Si duhet të përgjigjet një i krishterë ndaj pandemisë?

Një virus i pakontrollueshëm, si një stuhi e madhe, po udhëton nëpër kontinente dhe po infekton njerëzit rreth nesh. Disave prej nesh u merr punën dhe jetën e njerëzve që i donim. Ndihemi të pashpresë përballë një virusi për të cilin nuk kemi kurë. Ndihemi sikur jemi në një varkë të vogël që lëkundet mes stuhisë.

37Ndërkaq shpërtheu një furtunë e madhe dhe valët përplaseshin mbi barkë aq shumë sa ajo po mbushej.

38Ai ndërkaq po flinte në kiç mbi një jastëk. Ata e zgjuan dhe i thanë: ''Mësues, a nuk merakosesh që ne po marrim fund?''.

39Dhe ai si u zgjua, e qortoi erën dhe i foli detit: ''Pusho dhe fashitu!''. Dhe era pushoi dhe u bë qetësi e madhe.

40Atëherë u tha atyre: ''Pse jeni ju aq frikacakë? Vallë, si nuk keni besim?''.

( Marku 4:37-40 )

Është e natyrshme që ta ndërtojmë sigurinë tonë mbi përvojën në këtë botë. Kur gjërat shkojnë ashtu siç presim, jemi të qetë dhe të lumtur. Kur na del përpara ndonjë shqetësim i vogël, përpiqemi ta shpërfillim dhe të ecim përpara. Siguria jonë rritet bashkë me përparimin industrial, që na sjell një jetë të rehatshme, dhe me zbulimet shkencore, që shpjegojnë si funksionojnë gjërat dhe krijojnë vaksina për të gjitha sëmundjet. Megjithatë, themeli i besimit tonë është shumë i brishtë dhe shembet shpejt kur ndodh diçka e jashtëzakonshme. Le të shohim premtimin që kemi marrë nga Perëndia ynë, Ati.

2të gjitha këto bekime do të bien mbi ty dhe do të të zënë, në rast se dëgjon zërin e Zotit, Perëndisë tënd:

3Do të jesh i bekuar në qytete dhe në fshatra.

4I bekuar do të jetë edhe fryti i barkut tënd, fryti i tokës dhe i bagëtisë sate, pjelljet e lopëve të tua dhe fryti i deleve të tua.

5Të bekuara do të jenë shporta dhe magjja jote.

6Do të jesh i bekuar kur hyn dhe i bekuar kur del.

7Zoti do të veprojë në mënyrë që armiqtë e tu, që ngrihen kundër teje, të munden para teje; do të dalin kundër teje nëpër një rrugë, por do të ikin para teje nëpër shtatë rrugë.

8Dhe Zoti do ta urdhërojë bekimin të ndodhet mbi ty në hambarët e tu dhe mbi të gjitha ato gjëra ku ti do të vësh dorë; dhe do të të bekojë në vendin që Zoti, Perëndia yt, të jep.

11Zoti, Perëndia yt, do të të mbushë me të mira, me frytin e barkut tënd, me frytin e bagëtisë sate dhe me frytin e tokës sate në vendin që Zoti u betua t'u japë etërve të tu.

12Zoti do të hapë për ty qiellin, thesarin e tij të mirë, për t'i dhënë tokës sate shiun në kohën e duhur dhe për të bekuar veprën e duarve të tua; ti do t'u japësh hua shumë kombeve, por nuk do të marrësh asgjë hua.

13Zoti do të bëjë që të jesh koka dhe jo bishti, dhe do të jesh gjithnjë lart dhe kurrë poshtë, në rast se u bindesh urdhërimeve të Zotit, Perëndisë tënd, që sot të urdhëron t'i respektosh dhe t'i zbatosh në praktikë.

( Ligji i Përtërirë 28:2,3,4,5,6,7,8,11,12,13 )

Nuk është e natyrshme për ne ta jetojmë këtë jetë duke iu bindur plotësisht Perëndisë dhe urdhërimeve të Tij. Sapo jeta jonë del nga telashet, kthehemi te rrugët tona të liga, përsëri e përsëri...

15Ju kam dërguar gjithashtu me urgjencë dhe me këmbëngulje shërbëtorët e mi, profetët, duke ju thënë: "Le të tërhiqet pra, secili nga rruga e tij e keqe, përmirësoni veprimet tuaja dhe mos u shkoni pas perëndive të tjera që t'u shërbeni; atëherë do të banoni në vendin që ju dhashë juve dhe etërve tuaj". Por ju nuk më keni dëgjuar, as më jeni bindur.

( Jeremia 35:15 )

E shohim veten në frikë dhe në mungesë besimi. Brez pas brezi, për mijëra vjet, njerëzit nuk iu bindën Perëndisë dhe humbën bekimet e Tij. Ne e shkundëm dashurinë nga themeli i urdhërimeve të Perëndisë dhe lamë vetëm fjali të thata, me një bindje të jashtme e formale ndaj tyre. E gjithë kjo na çoi në një vend frike, pikërisht ashtu siç ishte premtuar…

20Zoti do të dërgojë kundër teje mallkimin, rrëmujën dhe mosmiratimin për çdo gjë mbi të cilën do të vësh dorë dhe që do të bësh, derisa ti të shkatërrohesh dhe të vdesësh shpejt, për shkak të ligësisë së veprimeve të tua në të cilat më ke braktisur.

22Zoti do të godasë me ligështim, me ethe, me mahisje, me vapë djegëse, me shpatë, me plasje dhe vrug, që do të ndjekin deri në shkatërrimin tënd.

( Ligji i Përtërirë 28:20,22 )

Zemërimi i Perëndisë është vërtet i frikshëm. Por para se të nxitohemi ta gjykojmë Atin tonë qiellor për gjëra të tilla të ashpra, le të përfytyrojmë një mjek që pret një këmbë të infektuar për ta shpëtuar njeriun nga vdekja. Është e natyrshme që të përqendrohemi te gjërat që shihen dhe të shpërfillim dashurinë e Perëndisë sonë dhe dëshirën e Tij për të na shpëtuar. Fëmija ynë do ta kujtojë zemërimin tonë dhe një shuplakë të dhimbshme në shpinë, por lehtë do ta harrojë se si ajo e shpëtoi nga rënia prej një shkëmbi të rrezikshëm. Dhe ne, që shohim vetëm gjërat tokësore, as nuk e shohim se nga çfarë na shpëton zemërimi i Perëndisë.

Perëndia dëshiron që t’i bindemi Atij me besnikëri. Ai dëshiron që të mos kemi frikë nga ajo që shohim, por përkundrazi të marrim siguri nga besimi ynë.

18ndërsa ne nuk i drejtojmë sytë ndaj gjërave që duken, por ndaj gjërave që nuk shihen, sepse gjërat që duken janë për një kohë, kurse ato që nuk shihen janë të përjetshme.

( 2 e Korintasve 4:18 )

Qoftë kur je në rrezik ta humbasësh jetën, qoftë kur je në kulmin e shëndetit, vdekja shihet si gjëja më e keqe që mund të na ndodhë. Por a është vërtet kështu? Vdekja është gjëja e fundit që shohim nga një njeri. Vdekja na hap derën drejt së padukshmes, drejt së panjohurës.

E panjohura në jetën tonë, ose pas saj, sundohet nga frika jonë ose nga besimi ynë. Mund ta rrethojmë veten me errësirën e frikës ose me dritën e besimit. Siç e shohim në këtë jetë tokësore, njerëzit me besim ia dalin mbanë në atë që bëjnë. Dhe nuk ka asnjë arsye të dyshojmë se besimi do ta ndriçojë rrugën pas vdekjes për ata që besojnë. Një rrugë drejt një jete shumë më të mirë se kjo këtu në Tokë.

16Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme.

( Gjoni 3:16 )

Tani për tani jemi gjallë. Dhe i jemi mirënjohës Perëndisë sonë për çdo minutë që jetojmë tani, për aftësinë për të parë e për të marrë frymë, dhe për të sjellë një ndryshim në këtë botë. Ende mund t’i shohim të dashurit tanë dhe t’u themi se çfarë domethënin ata për ne.

Dashuria e mposht frikën dhe zbulon se kush jemi vërtet: të krijuar sipas shëmbëlltyrës së Perëndisë. Dhe duke kaluar nëpër vdekjen fizike dhe ringjalljen, Jezu Krishti i theu prangat e vdekjes dhe na solli Frymën e Shenjtë, një ndihmës të padukshëm që tani mund të banojë brenda nesh.

17Frymën e së Vërtetës, që bota nuk mund ta marrë, sepse nuk e sheh dhe nuk e njeh; por ju e njihni, sepse qëndron me ju dhe do të jetë në ju.

( Gjoni 14:17 )

Fryma që kemi marrë nuk është fryma e frikës, sepse na çon në jetën e përjetshme.

7Sepse Perëndia nuk na ka dhënë frymë frike, por force, dashurie dhe urtësie.

( 2 Timoteut 1:7 )

Nga kjo shohim se, nëse ndiejmë frikë, ajo nuk vjen nga Fryma që na dha Perëndia. Nëse ecim në errësirën e frikës, nuk e kemi sjellë dritën e besimit te Zoti, Perëndia ynë.

12Dhe Jezusi u foli atyre përsëri duke thënë: ''Unë jam drita e botës; kush më ndjek nuk do të ecë në errësirë, por do të ketë dritën e jetës''.

( Gjoni 8:12 )

Tani, duke qëndruar në epiqendrën e pandemisë, çfarë do të zgjidhje – frikën apo besimin? Kur njerëzit e tjerë të shikojnë në errësirën e kësaj bote plot frikë, a mund ta shohin dritën tënde?

3Me siguri ai do të të çlirojë nga laku i gjuetarit të shpendëve dhe nga murtaja vdekjeprurëse.

4Ai do të të mbulojë me pendët e tij dhe do të gjesh strehë nën krahët e tij; besnikëria e tij do të të shërbejë si mburojë dhe parzmore.

5Ti nuk do të kesh frikë nga tmerri i natës, sa nga shigjeta që fluturon ditën,

6as nga murtaja që endet në terr, as nga shfarosja që bën kërdinë në mesditë.

7Një mijë do të bien në krahun tënd dhe dhjetë mijë në të djathtën tënde, por aty nuk do të të afrohet.

( Psalmet 91:3-7 )

9A nuk të urdhërova unë? Ji i fortë dhe trim; mos ki frikë dhe mos u thyej, sepse Zoti, Perëndia yt, është me ty kudo që të shkosh".

( Jozueu 1:9 )

Asgjë në botën tonë nuk ndodh pa arsye. Çfarë do të na mësojë kjo pandemi? A do të arrijmë vërtet ta vlerësojmë jetën njerëzore? A do të dimë ta çmojmë miqësinë e vërtetë dhe të shprehim mirënjohje për atë që kemi? A do t’i japë fund garës së pakuptimtë për një foto më të bukur në Instagram dhe për më shumë abonentë në videot tona në YouTube? A do t’u japë fund luftërave për para dhe pushtet? A do ta bëjë qiellin sërish blu për brezat e ardhshëm? A do të arrijmë më në fund ta heqim velin nga sytë dhe ta shohim botën e vërtetë të krijuar nga Ati ynë?

27Unë po ju lë paqen, po ju jap paqen time: unë po jua jap, po jo si e jep bota; zemra juaj mos u trondittë dhe mos u frikësoftë.

( Gjoni 14:27 )