ທຸກຢ່າງຖືກກຳນົດໄວ້ລ່ວງໜ້າແລ້ວບໍ?
ເມື່ອເຮົາອ່ານເລື່ອງຄວາມຍາກລຳບາກທີ່ເບິ່ງຄືວ່າກຳລັງຈະມາເຖິງມະນຸດຊາດ ຫຼື ຊີວິດຂອງເຮົາເອງ ມັນງ່າຍທີ່ຈະຮູ້ສຶກໝົດຫວັງ ຄືກັບວ່າບໍ່ມີຫຍັງທີ່ເຮົາຈະເຮັດໄດ້. ພວກເຮົາບາງຄົນສະຫຼຸບຢູ່ໃນໃຈຢ່າງງຽບໆວ່າທຸກຢ່າງໃນຊີວິດຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມໃດໆກໍບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງມັນໄດ້. ແຕ່ມັນເປັນແນວນັ້ນແທ້ບໍ?
ພຣະຄຳພີສະແດງພາບທີ່ອ່ອນໂຍນກວ່ານັ້ນໃຫ້ເຮົາເຫັນ. ແມ່ນແຕ່ໄພພິບັດທີ່ພຣະເຈົ້າເອງໄດ້ປະກາດໄວ້ ແລະ ແມ່ນແຕ່ພອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້ ກໍບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ທຸກຄັ້ງໄປ. ຫຼາຍເທື່ອມັນຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າຜູ້ຄົນຕອບສະໜອງແນວໃດ. ລອງພິຈາລະນາສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ບອກຜູ້ພະຍາກອນເຢເຣມີຢາ:
ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ເຮົາປະກາດວ່າ ຊົນຊາດ ຫລື ອານາຈັກໃດໜຶ່ງຈະຖືກຖອນຮາກ, ທຸບໃຫ້ມຸ່ນ ແລະ ທຳລາຍ. ແລ້ວຖ້າຊົນຊາດນັ້ນທີ່ເຮົາໄດ້ເຕືອນໄວ້ຫັນໜີຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ, ເຮົາກໍຈະປ່ຽນໃຈ ແລະ ຈະບໍ່ນໍາໄພພິບັດມາສູ່ຊົນຊາດນັ້ນຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ວາງແຜນໄວ້.( ເຢເຣມີຢາ 18:7-8 )
ແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງຖ້າເຮົາປະກາດວ່າ ຈະປູກ ແລະ ຈະກໍ່ສ້າງຊົນຊາດ ຫລື ອານາຈັກໃດໜຶ່ງ, ແລ້ວຖ້າຊົນຊາດນັ້ນເຮັດສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍໃນສາຍຕາຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ເຊື່ອຟັງເຮົາ, ເມື່ອນັ້ນເຮົາກໍຈະພິຈາລະນາເຖິງສິ່ງດີທີ່ເຮົາໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະເຮັດຕໍ່ຊົນຊາດນັ້ນ.( ເຢເຣມີຢາ 18:9-10 )
ພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງບອກວ່າຄຳປະກາດຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນປະຕູທີ່ລັອກໄວ້. ມັນຄ້າຍກັບການສົນທະນາທີ່ເປີດກວ້າງ ເຊິ່ງການເລືອກຂອງເຮົາຖືກຮັບຟັງ.
ເມືອງທີ່ຟັງ
ຕົວຢ່າງທີ່ຮູ້ຈັກດີທີ່ສຸດແມ່ນເມືອງນີນີເວ. ໂຢນາໄດ້ນຳຂ່າວສານສັ້ນໆທີ່ໜ້າຢ້ານມາ ແລະ ປະຊາຊົນກໍເອົາໃຈໃສ່:
ໃນມື້ທຳອິດໂຢນາເລີ່ມຕົ້ນຍ່າງເຂົ້າໄປໃນເມືອງນັ້ນ, ລາວໄດ້ປະກາດວ່າ, “ອີກສີ່ສິບວັນນີເນເວຈະຖືກທຳລາຍ”. ຊາວນີເນເວກໍໄດ້ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດໃຫ້ມີການຖືສິນອົດອາຫານ ແລ້ວຊາວເມືອງທຸກຄົນຕັ້ງແຕ່ຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຈົນເຖິງຜູ້ນ້ອຍທີ່ສຸດກໍພາກັນນຸ່ງເຄື່ອງທີ່ເຮັດດ້ວຍຜ້າກະສອບເຂົ້າ. ຄຳປະກາດທີ່ເພິ່ນໄດ້ປະກາດໃນນີເນເວມີດັ່ງນີ້: ໂດຍດຳລັດຂອງກະສັດ ແລະ ຂຸນນາງທັງຫລາຍຂອງເພິ່ນ: ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ຄົນ ຫລື ສັດ, ຝູງແບ້, ຝູງແກະ, ຝູງງົວ ກິນອັນໃດ. ແຕ່ໃຫ້ຄົນ ແລະ ສັດນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຜ້າກະສອບເຂົ້າ. ໃຫ້ທຸກຄົນຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າຢ່າງຮີບດ່ວນ. ໃຫ້ພວກເຂົາປະຖິ້ມຄວາມຊົ່ວ ແລະ ຄວາມຮຸນແຮງຂອງພວກເຂົາ. ຜູ້ໃດຈະຮູ້ໄດ້? ພຣະເຈົ້າອາດຈະຜ່ອນຜັນ ແລະ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາສົງສານ ພຣະອົງອາດຈະຫັນຈາກຄວາມໃຈຮ້າຍອັນຮຸນແຮງຂອງພຣະອົງ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ຕ້ອງຈິບຫາຍ.( ໂຢນາ 3:4-5,7-9 )
ໃຫ້ສັງເກດຄວາມຖ່ອມຕົນໃນຖ້ອຍຄຳຂອງກະສັດ: “ໃຜຈະຮູ້? ບາງທີພຣະເຈົ້າອາດຈະປ່ຽນພຣະທັຍກໍເປັນໄດ້.” ເພິ່ນບໍ່ມີຫຍັງຮັບປະກັນ ມີແຕ່ຄວາມຫວັງ. ແລະ ຄວາມຫວັງນັ້ນກໍໄດ້ຮັບຄຳຕອບ:
ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ເຫັນການກະທຳຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຫັນວ່າພວກເຂົາໄດ້ຫັນຈາກຄວາມຊົ່ວຂອງພວກເຂົາ, ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ຜ່ອນຜັນ ແລະ ບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມຈິບຫາຍມາສູ່ພວກເຂົາຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ຂົ່ມຂູ່ໄວ້.( ໂຢນາ 3:10 )
ເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເຕືອນເຮົາ
ຄວນຖາມວ່າເປັນຫຍັງພຣະເຈົ້າຈຶ່ງເຕືອນເລີຍ. ຖ້າໄພພິບັດຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້ ການເຕືອນກໍມີແຕ່ນຳຄວາມໂສກເສົ້າມາ. ແຕ່ການເຕືອນແມ່ນຄຳເຊື້ອເຊີນ. ຜ່ານທາງເຢເຣມີຢາ ພຣະເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍນ້ຳພຣະທັຍຂອງພຣະອົງເອງ:
ບາງທີພວກເຂົາຈະຟັງ ແລະ ແຕ່ລະຄົນຈະຫັນໜີຈາກທາງຊົ່ວຂອງຕົນ. ແລ້ວເຮົາກໍຈະປ່ຽນໃຈ ແລະ ຈະບໍ່ນໍາໄພພິບັດມາສູ່ພວກເຂົາຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ວາງແຜນໄວ້ເພາະຄວາມຊົ່ວທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດ.( ເຢເຣມີຢາ 26:3 )
ບັດນີ້ ພວກທ່ານຈົ່ງປ່ຽນວິຖີທາງ ແລະ ການກະທໍາຂອງພວກທ່ານເສຍໃໝ່ ແລະ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກທ່ານ. ແລ້ວພຣະເຈົ້າຢາເວຈະຜ່ອນຜັນໃຫ້ ແລະ ຈະບໍ່ນຳໄພພິບັດທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະກາດຕໍ່ສູ້ພວກທ່ານໄວ້ແລ້ວນັ້ນ.( ເຢເຣມີຢາ 26:13 )
ພຣະເຈົ້າບໍ່ປາຖະໜາທີ່ຈະນຳຄວາມທຸກຍາກມາ. ພຣະອົງຫວັງວ່າຈະມີຄົນຟັງ. ໜ້າເສຍດາຍທີ່ຄວາມອົດທົນຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຮັບການຕອບສະໜອງສະເໝີໄປ:
ເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ເຢຣູຊາເລັມວ່າ ‘ເຈົ້າຈະຢ້ານກົວເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ຍອມຮັບການແກ້ໄຂປັບປຸງ!’ ແລ້ວບ່ອນລີ້ໄພ ຂອງເມືອງນີ້ຈະໄດ້ບໍ່ຖືກທຳລາຍ, ແລະ ການລົງໂທດທັງໝົດຂອງເຮົາຈະໄດ້ບໍ່ຕົກເທິງ ເມືອງນີ້. ແຕ່ວ່າພວກເຂົາກໍຍັງຄົງກະຕືລືລົ້ນ ທີ່ຈະປະພຶດຊົ່ວເໝືອນທີ່ເຄີຍເຮັດມາທຸກຢ່າງ”.( ເຊຟານິຢາ 3:7 )
ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນກໍໄດ້ຮັບບົດບາດໃນເລື່ອງນີ້ເຊັ່ນກັນ. ພວກເພິ່ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນຢ້ານ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ໂອກາດເຂົາກັບໃຈທັນເວລາ:
ເມື່ອສຽງແກດັງຂຶ້ນໃນເມືອງ ຄົນທັງຫລາຍຈະບໍ່ຕົກໃຈບໍ? ເມື່ອເກີດໄພພິບັດໃນເມືອງໃດ ພຣະເຈົ້າຢາເວບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ບັນດານໃຫ້ເກີດບໍ? ແນ່ນອນ ພຣະເຈົ້າຢາເວ ອົງເຈົ້ານາຍຈະບໍ່ກະທຳສິ່ງໃດ ໂດຍບໍ່ເປີດເຜີຍແຜນການຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ບັນດາຜູ້ທຳນວາຍທີ່ເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງໄດ້ຮູ້.( ອາໂມດ 3:6-7 )
ຄວາມຖ່ອມຕົນປ່ຽນຜົນທີ່ຕາມມາ
ພຣະຄຳພີສະແດງແບບແຜນນີ້ແມ່ນແຕ່ກັບຜູ້ທີ່ຫຼົງຜິດໄປໄກ. ກະສັດອາຮາບ ຜູ້ປົກຄອງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີບັນຫາຫຼາຍທີ່ສຸດຂອງອິດສະຣາເອນ ໄດ້ຖ່ອມຕົນລົງ ແລະ ພຣະເຈົ້າກໍຊົງສັງເກດເຫັນ:
ເມື່ອອາຮາບໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳເຫລົ່ານີ້ແລ້ວ ເພິ່ນກໍຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນອອກ, ສວມຜ້າກະສອບ ແລະ ອົດອາຫານ. ເພິ່ນນອນໃນຜ້າກະສອບ ແລະ ຍ່າງໄປມາຢ່າງຖ່ອມຕົວ. ແລ້ວກໍມີຖ້ອຍຄຳພຣະເຈົ້າຢາເວມາເຖິງເອລີຢາຊາວຕີຊະເບວ່າ: “ເຈົ້າເຫັນບໍ່ວ່າອາຮາບໄດ້ຖ່ອມໃຈລົງຕໍ່ໜ້າເຮົາ? ເພາະລາວຖ່ອມໃຈລົງ ເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ເກີດໄພພິບັດນີ້ໃນຊົ່ວຊີວິດຂອງລາວ ແຕ່ຈະໃຫ້ເກີດແກ່ເຊື້ອສາຍຂອງລາວໃນສະໄໝຂອງລູກຂອງລາວ”.( 1 ກະສັດ 21:27-29 )
ເລື່ອງດຽວກັນນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບກະສັດເຣໂຫໂບອາມ ແລະ ບັນດາຜູ້ນຳຂອງຢູດາ:
ຜູ້ທຳນວາຍເຊມາອີຢາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາກະສັດເຣໂຫໂບອາມ ແລະ ບັນດາຜູ້ນຳຂອງຊາວຢູດາທີ່ໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນໃນເຢຣູຊາເລັມເພາະຢ້ານຊີຊາກ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ກ່າວກັບພວກເຂົາວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, ‘ພວກເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມເຮົາ; ເຫດສະນັ້ນ ບັດນີ້, ເຮົາຈຶ່ງຈະປະຖິ້ມພວກເຈົ້າໃຫ້ຊີຊາກ’ ”. ກະສັດ ແລະ ບັນດາຜູ້ນຳກໍຖ່ອມຕົວລົງ ແລະ ໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ພຣະເຈົ້າຢາເວຍຸຕິທໍາ”. ເມື່ອພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ເຫັນວ່າພວກເຂົາຖ່ອມຕົວລົງ, ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ມາເຖິງເຊມາອີຢາກ່າວວ່າ: “ຍ້ອນພວກເຂົາໄດ້ຖ່ອມຕົວລົງ, ເຮົາຈະບໍ່ທຳລາຍພວກເຂົາ ແຕ່ຈະຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນໃນໄວໆນີ້. ຄວາມໂກດຮ້າຍຂອງເຮົາຈະບໍ່ຖອກໃສ່ເຢຣູຊາເລັມຜ່ານຊີຊາກ.( 2 ຂ່າວຄາວ 12:5-7 )
ໃນທັງສອງເລື່ອງ ຫົວໃຈທີ່ຖ່ອມຕົນໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງເບົາບາງລົງ.
ສິ່ງນີ້ໝາຍເຖິງຫຍັງສຳລັບເຮົາ
ໃນພຣະຄຳພີມີຕົວຢ່າງຫຼາຍຢ່າງທີ່ພຣະເຈົ້າປ່ຽນເສັ້ນທາງຂອງພຣະອົງ ທັງເລື່ອງພອນ ແລະ ເລື່ອງຄວາມລຳບາກ ຕາມທີ່ຜູ້ຄົນຕອບສະໜອງ. ສິ່ງນີ້ເຊື້ອເຊີນເຮົາໃຫ້ເບິ່ງຊີວິດຂອງເຮົາເອງ ແລະ ຄົນອ້ອມຂ້າງດ້ວຍຕາທີ່ເປີດກວ້າງ. ບາງທີພຣະເຈົ້າກຳລັງກ່າວກັບເຮົາໂດຍກົງຜ່ານພຣະຄຳພີ. ບາງທີພຣະອົງກຳລັງກ່າວທາງອ້ອມຜ່ານສະຖານະການທີ່ເຮົາພົບ. ບາງສະຖານະການອາດຖືກຈັດໄວ້ເພື່ອສອນບາງຢ່າງແກ່ເຮົາ. ຖ້າເຮົາຮຽນຮູ້ຈາກມັນ ຜູ້ໃດຮູ້ ເຮົາອາດພົ້ນຈາກບົດຮຽນທີ່ໜັກກວ່ານັ້ນໃນພາຍຫຼັງ.
ແລະ ເມື່ອການຕັກເຕືອນມາເຖິງ ມັນມາຈາກມືທີ່ເຕັມດ້ວຍຄວາມຮັກ:
ແລະ ພວກເຈົ້າໄດ້ລືມຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການໃຫ້ກຳລັງໃຈທີ່ເວົ້າກັບພວກເຈົ້າໃນຖານະພໍ່ເວົ້າກັບລູກຂອງຕົນແລ້ວບໍ? ທີ່ກ່າວວ່າ, “ລູກຂອງເຮົາເອີຍ, ຢ່າລະເລີຍຕໍ່ການຕີສອນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະ ຢ່າທໍ້ຖອຍໃຈເມື່ອພຣະອົງຕຳໜິເຈົ້າ, ເພາະວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕີສອນຜູ້ທີ່ພຣະອົງຮັກ, ແລະ ພຣະອົງລົງໂທດທຸກຄົນທີ່ພຣະອົງຮັບເປັນລູກ”( ເຮັບເຣີ 12:5-6 )
ດັ່ງນັ້ນເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສິ້ນຫວັງ. ອະນາຄົດບໍ່ແມ່ນກຳແພງ ແຕ່ເປັນເສັ້ນທາງ ແລະ ເຮົາໄດ້ຮັບເຊີນໃຫ້ເດີນໄປກັບພຣະເຈົ້າ.