ମହାମାରୀ ପ୍ରତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କ’ଣ?

ଏକ ନିୟନ୍ତ୍ରଣହୀନ ଭାଇରସ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଝଡ଼ ପରି ମହାଦେଶ ପରେ ମହାଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆମ ଚାରିପାଖର ଲୋକଙ୍କୁ ସଂକ୍ରମିତ କରୁଛି। ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକଙ୍କଠାରୁ ଏହା ଚାକିରି ଛଡ଼ାଇ ନେଉଛି ଏବଂ ଆମର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଯାଉଛି। ଯାହାର କୌଣସି ଚିକିତ୍ସା ନାହିଁ, ସେହି ଭାଇରସ ଆଗରେ ଆମେ ନିଜକୁ ନିରାଶ ଅନୁଭବ କରୁ। ଝଡ଼ ସମୟରେ ଏକ ଛୋଟ ଡଙ୍ଗାରେ ଭାସୁଥିବା ପରି ଆମକୁ ଲାଗେ।

37ଆଉ ପ୍ରବଳ ତୋଫାନ ହେଲା, ପୁଣି, ତରଙ୍ଗର ଆଘାତରେ ନୌକା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। 38ସେତେବେଳେ ସେ ନୌକାର ପଛ ମଙ୍ଗରେ ମୁଚୁଳାରେ ମୁଣ୍ଡ ଦେଇ ଶୋଇପଡ଼ିଥିଲେ; ଆଉ ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଉଠାଇ କହିଲେ, ହେ ଗୁରୁ, ଆମେ ମଲୁ, ଆପଣଙ୍କର କଅଣ ଚିନ୍ତା ନାହିଁ? 39ଏଥିରେ ସେ ଉଠି ପବନକୁ ଧମକ ଦେଇ ସମୁଦ୍ରକୁ କହିଲେ, “ତୁନି ହ, ଚୁପ୍ କର୍।” ସେଥିରେ ପବନ ବନ୍ଦ ହେଲା ଓ ସବୁ ଧିରସ୍ଥିର ହେଲା। 40ପୁଣି, ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହିଁକି ଏଡ଼େ ଭୀରୁ? ଏ କଅଣ! ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ?”

( ମାର୍କ 4:37-40 )

ଏହି ଜଗତର ଅଭିଜ୍ଞତା ଆଧାରରେ ନିଜର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଗଢ଼ିବା ଆମ ପାଇଁ ସ୍ୱାଭାବିକ। ଯେତେବେଳେ ସବୁକିଛି ଆମ ଆଶା ଅନୁସାରେ ଚାଲେ, ଆମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଓ ଖୁସି ରହୁ। ଯେତେବେଳେ ଛୋଟିଆ ସମସ୍ୟା ଆସେ, ଆମେ ତାହାକୁ ଅଣଦେଖା କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁ। ଆମକୁ ଆରାମଦାୟକ ଜୀବନ ଦେଉଥିବା ଶିଳ୍ପ ପ୍ରଗତି, ଏବଂ ଜିନିଷ କିପରି କାମ କରେ ତାହା ବୁଝାଉଥିବା ଓ ସମସ୍ତ ରୋଗ ପାଇଁ ଟୀକା ବିକଶିତ କରୁଥିବା ବୈଜ୍ଞାନିକ ଆବିଷ୍କାର ସହିତ ଆମ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି। କିନ୍ତୁ ଆମ ବିଶ୍ୱାସର ମୂଳଦୁଆ ଅତି ଦୁର୍ବଳ, ଏବଂ କିଛି ଅସାଧାରଣ ଘଟଣା ଘଟିବା ମାତ୍ରେ ତାହା ଶୀଘ୍ର ଭାଙ୍ଗିପଡ଼େ। ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ପିତା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଆମେ ପାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଦେଖିବା।

2ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ସଦାପ୍ରଭୁ ଆପଣା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ରବ ଶୁଣିବ, ତେବେ ଏହିସବୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ତୁମ୍ଭ ଉପରେ ବର୍ତ୍ତିବ ଓ ତୁମ୍ଭର ସଙ୍ଗ ଧରିବ।

3ତୁମ୍ଭେ ନଗରରେ ଧନ୍ୟ ହେବ ଓ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଧନ୍ୟ ହେବ।

4ତୁମ୍ଭ ଶରୀରର ଫଳ, ତୁମ୍ଭ ଭୂମିର ଫଳ ଓ ତୁମ୍ଭ ପଶୁର ଫଳ, ଅର୍ଥାତ୍‍, ଗୋବତ୍ସ ଓ ମେଷପଲର ଶାବକ ଧନ୍ୟ ହେବ।

5ତୁମ୍ଭ ଚାଙ୍ଗୁଡ଼ି ଓ ମଇଦା ଦଳିବା ପାତ୍ର ଧନ୍ୟ ହେବ।

6ତୁମ୍ଭେ ଗୃହକୁ ଆସିବା ବେଳେ ଧନ୍ୟ ଓ ଗୃହରୁ ବାହାରେ ଯିବା ବେଳେ ଧନ୍ୟ ହେବ।

7ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଠିବା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭ ଆଗେ ଆଗେ ପରାସ୍ତ କରାଇବେ; ସେମାନେ ଏକ ପଥ ଦେଇ ତୁମ୍ଭ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆସିବେ, ମାତ୍ର ସାତ ପଥ ଦେଇ ତୁମ୍ଭ ସମ୍ମୁଖରୁ ପଳାଇବେ।

8ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ଅମାରରେ ଓ ଯେଉଁ ଯେଉଁ କର୍ମରେ ତୁମ୍ଭେ ହସ୍ତ ଦେବ, ସେହି ସବୁରେ ଆଶୀର୍ବାଦପ୍ରାପ୍ତି ଆଜ୍ଞା କରିବେ; ପୁଣି ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ପରମେଶ୍ୱର ତୁମ୍ଭକୁ ଯେଉଁ ଦେଶ ଦେବେ, ତହିଁରେ ସେ ତୁମ୍ଭକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବେ।

11ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭକୁ ଯେଉଁ ଦେଶ ଦେବାକୁ ତୁମ୍ଭ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଶପଥ କରିଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ତୁମ୍ଭକୁ ସନ୍ତାନ ଦେଇ, ତୁମ୍ଭ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଫଳ ଦେଇ ଓ ତୁମ୍ଭ ଭୂମିରୁ ଫଳ ଦେଇ ତୁମ୍ଭକୁ ବର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଣୁ କରିବେ।

12ସଦାପ୍ରଭୁ ଯଥା ସମୟରେ ତୁମ୍ଭ ଭୂମିରେ ବୃଷ୍ଟି ଦେବାକୁ ଓ ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତର ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବାକୁ ଆପଣା ଆକାଶ ରୂପ ଉତ୍ତମ ଭଣ୍ଡାର ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ମୁକ୍ତ କରିବେ; ତହିଁରେ ତୁମ୍ଭେ ଅନେକ ଗୋଷ୍ଠୀୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଋଣ ଦେବ, ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭେ ଋଣ ନେବ ନାହିଁ।

13ଆଉ ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଆଜ୍ଞା ମାନିବାକୁ ଓ କରିବାକୁ ମୁଁ ଆଜି ତୁମ୍ଭକୁ ଆଦେଶ କରୁଅଛି, ସେହି ସବୁ ଯଦି ତୁମ୍ଭେ ଶୁଣିବ ଓ ମୁଁ ଆଜି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ବାକ୍ୟ ଆଜ୍ଞା କରୁଅଛି, ତୁମ୍ଭେ ତହିଁ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ବାକ୍ୟର ଦକ୍ଷିଣରେ କି ବାମରେ ଫେରି ଅନ୍ୟ ଦେବତାଗଣର ସେବା କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ନ ହେବ,

( ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣ 28:2,3,4,5,6,7,8,11,12,13 )

ପରମେଶ୍ୱର ଓ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଳନ କରି ଏହି ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବା ଆମ ସ୍ୱଭାବ ନୁହେଁ। ଆମ ଜୀବନରୁ ସମସ୍ୟା ଦୂର ହେବା ମାତ୍ରେ, ଆମେ ପୁଣି ପୁଣି ନିଜର ମନ୍ଦ ପଥରେ ଚାଲିଯାଉ…

15ମଧ୍ୟ ଆମ୍ଭେ ଆପଣାର ସମସ୍ତ ଦାସ ଭବିଷ୍ୟଦ୍‍ବକ୍ତାଗଣଙ୍କୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଅଛୁ, ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ସେମାନଙ୍କୁ ପଠାଇ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହିଅଛୁ, ‘ତୁମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏବେ ଆପଣା ଆପଣା କୁପଥରୁ ଫେର, ଆପଣମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ସୁଧରାଅ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବଗଣର ସେବା କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେମାନଙ୍କର ପଶ୍ଚାଦ୍‍ଗାମୀ ହୁଅ ନାହିଁ, ତହିଁରେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଓ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ ଆମ୍ଭର ଦତ୍ତ ଦେଶରେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ବାସ କରିବ;’ ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭେମାନେ କର୍ଣ୍ଣପାତ କରି ନାହଁ, କିଅବା ଆମ୍ଭ ବାକ୍ୟରେ ମନୋଯୋଗ କରି ନାହଁ।

( ଯିରିମୀୟ 35:15 )

ଆମେ ନିଜକୁ ଭୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ଅଭାବରେ ଦେଖୁ। ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ପିଢ଼ି ପରେ ପିଢ଼ି ଲୋକମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅବାଧ୍ୟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ହରାଇ ଆସିଛନ୍ତି। ଆମେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାର ମୂଳଦୁଆରୁ ପ୍ରେମକୁ ଝାଡ଼ି ଫିଙ୍ଗିଦେଲୁ, ଏବଂ କେବଳ ଦେଖାଣିଆ ଓ ଔପଚାରିକ ପାଳନ ସହିତ ଶୁଖିଲା ବାକ୍ୟ ମାତ୍ର ରହିଗଲା। ଏସବୁ ଆମକୁ ଠିକ୍ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରାଯାଇଥିବା ପରି ଭୟର ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚାଇଦେଲା…

20ତୁମ୍ଭେ ଆପଣାର ଯେଉଁ ମନ୍ଦ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କଲ, ତହିଁ ହେତୁ ତୁମ୍ଭର ସଂହାର ଓ ଶୀଘ୍ର ବିନାଶ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତର ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ପ୍ରତି ଅଭିଶାପ, ବ୍ୟାକୁଳତା ଓ ଭର୍ତ୍ସନା ପଠାଇବେ।

22ସଦାପ୍ରଭୁ ଯକ୍ଷ୍ମା ଓ ଜ୍ୱର ଓ ଜ୍ୱାଳା ଓ ଅତିଦାହ ଓ ଖଡ୍ଗ ଓ ଶସ୍ୟର ଶୋଷ ଓ ମ୍ଳାନି ଦ୍ୱାରା ତୁମ୍ଭକୁ ଆଘାତ କରିବେ; ତୁମ୍ଭର ବିନାଶ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ସବୁ ତୁମ୍ଭର ପଶ୍ଚାତ୍‍ଗାମୀ ହେବେ।

( ଦ୍ୱିତୀୟ ବିବରଣ 28:20,22 )

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ପ୍ରକୃତରେ ଭୟଙ୍କର। କିନ୍ତୁ ଏପରି ନିଷ୍ଠୁର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆମ ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତାଙ୍କ ବିଚାର କରିବାକୁ ତତ୍ପର ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଜଣେ ଡାକ୍ତରଙ୍କ କଥା କଳ୍ପନା କରିବା, ଯିଏ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ସଂକ୍ରମିତ ଗୋଡ଼ କାଟି ଦିଅନ୍ତି। ଦେଖାଯାଉଥିବା ବିଷୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଏବଂ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ଇଚ୍ଛାକୁ ଅଣଦେଖା କରିବା ଆମ ପାଇଁ ସ୍ୱାଭାବିକ। ଆମ ପିଲା ଆମର କ୍ରୋଧ ଓ ପିଠିରେ ବାଜିଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ଚାପୁଡ଼ାକୁ ମନେ ରଖିବ, କିନ୍ତୁ ତାହା ତାକୁ ଏକ ବିପଜ୍ଜନକ ପାହାଡ଼ରୁ ଖସିପଡ଼ିବାରୁ କିପରି ରକ୍ଷା କଲା, ତାହା ସହଜରେ ଭୁଲିଯିବ। ଆଉ କେବଳ ପାର୍ଥିବ ବିଷୟ ଦେଖୁଥିବା ଆମେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଆମକୁ କେଉଁଥିରୁ ରକ୍ଷା କରେ ତାହା ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ।

ପରମେଶ୍ୱର ଚାହାନ୍ତି ଯେ ଆମେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରୁ। ସେ ଚାହାନ୍ତି ଯେ ଆମେ ଯାହା ଦେଖୁ ସେଥିରେ ଭୟ ନ କରି, ବରଂ ଆମ ବିଶ୍ୱାସରୁ ଭରସା ପାଉ।

18ଯେଣୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ବିଷୟ ପ୍ରତି ଲକ୍ଷ୍ୟ ନ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ବିଷୟ ପ୍ରତି ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଅଛୁ; କାରଣ ଦୃଶ୍ୟ ବିଷୟ କ୍ଷଣକାଳସ୍ଥାୟୀ, କିନ୍ତୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ବିଷୟ ଅନନ୍ତକାଳସ୍ଥାୟୀ।

( ୨ କରିନ୍ଥୀୟ 4:18 )

ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ବିପଦରେ ଥାଉ କିମ୍ବା ଆପଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁସ୍ଥ ଥାଆନ୍ତୁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆମ ସହିତ ଘଟିପାରୁଥିବା ସବୁଠାରୁ ଖରାପ ଘଟଣା ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ତାହା କ’ଣ ସତ? ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଛି ଜଣେ ମଣିଷର ଶେଷ କଥା ଯାହା ଆମେ ଦେଖୁ। ମୃତ୍ୟୁ ଆମ ପାଇଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆଡ଼କୁ, ଅଜଣା ଆଡ଼କୁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦିଏ।

ଆମ ଜୀବନରେ, କିମ୍ବା ତା’ ପରେ ଥିବା ଅଜଣାକୁ ଆମ ଭୟ କିମ୍ବା ଆମ ବିଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ଆମେ ନିଜକୁ ଭୟର ଅନ୍ଧକାରରେ କିମ୍ବା ବିଶ୍ୱାସର ଆଲୋକରେ ଘେରି ରଖିପାରୁ। ଏହି ପାର୍ଥିବ ଜୀବନରେ ଆମେ ଦେଖୁଥିବା ପରି, ବିଶ୍ୱାସୀ ଲୋକମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବିଶ୍ୱାସ ପଥ ଆଲୋକିତ କରିବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ କରିବାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ। ଏହା ଏଠାରେ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଜୀବନଠାରୁ ବହୁତ ଉତ୍ତମ ଜୀବନର ପଥ।

16କାରଣ ଈଶ୍ବର ଜଗତକୁ ଏଡ଼େ ପ୍ରେମ କଲେ ଯେ, ସେ ଆପଣା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ଯେପରି ଯେ କେହି ତାହାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହୋଇ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

( ଯୋହନ 3:16 )

ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ଜୀବିତ ଅଛୁ। ଆମେ ଏବେ ବଞ୍ଚୁଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ମିନିଟ୍ ପାଇଁ, ଦେଖିବା ଓ ନିଶ୍ୱାସ ନେବାର କ୍ଷମତା ପାଇଁ, ଏବଂ ଏହି ଜଗତରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଁ ଆମେ ଆମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି କୃତଜ୍ଞ। ଆମେ ଏବେ ବି ଆମ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁ ଏବଂ ସେମାନେ ଆମ ପାଇଁ କେତେ ମୂଲ୍ୟବାନ ତାହା କହିପାରୁ।

ପ୍ରେମ ଭୟକୁ ଜୟ କରେ ଏବଂ ଆମେ ପ୍ରକୃତରେ କିଏ ତାହା ପ୍ରକାଶ କରେ — ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ସୃଷ୍ଟ। ଏବଂ ଶାରୀରିକ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନ ଦେଇ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମୃତ୍ୟୁର ଶିକୁଳି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଆମକୁ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଦେଲେ, ଯିଏ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ସହାୟକ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ଭିତରେ ବାସ କରିପାରନ୍ତି।

17ଅର୍ଥାତ୍‍ ସେହି ସତ୍ୟମୟ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେବେ। ଜଗତ ତାହାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ଜଗତ ତାହାଙ୍କୁ ଦେଖେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଜାଣେ ନାହିଁ; ତୁମ୍ଭେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଜାଣ, କାରଣ ସେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥାଆନ୍ତି, ପୁଣି, ସେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ରହିବେ।

( ଯୋହନ 14:17 )

ଆମେ ପାଇଥିବା ଆତ୍ମା ଭୟର ଆତ୍ମା ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଆମକୁ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି।

7କାରଣ ଈଶ୍ବର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଭୟର ଆତ୍ମା ଦେଇ ନାହାନ୍ତି, ମାତ୍ର ଶକ୍ତି, ପ୍ରେମ ଓ ସୁବୁଦ୍ଧିର ଆତ୍ମା ଦେଇଅଛନ୍ତି।

( ୨ ତୀମଥି 1:7 )

ଏଥିରୁ ଆମେ ଦେଖିପାରୁ ଯେ ଯଦି ଆମେ ଭୟ ଅନୁଭବ କରୁ, ତାହା ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ଦେଇଥିବା ଆତ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ନୁହେଁ। ଯଦି ଆମେ ଭୟର ଅନ୍ଧକାରରେ ଚାଲୁ, ତେବେ ଆମେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସର ଆଲୋକ ଆଣିନାହୁଁ।

12ଯୀଶୁ ପୁନର୍ବାର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଜଗତର ଜ୍ୟୋତିଃ; ଯେ ମୋହର ଅନୁଗମନ କରେ, ସେ କେବେ ହେଁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭ୍ରମଣ କରିବ ନାହିଁ, ବରଂ ଜୀବନର ଜ୍ୟୋତିଃ ପାଇବ।”

( ଯୋହନ 8:12 )

ବର୍ତ୍ତମାନ ମହାମାରୀର କେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥଳରେ ଠିଆ ହୋଇ, ଆପଣ କ’ଣ ବାଛିବେ — ଭୟ ନା ବିଶ୍ୱାସ? ଏହି ଭୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତର ଅନ୍ଧକାରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେତେବେଳେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ କ’ଣ ଆପଣଙ୍କ ଆଲୋକ ଦେଖିପାରନ୍ତି?

3କାରଣ ସେ ତୁମ୍ଭକୁ ବ୍ୟାଧର ଫାନ୍ଦରୁ

ଓ ସର୍ବନାଶକ ମହାମାରୀରୁ ରକ୍ଷା କରିବେ।

4ସେ ଆପଣା ପକ୍ଷରେ ତୁମ୍ଭକୁ ଆବୋରିବେ

ଓ ତାହାଙ୍କ ଡେଣା ତଳେ ତୁମ୍ଭେ ଆଶ୍ରୟ ନେବ;

ତାହାଙ୍କ ସତ୍ୟତା ଢାଲ ଓ ଫଳକ ସ୍ୱରୂପ ଅଟେ।

5ତୁମ୍ଭେ ରାତ୍ରିର ତ୍ରାସ, କିଅବା ଦିବସର ଉଡ଼ନ୍ତା ତୀର,

6ଅନ୍ଧକାରଗାମୀ ମହାମାରୀ, କିଅବା ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ

ବିନାଶକ ସଂହାର ବିଷୟରେ ଭୀତ ହେବ ନାହିଁ।

7ତୁମ୍ଭ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ସହସ୍ର

ଓ ତୁମ୍ଭ ଦକ୍ଷିଣ ପାଖରେ ଅୟୁତ ଲୋକ ପଡ଼ିବେ;

ମାତ୍ର ତାହା ତୁମ୍ଭ କତିକି ଆସିବ ନାହିଁ।

( ଗୀତସଂହିତା 91:3-7 )

9ଆମ୍ଭେ କି ତୁମ୍ଭକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ ନାହୁଁ? ବଳବାନ ହୁଅ ଓ ସାହସିକ ହୁଅ; ତ୍ରାସଯୁକ୍ତ ହୁଅ ନାହିଁ, କି ହତାଶ ହୁଅ ନାହିଁ; କାରଣ ତୁମ୍ଭେ ଯେଉଁଆଡ଼େ ଯିବ, ସଦାପ୍ରଭୁ ତୁମ୍ଭ ପରମେଶ୍ୱର ତୁମ୍ଭର ସଙ୍ଗୀ ହେବେ।”

( ଯିହୋଶୂୟ 1:9 )

ଆମ ଜଗତରେ କୌଣସି କିଛି ବିନା କାରଣରେ ଘଟେ ନାହିଁ। ଏହି ମହାମାରୀ ଆମକୁ କ’ଣ ଶିଖାଇବ? ଆମେ କ’ଣ ପ୍ରକୃତରେ ମାନବ ଜୀବନର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିପାରିବା? ଆମେ କ’ଣ ପ୍ରକୃତ ବନ୍ଧୁତାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇପାରିବା ଏବଂ ଆମ ପାଖରେ ଯାହା ଅଛି ସେଥିପାଇଁ କୃତଜ୍ଞତା ପ୍ରକାଶ କରିପାରିବା? ଏହା କ’ଣ ଇନଷ୍ଟାଗ୍ରାମରେ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଫଟୋ ଓ ଆମ ୟୁଟ୍ୟୁବ୍ ଭିଡିଓର ଅଧିକ ସବସ୍କ୍ରାଇବର ପାଇଁ ଅର୍ଥହୀନ ଦୌଡ଼କୁ ଶେଷ କରିବ? ଏହା କ’ଣ ଟଙ୍କା ଓ କ୍ଷମତା ପାଇଁ ହେଉଥିବା ଯୁଦ୍ଧଗୁଡ଼ିକୁ ଶେଷ କରିବ? ଏହା କ’ଣ ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଆକାଶକୁ ପୁଣି ନୀଳ କରିଦେବ? ଆମେ କ’ଣ ଶେଷରେ ଆମ ଆଖିରୁ ଆବରଣ କାଢ଼ି ଆମ ପିତା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ପ୍ରକୃତ ଜଗତକୁ ଦେଖିପାରିବା?

27ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦାନ କରି ଯାଉଅଛି, ମୋହର ନିଜର ଶାନ୍ତି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦାନ କରୁଅଛି; ଜଗତ ଯେପରି ଦାନ କରେ, ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ସେପରି ଦାନ କରୁ ନାହିଁ। ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଉଦ୍‌ବିଗ୍ନ କି ଭୟଗ୍ରସ୍ତ ନ ହେଉ।

( ଯୋହନ 14:27 )