پاسخ مسیحی به همه‌گیری چیست؟

ویروسی مهارنشدنی، همچون طوفانی بزرگ، از قاره‌ها می‌گذرد و مردم اطراف ما را مبتلا می‌کند. برای برخی از ما، این ویروس شغلمان و جان عزیزانمان را گرفته است. در برابر ویروسی که درمانی برایش نداریم، احساس ناامیدی می‌کنیم. گویی در قایقی کوچک در میان تندباد شناوریم.

37چیزی نگذشت که توفانی شدید درگرفت. امواج سهمگین، قایق را آنچنان در هم می‌کوبید که نزدیک بود از آب پر شده، غرق شود. 38اما عیسی در انتهای قایق آسوده‌خاطر، سر را بر بالشی گذاشته و خوابیده بود. شاگردان سراسیمه او را بیدار کردند و گفتند: «استاد، به فکر ما نیستی؟ ما غرق می‌شویم!» 39او برخاست و بر باد نهیب زد و به دریا فرمان داد: «ساکت شو! آرام باش!» همان لحظه باد از وزیدن بازایستاد و آرامشی کامل پدید آمد. 40عیسی به شاگردانش فرمود: «چرا اینقدر ترسیده بودید؟ آیا هنوز هم به من اعتماد ندارید؟»

( مَرقُس 4:37-40 )

طبیعی است که اطمینان خود را بر پایهٔ تجربه‌هایمان در این دنیا بنا کنیم. وقتی کارها همان‌طور که انتظار داریم پیش می‌روند، آسوده و شادیم. وقتی گرفتاری کوچکی پیش می‌آید، می‌کوشیم آن را نادیده بگیریم و به راهمان ادامه دهیم. اطمینان ما با پیشرفت صنعتی که زندگی راحتی برایمان فراهم می‌کند، و با کشفیات علمی که چگونگی کار جهان را توضیح می‌دهند و برای هر بیماری واکسن می‌سازند، بیشتر می‌شود. اما بنیان ایمان ما بسیار شکننده است و به‌محض اینکه اتفاقی غیرعادی رخ دهد، به‌سرعت فرو می‌ریزد. بیایید به وعده‌ای نگاه کنیم که از خدای پدرمان دریافت کرده‌ایم.

2و این برکات نصیبتان خواهد شد و بر شما خواهد ماند:

3در شهر و مزرعه‌تان مبارک خواهید بود.

4فرزندان و محصولتان را برکت خواهد داد. گله و رمه شما را برکت خواهد داد.

5میوه و نانتان را برکت خواهد داد.

6به هر کجا که بروید و از هر کجا که بیرون بیایید مبارک خواهید بود.

7خداوند، دشمنانتان را در مقابل شما شکست خواهد داد. آنها از یک سو علیه شما بیرون خواهند آمد، ولی در برابر شما به هفت سو پراکنده خواهند شد.

8خداوند حاصل دسترنج شما را برکت خواهد داد و انبارهایتان را از غله پر خواهد ساخت. او شما را در سرزمینی که به شما می‌دهد برکت خواهد داد.

11خداوند در سرزمینی که برای اجدادتان سوگند خورد که به شما بدهد، نعمتهای فراوان به شما خواهد بخشید یعنی فرزندان بسیار، گله‌های زیاد و محصول فراوان.

12او روزنه‌های آسمان را گشوده، باران را به موقع خواهد فرستاد و شما را در همهٔ کارهایتان برکت خواهد داد. به قومهای زیادی قرض خواهید داد، ولی از آنان قرض نخواهید گرفت.

13چنانچه فقط گوش فرا داده، فرمانهای یهوه خدایتان را که امروز به شما می‌دهم اطاعت کنید، او شما را برتر از دیگران خواهد ساخت.

( تثنیه 28:2,3,4,5,6,7,8,11,12,13 )

برای ما طبیعی نیست که در این زندگی کاملاً از خدا و احکام او اطاعت کنیم. به‌محض اینکه زندگی‌مان از گرفتاری رها می‌شود، بار دیگر و بار دیگر به راه‌های شریرانهٔ خود بازمی‌گردیم...

15و انبیای خود را نزد شما فرستادم تا بگویند که از راههای بد بازگردید و از بت‌پرستی دست بکشید تا اجازه دهم در این سرزمینی که به شما و پدرانتان بخشیده‌ام، در صلح و آرامش زندگی کنید، اما شما گوش ندادید و اطاعت نکردید.

( ارمیا 35:15 )

خود را در ترس و کم‌ایمانی می‌بینیم. نسل پس از نسل، در طول هزاران سال، مردم از خدا نافرمانی کردند و برکات او را از دست دادند. ما محبت را از بنیان احکام خدا بیرون تکاندیم و تنها جمله‌هایی خشک باقی گذاشتیم که فقط اطاعتی ظاهری و رسمی از آن‌ها می‌شود. همهٔ این‌ها ما را درست همان‌گونه که وعده داده شده بود، به جایگاه ترس رساند…

20اگر شرارت ورزیده، خدا را ترک کنید، خداوند نیز در همهٔ کارهایتان شما را به مصیبت و اضطراب و ناکامی دچار خواهد کرد تا به کلی از میان بروید.

22او شما را گرفتار بیماریهای مهلک و تب و التهاب خواهد کرد و خشکسالی و باد سوزان خواهد فرستاد تا محصولتان را از بین ببرند. تمامی این بلاها آنقدر شما را دنبال خواهند کرد تا نابود شوید.

( تثنیه 28:20,22 )

خشم خدا براستی هولناک است. اما پیش از آنکه در داوری پدر آسمانی‌مان به خاطر چنین کارهای سختی شتاب کنیم، پزشکی را تصور کنیم که پای عفونی‌ای را قطع می‌کند تا جان بیمار را از مرگ نجات دهد. طبیعی است که بر چیزهای دیدنی تمرکز کنیم و محبت خدایمان و اشتیاق او به نجات ما را نادیده بگیریم. فرزند ما خشم ما و ضربهٔ دردناکی را که به پشتش زدیم به یاد خواهد داشت، اما به‌آسانی فراموش می‌کند که همین کار او را از سقوط از پرتگاهی خطرناک نجات داد. و ما که تنها چیزهای زمینی را می‌بینیم، حتی نمی‌بینیم خشم خدا ما را از چه چیزی نجات می‌دهد.

خدا می‌خواهد که با وفاداری از او اطاعت کنیم. او می‌خواهد از آنچه می‌بینیم نترسیم، بلکه از ایمانمان اطمینان بیابیم.

18پس ما به چیزهایی چشم می‌دوزیم که نادیدنی هستند، نه به چیزهای دیدنی، زیرا آنچه دیدنی است، زودگذر است، حال آنکه امور نادیدنی جاودانی هستند.

( دوم قرنتیان 4:18 )

چه در خطر از دست دادن جانتان باشید و چه در اوج سلامتی، مرگ بدترین چیزی به نظر می‌رسد که ممکن است برای ما رخ دهد. اما آیا واقعاً چنین است؟ مرگ آخرین چیزی است که از یک انسان می‌بینیم. مرگ دری را به سوی نادیده‌ها، به سوی ناشناخته، برایمان می‌گشاید.

ناشناختهٔ زندگی ما، یا آنچه پس از آن است، یا در اختیار ترس ماست یا در اختیار ایمان ما. می‌توانیم خود را در تاریکی ترس یا در نور ایمان قرار دهیم. همان‌طور که در همین زندگی زمینی می‌بینیم، مردمان باایمان در کارهایشان موفق می‌شوند. و دلیلی برای شک نیست که ایمان، راه پس از مرگ را برای کسانی که ایمان دارند روشن خواهد کرد؛ راهی به سوی زندگی‌ای بسیار بهتر از زندگی روی زمین.

16زیرا خدا به قدری مردم جهان را دوست دارد که یگانه پسر خود را فرستاده است، تا هر که به او ایمان آورد، هلاک نشود بلکه زندگی جاوید بیابد.

( یوحنا 3:16 )

همین حالا ما زنده‌ایم. و خدایمان را برای همین لحظه‌ای که اکنون در آن زندگی می‌کنیم شکر می‌کنیم؛ برای توانایی دیدن و نفس کشیدن، و برای اینکه بتوانیم در این دنیا تغییری ایجاد کنیم. هنوز می‌توانیم عزیزانمان را ببینیم و به آن‌ها بگوییم چقدر برایمان ارزشمندند.

محبت بر ترس چیره می‌شود و آشکار می‌کند که ما براستی چه کسی هستیم: آفریده‌شده به صورت خدا. و عیسی مسیح با گذر از مرگ جسمانی و رستاخیز، زنجیرهای مرگ را شکست و روح‌القدس را برای ما آورد؛ یاوری نادیدنی که اکنون می‌تواند در درون ما ساکن باشد.

17این پشتیبان و تسلی‌بخش همان روح‌القدس است که شما را با تمام حقایق آشنا خواهد ساخت. مردم دنیا به او دسترسی ندارند، چون نه در جستجوی او هستند و نه او را می‌شناسند. ولی شما در جستجوی او هستید و او را می‌شناسید، چون او همیشه با شماست و در وجودتان خواهد بود.

( یوحنا 14:17 )

روحی که دریافت کرده‌ایم روح ترس نیست، زیرا ما را به سوی حیات جاودان هدایت می‌کند.

7زیرا آن روحی که خدا به ما بخشیده، نه روح ترس، بلکه روح قوّت و محبت و انضباط1‏:7 یا «خویشتنداری». است.

( دوم تیموتائوس 1:7 )

از این می‌فهمیم که اگر ترس را احساس می‌کنیم، این ترس از روحی نیست که خدا به ما داده است. اگر در تاریکی ترس گام برمی‌داریم، نور ایمان به خداوند، خدای خود، را با خود نیاورده‌ایم.

12عیسی در یکی از تعالیم خود، به مردم فرمود: «من نور جهان هستم، هر که مرا پیروی کند، در تاریکی نخواهد ماند، زیرا نور حیات‌بخش راهش را روشن می‌کند.»

( یوحنا 8:12 )

اکنون که در کانون همه‌گیری ایستاده‌ایم، شما کدام را برمی‌گزینید: ترس یا ایمان؟ وقتی دیگران در تاریکی این دنیای پرهراس به شما نگاه می‌کنند، آیا می‌توانند نور شما را ببینند؟

3خداوند، تو را از هر دام خطرناک و بیماری کشنده خواهد رهانید. 4او تو را در زیر بالهای خود خواهد گرفت و از تو مراقبت خواهد کرد. وعده‌های امین او برای تو چون سلاح و سپر می‌باشد. 5از بلاهای شب نخواهی ترسید و از حملات ناگهانی در روز بیم نخواهی داشت. 6وبایی که در تاریکی می‌خزد تو را نخواهد ترساند و طاعونی که در روشنایی کشتار می‌کند تو را نخواهد هراساند. 7اگر هزار نفر در کنار تو بیفتند و ده هزار نفر در اطراف تو جان بسپارند، به تو آسیبی نخواهد رسید.

( مزامیر 91:3-7 )

9آری، قوی و شجاع باش و ترس و واهمه را از خود دور کن و به یاد داشته باش که هر جا بروی من که خداوند، خدای تو هستم، با تو خواهم بود.»

( یوشع 1:9 )

در دنیای ما هیچ چیز بی‌دلیل رخ نمی‌دهد. این همه‌گیری چه چیزی به ما خواهد آموخت؟ آیا خواهیم توانست براستی قدر جان انسان را بدانیم؟ آیا خواهیم توانست قدر دوستی راستین را بدانیم و برای آنچه داریم سپاسگزاری کنیم؟ آیا به رقابت بی‌معنا برای عکسی بهتر در اینستاگرام و دنبال‌کنندگان بیشتر برای ویدیوهای یوتیوبمان پایان خواهد داد؟ آیا به جنگ‌ها برای پول و قدرت پایان خواهد داد؟ آیا آسمان را برای نسل‌های آینده دوباره آبی خواهد کرد؟ آیا سرانجام خواهیم توانست پرده را از چشمانمان برداریم و دنیای واقعی را که پدرمان آفریده است ببینیم؟

27«من هدیه‌ای نزد شما می‌گذارم و می‌روم. این هدیه، آرامش فکر و دل است. آرامشی که من به شما می‌دهم، مانند آرامش‌های دنیا بی‌دوام و زودگذر نیست. پس مضطرب و هراسان نباشید.

( یوحنا 14:27 )