Salti al la ĉefa enhavo

La rolo de fiero kaj vera fido

Viro humile admiras vinberaron kreskantan de prospera vinbrando, simbole de la instruo de Jesuo, ke vera fido kaj spirita fruktodoneco venas de nia ligiteco kun Dio, ne de niaj propraj atingoj aŭ fiero.

Ni ĉiuj volas senti nin respektataj kaj aprezataj. Tio estas natura, kaj ĝi estas la radiko de nia memestimo. Fiero estas proksima parenco de tiu deziro. Ĝi kreskas, kiam ni volas, ke aliaj rimarku tion, kion ni faris kaj kio ni fariĝis. Ne surprizas, ke la Biblio tiel ofte parolas pri fiero. Ni emas legi tiujn versojn rapide kaj supozi, ke ili temas pri iu alia. Ni rigardu pli milde kaj pli proksime. Jen tri mallongaj versoj por komenci:

Se vi agis malsaĝe pro via fiereco, Kaj se vi intencis malbonon, Tiam metu la manon sur la buŝon.
( Sentencoj 30:32 )
Ĉar Li ĵetis malsupren loĝantojn de la altaĵo, urbon alte leviĝintan; Li malaltigis ĝin, malaltigis ĝis la tero, ĵetis ĝin al la polvo.
( Jesaja 26:5 )
Por deturni homon de ia faro Kaj gardi viron kontraŭ fiereco,
( Ijob 33:17 )

Rimarku la lastan. Dio „retenas ilin de fiero“, kaj Li faras tion parolante al homoj ree kaj ree, kiel zorgema gepatro.

Du specoj de fiero

En ĉiutaga vivo ni uzas la vorton en du manieroj. Unu estas kritika: „tiu persono estis tro fiera por helpi“. La alia estas varma: „Bone farite, mi tiom fieras pri vi!“ La dua estas ofta en familioj, kie gepatroj kuraĝigas infanojn daŭrigi kaj kreski. Jen la kutimaj difinoj:

  1. Sento de profunda plezuro aŭ kontento deveninta de propraj atingoj, de atingoj de tiuj, kun kiuj oni estas proksime ligita, aŭ de ecoj aŭ posedaĵoj, kiujn oni vaste admiras.
  2. Konscio pri la propra digno.

Ĝojo pro la sukceso de infano estas bona afero, kaj nenio en la Biblio malinstigas ĝin. Kontraŭ kio la Biblio avertas, estas aparta speco de fiero: la kredo, ke „mi faris tion mem, kaj mi ne bezonas iun ajn“. Tio estas fiero, kiu dependas de ni mem anstataŭ de Dio kaj de aliaj:

Nur de malhumileco venas malpaco; Sed la akceptantaj konsilojn havas saĝon.
( Sentencoj 13:10 )

Kion Dio diras pri tia fiero

La subaj versoj priskribas, kiel Dio respondas. Rimarku, ke temas pli pri distanco ol pri puno. Kiam ni fidas nur al ni mem, ni lasas malmulte da spaco por Li:

Tie ili krias pri la fiereco de la malbonuloj, Sed Li ne respondas.
( Ijob 35:12 )
Popolon humilan Vi helpas; Kaj per Viaj okuloj Vi malaltigas la fierulojn.
( 2 Samuel 22:28 )
Ĉar kvankam la Eternulo estas alte, tamen Li rigardas humilulon, Kaj fierulon Li rimarkas de malproksime.
( Psalmaro 138:6 )

La apostolo Jakobo klarigas, kial Dio kontraŭstaras fierecon: ĉar Li volas doni al ni pli.

Sed Li donas pli grandan gracon. Tial estas dirite: Dio kontraŭstaras al la fieruloj, sed al la humiluloj Li donas gracon.
( Jakobo 4:6 )

Reĝo, kiu diris: „Mi faris tion“

Antaŭ ol ni eltiras konkludojn, ni rigardu rakonton. Nebukadnecar estis la potenca reĝo de Babelo. Li havis ĝenan sonĝon, kaj la profeto Daniel klarigis, ke Dio donas al li averton. Daniel aldonis amoplenan alvokon:

Tial, ho reĝo, volu favore akcepti mian konsilon: liberigu vin de viaj pekoj per justeco kaj de viaj malbonagoj per favorkoreco al malriĉuloj; per tio via bonstato fariĝos longedaŭra.
( Daniel 4:27 )

Pasis tuta jaro, jaro de pacienco. Poste iun tagon, kiam la reĝo rigardis super sian urbon, li diris:

la reĝo ekparolis, kaj diris: Ĉu tio ne estas la majesta Babel, kiun por restado de la reĝo mi aranĝis per la forto de mia potenco kaj por la gloro de mia majesto?
( Daniel 4:30 )

La averto realiĝis preskaŭ tuj:

Kiam ĉi tiu parolo estis ankoraŭ en la buŝo de la reĝo, eksonis voĉo el la ĉielo: Al vi, ho reĝo Nebukadnecar, estas dirate: La regno estas prenata for de vi; kaj vi estas elpuŝata el meze de la homoj, kaj vi vivos kun la bestoj de la kampo; per herbo oni vin nutros, kiel bovojn; kaj sep jaroj pasos super vi, ĝis vi ekscios, ke super la regno de homoj regas la Plejaltulo, kaj donas ĝin al tiu, al kiu Li volas.
( Daniel 4:31-32 )

Nebukadnecar perdis ĉion, pri kio li fieris. Sed rigardu, kiel la rakonto finiĝas. Post tiu tempo li levis la rigardon, kaj li komprenis, kiu staris malantaŭ liaj atingoj:

Post paso de la difinita tempo, mi, Nebukadnecar, levis miajn okulojn al la ĉielo, kaj mia prudento revenis al mi; kaj mi benis la Plejaltulon, mi laŭdis kaj gloris Tiun, kiu vivas eterne, kies regado estas regado eterna kaj kies regno daŭras en ĉiuj generacioj. Ĉiuj, kiuj vivas sur la tero, estas kalkuleblaj kiel nenio. Laŭ Sia volo Li agas, kiel kun la armeo de la ĉielo, tiel kun la vivantoj sur la tero; kaj ekzistas neniu, kiu povus kontraŭstari al Lia mano, aŭ demandi Lin: Kion Vi faras? Nun mi, Nebukadnecar, laŭdas, altigas, kaj gloras la Reĝon de la ĉielo, kies ĉiuj faroj estas veraj kaj kies vojoj estas ĝustaj, kaj kiu la fierulojn povas humiligi.
( Daniel 4:34-35,37 )

La reĝo lernis ion valoran, kaj lia honoro estis restarigita. Eble ni povas lerni la saman lecionon pli milde, simple pripensante lian rakonton.

Kio pri nia propra penado?

Plejparto el ni ne estas reĝoj. Tamen ni ofte diras: „Mi konstruis ĉi tiun domon per miaj propraj manoj“, „Mi fondis ĉi tiun firmaon“ aŭ „Mi gajnis ĉi tiun vetkuron“. Ĉu ne estas juste senti fieron, kiam ni laboris forte pri io grava por ni, kiel bona laboro, forta familio aŭ vetkuro?

Kompreneble penado gravas. Sed la saĝa verkisto de Prediikanto rimarkis ion pri la vivo, tia kia ĝi aspektas de nia flanko: la rezultoj ne dependas nur de nia lerteco kaj penado.

Aliflanke mi vidis sub la suno, ke ne de la rapiduloj dependas la kuro, ne de la fortuloj dependas la milito, kaj ne la saĝuloj havas panon, kaj ne la talentuloj havas riĉecon, kaj ne la kompetentuloj trovas aprobon; nur de la tempo kaj okazo ili ĉiuj dependas.
( Predikanto 9:11 )

Sukceso neniam estas tute en niaj manoj. Kaj Jesuo aldonas konsolan penson. Eĉ la plej malgrandaj detaloj de la vivo ne eskapas de la atento de la Patro:

Ĉu oni ne vendas du paserojn por asaro? tamen unu el ili ne falos teren sen via Patro;
( Mateo 10:29 )

Ĉu do tio signifas, ke niaj atingoj ne vere estas niaj? Jesuo respondas per bildo de vinberbranĉo kaj ĝiaj branĉetoj. Branĉeto ne kreas sian propran vivon. Ĝi ricevas ĝin de la vinberbranĉo, kaj frukto kreskas el tiu ligiteco. Li ripetas la saman ideon dufoje, per iomete malsamaj vortoj, por ke ni ne preterlasu ĝin:

Restadu en mi, kaj mi en vi. Kiel la branĉo ne povas de si mem doni frukton, se ĝi ne restas en la vinberarbo, tiel ankaŭ vi ne povas, se vi ne restas en mi.
( Johano 15:4 )
Mi estas la vinberarbo; vi estas la branĉoj; kiu restadas en mi, kaj mi en li, tiu donas multe da frukto; ĉar sen mi vi nenion povas fari.
( Johano 15:5 )

Tio ne celas malgrandigi nian penadon. Tio signifas, ke niaj kapabloj, ideoj kaj forto estas donacoj. La Biblio diras tion klare:

Ne diru en via koro: Mia forto kaj la potenco de mia mano akiris al mi ĉi tiun grandan havon; sed memoru la Eternulon, vian Dion, ĉar Li estas Tiu, kiu donas al vi forton, por akiri grandan havon, por plenumi Sian interligon, pri kiu Li ĵuris al viaj patroj, kiel vi vidas nun.
( Readmono 8:17-18 )

Fido: apogiĝi je Dio

Fiero diras: „Mi faris tion per mi mem.“ Fido diras: „Dankon, sen Vi mi ne povus fari tion.“ Fido estas fidado, kaj fidado milde anstataŭas memfidon:

Fidu la Eternulon per via tuta koro, Kaj ne fidu vian prudenton. Konsciu Lin en ĉiuj viaj vojoj, Kaj Li ĝustigos vian iradon.
( Sentencoj 3:5-6 )

Ĝi anstataŭas ankaŭ zorgon. Kiam ni ĉesas porti ĉion sole, ni trovas pacon, kiu surprizas nin:

Pri nenio trozorgu; sed pri ĉio, per preĝo kaj peto kun dankesprimo, viaj deziroj sciiĝu al Dio.
( Filipianoj 4:6 )

Kaj ĝi donas al ni novan manieron festi. Ni estas liberaj ĝoji pri nia laboro kaj dividi la meriton:

Ĉu do vi manĝas, aŭ trinkas, aŭ kion ajn vi faras, faru ĉion por la gloro de Dio.
( 1 Korintanoj 10:31 )
por ke, kiel estas skribite: Kiu fieras, tiu fieru en la Eternulo.
( 1 Korintanoj 1:31 )

Do ni akceptu niajn limojn sen honto kaj konsoliĝu sciante, ke ni povas apogiĝi je Jesuo. Li iras kun ni tra ĉiu malfacilaĵo. Kiam fiero flustras, ke ni devas fari ĉion tute sole, ni povas respondi: estas Iu, kiun ni povas fidi.