வாக்குறுதியின் முக்கியத்துவம்
நம்மால் பார்க்க முடியாதவையும் உண்மையானவையே
நாம் கண்ணுக்குத் தெரியும், நடைமுறை சார்ந்த உலகத்தில் வாழ்கிறோம்; அதனால் கண்ணுக்குத் தெரியாதவற்றைக் குறைவாக மதிப்பிடுவது எளிது. பணம், வசதி, உடல்நலம் என நமக்கு ஏதோ ஒன்றை இழக்க வைக்கும் நீதி, இழப்பாகத் தோன்றக்கூடும். ஒரு நட்பு பயனற்றதாகிவிட்டால் அது முக்கியமற்றதாகத் தோன்றலாம். வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவது நமக்கு இனி நன்மை தராதபோது, அது விருப்பத்துக்குரிய ஒன்றாகவே தோன்றத் தொடங்கலாம்.
ஆனாலும் வேதாகமம் வாக்குறுதியை மிக மதிப்புமிக்க ஒன்றாகக் கருதுகிறது. நம் வாக்கைக் காப்பாற்றுவது, நாம் பங்குபெற விரும்பும் பரலோக ராஜ்யத்தின் அடித்தளங்களில் ஒன்றாகும். அது அந்த ராஜ்யத்துக்கு நம்மை ஆயத்தப்படுத்துகிறது; செல்வமோ அதிகாரமோ அல்லாத விழுமியங்களைக் கொண்டுவருவதன் மூலம் இந்த உலகத்தையும் இப்போதே சிறப்பாக்குகிறது. வாக்குறுதிகளைப் பற்றி வேதாகமம் என்ன சொல்கிறது என்பதை ஒன்றாகப் பார்ப்போம்.
எல்லா வாக்குறுதிகளையும் காப்பாற்றுகிறவர்
எல்லாம் தேவனிடமிருந்தே தொடங்குகிறது. அவருடைய வார்த்தையை முழுமையாக நம்பக்கூடிய ஒருவருக்கு அவரே முன்மாதிரி:
19பொய் சொல்வதற்கு இறைவன் ஒரு மனிதனல்ல;தன் மனதை மாற்றுவதற்கு அவர் ஒரு மனிதனின் மகனுமல்ல.அவர் சொல்லி, அதைச் செயல்படுத்தாமல் விடுவாரோ!அவர் வாக்குக்கொடுத்து, அதை நிறைவேற்றாமல் விடுவாரோ?( எண்ணாகமம் 23:19 )
நாம் நம் வாக்குறுதிகளைக் காப்பாற்றும்போது, தேவன் யார் என்பதை ஓரளவு பிரதிபலிக்கிறோம். நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகம் இன்னும் பாதுகாப்பாகவும் அன்பாகவும் உணரப்படுவதற்குக் காரணம் அதுவே.
தேவனுக்கு அருகில் வாழ யாரால் முடியும்?
தேவனுடைய சமூகத்தில் தங்கக்கூடியவர் யார்? நம்மில் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் கேட்ட இந்தக் கேள்வியை சங்கீதக்காரர் கேட்கிறார். அவருடைய பதில் நேர்மையுள்ள ஒருவரின் விவரிப்பாக உள்ளது; அதிலுள்ள ஒரு விவரம் நம் தலைப்பைப் பற்றி நேரடியாகப் பேசுகிறது:
1யெகோவாவே, உமது பரிசுத்த கூடாரத்தில் யார் வாழ்வான்?உமது பரிசுத்த மலையில் யார் குடியிருப்பான்?2குற்றமற்றவர்களாய் நடக்கிறவர்கள்,நீதியானதைச் செய்கிறவர்கள்,உள்ளத்திலிருந்து உண்மையைப் பேசுகிறவர்கள்;3தம் நாவினால் அவதூறு பேசாதவர்கள்,தம் தோழருக்கு அநியாயம் செய்யாதவர்கள்,மற்றவர்களை நிந்திக்காதவர்கள்;4இழிவானவனை அவமதிப்பவர்கள்,யெகோவாவுக்குப் பயந்து நடப்பவர்களைக் கனம்பண்ணுகிறவர்கள்;ஆணையிட்டதினால் துன்பம் நேரிட்டாலும்மனதை மாற்றாதவர்கள்;( சங்கீதம் 15:1-4 )
“வருத்தம் தந்தாலும் வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுகிறான்.” நம்மில் பெரும்பாலோர் தடுமாறுவது இந்த இடத்தில்தான். எதுவும் செலவாகாத வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவது எளிது. நமக்கு ஏதாவது விலை கொடுக்க நேரும்போதுதான் ஒரு வாக்குறுதியின் மதிப்பு வெளிப்படுகிறது.
வாக்குறுதி கொடுப்பதற்கு முன் சிந்தியுங்கள்
மோசேயின் நியாயப்பிரமாணம் வாக்குறுதிகளை மிகக் கவனமாக எடுத்துக்கொண்டது; அதே நேரத்தில் அவற்றைக் கொடுக்க அஞ்சுகிறவர்களிடம் மிகுந்த இரக்கமும் காட்டியது. யாரும் நேர்ச்சை செய்ய வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால் ஒருவர் தேவனுக்கு ஒரு நேர்ச்சையைச் செய்துவிட்டால், அதைத் தாமதமின்றி நிறைவேற்ற வேண்டியிருந்தது:
21உங்கள் இறைவனாகிய யெகோவாவுக்கு நீங்கள் நேர்த்திக்கடன் செய்திருந்தால், நீங்கள் அதைச் செலுத்தத் தாமதிக்கவேண்டாம். உங்கள் இறைவனாகிய யெகோவா உங்களிடம் நிச்சயமாய் அதைக் கேட்பார். தாமதித்தால் நீங்கள் பாவம் செய்த குற்றவாளியாவீர்கள். 22ஆகையினால் நீங்கள் நேர்த்திக்கடன் செய்வதைத் தவிர்த்துக்கொண்டால், நீங்கள் குற்றவாளிகளாகமாட்டீர்கள். 23உங்கள் இறைவனாகிய யெகோவாவுக்கு வாயினால் சொல்லும் எதையும் செய்ய நீங்கள் கவனமாயிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் உங்கள் சொந்த வாயினால் சுயவிருப்பத்துடன் உங்கள் நேர்த்திக்கடனை செய்தீர்கள்.( உபாகமம் 23:21-23 )
கருத்து எளிமையானதும் மென்மையானதுமாகும். நாம் அதிகம் வாக்களிக்க வேண்டியதில்லை; சொல்வதை உள்ளார்ந்து சொன்னால் போதும்.
உணர்ச்சிவசப்பட்ட நேரத்தில், நாம் சொல்வதை உணராமல், சில சமயங்களில் அவசரமாக வாக்குறுதி கொடுத்துவிடுகிறோம் என்பதையும் நியாயப்பிரமாணம் ஏற்றுக்கொண்டது. அது ஒரு வழியையும் காட்டுகிறது: அதை உணரும்போது, அதைப் பற்றி நேர்மையாக இருக்க நாம் அழைக்கப்படுகிறோம்.
4ஒருவன் கவலையீனமாய், வாயில் வந்தபடி முன்யோசனையின்றி, நன்மையான அல்லது தீமையான எதையாவது செய்வதாக சத்தியம் செய்திருந்தால், அவன் அதை அறியாதிருந்தாலும், அவன் அதை அறிந்துகொள்ளுகிறபோது குற்றவாளியாவான்.( லேவியராகமம் 5:4 )
கோபத்தில் கொடுத்த வாக்குறுதி
இது எவ்வளவு எளிதில் நேரலாம் என்பதைக் காட்டும் ஒரு கதை இதோ. தாவீதும் அவருடைய ஆட்களும் நாபால் என்னும் செல்வந்தனுடைய மந்தைகளைப் பாதுகாத்திருந்தனர். அதற்குப் பதிலாகத் தாவீது கொஞ்சம் உணவு கேட்டபோது, நாபால் அவரை அவமதித்து அவருடைய ஆட்களை அனுப்பிவிட்டான். தாவீது கடுங்கோபம் கொண்டு, காலைக்குள் நாபாலின் வீட்டிலுள்ள ஒவ்வோர் ஆணும் சாவான் என்று ஆத்திரத்தில் சத்தியம் செய்தார்:
22“அவனுக்குச் சொந்தமான எல்லா ஆண்களிலும் ஒருவனையாவது பொழுது விடியும் முன் உயிரோடு விட்டேனேயானால், இறைவன் தாவீதை எவ்வளவு கடுமையாகவும் தண்டிப்பாராக” என்றும் சொல்லியிருந்தான்.( 1 சாமுயேல் 25:22 )
நாபாலின் மனைவி அபிகாயில் அதைக் கேள்விப்பட்டு, உணவையும் ஞானமான வார்த்தைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு தாவீதைச் சந்திக்க விரைந்தாள். தாவீது செவிகொடுத்தார். தாம் ஒரு பெரிய தவறுக்கு எவ்வளவு அருகில் வந்துவிட்டோம் என்பதை உணர்ந்து, அவளுக்கு நன்றி சொன்னார்:
34நீ என்னைச் சந்திக்க விரைந்து வராதிருந்தால், உனக்குத் தீங்கு செய்யாதபடி என்னைத் தடுத்த இஸ்ரயேலின் இறைவனாகிய யெகோவா இருப்பது நிச்சயமெனில், நாளை விடியுமுன் நாபாலின் மனிதரில் ஒரு ஆணும் உயிரோடிருந்திருக்க மாட்டான் என்பதும் நிச்சயம்” என்றான்.( 1 சாமுயேல் 25:34 )
இந்தக் கதை இரண்டு காரியங்களைக் காட்டுகிறது. ஆத்திரத்தில் கொடுத்த வாக்குறுதி நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் ஒரு கண்ணியாக மாறக்கூடும். அமைதியாகப் பேசத் துணியும் ஞானமுள்ள ஒருவர் பேரழிவைத் தடுக்க முடியும். தாவீது “சொன்னதில் உறுதியாக” இருக்க வற்புறுத்தவில்லை. பின்வாங்குவதைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; நாம் தவறு செய்தோம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் தாழ்மையைக் கொண்டிருப்பதும் நேர்மையின் ஒரு பகுதியே.
வாக்குறுதிக்கு இரண்டு பக்கங்கள் உண்டு
தேவனுடைய வாக்குறுதிகள் எப்போதும் உண்மையுள்ளவை; ஆனால் அவை பெற்றுக்கொள்ளப்படும் விதம் நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம் என்பதைச் சார்ந்திருக்கக்கூடும். ஏலி என்னும் ஆசாரியனுக்கு, அவனுடைய குடும்பம் தலைமுறை தலைமுறையாக தேவனுக்கு ஊழியம் செய்யும் என்று வாக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் ஏலியின் மகன்கள் தங்கள் பதவியை மக்களைச் சுரண்டப் பயன்படுத்தினர். தேவன் ஏலிக்கு ஒரு செய்தியை அனுப்பினார்:
30“எனவே இஸ்ரயேலின் இறைவனாகிய யெகோவா அறிவிக்கிறதாவது, ‘உன் குடும்பத்தாரும், உன் தகப்பன் குடும்பத்தாரும் என்றென்றைக்கும் என் முன்னிலையில் எனக்குப் பணிசெய்வீர்கள்’ என்று வாக்குப்பண்ணினேன்; ஆனால் இப்பொழுது யெகோவா அறிவிக்கிறதாவது: நான் முன் சொன்னபடியே இது நடக்காது! என்னைக் கனம்பண்ணுகிறவர்களை நான் கனம்பண்ணுவேன். என்னை அவமதிக்கிறவர்கள் வெறுக்கப்படுவார்கள்.( 1 சாமுயேல் 2:30 )
இது தம் வார்த்தையை எளிதில் திரும்பப் பெறும் தேவனைப் பற்றியதல்ல. நமக்கும் தேவனுக்கும் இடையிலான ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் ஒரு உறவு என்பதை இது காட்டுகிறது. மரியாதையோடும் கனத்தோடும் பதிலளிக்க நம்மை அழைக்கிறது.
வாக்குறுதி அலட்சியமாக நடத்தப்படும்போது
யூதாவின் கடைசி ராஜாவான சிதேக்கியா பாபிலோனால் ராஜாவாக்கப்பட்டவன்; தேவனுடைய பெயரில் பாபிலோன் ராஜாவுக்கு விசுவாசமாக இருப்பேன் என்று வாக்குறுதி கொடுத்திருந்தான். பின்னர் அந்த வாக்குறுதியை மீறி, உதவிக்காக எகிப்தை நாடினான்:
13அத்துடன் இறைவனின் பெயரில் தன்னை ஆணையிடும்படி செய்த அரசன் நேபுகாத்நேச்சாருக்கு விரோதமாக அவன் கலகம் செய்தான். அவன் அடங்காதவனாய் தன் இருதயத்தையும் கடினப்படுத்தி, இஸ்ரயேலின் இறைவனாகிய யெகோவாவினிடத்திற்குத் திரும்பாமல் இருந்தான்.( 2 நாளாகமம் 36:13 )
தீர்க்கதரிசி எசேக்கியேல் இது எவ்வாறு பார்க்கப்பட்டது என்பதை விவரிக்கிறார். தேவனுடைய பெயரில் எடுத்த சத்தியம் ஒரு மனிதருக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதி மட்டுமல்ல; அது தேவனுக்கு முன்பாக நாம் சொல்லும் வார்த்தையுமாகும்:
18அவன் உடன்படிக்கையை மீறி, சத்தியத்தை அசட்டை செய்துவிட்டான். கைகொடுத்து ஆணையிட்டிருந்தும், அவன் இக்காரியங்களைச் செய்தபடியால் தப்பவேமாட்டான்.( எசேக்கியேல் 17:18 )
சில தலைமுறைகளுக்குப் பின், தீர்க்கதரிசி சகரியா நாடு முழுவதும் பறந்து சென்ற ஒரு மாபெரும் சுருளைப் பற்றிய தரிசனத்தைக் கண்டார். திருடுகிறவர்களுக்கும் தேவனுடைய பெயரில் பொய்யாகச் சத்தியம் செய்கிறவர்களுக்கும் எதிரான எச்சரிக்கையை அது சுமந்து சென்றது:
4சேனைகளின் யெகோவா அறிவிக்கிறதாவது, ‘நான் இந்த சாபத்தை வெளியே அனுப்புவேன், அப்பொழுது அது திருடன் வீட்டிலும், என் பெயரில் பொய் ஆணையிடுகிறவன் வீட்டிலும் நுழையும். அது அவன் வீட்டில் தங்கியிருந்து, அந்த வீட்டை அழிக்கும். அதன் மரவேலைப்பாடுகளும் கற்களுங்கூட முற்றிலும் அழிந்துவிடும் என்றான்.’ ”( சகரியா 5:4 )
இதை ஒரு மிரட்டலாக நாம் வாசிக்க வேண்டியதில்லை. நேர்மையைப் பற்றி தேவன் ஆழமாகக் கரிசனை கொள்கிறார் என்பதை இது காட்டுகிறது; ஏனெனில் பொய்களும் முறிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளும் உண்மையான மனிதர்களை, பெரும்பாலும் மிக அதிகமாக நம்புகிறவர்களையே, காயப்படுத்துகின்றன.
வெறுமனே ஆம், வெறுமனே இல்லை
பெரிய சத்தியங்கள் தேவையில்லாத ஒரு எளிய வழியை இயேசு நமக்குக் காட்டுகிறார். நம் வார்த்தையை நம்பக்கூடுமானால், அதனுடன் எதையும் சேர்க்க வேண்டியதில்லை:
37ஆகவே உங்களிடமிருந்து வரும் பதில், ‘ஆம்’ என்றால் ‘ஆம்’ என்றும், ‘இல்லை’ என்றால் ‘இல்லை’ என்றும் இருக்கட்டும்; இதற்கு மேலாக வருவதெல்லாம் தீயவனிடமிருந்தே வருகிறது.( மத்தேயு 5:37 )
அவருடைய சகோதரராகிய யாக்கோபும் அதே அறிவுரையைத் திரும்பக் கூறினார்:
12எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எனக்கு பிரியமானவர்களே, ஆணையிட வேண்டாம். பரலோகத்தின்மேலோ, பூமியின்மேலோ, அல்லது வேறு எதன்மேலோ ஆணையிட வேண்டாம். நீங்கள் நியாயந்தீர்க்கப்படாதபடிக்கு உங்கள் பேச்சு, ஆம் என்றால் “ஆம்” என்றும்; இல்லை என்றால் “இல்லை” என்றும் இருக்கட்டும்.( யாக்கோபு 5:12 )
எப்போதும் தன் வார்த்தையைக் காப்பாற்றும் ஒருவர் வானத்தின் மேலும் பூமியின் மேலும் சத்தியம் செய்ய வேண்டியதில்லை. அவருடைய “ஆம்” என்பதே ஏற்கெனவே போதுமானது.
நாம் ஒரு வாக்குறுதியை மீறியிருந்தால்
நம்மில் பெரும்பாலோர் ஏதோ ஒரு சமயத்தில் வாக்குறுதிகளை மீறியிருக்கிறோம். ஒருவேளை அப்படிச் செய்ய நினைக்கவில்லை; அல்லது காப்பாற்ற விரும்பியும் வலிமை இல்லாமல் போயிருக்கலாம். வேதாகமம் நம்மை அங்கேயே விட்டுவிடுவதில்லை. நேர்மையாக இருக்கவும், முடிந்த இடங்களில் சரிசெய்யவும், தாழ்மையோடு தம்மிடம் வருகிறவர்களிடம் இரக்கமுள்ள தேவனிடம் திரும்பவும் அது நம்மை அழைக்கிறது:
9நம்முடைய பாவங்களை நாம் இறைவனுக்கு அறிக்கையிட்டால், அவர் நம்முடைய பாவங்களை நமக்கு மன்னித்து, எல்லா அநியாயங்களையும் நீக்கி, நம்மைச் சுத்திகரிப்பார். ஏனெனில் அவர் வாக்குமாறாதவரும் நீதி உள்ளவருமாய் இருக்கிறார்.( 1 யோவான் 1:9 )
இது இன்று உங்கள் இதயத்தில் இருக்குமானால், ஒரு சிறு ஜெபத்தோடு தொடங்க உங்களை வரவேற்கிறோம். உங்களால் காப்பாற்ற முடியாத வாக்குறுதியைப் பற்றி தேவனிடம் சொல்லுங்கள்; மன்னிப்பையும் பெலனையும் அவரிடம் கேளுங்கள். பின்னர், முடிந்தால், நீங்கள் ஏமாற்றமடையச் செய்த நபரிடம் பேசுங்கள்.
எதிர்காலத்துக்காக, சிறிய காரியங்களிலிருந்து தொடங்கலாம்: சிறு வாக்குறுதிகளைக் காப்பாற்றுவோம், சரியான நேரத்துக்கு வருவோம், அழைப்புக்குப் பதிலளிப்போம், செய்வதாகச் சொன்னதை முடிப்போம். நம் “ஆம்” என்பது ஆம் என்றே பொருள்படும்போது, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆனால் நிலைத்திருக்கும் ஒன்றைக் கட்டுகிறோம்: நம்பிக்கையையும், பரலோக ராஜ்யத்துக்குப் பொருத்தமான குணத்தையும்.
பதிப்புரிமை © 2005, 2022 Biblica, Inc.
இஅனுமதியுடன் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
உலகளாவிய முழு பதிப்புரிமை பாதுகாக்கப்பட்டவை.
Holy Bible, Indian Tamil Contemporary Version™
Copyright © 2005, 2022 by Biblica, Inc.
Used with permission.