ความสำคัญของคำสัญญา
สิ่งที่เรามองไม่เห็นก็ยังเป็นจริง
เราใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่มองเห็นได้และเน้นความเป็นจริง จึงง่ายที่จะมองข้ามสิ่งที่เรามองไม่เห็น ความชอบธรรมที่ทำให้เราต้องเสียบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเงิน ความสบาย หรือสุขภาพ อาจดูเหมือนเป็นการสูญเสีย มิตรภาพอาจดูสำคัญน้อยลงเมื่อไม่มีประโยชน์อีกต่อไป และคำสัญญาก็อาจเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องที่จะทำหรือไม่ก็ได้ เมื่อการรักษาสัญญานั้นไม่เป็นผลดีต่อเราอีกแล้ว
แต่พระคัมภีร์ถือว่าคำสัญญาเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่ง การรักษาคำพูดเป็นรากฐานอย่างหนึ่งของอาณาจักรสวรรค์ที่เราหวังว่าจะได้เป็นส่วนหนึ่ง มันเตรียมเราสำหรับอาณาจักรนั้น และทำให้โลกนี้ดีขึ้นตั้งแต่เดี๋ยวนี้ ด้วยการนำคุณค่าที่ไม่ใช่ความร่ำรวยหรืออำนาจเข้ามา มาดูด้วยกันว่าพระคัมภีร์กล่าวอะไรเกี่ยวกับคำสัญญา
ผู้ที่รักษาทุกคำสัญญา
ทุกสิ่งเริ่มต้นที่พระเจ้าเอง พระองค์ทรงเป็นแบบอย่างของผู้ที่เราไว้วางใจในคำตรัสของพระองค์ได้อย่างเต็มที่:
19พระเจ้ามิใช่มนุษย์จึงมิได้มุสา และมิได้เป็นบุตรของมนุษย์จึงไม่ต้องกลับใจ ที่พระองค์ตรัสไปแล้ว พระองค์ก็จะมิทรงกระทำตามหรือ ที่พระองค์ทรงลั่นวาจาแล้ว จะไม่ทรงกระทำให้สำเร็จหรือ( กันดารวิถี 23:19 )
เมื่อเรารักษาคำสัญญา เรากำลังสะท้อนความเป็นพระเจ้าออกมาเล็กน้อย และนั่นเองที่ทำให้โลกรอบตัวเรารู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นขึ้น
ใครจะอยู่ใกล้พระเจ้าได้
ผู้เขียนเพลงสดุดีตั้งคำถามที่ทุกคนในเราเคยถามสักครั้ง คือ ใครจะอาศัยอยู่ในที่ประทับของพระเจ้าได้ คำตอบของท่านคือภาพของผู้ที่มีความซื่อสัตย์ และมีรายละเอียดหนึ่งที่พูดถึงหัวข้อของเราโดยตรง:
1ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ผู้ใดจะอาศัยอยู่ในพลับพลาของพระองค์ ผู้ใดจะอยู่บนภูเขาอันบริสุทธิ์ของพระองค์ 2คือผู้ที่ดำเนินในความเที่ยงธรรม และประพฤติตามความชอบธรรม และพูดความจริงจากใจของตน 3ผู้ซึ่งไม่ใช้ลิ้นของตนในการนินทาว่าร้าย ไม่กระทำชั่วต่อเพื่อนบ้าน และไม่ตำหนิเพื่อนบ้านของตน 4ในสายตาของเขา คนถ่อยเป็นคนที่ถูกดูหมิ่นเหยียดหยาม เขาให้เกียรติแก่ผู้ที่ยำเกรงพระเยโฮวาห์ เมื่อให้คำสัตย์ปฏิญาณแล้วต้องพบกับความปวดร้าวเขาก็ไม่กลับคำ( เพลงสดุดี 15:1-4 )
"รักษาสัญญาแม้ว่าจะเจ็บปวด" นี่คือจุดที่พวกเราส่วนใหญ่ต้องต่อสู้ การรักษาสัญญาที่ไม่ต้องเสียอะไรนั้นง่าย คำสัญญาแสดงคุณค่าของมันเมื่อมันทำให้เราต้องเสียบางอย่าง
คิดก่อนที่จะให้สัญญา
ธรรมบัญญัติของโมเสสถือเรื่องคำสัญญาอย่างจริงจังมาก และในขณะเดียวกันก็ใจดีต่อผู้ที่กลัวที่จะให้คำสัญญา ไม่มีใครถูกบังคับให้ปฏิญาณ แต่เมื่อใครปฏิญาณต่อพระเจ้าแล้ว ก็ต้องรักษาโดยไม่ชักช้า:
21เมื่อท่านปฏิญาณต่อพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่าน ท่านอย่าละเลยไม่ทำตามคำปฏิญาณนั้น เพราะว่าพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านจะทรงเรียกเอาจากท่านเป็นแน่ และท่านจะมีบาป 22แต่ถ้าท่านงดไม่ปฏิญาณ ท่านก็จะไม่มีบาป 23ท่านจงระวังที่จะกระทำตามถ้อยคำที่ผ่านออกมาจากริมฝีปากของท่าน ตามที่ท่านได้สมัครใจปฏิญาณต่อพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งท่านสัญญาด้วยปากของท่านแล้ว( หนังสือพระราชบัญญัติ 23:21-23 )
แนวคิดนี้เรียบง่ายและอ่อนโยน เราไม่จำเป็นต้องสัญญามากมาย เพียงแต่ให้เราหมายความตามที่พูดเท่านั้น
ธรรมบัญญัติยังยอมรับด้วยว่าบางครั้งเราให้สัญญาเร็วเกินไป ในอารมณ์ชั่ววูบ โดยไม่ได้ตระหนักว่ากำลังพูดอะไร ธรรมบัญญัติจึงชี้ทางออกไว้ว่า เมื่อเราตระหนักได้ เราได้รับเชิญให้ซื่อตรงในเรื่องนั้น
4หรือถ้าคนหนึ่งคนใดเผลอตัวกล่าวคำปฏิญาณด้วยริมฝีปากว่าจะกระทำชั่วหรือดี หรือเผลอตัวกล่าวคำปฏิญาณใดๆ และเขากระทำโดยไม่ทันรู้ตัว เมื่อเขารู้สึกตัวแล้วในประการใดก็ตาม เขาก็มีความผิด( หนังสือเลวีนิติ 5:4 )
เมื่อให้สัญญาด้วยความโกรธ
นี่คือเรื่องราวที่แสดงให้เห็นว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นได้ง่ายเพียงใด ดาวิดและคนของท่านเคยปกป้องฝูงสัตว์ของชายมั่งมีคนหนึ่งชื่อนาบาล เมื่อดาวิดขออาหารบ้างเป็นการตอบแทน นาบาลดูหมิ่นท่านและไล่คนของท่านกลับไป ดาวิดโกรธจัด และในความโกรธท่านปฏิญาณว่าผู้ชายทุกคนในบ้านนาบาลจะต้องตายก่อนรุ่งเช้า:
22ถ้าถึงแสงอรุณของรุ่งเช้าข้ายังปล่อยให้คนใดที่ปัสสาวะรดกำแพงได้ในบรรดาคนของเขานั้นให้เหลืออยู่ ก็ขอพระเจ้าทรงลงโทษศัตรูทั้งหลายของดาวิดอย่างนั้น และให้หนักยิ่งกว่านั้นอีก”( 1 ซามูเอล 25:22 )
อาบีกายิลภรรยาของนาบาลได้ยินเรื่องนี้ จึงรีบนำอาหารและถ้อยคำอันชาญฉลาดไปพบดาวิด ดาวิดรับฟัง ท่านตระหนักว่าตนเกือบทำผิดร้ายแรงไปแล้ว และท่านขอบคุณนาง:
34เพราะพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล ผู้ทรงระงับเราเสียจากการกระทำร้ายเจ้า ทรงพระชนม์อยู่แน่ฉันใด ถ้าเจ้ามิได้รีบมาพบเราเสีย เมื่อถึงแสงอรุณของรุ่งเช้าจะไมมี่คนที่ปัสสาวะรดกำแพงได้เหลือแก่นาบาลเลยเป็นแน่”( 1 ซามูเอล 25:34 )
เรื่องนี้แสดงให้เห็นสองอย่าง คำสัญญาที่ให้ไว้ด้วยความโกรธอาจกลายเป็นกับดักสำหรับเราและผู้อื่น และคนฉลาดที่กล้าพูดด้วยความสงบสามารถป้องกันหายนะได้ ดาวิดไม่ได้ยืนกรานที่จะ "ทำตามที่พูดไว้" ท่านเลือกที่จะถอยกลับ และนั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของความซื่อสัตย์เช่นกัน คือการมีใจถ่อมที่จะยอมรับว่าเราผิด
คำสัญญามีสองด้าน
พระสัญญาของพระเจ้าซื่อสัตย์เสมอ แต่วิธีที่เราได้รับอาจขึ้นอยู่กับการตอบสนองของเรา มีปุโรหิตคนหนึ่งชื่อเอลีที่ได้รับสัญญาว่าครอบครัวของเขาจะรับใช้พระเจ้าหลายชั่วอายุคน แต่บุตรชายของเอลีใช้ตำแหน่งของตนเอาเปรียบประชาชน พระเจ้าทรงส่งข่าวสารถึงเอลี:
30เพราะฉะนั้นพระเยโฮวาห์พระเจ้าของอิสราเอลจึงตรัสว่า ‘เราพูดโดยความจริงว่าวงศ์วานของเจ้าและวงศ์วานบิดาของเจ้าจะดำเนินต่อหน้าเราอยู่เป็นนิตย์’ แต่บัดนี้พระเยโฮวาห์ทรงประกาศว่า ‘ขอให้การนั้นห่างไกลจากเรา เพราะว่าผู้ที่ให้เกียรติแก่เรา เราจะให้เกียรติ และบรรดาผู้ที่ดูหมิ่นเรา ผู้นั้นจะถูกดูหมิ่น( 1 ซามูเอล 2:30 )
นี่ไม่ได้หมายถึงพระเจ้าที่ถอนคำตรัสของพระองค์ง่าย ๆ แต่แสดงให้เห็นว่าทุกคำสัญญาระหว่างเรากับพระเจ้าคือความสัมพันธ์ ซึ่งเชิญชวนให้เราตอบสนองด้วยความเคารพและเทิดทูน
เมื่อคำสัญญาถูกมองอย่างเบาบาง
เศเดคียาห์ กษัตริย์องค์สุดท้ายของยูดาห์ ถูกบาบิโลนตั้งให้เป็นกษัตริย์ และท่านได้สัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อกษัตริย์บาบิโลนในพระนามของพระเจ้า แล้วท่านก็ผิดสัญญานั้นและหันไปขอความช่วยเหลือจากอียิปต์:
13พระองค์ทรงกบฏเช่นกันต่อกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์ ผู้ซึ่งทรงให้พระองค์ปฏิญาณในพระนามของพระเจ้า พระองค์ทรงแข็งพระศอของพระองค์ ทำพระทัยให้กระด้าง ไม่หันไปหาพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล( 2 พงศาวดาร 36:13 )
ผู้เผยพระวจนะเอเสเคียลบรรยายว่าเรื่องนี้ถูกมองอย่างไร คำสัญญาที่สาบานในพระนามของพระเจ้าไม่ใช่เพียงคำสัญญาต่อมนุษย์ แต่ยังเป็นสิ่งที่เรากล่าวต่อหน้าพระเจ้าด้วย:
18เพราะเหตุท่านดูหมิ่นคำปฏิญาณและหักพันธสัญญา และดูเถิด เพราะท่านปฏิญาณตัวและยังกระทำสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ ท่านจึงจะหนีไปให้พ้นไม่ได้( เอเสเคียล 17:18 )
อีกหลายชั่วอายุคนต่อมา ผู้เผยพระวจนะเศคาริยาห์เห็นนิมิตเป็นม้วนหนังสือขนาดใหญ่ที่บินไปทั่วแผ่นดิน ม้วนนั้นนำคำเตือนมาถึงผู้ที่ขโมยและผู้ที่สาบานเท็จในพระนามของพระเจ้า:
4พระเยโฮวาห์จอมโยธาตรัสว่า เราส่งคำสาปนั้นออกไป และคำนั้นจะเข้าไปในเรือนของโจร และในเรือนของคนที่ปฏิญาณเท็จโดยออกนามของเรา และคำนี้จะค้างคืนอยู่ในเรือน ผลาญเรือนนั้นเสียทั้งตัวไม้และศิลา”( เศคาริยา 5:4 )
เราไม่จำเป็นต้องอ่านเรื่องนี้ว่าเป็นการขู่ แต่มันแสดงว่าพระเจ้าทรงใส่พระทัยเรื่องความซื่อสัตย์อย่างยิ่ง เพราะคำโกหกและคำสัญญาที่ผิดทำร้ายคนจริง ๆ ซึ่งมักเป็นคนที่ไว้ใจมากที่สุด
แค่ใช่ แค่ไม่
พระเยซูทรงเสนอทางที่เรียบง่ายกว่าให้เรา คือทางที่ไม่ต้องใช้คำสาบานยิ่งใหญ่ ถ้าคำพูดของเราน่าไว้ใจ เราก็ไม่ต้องเพิ่มอะไรเข้าไป:
37จริงก็จงว่าจริง ไม่ก็ว่าไม่ พูดแต่เพียงนี้ก็พอ คำพูดเกินนี้ไปมาจากความชั่ว( มัทธิว 5:37 )
ยากอบน้องชายของพระองค์ก็กล่าวคำแนะนำเดียวกันซ้ำอีก:
12พี่น้องทั้งหลายของข้าพเจ้า ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดทั้งหมดก็คือ จงอย่าปฏิญาณ ไม่ว่าจะโดยอ้างฟ้าสวรรค์หรือแผ่นดินโลก และไม่ว่าจะโดยคำปฏิญาณอื่นใดก็ตาม แต่ที่ควรว่าใช่ก็จงว่าใช่ ที่ควรว่าไม่ก็จงว่าไม่ เกรงว่าท่านจะต้องถูกลงโทษ( ยากอบ 5:12 )
คนที่รักษาคำพูดเสมอไม่จำเป็นต้องสาบานโดยอ้างฟ้าสวรรค์หรือแผ่นดินโลก คำว่า "ใช่" ของเขาก็เพียงพอแล้ว
ถ้าเราผิดสัญญา
พวกเราส่วนใหญ่เคยผิดสัญญาสักครั้ง บางทีเราไม่ได้ตั้งใจ หรืออยากทำแต่ไม่มีกำลัง พระคัมภีร์ไม่ทิ้งเราไว้แค่นั้น แต่เชิญชวนให้เราซื่อตรง แก้ไขในสิ่งที่ทำได้ และหันมาหาพระเจ้า ผู้ทรงพระกรุณาต่อผู้ที่มาหาพระองค์ด้วยใจถ่อม:
9ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น( 1 ยอห์น 1:9 )
ถ้าเรื่องนี้อยู่ในใจคุณวันนี้ ขอเชิญเริ่มต้นด้วยการอธิษฐานสั้น ๆ เล่าให้พระเจ้าฟังถึงคำสัญญาที่คุณรักษาไม่ได้ และขอการอภัยและกำลังจากพระองค์ จากนั้น ถ้าทำได้ ก็ไปพูดคุยกับคนที่คุณทำให้ผิดหวัง
และสำหรับอนาคต เราเริ่มได้จากเรื่องเล็ก ๆ คือรักษาคำสัญญาเล็ก ๆ น้อย ๆ ตรงต่อเวลา โทรกลับ ทำให้เสร็จตามที่บอกไว้ เมื่อคำว่า "ใช่" ของเราหมายถึงใช่จริง ๆ เรากำลังสร้างสิ่งที่มองไม่เห็นแต่คงอยู่ คือความไว้วางใจ และลักษณะนิสัยที่เหมาะกับอาณาจักรสวรรค์