பெருமையின் பங்கும் உண்மையான விசுவாசமும்
நாம் எல்லோரும் மதிக்கப்படவும் மதிப்புள்ளவர்களாக உணரப்படவும் விரும்புகிறோம். இது இயல்பானது; நம்முடைய சுயமரியாதையின் வேரும் இதுவே. பெருமை இந்த விருப்பத்தின் நெருங்கிய உறவினர். நாம் செய்ததையும் ஆனதையும் பிறர் கவனிக்க வேண்டும் என்று விரும்பும்போது அது வளர்கிறது. வேதாகமம் பெருமையைப் பற்றி இவ்வளவு அடிக்கடி பேசுவதில் வியப்பில்லை. அந்த வசனங்களை நாம் வேகமாக வாசித்து, அவை வேறொருவரைப் பற்றியவை என்று எண்ணிக்கொள்கிறோம். சற்று மென்மையாகவும் நெருக்கமாகவும் அவற்றைப் பார்ப்போம். தொடங்குவதற்கு இதோ மூன்று சிறு வசனங்கள்:
32“நீ மூடத்தனமாய் நடந்து உன்னை நீயே மேன்மைப்படுத்தினால்,அல்லது தீமைசெய்ய திட்டமிட்டிருந்தால்,உன் கையினால் உன் வாயை மூடிக்கொள்!( நீதிமொழி 30:32 )
5உயர்வாக வாழ்வோரை அவர் தாழ்த்துகிறார்;உயர்த்தப்பட்ட பட்டணத்தைகீழே தள்ளி வீழ்த்துகிறார்,அதைத் தரைமட்டமாக்கிப் புழுதியாக்குகிறார்.( ஏசாயா 26:5 )
17பிழை செய்வதிலிருந்து மனிதரை விலக்கவும்,தற்பெருமையை தடுக்கவுமே இவ்வாறு செய்கிறார்.( யோபு 33:17 )
கடைசி வசனத்தைக் கவனியுங்கள். தேவன் மனிதர்களைப் பெருமையிலிருந்து விலக்கி வைக்கிறார்; அக்கறையுள்ள பெற்றோரைப் போல, அவர்களிடம் மீண்டும் மீண்டும் பேசுவதன் மூலம் அதைச் செய்கிறார்.
இரண்டு வகையான பெருமை
அன்றாட வாழ்க்கையில் இந்தச் சொல்லை இரண்டு விதமாகப் பயன்படுத்துகிறோம். ஒன்று குறைசொல்லும் விதம்: “இவர் உதவி செய்ய முடியாத அளவுக்குப் பெருமைக்காரர்.” மற்றொன்று அன்பான விதம்: “நல்லா செய்தாய், உன்னை நினைத்துப் பெருமைப்படுகிறேன்!” இரண்டாவது, பெற்றோர் பிள்ளைகளைத் தொடர்ந்து முன்னேறவும் வளரவும் ஊக்குவிக்கும் குடும்பங்களில் பொதுவானது. வழக்கமான வரையறைகள் இவை:
- ஒருவரின் சொந்த சாதனைகளாலோ, அவர் நெருக்கமாக இருப்பவர்களின் சாதனைகளாலோ, பரவலாகப் போற்றப்படும் குணங்களாலோ உடைமைகளாலோ உண்டாகும் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சி அல்லது திருப்தியின் உணர்வு.
- தன் சொந்த கண்ணியத்தைப் பற்றிய உணர்வு.
பிள்ளையின் வெற்றியில் மகிழ்வது நல்லது; வேதாகமத்தில் எதுவும் அதைத் தடுப்பதில்லை. வேதாகமம் எச்சரிப்பது ஒரு குறிப்பிட்ட வகைப் பெருமையைப் பற்றியே: “இதை நான் தனியாகவே செய்தேன், எனக்கு யாரும் தேவையில்லை” என்ற எண்ணம். தேவனையும் பிறரையும் சார்ந்திராமல் நம்மையே சார்ந்திருக்கும் பெருமை இது:
10அகந்தை வாக்குவாதங்களை பிறப்பிக்கிறது,ஆனால் புத்திமதியை ஏற்றுக்கொள்கிறவர்களிடத்தில் ஞானம் காணப்படும்.( நீதிமொழி 13:10 )
இந்த வகைப் பெருமையைப் பற்றி தேவன் சொல்வது
கீழ்க்கண்ட வசனங்கள் தேவன் எப்படிப் பதிலளிக்கிறார் என்பதை விவரிக்கின்றன. இது தண்டனையைவிட தூரத்தைப் பற்றியது என்பதைக் கவனியுங்கள். நம்மையே முழுமையாகச் சார்ந்திருக்கும்போது, அவருக்கு நாம் மிகக் குறைந்த இடமே விடுகிறோம்:
12கொடியவர்களின் அகந்தையின் நிமித்தம்,மனிதர் அழும்போது இறைவன் அவர்களுக்குப் பதில் கொடுப்பதில்லை.( யோபு 35:12 )
28நீர் தாழ்மையுள்ளோரைக் காப்பாற்றுகிறீர்;ஆனால் உம்முடைய கண்கள் பெருமையுள்ளவர்களைச் சிறுமைப்படுத்தும்.( 2 சாமுயேல் 22:28 )
6யெகோவா உயர்ந்தவராக இருந்தும்,தாழ்மையுள்ளவர்களை அக்கறையுடன் நோக்கிப் பார்க்கிறார்;ஆனால் பெருமையுள்ளவர்களையோ அவர் தூரத்திலிருந்தே அறிகிறார்.( சங்கீதம் 138:6 )
தேவன் பெருமையை ஏன் எதிர்க்கிறார் என்பதை அப்போஸ்தலனாகிய யாக்கோபு விளக்குகிறார்: ஏனெனில் அவர் நமக்கு அதிகமாகக் கொடுக்க விரும்புகிறார்.
6ஆனால் இறைவனோ நமக்கு அதிக கிருபையைக் கொடுக்கிறார். அதனால்தான் வேதவசனம்:“பெருமையுள்ளவர்களை இறைவன் எதிர்க்கிறார்.ஆனால், தாழ்மையுள்ளவர்களுக்கோ கிருபையைக் கொடுக்கிறார்”4:6 நீதி. 3:34என்று சொல்லுகிறது.( யாக்கோபு 4:6 )
“இதை நான் செய்தேன்” என்று சொன்ன ஒரு ராஜா
எந்த முடிவுக்கும் வருவதற்கு முன் ஒரு கதையைப் பார்ப்போம். நேபுகாத்நேச்சார் பாபிலோனின் வலிமைமிக்க ராஜா. அவருக்குக் கலக்கம் தரும் ஒரு கனவு வந்தது; தேவன் அவருக்கு ஓர் எச்சரிக்கையைக் கொடுக்கிறார் என்று தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேல் விளக்கினார். தானியேல் அன்பான ஒரு வேண்டுகோளையும் சேர்த்தார்:
27ஆகையால் அரசே, தயவுசெய்து நான் சொல்லும் ஆலோசனையைக் கேளும். நியாயமானவற்றைச் செய்து உமது பாவங்களையும், ஒடுக்கப்பட்டோருக்கு இரக்கம் காட்டி உமது கொடுமைகளையும் அகற்றிவிடும். அதனால் ஒருவேளை உமது வளமான வாழ்வு நீடிக்கலாம் என்றான்.”( தானியேல் 4:27 )
ஒரு முழு ஆண்டு கடந்தது; அது பொறுமையின் ஆண்டு. பின்னர் ஒரு நாள், ராஜா தன் நகரத்தை நோக்கிப் பார்த்தபோது, இவ்வாறு சொன்னார்:
30அப்பொழுது அரசன், “நான் கட்டிய மாபெரும் பாபிலோன் இது அல்லவா! எனது மிகுந்த வல்லமையினால் எனது மாட்சிமையின் மகிமைக்காக எனது அரச குடியிருப்பாக இதைக் கட்டினேன், என தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.”( தானியேல் 4:30 )
எச்சரிக்கை கிட்டத்தட்ட உடனே நிறைவேறியது:
31இந்த வார்த்தைகள் அவனுடைய உதட்டில் இன்னும் இருக்கும்போதே பரலோகத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் உண்டாகி, “நேபுகாத்நேச்சார் அரசனே, உனக்குத் தீர்ப்பிடப்பட்டது இதுவே: உனது அரச அதிகாரம் உன்னிடமிருந்து இப்பொழுதே பறிக்கப்பட்டுவிடும். 32நீ மனிதரிடமிருந்து துரத்தப்பட்டு, காட்டு மிருகங்களோடு வாழ்வாய். மாடுகளைப்போல் புல்லைத் தின்பாய். மகா உன்னதமானவர், மனிதர்களின் அரசுகளின்மேல் ஆளுபவர் என்பதையும், தாம் விரும்பியவர்களுக்கு அரசாட்சியைக் கொடுப்பவர் என்பதையும் நீ ஏற்றுக்கொள்ளும்வரைக்கும் ஏழு காலங்கள் கடந்துபோகவேண்டும் என அச்சத்தம் சொல்வதைக் கேட்டான்.”( தானியேல் 4:31-32 )
நேபுகாத்நேச்சார் தான் பெருமைப்பட்ட அனைத்தையும் இழந்தார். ஆனால் கதை எப்படி முடிகிறது என்று பாருங்கள். இந்தக் காலத்துக்குப் பிறகு அவர் அண்ணாந்து பார்த்தார்; தன் சாதனைகளுக்குப் பின்னால் இருப்பவர் யார் என்பதையும் புரிந்துகொண்டார்:
34அந்த ஏழு காலம் முடிந்தபின் நேபுகாத்நேச்சாராகிய நான் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தேன். அந்நேரம் எனது சுயபுத்தி எனக்குத் திரும்பவும் கொடுக்கப்பட்டது. அப்பொழுது நான் மகா உன்னதமானவரைத் துதித்தேன்.என்றென்றும் வாழ்கிறவரைப் புகழ்ந்து மகிமைப்படுத்தினேன்.அவருடைய ஆளுகை நித்தியமான ஆளுகை. அவரது அரசு தலைமுறை தலைமுறையாக நிலைத்திருக்கிறது.35அவர் பூமியின் மக்கள் கூட்டங்களைஒரு பொருட்டாய் எண்ணவில்லை.அவர் வானத்தின் அதிகாரங்களுக்கும்,பூமியின் மக்களுக்கும் தாம் விரும்புகிறபடியே செய்கிறார்.அவரது கையைத் தடுக்க வல்லவனோ,“ஏன் இப்படிச் செய்தீர்?”என்று கேட்கக் கூடியவனோ ஒருவனும் இல்லை.37இப்பொழுது நேபுகாத்நேச்சாராகிய நான் பரலோக அரசரைத் துதித்து மேன்மைப்படுத்தி, மகிமைப்படுத்துகிறேன். ஏனெனில் அவர் செய்வதெல்லாம் நியாயமும், அவர் வழிகளெல்லாம் நீதியுமானவை; அவர் பெருமையில் நடப்பவர்களைத் தாழ்த்த வல்லவராயிருக்கிறார்.( தானியேல் 4:34-35,37 )
ராஜா மதிப்புமிக்க ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டார்; அவருடைய மேன்மை மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டது. அவருடைய கதையைச் சிந்திப்பதன் மூலமே, நாம் அதே பாடத்தை இன்னும் மென்மையாகக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.
நம் சொந்த முயற்சியைப் பற்றி என்ன?
நம்மில் பெரும்பாலோர் ராஜாக்கள் அல்ல. ஆனாலும், “இந்த வீட்டை என் சொந்தக் கைகளால் கட்டினேன்,” “இந்த நிறுவனத்தை நான் தொடங்கினேன்,” அல்லது “இந்தப் பந்தயத்தில் நான் வென்றேன்” என்று அடிக்கடி சொல்கிறோம். நல்ல வேலை, வலுவான குடும்பம், ஒரு பந்தயம் போன்று நமக்கு முக்கியமான ஒன்றுக்காகக் கடினமாக உழைத்தபோது பெருமைப்படுவது நியாயம்தானே?
நிச்சயமாக முயற்சி முக்கியம். ஆனால் பிரசங்கியின் ஞானமுள்ள எழுத்தாளர் நம் பக்கத்திலிருந்து பார்க்கும் வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒன்றைக் கவனித்தார்: முடிவுகள் நம் திறமையையும் முயற்சியையும் மட்டுமே சார்ந்தவை அல்ல.
11சூரியனுக்குக் கீழே இன்னும் ஒன்றையும் நான் கண்டேன்:ஓட்டப் பந்தயத்தில் வேகமாய் ஓடுகிறவரே வெற்றி பெறுவார் என்றில்லை,பலசாலியே யுத்தத்தில் வெற்றி பெறுவார் என்றில்லை;ஞானமுள்ளவர்களுக்கு உணவு கிடைக்கும் என்பதில்லை,புத்தியுள்ளவர்களுக்குச் செல்வம் கிடைக்கும் என்பதில்லை,கல்விமான்களுக்குத் தயவு கிடைக்கும் என்பதில்லை;ஆனால் சரியான நேரமும் வாய்ப்பும் இவை எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கின்றன.( பிரசங்கி 9:11 )
வெற்றி ஒருபோதும் முழுவதும் நம் கையில் இல்லை. இயேசு ஆறுதலான ஒரு எண்ணத்தையும் சேர்க்கிறார். வாழ்க்கையின் மிகச் சிறிய விவரங்கள்கூட பிதாவின் கவனத்துக்குத் தப்புவதில்லை:
29இரண்டு சிட்டுக் குருவிகள் ஒரு காசுக்கு விற்கப்படுவதில்லையா? ஆனால் அவற்றில் ஒன்றேனும் உங்கள் பிதாவின் அனுமதி இல்லாமல் நிலத்திலே விழுவதில்லை.( மத்தேயு 10:29 )
அப்படியானால் நம் சாதனைகள் உண்மையில் நம்முடையவை அல்ல என்று அர்த்தமா? இயேசு திராட்சைச் செடியும் கிளைகளும் என்ற உவமையால் பதில் சொல்கிறார். கிளை தன் உயிரைத் தானே உண்டாக்குவதில்லை. அது செடியிலிருந்து அதைப் பெறுகிறது; அந்த இணைப்பிலிருந்தே கனி வளர்கிறது. நாம் தவறவிடாதபடி, சற்று வேறுபட்ட வார்த்தைகளில் அதே கருத்தை இரண்டு முறை அவர் திரும்பச் சொல்கிறார்:
4என்னில் நிலைத்திருங்கள். நானும் உங்களில் நிலைத்திருப்பேன். எந்தக் கிளையும் தன் சுயமாகவே கனி கொடுப்பதில்லை; அது திராட்சைக் கொடியிலே நிலைத்திருக்க வேண்டும். நீங்களும் என்னில் நிலைத்திராவிட்டால் உங்களால் கனிகொடுக்க இயலாது.( யோவான் 15:4 )
5“நானே திராட்சைக்கொடி; நீங்களோ கிளைகள். நீங்கள் என்னிலும் நான் உங்களிலும் நிலைத்திருந்தால், நீங்கள் அதிகமாய் கனி கொடுப்பீர்கள்; என்னைவிட்டுப் பிரிந்து உங்களால் எதுவுமே செய்யமுடியாது.( யோவான் 15:5 )
இது நம் முயற்சியைச் சிறியதாக உணரச் செய்வதற்காக அல்ல. நம் திறமைகள், யோசனைகள், பலம் ஆகியவை பரிசுகள் என்பதே இதன் பொருள். வேதாகமம் இதைத் தெளிவாகச் சொல்கிறது:
17நீங்கள், “எங்கள் வல்லமையும், எங்கள் கையின் வலிமையுமே இந்த செல்வத்தை எங்களுக்குச் சம்பாதித்தன” என்று எண்ணலாம். 18ஆனால் நீங்கள் உங்கள் இறைவனாகிய யெகோவாவை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், அவரே இந்த செல்வத்தைச் சம்பாதிக்கும் ஆற்றலை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறார்; அவர் இன்றிருப்பதுபோலவே உங்கள் முற்பிதாக்களுக்கு ஆணையிட்ட தமது உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறவர்.( உபாகமம் 8:17-18 )
விசுவாசம்: தேவன்மேல் சாய்ந்திருத்தல்
“இதை நானே செய்தேன்” என்று பெருமை சொல்கிறது. “நன்றி, நீர் இல்லாமல் என்னால் இதைச் செய்திருக்க முடியாது” என்று விசுவாசம் சொல்கிறது. விசுவாசம் என்பது நம்பிக்கை; அந்த நம்பிக்கை சுயசார்பின் இடத்தை மென்மையாக எடுத்துக்கொள்கிறது:
5உன் முழு இருதயத்தோடும் யெகோவாவிடம் நம்பிக்கைவை,உன் சொந்த அறிவை மட்டுமே சார்ந்திராதே.6நீ செய்யும் எல்லாவற்றிலும் யெகோவாவுக்கே அடங்கியிரு,அவர் உன்னை சரியான பாதையில் நடத்துவார்.( நீதிமொழி 3:5-6 )
அது கவலையின் இடத்தையும் எடுத்துக்கொள்கிறது. எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சுமப்பதை நிறுத்தும்போது, நம்மை வியக்க வைக்கும் சமாதானத்தைக் காண்கிறோம்:
6எதைப்பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம். ஆனால் எல்லாவற்றிலும் நன்றி செலுத்துவதோடு, உங்கள் விண்ணப்பங்களை, மன்றாட்டினாலும், வேண்டுதலினாலும் இறைவனிடம் அர்ப்பணியுங்கள்.( பிலிப்பியர் 4:6 )
கொண்டாடுவதற்கும் அது நமக்குப் புதிய வழியைத் தருகிறது. நம் வேலையைக் குறித்து மகிழவும், அதன் பெருமையைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும் நமக்கு விடுதலை உண்டு:
31ஆகவே நீங்கள் சாப்பிட்டாலும், குடித்தாலும் வேறு எதைச் செய்தாலும், அவையனைத்தையும் இறைவனுடைய மகிமைக்காகவே செய்யுங்கள்.( 1 கொரிந்தியர் 10:31 )
31ஆகவே எழுதியிருக்கிறபடி, “பெருமைபாராட்ட விரும்புகிறவன், கர்த்தரிலேயே பெருமை பாராட்டட்டும்.”1:31 எரே. 9:24( 1 கொரிந்தியர் 1:31 )
ஆகவே, வெட்கமின்றி நம் வரம்புகளை ஏற்றுக்கொள்வோம்; இயேசுவின்மேல் சாய்ந்துகொள்ள முடியும் என்பதை அறிந்து ஆறுதல் அடைவோம். ஒவ்வொரு சிரமத்திலும் அவர் நம்முடன் நடக்கிறார். எல்லாவற்றையும் தனியாகவே செய்ய வேண்டும் என்று பெருமை கிசுகிசுக்கும்போது, நாம் பதிலளிக்கலாம்: நாம் நம்பக்கூடிய ஒருவர் இருக்கிறார்.
பதிப்புரிமை © 2005, 2022 Biblica, Inc.
இஅனுமதியுடன் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
உலகளாவிய முழு பதிப்புரிமை பாதுகாக்கப்பட்டவை.
Holy Bible, Indian Tamil Contemporary Version™
Copyright © 2005, 2022 by Biblica, Inc.
Used with permission.