મુખ્ય વિષયવસ્તુ પર જાઓ

વચનનું મહત્ત્વ

બે હાથ સીલબંધ વચન પર મજબૂત હસ્તધૂનનમાં જોડાયેલા છે, સિક્કા બાજુ પર મૂકેલા છે અને દૂર સૂર્યપ્રકાશિત શહેર દેખાય છે, જે વફાદારી, પ્રામાણિકતા અને ભૌતિક લાભ કરતાં પોતાનો શબ્દ પાળવાનું પ્રતીક છે.

જે આપણે જોઈ શકતા નથી તે પણ વાસ્તવિક છે

આપણે દેખાતી, વ્યવહારુ દુનિયામાં જીવીએ છીએ, અને જે આપણે જોઈ શકતા નથી તેને ઓછું આંકવું સહેલું છે. જે સદાચારમાં આપણને કંઈક ગુમાવવું પડે, પછી તે પૈસા હોય, આરામ હોય કે તંદુરસ્તી, તે નુકસાન જેવું લાગી શકે છે. મિત્રતા ઉપયોગી ન રહે ત્યારે ઓછી મહત્ત્વની લાગી શકે છે. અને વચન પાળવું આપણા લાભમાં ન રહે ત્યારે તે મરજિયાત લાગવા માંડે છે.

છતાં બાઇબલ વચનને ખૂબ મૂલ્યવાન ગણે છે. આપણો શબ્દ પાળવો એ સ્વર્ગના રાજ્યના પાયામાંનો એક છે, જેનો ભાગ બનવાની આપણને આશા છે. તે આપણને એ રાજ્ય માટે તૈયાર કરે છે, અને ધન કે સત્તા નહિ પણ બીજાં મૂલ્યો લાવીને આ દુનિયાને અત્યારે જ વધુ સારી બનાવે છે. ચાલો સાથે મળીને જોઈએ કે બાઇબલ વચનો વિશે શું કહે છે.

દરેક વચન પાળનાર

બધું ઈશ્વરથી જ શરૂ થાય છે. તે એવા છે જેમના શબ્દ પર સંપૂર્ણ ભરોસો રાખી શકાય, અને તે આપણા માટે આદર્શ છે:

19ઈશ્વર મનુષ્ય નથી કે તે જૂઠું બોલે,
અથવા માણસ નથી કે તે પોતાનું મન બદલે.
તે પોતાનું વચન પૂરું નહિ કરે?
પોતાનું બોલવું પૂરું નહિ કરે?
( ગણ. 23:19 )

જ્યારે આપણે આપણાં વચનો પાળીએ છીએ, ત્યારે ઈશ્વર કેવા છે તેનું થોડુંક પ્રતિબિંબ આપણે પાડીએ છીએ. અને એ જ કારણથી આપણી આસપાસની દુનિયા વધુ સલામત અને વધુ હૂંફાળી લાગે છે.

ઈશ્વરની નજીક કોણ રહી શકે?

ગીતશાસ્ત્રના લેખક એક પ્રશ્ન પૂછે છે, જે આપણામાંના દરેકે ક્યારેક તો પૂછ્યો જ છે: ઈશ્વરની હાજરીમાં કોણ રહી શકે? તેનો જવાબ પ્રામાણિક માણસનું વર્ણન છે, અને તેમાંની એક વિગત સીધી આપણા વિષયને સ્પર્શે છે:

1હે યહોવાહ, તમારા પવિત્રમંડપમાં કોણ નિવાસ કરશે?
તમારા પવિત્ર પર્વતમાં કોણ રહેશે?
2જે નિર્દોષતાથી ચાલે છે અને ન્યાયથી વર્તે છે
અને જે પોતાના હૃદયમાં સત્ય બોલે છે, તે.
3તે કદી પોતાની જીભે ચાડી કરતો નથી,
બીજાનું ખરાબ કરતો નથી,
પોતાના પડોશી પર તહોમત મૂકતો નથી.
4તેની દ્રષ્ટિમાં પાપી માણસ ધિક્કારપાત્ર છે
પણ જેઓ યહોવાહથી ડરે છે તેને તે માન આપે છે.
તે પોતાના હિત વિરુદ્ધ સોગન ખાઈને ફરી જતો નથી.
( ગી.શા. 15:1-4 )

"નુકસાન થાય તો પણ વચન પાળે છે." અહીં જ આપણામાંના મોટા ભાગના લોકો મુશ્કેલી અનુભવે છે. જેમાં કંઈ ગુમાવવું ન પડે એવું વચન પાળવું સહેલું છે. વચનની કિંમત ત્યારે દેખાય છે જ્યારે તે આપણને કંઈક ખર્ચાવે છે.

વચન આપતાં પહેલાં વિચારો

મૂસાના નિયમશાસ્ત્રે વચનોને ખૂબ ગંભીરતાથી લીધાં હતાં, અને જેઓ વચન આપતાં ડરતા હતા તેમના પ્રત્યે તે ઘણું દયાળુ પણ હતું. કોઈને પણ માનતા માનવાની ફરજ પાડવામાં આવતી ન હતી. પરંતુ એકવાર કોઈએ ઈશ્વરને માનતા માની, તો તે વિલંબ વગર પૂરી કરવાની હતી:

21જો તમે યહોવાહ તમારા ઈશ્વર પ્રત્યે માનતા લો તો તે પૂર્ણ કરવામાં વિલંબ ન કરો, કારણ કે યહોવાહ તમારા ઈશ્વર નિશ્ચે તમારી પાસેથી ઉત્તર લેશે. કેમ કે એ તો તમારો દોષ ગણાય. 22પણ જો તમે માનતા લેવા માંગતા ન હોય તો તેથી તમે દોષિત નહિ ઠરો. 23પરંતુ જે કંઈ બોલ્યા હોય તે તમે પાળો, તથા અમલમાં મૂકો; યહોવાહ તમારા ઈશ્વર પ્રત્યે જે કંઈ માનતા લીધી હોય એટલે કે જે ઐચ્છિકાર્પણનું વચન તે તમારા મુખથી આપ્યું હોય તો તે પ્રમાણે કરો.
( પુન. 23:21-23 )

વિચાર સરળ અને નમ્ર છે. આપણે ઘણાં વચનો આપવાની જરૂર નથી. આપણે જે કહીએ તેનો આપણને ખરેખર અર્થ હોય એટલું જ પૂરતું છે.

નિયમશાસ્ત્રે એ પણ સ્વીકાર્યું કે ક્યારેક આપણે આવેશમાં, આપણે શું કહી રહ્યા છીએ તે સમજ્યા વગર, બહુ ઉતાવળે વચન આપી દઈએ છીએ. તે આગળનો માર્ગ બતાવે છે: જ્યારે આપણને તેનું ભાન થાય, ત્યારે આપણને તે વિશે પ્રામાણિક બનવાનું આમંત્રણ છે.

4અથવા જો કોઈ માણસ દુષ્ટતા કરવાના અથવા સારું કરવાના સોગન પોતાના હોઠોથી વગર વિચારે ખાઈને ગમે તેમ તે કહે અને જો તે તેના જાણવામાં આવ્યું ન હોય, તો જ્યારે તે તેના જાણવામાં આવે ત્યારે તે તેઓમાંથી એક વિષે દોષિત ઠરે.
( લેવી 5:4 )

ગુસ્સામાં આપેલું વચન

આ કેટલું સહેલાઈથી બની શકે છે તે બતાવતી એક વાર્તા અહીં છે. દાઉદ અને તેના માણસોએ નાબાલ નામના એક ધનવાન માણસનાં ઘેટાંબકરાંનું રક્ષણ કર્યું હતું. દાઉદે બદલામાં થોડું ખાવાનું માગ્યું, ત્યારે નાબાલે તેનું અપમાન કર્યું અને તેના માણસોને પાછા કાઢી મૂક્યા. દાઉદ ગુસ્સે ભરાયો, અને ક્રોધમાં તેણે પ્રતિજ્ઞા લીધી કે સવાર સુધીમાં નાબાલના ઘરનો દરેક પુરુષ મરી જશે:

22જે સર્વ તેનું છે તેમાંથી સવારનું અજવાળું થતાં સુધીમાં એકાદ પુરુષને પણ જો હું જીવતો રહેવા દઉં, તો ઈશ્વર દાઉદના શત્રુઓને એવું અને એના કરતાં વધારે દુઃખ પમાડો.”
( 1 શમુ. 25:22 )

નાબાલની પત્ની અબિગાઈલે તે વિશે સાંભળ્યું અને ખાવાનું તથા સમજદારીભર્યા શબ્દો લઈને દાઉદને મળવા ઉતાવળે નીકળી. દાઉદે સાંભળ્યું. તે સમજ્યો કે તે કેટલી મોટી ભૂલની નજીક પહોંચી ગયો હતો, અને તેણે તેનો આભાર માન્યો:

34ઇઝરાયલના જીવંત ઈશ્વર, જેમણે તને નુકસાન કરવાથી મને પાછો રાખ્યો છે, તેમના સોગનપૂર્વક હું કહું છું કે જો તું ઉતાવળથી આવીને મને મળી ન હોત, તો નિશ્ચે સવારનું અજવાળું થતાં પહેલા નાબાલનું એક નર બાળક સરખુંય રહેવા દેવામાં આવત નહિ. સંહાર કરાઈ ગયો હોત”
( 1 શમુ. 25:34 )

આ વાર્તા બે વાતો બતાવે છે. ક્રોધમાં આપેલું વચન આપણા માટે અને બીજાઓ માટે જાળ બની શકે છે. અને શાંતિથી બોલવાની હિંમત કરનાર સમજદાર વ્યક્તિ મોટી આફત અટકાવી શકે છે. દાઉદે "એકસરખા" રહેવાનો આગ્રહ રાખ્યો નહિ. તેણે પાછા હટવાનું પસંદ કર્યું, અને એ પણ પ્રામાણિકતાનો એક ભાગ છે: આપણે ખોટા હતા એવું સ્વીકારવાની નમ્રતા રાખવી.

વચનની બે બાજુઓ હોય છે

ઈશ્વરનાં વચનો હંમેશા વિશ્વાસુ હોય છે, પરંતુ તે કેવી રીતે પ્રાપ્ત થાય તે આપણે કેવો પ્રતિભાવ આપીએ છીએ તેના પર આધાર રાખી શકે છે. એલી નામના યાજકને વચન મળ્યું હતું કે તેનું કુટુંબ પેઢી દર પેઢી ઈશ્વરની સેવા કરશે. પરંતુ એલીના દીકરાઓએ પોતાના પદનો ઉપયોગ લોકોનો લાભ ઉઠાવવા માટે કર્યો. ઈશ્વરે એલી પાસે સંદેશો મોકલ્યો:

30માટે પ્રભુ, ઇઝરાયલના ઈશ્વર, કહે છે, ‘મેં વચન આપ્યું હતું કે તારું ઘર અને તારા પિતૃઓનું ઘર, સદા મારી સમક્ષ ચાલશે.’ પણ હવે ઈશ્વર કહે છે, ‘હું આવું કરીશ નહિ, કેમ કે જેઓ મને માન આપે છે તેઓને હું પણ માન આપીશ, પણ જેઓ મને તુચ્છકારે છે તેઓ હલકા ગણાશે.
( 1 શમુ. 2:30 )

આ એવા ઈશ્વર વિશે નથી જે પોતાનો શબ્દ સહેલાઈથી પાછો ખેંચી લે છે. તે બતાવે છે કે આપણી અને ઈશ્વરની વચ્ચેનું દરેક વચન એક સંબંધ છે. તે આપણને આદર અને માનથી જવાબ આપવાનું આમંત્રણ આપે છે.

જ્યારે વચનને હળવાશથી લેવાય

યહૂદાના છેલ્લા રાજા સિદકિયાને બાબિલે રાજા બનાવ્યો હતો, અને તેણે ઈશ્વરના નામે બાબિલના રાજા પ્રત્યે વફાદારીનું વચન આપ્યું હતું. પછી તેણે તે વચન તોડ્યું અને મદદ માટે મિસર તરફ વળ્યો:

13વળી નબૂખાદનેસ્સાર રાજાએ તેને વફાદાર રહેવાને ઈશ્વરના સમ ખવડાવ્યા હતા છતાં તેણે તેની સામે બળવો કર્યો. તેણે તેની ગરદન અક્કડ કરી અને ઇઝરાયલના ઈશ્વર વિરુદ્ધ તેનું હૃદય કઠણ કર્યું.
( 2 કાળ. 36:13 )

પ્રબોધક હઝકીયેલ વર્ણવે છે કે આને કેવી રીતે જોવામાં આવ્યું. ઈશ્વરના નામે લેવાયેલી પ્રતિજ્ઞા ફક્ત માણસને આપેલું વચન નથી. તે એવી વાત પણ છે જે આપણે ઈશ્વરની આગળ કહીએ છીએ:

18કેમ કે રાજાએ કરાર તોડીને સોગનને તુચ્છ ગણ્યા છે. જુઓ, તેણે પોતાનો હાથ લંબાવીને કરાર કર્યો છે, પણ તેણે આ બધા કામો કર્યાં છે. તે બચવાનો નથી.
( હઝ. 17:18 )

કેટલીક પેઢીઓ પછી પ્રબોધક ઝખાર્યાએ એક વિશાળ ઊડતા ઓળિયાનું દર્શન જોયું, જે દેશ પર ફરી વળ્યું. તેમાં ચોરી કરનારાઓ અને ઈશ્વરના નામે ખોટા સોગંદ ખાનારાઓ સામે ચેતવણી હતી:

4સૈન્યોના યહોવાહ કહે છે, ‘હું તેને બહાર મોકલી દઈશ,’
‘તે ચોરના ઘરમાં અને મારા નામના જૂઠા સમ ખાનારના ઘરમાં પ્રવેશ કરશે.
મારો શાપ તેના ઘર પર રહેશે અને તેનો તેનાં લાકડાં તથા પથ્થરો સહિત નાશ કરશે.’”
( ઝખા. 5:4 )

આપણે આને ધમકી તરીકે વાંચવાની જરૂર નથી. તે બતાવે છે કે ઈશ્વર પ્રામાણિકતાની ખૂબ કાળજી રાખે છે, કારણ કે જૂઠાણાં અને તૂટેલાં વચનો સાચા લોકોને દુઃખ પહોંચાડે છે, સામાન્ય રીતે એવા લોકોને જેઓ સૌથી વધુ ભરોસો રાખે છે.

સીધું હા, સીધું ના

ઈસુ આપણને એક વધુ સરળ માર્ગ આપે છે, જેમાં મોટા સોગંદની જરૂર નથી. જો આપણા શબ્દ પર ભરોસો રાખી શકાય, તો તેમાં કંઈ ઉમેરવાની જરૂર નથી:

37પણ તમારું બોલવું તે ‘હા’ તે ‘હા’ અને ‘ના’ તે ‘ના’ હોય, કેમ કે એ કરતાં અધિક જે કંઈ છે તે દુષ્ટ તરફથી છે.
( માથ. 5:37 )

તેમના ભાઈ યાકૂબે એ જ સલાહ ફરીથી કહી:

12પણ મારા ભાઈઓ, વિશેષે કરીને તમે સમ ન ખાઓ; સ્વર્ગના નહિ કે પૃથ્વીના નહિ કે બીજા કોઈનાં સમ ન ખાઓ; પણ તમને સજા થાય નહિ માટે તમારી ‘હા’ તે ‘હા’ અને ‘ના’ તે ‘ના’ હોય.
( યાકૂ. 5:12 )

જે વ્યક્તિ હંમેશા પોતાનો શબ્દ પાળે છે તેને સ્વર્ગ કે પૃથ્વીના સોગંદ ખાવાની જરૂર નથી. તેનું "હા" પહેલેથી જ પૂરતું છે.

જો આપણે વચન તોડ્યું હોય

આપણામાંના મોટા ભાગનાએ ક્યારેક તો વચનો તોડ્યાં છે. કદાચ આપણો ઇરાદો ન હતો, અથવા આપણે પાળવા ઇચ્છતા હતા પણ આપણામાં શક્તિ ન હતી. બાઇબલ આપણને ત્યાં એકલા છોડતું નથી. તે આપણને પ્રામાણિક બનવા, જ્યાં શક્ય હોય ત્યાં વાત સુધારવા, અને નમ્રતાથી પોતાની પાસે આવનારા લોકો પ્રત્યે દયાળુ ઈશ્વર તરફ વળવાનું આમંત્રણ આપે છે:

9જો આપણે આપણા પાપ કબૂલ કરીએ, તો આપણા પાપ માફ કરવાને તથા આપણને સર્વ અન્યાયથી શુદ્ધ કરવાને તે વિશ્વાસુ તથા ન્યાયી છે.
( 1 યોહ. 1:9 )

જો આજે આ તમારા હૃદય પર હોય, તો ટૂંકી પ્રાર્થનાથી શરૂઆત કરવા તમારું સ્વાગત છે. જે વચન તમે પાળી ન શક્યા તે વિશે ઈશ્વરને કહો, અને તેમની પાસે માફી અને શક્તિ માગો. પછી, જો શક્ય હોય, તો જેને તમે નિરાશ કર્યા હોય તેની સાથે વાત કરો.

અને ભવિષ્ય માટે, આપણે નાની વાતોથી શરૂઆત કરી શકીએ: નાનાં વચનો પાળીએ, સમયસર પહોંચીએ, ફોનનો જવાબ આપીએ, જે કરવાનું કહ્યું હતું તે પૂરું કરીએ. જ્યારે આપણા "હા"નો અર્થ હા થાય છે, ત્યારે આપણે કંઈક એવું બાંધીએ છીએ જે દેખાતું નથી, પણ ટકે છે: વિશ્વાસ, અને સ્વર્ગના રાજ્યને શોભે એવું ચારિત્ર્ય.

ઇન્ડિયન રીવાઇઝ્ડ વર્ઝન ગુજરાતી - 2019 (IRVGuj)