விலக்கப்பட்ட கனி – நன்மை தீமை அறியும் அறிவு ஏன் நமக்கானதாக இருக்கவில்லை?

நன்மை தீமை அறியும் அறிவை தேவன் ஏன் ஆதாமுக்கும் ஏவாளுக்கும் விலக்கினார்? ஜீவவிருட்சத்தின் கனிகள்கூட அவர்களுக்கு விலக்கப்படாதிருந்ததால் இது விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது. மேலும் அந்தக் கனிகளைப் புசிக்கக்கூடாது என்று தேவன் விலக்கியபோது, அது எப்படிப்பட்ட மரம் என்பதையும் அவர் விளக்கினார். நன்மை தீமை அறியும் அறிவை அவர் நமக்காக நியமிக்கவில்லை என்பதை நாம் அறிய வேண்டுமென்று தேவன் விரும்பினார். ஏன்?

16பின்பு இறைவனாகிய யெகோவா கட்டளையிட்டு, “நீ தோட்டத்திலுள்ள எந்த மரத்திலிருந்தும் சாப்பிடலாம்; 17ஆனால் நீ நன்மை தீமையின் அறிவைத் தரும் மரத்திலிருந்து மட்டும் சாப்பிடக்கூடாது, ஏனெனில் அதிலிருந்து சாப்பிடும் நாளில் நிச்சயமாய் நீ சாகவே சாவாய்” என்று சொன்னார்.

( ஆதியாகமம் 2:16-17 )

விலக்கப்பட்ட கனியைப் புசித்த உடனேயே, தேவனுடனான தங்கள் முதல் சந்திப்பில் ஆதாமுக்கும் ஏவாளுக்கும் என்ன நடந்தது என்று பார்ப்போம்.

8அன்று மாலை தென்றல் காற்று வீசிய வேளையில், இறைவனாகிய யெகோவா தோட்டத்தில் உலாவிக் கொண்டிருக்கும் சத்தத்தை மனிதனும் அவன் மனைவியும் கேட்டார்கள்; உடனே அவர்கள் தோட்டத்தின் மரங்களுக்கு இடையில் இறைவனாகிய யெகோவாவிடமிருந்து ஒளிந்துகொண்டார்கள். 9ஆனாலும் இறைவனாகிய யெகோவா மனிதனைக் கூப்பிட்டு, “நீ எங்கே இருக்கிறாய்?” என்று கேட்டார்.

10அதற்கு அவன், “நான் தோட்டத்தில் உமது சத்தத்தைக் கேட்டேன்; நான் நிர்வாணியாய் இருந்தபடியால் பயந்து, ஒளிந்துகொண்டேன்” என்றான்.

( ஆதியாகமம் 3:8-10 )

நன்மை தீமை அறியும் அறிவு ஆதாமையும் ஏவாளையும் தேவனிடமிருந்து ஒளிந்துகொள்ளச் செய்தது. தங்களைப் படைத்தவரிடமிருந்து, தங்களை நேசித்து பராமரித்தவரிடமிருந்து ஒளிந்துகொள்ளச் செய்தது…

இந்தக் கூடுதல் அறிவு ஏற்படுத்திய முதல் எதிர்வினை அவ்வளவு நம்பிக்கையளிப்பதாக இல்லை என்பதை இதிலேயே நாம் காண்கிறோம். நாம் அனைவரையும் போலவே ஆதாமும் ஏவாளும் அவ்வளவு வல்லமையான அறிவுக்குத் தயாராக இல்லை.

நன்மை தீமை அறியும் அறிவு, தேவனைப் பின்பற்றுவதற்குப் பதிலாக நம்முடைய சொந்தத் தீர்ப்பைச் சார்ந்திருக்கச் செய்தது. தேவன் காண்பவை அனைத்தையும் நாம் காண்பதில்லை; இந்த உலகிலுள்ள காரியங்களின் முழுச் சிக்கலையும் அவற்றின் ஒன்றோடொன்று இணைந்த தொடர்பையும் நாம் புரிந்துகொள்வதில்லை. தேவனுடைய ஞானமும் புரிதலும் நமக்கு இல்லை; ஆனாலும் நாம் காண்பவற்றின் மேல் “நல்லது”, “கெட்டது” என்று உடனே முத்திரை குத்துகிறோம்…

9“பூமியைப் பார்க்கிலும் வானங்கள் உயர்ந்தனவாய் இருக்கின்றது போலவே,

என் வழிகளும் உங்கள் வழிகளைப் பார்க்கிலும் உயர்ந்தவையாய் இருக்கின்றன.

என் எண்ணங்களும் உங்கள் எண்ணங்களிலும் மேலானவை.

( ஏசாயா 55:9 )

திருடப்பட்ட இந்த அறிவு நம்மைக் குருடாக்கி, தேவனுடைய செய்தியிலிருந்து நம்மைத் தூரமாக்குகிறது. “கெட்ட” செய்தியையோ நமக்கு எதிரான விமர்சனத்தையோ கேட்கும்போது, அந்த நபர் நமக்குச் சொல்லும் செய்தியைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதற்குப் பதிலாக அந்தக் கெட்ட நபரை நியாயந்தீர்க்கிறோம்.

52உங்கள் தந்தையர் துன்பப்படுத்தாத இறைவாக்கினர் எப்போதாவது இருந்ததுண்டோ? நீதியானவரின் வருகையை முன்னறிவித்தவர்களைக்கூட, அவர்கள் கொலைசெய்தார்களே. இப்பொழுது நீங்களே அவரைக் காட்டிக்கொடுத்துக் கொலைசெய்தீர்கள்.

( அப்போஸ்தலர் 7:52 )

நல்லவரிடமிருந்து வந்தாலும் கெட்டவரிடமிருந்து வந்தாலும், அந்தப் பேச்சு எந்த வடிவத்தில் வந்தாலும், தேவனுடைய வார்த்தைக்கு உண்மையாகவே செவிகொடுத்த அரிதான விதிவிலக்குகளில் தாவீது ராஜாவும் ஒருவர்.

5தாவீது அரசன் பகூரிமை நெருங்குகையில் அங்கேயிருந்த சவுலின் குடும்பத்தின் வம்சத்தைச் சேர்ந்த கேராவின் மகன் சீமேயி என்னும் ஒருவன் வந்தான். அவன் தாவீதை சபித்துக்கொண்டே வந்தான்.

7சீமேயி தாவீதைச் சபித்து, “இரத்த வெறியனே போய்விடு, கொலைபாதகனே தொலைந்து போ.

9அப்பொழுது செருயாவின் மகன் அபிசாய் அரசனிடம், “இந்த செத்த நாய் என் தலைவனாகிய அரசனை சபிப்பானேன். நான் போய் அவன் தலையை வெட்டிவிட அனுமதியும்” என்றான்.

10ஆனால் அரசனோ, “செருயாவின் மகன்களே! உங்களுக்கும் எனக்கும் இதில் பொதுவாக என்ன இருக்கிறது? யெகோவா சீமேயினிடம், ‘தாவீதைச் சபிக்கவேண்டும்’ என்று கட்டளையிட்டபடியால், அவன் சபித்திருக்க வேண்டும். எனவே அவனிடம், ‘ஏன் இப்படி செய்தாய்?’ என யார் கேட்கலாம்” என்றான்.

( 2 சாமுயேல் 16:5,7,9,10 )

உண்மையில், தேவன் தாவீதை எவ்வளவு நேசித்திருந்தாலும், அவர் ஒரு கொலைகாரராக இருந்தார்; பின்னர் தேவனுக்கு ஆலயம் கட்ட அவருக்கு அனுமதி கொடுக்கப்படவில்லை.

8ஆனால் யெகோவாவின் இந்த வார்த்தை எனக்கு வந்தது. ‘நீ பல யுத்தங்களைச் செய்து போர்முனையில் அதிகமான இரத்தத்தைச் சிந்தினாய். எனது பெயருக்கு ஆலயத்தைக் கட்டுவது நீயல்ல. ஏனெனில் என் பார்வையில் பூமியில் நீ அதிக இரத்தத்தைச் சிந்தியிருக்கிறாய்.

( 1 நாளாகமம் 22:8 )

இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், நல்லவரிடமிருந்து வந்தாலும் கெட்டவரிடமிருந்து வந்தாலும், நாமும் நமக்குத் தகுதியானதையே பெறுகிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்வோம். ஆம், சம்பள உயர்வு தராத மேலாளரையும், கார் விபத்தில் நம்மீது மோதிய இன்னொரு ஓட்டுநரையும், நம்மிடமிருந்து மதிப்புள்ள ஒன்றைத் திருடிய திருடனையும், நம்மோடு முரண்பட்ட இன்னொருவரையும் குற்றம் சாட்டுவது நமக்கு இயல்பானதுதான்… நாம் எப்போதும் வேறொருவரிடம் தீமையைக் காண்கிறோம்; நடந்தவற்றின் பின்னால் நமக்கென வைக்கப்பட்ட செய்தியைக் காண்பதில்லை…

3“நீ உனது கண்ணிலுள்ள உத்திரத்தைக் கவனிக்காமல், உனது சகோதரனின் கண்ணிலுள்ள துரும்பைப் பார்ப்பது ஏன்?

( மத்தேயு 7:3 )

ஆம், ஒரு கெட்ட நபரோ கெட்ட சூழ்நிலைகளோ நம்மை அணுகினால், அது ஒருபோதும் காரணமின்றி நடப்பதில்லை.

13இப்போது உங்கள் வழிகளையும், செயல்களையும் சீர்திருத்தி, உங்கள் இறைவனாகிய யெகோவாவுக்குக் கீழ்ப்படியுங்கள். அப்பொழுது யெகோவா மனமிரங்கி உங்களுக்கெதிராகத் தீர்ப்பளித்த பேராபத்தைக் கொண்டுவரமாட்டார்.

( எரேமியா 26:13 )

ஆகவே, தீயவர்கள் என்று நாம் நினைப்பவர்களை நியாயந்தீர்ப்பதைத் தவிர்த்து, நம்முடைய பரலோகப் பிதாவின் உண்மையான பிள்ளைகளாக, அனைவர்மேலும் அன்பின் ஒளியை வீசுவோம்.

45இப்படிச் செய்வதினால் நீங்கள் பரலோகத்தில் இருக்கும் உங்கள் பிதாவுக்குப் பிள்ளைகளாய் இருப்பீர்கள். அவர் தீயவர்மேலும், நல்லவர்மேலும் தமது சூரியனை உதிக்கச் செய்கிறார். நீதியுள்ளவர்மேலும், அநீதியுள்ளவர்மேலும் மழையை அனுப்புகிறார்.

( மத்தேயு 5:45 )

ஒவ்வொரு அறிவும் பெரிய பொறுப்போடு வருகிறது என்பதை இப்போது காண்கிறோம். நன்மை தீமை அறியும் அறிவை நாம் பெற்றிருந்தாலும், அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தும் முழுமையான புரிதல் நமக்கு இல்லை. ஆகவே, நியாயந்தீர்ப்பதைத் தவிர்த்து, நாம் செய்யும் எல்லாவற்றிலும் தேவனைச் சார்ந்திருப்போம்.

5உன் முழு இருதயத்தோடும் யெகோவாவிடம் நம்பிக்கைவை,

உன் சொந்த அறிவை மட்டுமே சார்ந்திராதே.

6நீ செய்யும் எல்லாவற்றிலும் யெகோவாவுக்கே அடங்கியிரு,

அவர் உன்னை சரியான பாதையில் நடத்துவார்.

( நீதிமொழி 3:5-6 )