Salti al la ĉefa enhavo

La graveco de promeso

Du manoj kunpremiĝas en firma manpremo super sigelita promeso, kun moneroj flanke metitaj kaj sunlumita urbo malproksime, simbole de fideleco, integreco kaj plenumo de sia vorto super materia profito.

Tio, kion ni ne povas vidi, tamen estas reala

Ni vivas en videbla, praktika mondo, kaj estas facile subtaksi tion, kion ni ne povas vidi. Justeco, kiu kostas al ni ion, ĉu monon, komforton aŭ sanon, povas aspekti kiel perdo. Amikeco povas ŝajni malpli grava, kiam ĝi ĉesas esti utila. Kaj promeso povas komenci senti sin libervola, kiam teni ĝin ne plu estas por nia profito.

Tamen la Biblio rigardas promeson kiel ion tre valoran. Teni nian vorton estas unu el la fundamentoj de la ĉiela regno, de kiu ni esperas fariĝi parto. Ĝi pretigas nin por tiu regno, kaj ĝi plibonigas ĉi tiun mondon jam nun, alportante valorojn, kiuj estas nek riĉeco nek potenco. Ni rigardu kune, kion la Biblio diras pri promesoj.

Tiu, kiu plenumas ĉiun promeson

Ĉio komenciĝas ĉe Dio mem. Li estas la modelo de iu, kies vorton oni povas plene fidi:

Dio ne estas homo, ke Li mensogus, Kaj ne homido, ke Li pentus. Ĉu Li dirus kaj ne farus, Parolus kaj ne plenumus?
( Nombroj 23:19 )

Kiam ni plenumas niajn promesojn, ni iomete spegulas tion, kiu Dio estas. Kaj ĝuste tio igas la mondon ĉirkaŭ ni pli sekura kaj pli varma.

Kiu povas loĝi proksime al Dio?

La psalmisto demandas demandon, kiun ĉiu el ni iam demandis: kiu rajtas loĝi en la ĉeesto de Dio? Lia respondo estas priskribo de homo kun integreco, kaj unu detalo en ĝi rekte parolas pri nia temo:

Ho Eternulo, kiu povas gasti en Via tendo? Kiu povas loĝi sur Via sankta monto? Tiu, kiu vivas honeste, agas juste, Kaj parolas veron el sia koro; Kiu ne kalumnias per sia lango, Ne faras malbonon al sia kunulo, Kaj ne ĵetas malhonoron sur sian proksimulon; Kiu abomenas malnoblulon Kaj estimas la respektantojn de la Eternulo, Kiu faris ĵuron malprofite por si kaj ĝin ne rompas;
( Psalmaro 15:1-4 )

„Plenumas promesojn eĉ kiam tio doloras.“ Jen la punkto, ĉe kiu plej multaj el ni luktas. Estas facile teni promeson, kiu nenion kostas. Promeso montras sian valoron, kiam ĝi kostas al ni ion.

Pensu antaŭ ol promesi

La Leĝo de Moseo prenis promesojn tre serioze, kaj ĝi estis ankaŭ tre afabla al tiuj, kiuj timis fari ilin. Neniu devis fari promeson. Sed kiam iu faris ĝin al Dio, oni devis plenumi ĝin sen prokrasto:

Se vi faros promeson al la Eternulo, via Dio, ne prokrastu plenumi ĝin; ĉar la Eternulo, via Dio, postulos ĝin de vi, kaj estos sur vi peko. Sed se vi ne faros promeson, ne estos sur vi peko. Kio eliris el via buŝo, tion observu kaj plenumu, kiel vi promesis al la Eternulo, via Dio, propravole, kion vi diris per via buŝo.
( Readmono 23:21-23 )

La ideo estas simpla kaj milda. Ni ne devas promesi multon. Ni nur bezonas signifi tion, kion ni diras.

La Leĝo ankaŭ agnoskis, ke foje ni promesas tro rapide, en la varmo de la momento, ne konsciante, kion ni diras. Ĝi donas vojon antaŭen: kiam ni ekkomprenas tion, ni estas invitataj esti honestaj pri ĝi.

aŭ se iu per nesingarda buŝo ĵuros fari ion malbonan aŭ bonan, kion ajn homo elesprimas per ĵuro, kaj li tion ne rimarkos, kaj poste li sciiĝos, kaj li estos kulpa pri io el tiuj aferoj:
( Levidoj 5:4 )

Kiam promeso estas farita en kolero

Jen rakonto, kiu montras, kiom facile tio povas okazi. David kaj liaj viroj protektis la gregojn de riĉa viro nomata Nabal. Kiam David petis iom da manĝaĵo kiel repagon, Nabal insultis lin kaj forsendis liajn virojn. David furiozis, kaj en sia kolero li ĵuris, ke ĉiu viro en la domo de Nabal mortos antaŭ la mateno:

tiel Dio faru al la malamikoj de David kaj pli: el ĉio, kio apartenas al li, mi restigos ĝis la morgaŭa mateniĝo neniun virseksulon.
( 1 Samuel 25:22 )

La edzino de Nabal, Abigail, aŭdis pri tio kaj rapidis renkonti Davidon kun manĝaĵo kaj saĝaj vortoj. David aŭskultis. Li ekkomprenis, kiom proksime li venis al grava malbono, kaj li dankis ŝin:

Sed kiel vivas la Eternulo, Dio de Izrael, kiu malhelpis min fari al vi malbonon: se vi ne rapidus kaj ne venus al mi renkonte, ĝis la mateniĝo restus ĉe Nabal neniu virseksulo.
( 1 Samuel 25:34 )

Ĉi tiu rakonto montras du aferojn. Promeso farita en furiozo povas fariĝi kaptilo por ni kaj por aliaj homoj. Kaj saĝa homo, kiu kuraĝas paroli trankvile, povas malhelpi katastrofon. David ne insistis pri tio, ke li estu „konsekvenca“. Li elektis retiriĝi, kaj ankaŭ tio estas parto de integreco: havi la humilecon akcepti, ke ni eraris.

Promeso havas du flankojn

La promesoj de Dio ĉiam estas fidelaj, sed la maniero, kiel ili estas ricevataj, povas dependi de nia respondo. Pastro nomata Eli ricevis promeson, ke lia familio servos Dion dum generacioj. Sed la filoj de Eli uzis sian pozicion por ekspluati la popolon. Dio sendis mesaĝon al Eli:

Tial la Eternulo, Dio de Izrael, diras: Mi diris, ke via domo kaj la domo de via patro irados antaŭ Mi eterne; sed nun, diras la Eternulo, Mi tion ne permesos; ĉar Miajn honorantojn Mi honoros, kaj Miaj malestimantoj estos malaltigitaj.
( 1 Samuel 2:30 )

Ĉi tio ne temas pri Dio, kiu facile retiras sian vorton. Ĝi montras, ke ĉiu promeso inter ni kaj Dio estas rilato. Ĝi invitas nin respondi per respekto kaj honoro.

Kiam promeso estas traktata malŝate

La lasta reĝo de Judujo, Zedekija, estis farita reĝo de Babelo, kaj li promesis lojalecon al la babela reĝo en la nomo de Dio. Poste li rompis tiun promeson kaj turnis sin al Egiptujo por helpo:

Li defalis ankaŭ de la reĝo Nebukadnecar, kiu ĵurigis lin per Dio; li malmoligis sian nukon kaj obstinigis sian koron, ne konvertante sin al la Eternulo, Dio de Izrael.
( 2 Kroniko 36:13 )

La profeto Ezekiel priskribas, kiel tio estis vidata. Promeso ĵurita en la nomo de Dio ne estas nur promeso al homo. Ĝi estas ankaŭ io, kion ni diras antaŭ Dio:

Kaj ĉar li malŝatis la ĵuron kaj rompis la interligon, ĉar li donis sian manon kaj tamen faris ĉion ĉi tion, tial li ne saviĝos.
( Jeĥezkel 17:18 )

Kelkajn generaciojn poste la profeto Zeĥarja vidis vizion de grandega fluganta rulumo, kiu iris super la landon. Ĝi portis averton kontraŭ tiuj, kiuj ŝtelas, kaj tiuj, kiuj falsĵuras per la nomo de Dio:

Mi elirigas ĝin, diras la Eternulo Cebaot, kaj ĝi eniros en la domon de ŝtelisto, kaj en la domon de tiu, kiu malvere ĵuras per Mia nomo; kaj ĝi restos en lia domo kaj ekstermos ĝin kune kun ĝia ligno kaj kun ĝiaj ŝtonoj.
( Zeĥarja 5:4 )

Ni ne bezonas legi tion kiel minacon. Ĝi montras, ke Dio profunde zorgas pri honesteco, ĉar mensogoj kaj rompitaj promesoj vundas realajn homojn, kutime tiujn, kiuj plej multe fidas.

Simple jes, simple ne

Jesuo proponas al ni pli simplan vojon, kiu ne bezonas grandajn ĵurojn. Se nia vorto estas fidinda, ni ne bezonas aldoni ion al ĝi:

Sed via parolo estu: Jes, jes, ne, ne; ĉio ekster tio estas el malbono.
( Mateo 5:37 )

Lia frato Jakobo ripetis la saman konsilon:

Sed antaŭ ĉio, miaj fratoj, ne ĵuru, nek per la ĉielo, nek per la tero, nek per ia alia ĵuro; sed via jes estu jes, kaj via ne estu ne; por ke vi ne falu sub juĝon.
( Jakobo 5:12 )

Homo, kiu ĉiam tenas sian vorton, ne bezonas ĵuri per la ĉielo aŭ la tero. Lia „jes“ jam sufiĉas.

Se ni rompis promeson

Plej multaj el ni iam rompis promesojn. Eble ni ne intencis, aŭ ni volis, sed ne havis la forton. La Biblio ne lasas nin tie. Ĝi invitas nin esti honestaj, ripari aferojn, kie ni povas, kaj turni nin al Dio, kiu estas afabla al homoj, kiuj venas al Li humile:

Se ni konfesas niajn pekojn, Li estas fidela kaj justa por pardoni al ni niajn pekojn kaj nin purigi de ĉia maljusteco.
( 1 Johano 1:9 )

Se tio pezas sur via koro hodiaŭ, vi estas bonvena komenci per mallonga preĝo. Rakontu al Dio pri la promeso, kiun vi ne povis plenumi, kaj petu Lin pri pardono kaj forto. Poste, se vi povas, parolu kun la homo, kiun vi seniluziigis.

Kaj por la estonteco ni povas komenci per malgrandaj aferoj: teni la malgrandajn promesojn, veni ĝustatempe, resonigi, fini tion, kion ni diris, ke ni faros. Kiam nia „jes“ signifas jes, ni konstruas ion nevideblan, sed daŭran: fidon, kaj karakteron taŭgan por la regno de la ĉielo.