёньня шанаваць і выконваць.

( ДРУГІ ЗАКОН 28:2,3,4,5,6,7,8,11,12,13 )

Нам не ўласціва жыць гэтым жыццём, цалкам слухаючыся Бога і Ягоных запаведзяў. Як толькі наша жыццё выходзіць з бяды, мы зноў і зноў вяртаемся на свае ліхія шляхі...

15Я пасылаў да вас усіх рабоў Маіх, прарокаў, пасылаў з самае раніцы і казаў: адвярнецеся кожны ад благога шляху свайго і выпраўце паводзіны вашыя і не хадзеце сьледам за іншымі божышчамі, каб служыць ім, - і жыцьмеце на гэтай зямлі, якую Я даў вам і бацькам вашым; але вы ня прыхілілі вуха свайго і не паслухаліся Мяне.

( ЕРАМІІ 35:15 )

Мы бачым сябе ў страху і нястачы веры. Пакаленне за пакаленнем на працягу тысячагоддзяў людзі не слухаліся Бога і страчвалі Ягонае блаславенне. Мы вытрэслі любоў з падмурка Божых запаведзяў, пакінуўшы сухія палажэнні, якім падпарадкоўваемся толькі знешне і фармальна. Усё гэта прывяло нас у месца страху — роўна так, як было абяцана…

20Пашле Гасподзь на цябе праклён, затлуму і няшчасьце ва ўсякай дзеі рук тваіх, якую пачнеш рабіць, пакуль ня будзеш зьнішчаны, - і ты неўзабаве загінеш за ліхія дзеі твае, за тое, што ты пакінуў Мяне.

22Паб'е цябе Гасподзь сухотамі, гарачкаю, трасцаю, запаленьнем, засухаю, палючым ветрам ды іржою, і яны будуць перасьледаваць цябе, пакуль не загінеш.

( ДРУГІ ЗАКОН 28:20,22 )

Божы гнеў сапраўды страшны. Але перш чым паспешліва асуджаць нашага Нябеснага Айца за такія жорсткія ўчынкі, уявім сабе ўрача, які адразае заражаную нагу, каб уратаваць чалавека ад смерці. Нам натуральна засяроджвацца на тым, што бачна, і не заўважаць любові нашага Бога і Ягонага жадання нас выратаваць. Наша дзіця запомніць наш гнеў і балючы шлепак па спіне, але лёгка забудзе, як гэта ўратавала яго ад падзення з небяспечнай скалы. А мы, хто бачыць толькі зямное, нават не бачым, ад чаго ратуе нас Божы гнеў.

Бог хоча, каб мы верна слухаліся Яго. Ён хоча, каб мы не баяліся таго, што бачым, а чэрпалі ўпэўненасць з нашай веры.

18калі мы глядзім не на бачнае, а на нябачнае: бо бачнае - часовае, а нябачнае - вечнае!

( 2 КАРЫНФЯНАЎ 4:18 )

Ці пагражае табе страта жыцця, ці ты ў росквіце здароўя, смерць успрымаецца як найгоршае, што можа з намі здарыцца. Але ці так гэта? Смерць — апошняе, што мы бачым у чалавеку. Смерць адчыняе для нас дзверы ў нябачнае, у невядомае.

Невядомым у нашым жыцці або пасля яго кіруе наш страх або наша вера. Мы можам атачыць сябе цемрай страху або святлом веры. Як мы бачым у гэтым зямным жыцці, верныя людзі дасягаюць поспеху ў тым, што робяць. І няма прычын сумнявацца, што вера асвеціць шлях пасля смерці тым, хто верыць. Шлях да значна лепшага жыцця, чым тут, на Зямлі.

16Бо так палюбіў Бог сьвет, што аддаў Сына Свайго Адзінароднага, каб кожны, хто верыць у Яго, не загінуў, а меў жыцьцё вечнае.

( ЯНА 3:16 )

Цяпер мы жывыя. І мы ўдзячныя нашаму Богу за кожную хвіліну, якую жывём цяпер, за здольнасць бачыць і дыхаць і змяняць гэты свет. Мы яшчэ можам бачыць нашых любых і сказаць ім, як шмат яны для нас значаць.

Любоў перамагае страх і адкрывае, хто мы ёсць насамрэч — створаныя на вобраз Божы. І, прайшоўшы праз фізічную смерць і ўваскрасенне, Ісус Хрыстос разарваў ланцугі смерці і даў нам Духа Святога — нябачнага Памочніка, які цяпер можа жыць у нас.

17Духа праўды, Якога сьвет ня можа прыняць, бо ня бачыць Яго і ня ведае Яго; а вы ведаеце Яго, бо Ён з вамі існы, і ў вас будзе.

( ЯНА 14:17 )

Дух, якога мы атрымалі, — не дух страху, бо Ён вядзе нас да вечнага жыцця.

7бо даў нам Бог Духа ня боязі, а сілы і любові і цноты.

( 2 ЦІМАФЕЯ 1:7 )

Адсюль мы бачым: калі мы адчуваем страх, ён не ад Духа, якога даў нам Бог. Калі мы ходзім у цемры страху, значыць, мы не прынеслі святла веры ў Госпада, нашага Бога.

12Зноў прамаўляў Ісус да людзей і сказаў ім: Я - сьвятло сьвету; хто пойдзе сьледам за Мною, той ня будзе блукаць у цемры, а будзе мець сьвятло жыцьця.

( ЯНА 8:12 )

Цяпер, стоячы ў эпіцэнтры пандэміі, што ты выбераш — страх ці веру? Калі іншыя людзі глядзяць на цябе ў цемры гэтага страшнага свету, ці бачаць яны тваё святло?

3Ён цябе вызваліць зь сетак лаўца, ад пагібельнай пошасьці;

4пер'ем Сваім Ён цябе ўзасьціць, і пад крыльлем ягоным убясьпечышся; шчыт і аслона - ісьціна Ягоная.

5Не збаішся страху начнога, ні стралы, што ўдзень пралятае,

6ні пошасьці, што ў цемры ходзіць, ані пошасьці, што нішчыць апоўдні.

7Упадзе тысяча побач з табою, і дзесяць тысяч праваруч ад цябе; але да цябе не наблізіцца:

( ПСАЛТЫР 90:3-7 )

9Вось Я загадваю табе: будзь цьвёрды і мужны, ня бойся і не жахайся; бо з табою Гасподзь Бог твой усюды, куды ні пойдзеш.

( ІСУСА 1:9 )

У нашым свеце нічога не адбываецца без прычыны. Дык чаму ж навучыць нас гэтая пандэмія? Ці зможам мы сапраўды цаніць чалавечае жыццё? Ці зможам цаніць сапраўднае сяброўства, выказваць удзячнасць за тое, што маем? Ці пакладзе яна канец бессэнсоўнай гонцы за лепшым здымкам у Instagram і большай колькасцю падпісчыкаў на нашых відэа ў YouTube? Ці пакладзе яна канец войнам за грошы і ўладу? Ці зробіць яна неба зноў блакітным для будучых пакаленняў? Ці зможам мы нарэшце зняць заслону з вачэй і ўбачыць сапраўдны свет, створаны нашым Айцом?

27Мір пакідаю вам, мір Мой даю вам: ня так, як сьвет дае, Я даю вам. Хай не бянтэжыцца сэрца ваша і хай не застрашыцца.

( ЯНА 14:27 )