முதன்மை உள்ளடக்கத்துக்குச் செல்லவும்

பலிகளாகவும் பாவநிவாரண காணிக்கைகளாகவும் மிருகங்களைக் கொல்லும்படி தேவன் ஏன் கேட்டார்?

தாழ்மையுள்ள ஒரு மனிதன் தலை குனிந்து, பலியிடப்படும் ஆட்டுக்குட்டியுடன் கூடிய கற்பலிபீடத்தின் அருகே முழங்காலிட்டிருக்கிறான்; சடங்கு காணிக்கைகளை விட உண்மையான, தாழ்மையான இருதயத்தையே தேவன் மேலாக மதிக்கிறார் என்பதை இது விளக்குகிறது.

பலிபீடத்தில் மிருகங்களைப் பலியிடுவதற்கான பைபிளின் விரிவான கட்டளைகளை வாசிக்கும்போது, நம்மில் பலருக்கு மனம் சங்கடப்படுகிறது. குற்றமற்ற மிருகங்களின் மரணத்தில் தேவன் எப்படி மகிழ்ச்சியடைய முடியும், மன்னிப்புக்கும் அதற்கும் என்ன தொடர்பு என்பது புரிந்துகொள்ளக் கடினமாக இருக்கிறது. இவை நேர்மையான கேள்விகள்; மென்மையாகவும் அவசரமின்றியும் இவற்றை ஆராய்வது தகும்.

இது மனிதர்களிடமிருந்தே தொடங்கியது

பைபிளில் முதல் காணிக்கைகள் காயீன், ஆபேல் ஆகியோரிடமிருந்து வருகின்றன. எதையாவது கொண்டுவரும்படி தேவன் அவர்களிடம் கேட்டதாக வேதவாக்கியம் கூறவில்லை. அவர்கள் தாமாகவே காணிக்கைகளைக் கொண்டுவந்தனர்:

3சிறிது காலத்தின்பின் காயீன் தன் நிலத்தின் விளைச்சலில் சிலவற்றை யெகோவாவுக்குக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தான். 4ஆபேலும் தன் மந்தையின் கொழுத்தத் தலையீற்றுகளில் சிலவற்றைக் காணிக்கையாகக் கொண்டுவந்தான். யெகோவா ஆபேலையும் அவன் காணிக்கையையும் தயவுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்,
( ஆதியாகமம் 4:3-4 )

இதிலிருந்து, தேவன் பழங்களைவிட மிருகங்களையே விரும்புகிறார் என்று முடிவுசெய்வது எளிது. ஆனால் அதன்பின் தேவன் காயீனிடம் சொல்வதைப் பாருங்கள். அவர் காணிக்கையின் வகையைப் பற்றிப் பேசவில்லை. உண்மையான கனிவுடன் காயீனின் இதயத்தோடு பேசுகிறார்:

7நீ சரியானதைச் செய்தால், நீ உயர்வு பெறுவாய் அல்லவா? நீ சரியானதைச் செய்யாவிட்டால், உன் கதவடியில் பதுங்கிக் கிடக்கும் பாவம் உன்னைப் பற்றிப் பிடித்துக்கொள்ளுமே; நீயோ அதை மேற்கொள்ளவேண்டும்” என்றார்.
( ஆதியாகமம் 4:7 )

முக்கியமாக இருந்தது, ஒவ்வொருவரும் தேவனிடம் எப்படி வந்தார்கள் என்பதே. ஆபேல் தன்னிடம் இருந்தவற்றில் "சிறந்ததை" கொண்டுவந்தான்; காயீனோ தன் விளைச்சலில் "சிலவற்றை" கொண்டுவந்தான்.

தேவன் எப்போதும் விரும்பியது

பைபிள் முழுவதிலும், காணிக்கைகளைப் பற்றி தேவன் ஒரே காரியத்தைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார். அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் இதயத்தையே அவர் தேடுகிறார். தீர்க்கதரிசியாகிய ஓசியா மூலம் அவர் இதைச் சொல்கிறார்:

6நான் பலியை அல்ல, இரக்கத்தையே விரும்புகிறேன்;
தகன காணிக்கைகளை அல்ல, இறைவனை அறியும் அறிவையே விரும்புகிறேன்.
( ஓசியா 6:6 )

தாவீது ராஜா ஒரு பெரிய தவறுக்குப் பிறகு ஜெபித்தபோது இதே உண்மையைக் கற்றுக்கொண்டார்:

16நீர் பலியை விரும்புவதில்லை, விரும்பினால் நான் அதைக் கொண்டுவருவேன்;
தகன காணிக்கையிலும் நீர் மகிழ்வதில்லை.
17இறைவனுக்கு உகந்த பலி உடைந்த ஆவிதான்;
இறைவனே, குற்றத்தை உணர்ந்து உடைந்த இதயத்தை
நீர் புறக்கணிக்கமாட்டீர்.
( சங்கீதம் 51:16-17 )

தாழ்மையான இதயமின்றிக் காணிக்கைகளைக் கொண்டுவரும்போது என்ன நடக்கும் என்பதைத் தீர்க்கதரிசியாகிய ஏசாயா விளக்குகிறார். காணிக்கையைவிட, "என் வார்த்தைக்கு நடுங்குகிறவனையே" தேவன் அதிகமாக மதிக்கிறார்:

2இவைகளையெல்லாம் என் கரம் படைத்ததினால்,
இவைகளெல்லாம் உருவாயின”
என்று யெகோவா அறிவிக்கிறார்.
“ஒருவன் தாழ்மையும் நொறுங்கிய உள்ளமும் கொண்டவராய்,
என் வார்த்தைகளுக்கு நடுங்குகிறவரையே
நான் கண்ணோக்கிப் பார்ப்பேன்.
3காளையைப் பலியிடுகிறவர்
மனிதனைக் கொல்லுகிறவராகவும்,
செம்மறியாட்டுக் குட்டியைப் பலியிடுகிறவர்
நாயின் கழுத்தை முறிப்பவராகவும்,
தானியபலி செலுத்துகிறவர்
பன்றியின் இரத்தத்தைப் படைப்பவராகவும்,
நினைவுப் படையலாகிய தூபங்காட்டுதலைச் செய்கிறவர்
விக்கிரகத்தை வணங்குபவராகவும் இருக்கிறார்கள்.
இவர்கள் தங்கள் சொந்த வழிகளைத் தெரிந்துகொள்கிறார்கள்,
அவர்களுடைய ஆத்துமா அவர்களுடைய அருவருப்புகளில் மகிழ்ச்சியாயிருக்கின்றன.
( ஏசாயா 66:2-3 )

மீகாவின் மக்கள் அந்தக் கேள்வியை வாய்விட்டே கேட்கிறார்கள். நாங்கள் என்ன கொண்டுவரலாம்? ஆயிரக்கணக்கான ஆட்டுக்கடாக்களா? எங்கள் சொந்தப் பிள்ளைகளா? தேவனுடைய பதில் எளிமையானது, அன்பானது:

7ஆயிரக்கணக்கான செம்மறியாட்டுக் கடாக்களிலும்,
பதினாயிரக் கணக்கான எண்ணெய் ஆறுகளிலும் யெகோவா விருப்பமாயிருப்பாரோ?
என் மீறுதலுக்காக என் முதற்பேறான பிள்ளையைக் காணிக்கையாகச் செலுத்தட்டுமா?
என் ஆத்துமாவின் பாவங்களுக்காக என் கர்ப்பக்கனியை நான் கொடுக்கட்டுமா?”
8மனிதனே, நல்லது என்ன என்பதை அவர் உனக்குக் காட்டியிருக்கிறாரே;
யெகோவா உன்னிடம் எதைக் கேட்கிறார்?
நீதியாய் நடந்து, இரக்கத்தை நேசித்து,
உன் இறைவனுடன் தாழ்மையாய் நடக்கும்படி தானே கேட்கிறார்.
( மீகா 6:7-8 )

இரத்தம் ஏன் வேண்டும்?

காணிக்கைகளுக்காகவே காணிக்கைகளை தேவன் விரும்பவில்லை என்றால், இந்த ஏற்பாடு ஏன் இருந்தது? பாவம் எவ்வளவு கடுமையானது, அதற்கு எவ்வளவு விலை என்பதைக் காட்டுவதற்காகவும், அதே நேரத்தில் தம்மோடு உறவு சரிசெய்யப்பட தேவன் ஒரு வழியை அளிக்கிறார் என்பதைக் காட்டுவதற்காகவும் இது ஏற்படுத்தப்பட்டது என்று பைபிள் விளக்குகிறது:

11ஏனெனில் ஒரு உயிரினத்தின் உயிர் இரத்தத்தில் உள்ளது. பலிபீடத்தின்மேல் உங்களுக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்யும்படி நான் அதை உங்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறேன். ஒருவனது வாழ்வுக்காகப் பாவநிவிர்த்தி செய்வது இரத்தமே.
( லேவியராகமம் 17:11 )

அதேசமயம், இந்த ஏற்பாட்டுக்கு வரம்புகள் இருந்தன என்றும் பைபிள் நேர்மையாகச் சொல்கிறது. அது மன்னிப்பைச் சுட்டிக்காட்ட முடிந்தது, ஆனால் அந்தப் பணியை நிறைவேற்ற முடியவில்லை:

9இந்தக் கூடாரம் தற்காலத்தைக் குறிப்பிட்டுக் காண்பிக்கின்ற ஒரு மாதிரியே. செலுத்தப்பட்ட காணிக்கைகளும் பலிகளும் வழிபடுகிறவர்களின் மனசாட்சியை தூய்மையடையச் செய்ய இயலாதவை என்பதையே இவை தெளிவுபடுத்துகின்றன.
( எபிரெயர் 9:9 )
3ஆனால் அந்த பலிகள் ஒவ்வொரு வருடமும், பாவங்களை நினைப்பூட்டுவதாகவே இருந்தன. 4ஏனெனில் காளைகள், வெள்ளாடுகள் ஆகியவற்றின் இரத்தத்தினால், பாவங்களை ஒருபோதும் நீக்கிப்போட முடியாது.
( எபிரெயர் 10:3-4 )

மிருகப் பலிகள் ஒரு நிழலைப் போல இருந்தன; ஆண்டுதோறும் பாவத்தை நினைவூட்டின. அவற்றால் மனித இதயத்தை மாற்ற முடியவில்லை.

அன்பினால் அளிக்கப்பட்ட ஒரு சிறந்த வழி

ஆகவே தேவன் அற்புதமான ஒன்றைச் செய்தார். இன்னும் அதிகமாக ஏதாவது கொண்டுவரும்படி அவர் நம்மிடம் கேட்கவில்லை. தாமே ஒன்றை அளித்தார்:

16இறைவன் தமது ஒரே மகனை ஒப்புக்கொடுத்து அவரில் விசுவாசிக்கிற ஒருவரும் அழிந்து போகாமல் நித்திய ஜீவனைப் பெறும்படி இவ்வளவாய் உலகத்தினரை அன்புகூர்ந்தார்.
( யோவான் 3:16 )
8ஆனால் இறைவன் தமது அன்பை நம்மேல் வைத்து, நாம் இன்னும் பாவிகளாய் இருக்கையிலேயே, கிறிஸ்து நமக்காக மரித்ததினாலேயே காண்பிக்கிறார்.
( ரோமர் 5:8 )

இயேசு இதைப் பற்றி ஒரு உவமையைச் சொன்னார். ஒரு நிலக்கிழார், தன் நிலத்தைக் குத்தகைக்கு எடுத்தவர்கள் தன் மகனை மதிப்பார்கள் என்று நம்பி, தன் அன்புக்குரிய மகனை அவர்களிடம் அனுப்புகிறார். தேவன் இயேசுவை அனுப்பியதற்கும், அதன்பின் நடந்ததற்கும் இது ஒரு காட்சியாக இருக்கிறது:

13“அப்பொழுது திராட்சைத் தோட்டத்தின் சொந்தக்காரன், ‘நான் என்ன செய்வேன்? நான் நேசிக்கிற என் மகனை அனுப்புவேன்; ஒருவேளை, அவர்கள் அவனுக்கு மரியாதை கொடுப்பார்கள்’ என்றான்.
14“ஆனால் குத்தகைக்காரர் மகனைக் கண்டபோது, ‘இவனே சொத்துக்கு உரியவன், இவனைக் கொலைசெய்வோம்; அப்பொழுது, இந்த உரிமைச்சொத்து நம்முடையதாகும்’ என்று ஒருவரோடொருவர் தங்களிடையே பேசிக்கொண்டார்கள்.
( லூக்கா 20:13-14 )

பழைய ஏற்பாட்டில், ஒரு ஆசாரியன் முதலில் தன் சொந்தப் பாவங்களுக்காகவும், பின்னர் மக்களின் பாவங்களுக்காகவும் காணிக்கை செலுத்தினான். இயேசு பாவமற்றவர். அவர் தமக்காக எதையும் செலுத்த வேண்டியதில்லை; குற்றமற்ற மிருகங்களின் இரத்தத்தையும் அவர் கேட்கவில்லை. பிதாவின் சித்தத்துடன் முழுமையாக இணங்கி, ஒரே முறையாக எல்லாருக்காகவும் தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்தார்:

27மற்ற பிரதான ஆசாரியர்கள், முதலாவது தங்களுடைய பாவங்களுக்காகவும், பின்பு மனிதருடைய பாவங்களுக்காகவும் ஒவ்வொரு நாளும் பலிகளைச் செலுத்தினார்கள். ஆனால் அவர்களைப்போல், அப்படி இயேசு பலிசெலுத்த வேண்டியதில்லை. இவரோ தம்மைத்தாமே ஒப்புக்கொடுத்தபோது, அவர்களுடைய பாவங்களுக்காக ஒரேமுறை பலியானார்.
( எபிரெயர் 7:27 )
12அவர் மகா பரிசுத்த இடத்திற்குள் வெள்ளாடுகள், இளங்காளைகள் ஆகியவற்றின் இரத்தத்தோடு செல்லாமல், தமது இரத்தத்துடனேயே ஒரேதரமாக அதற்குள் சென்று, நித்திய மீட்பை நமக்காகப் பெற்றுக்கொடுத்தார்.
( எபிரெயர் 9:12 )

இது நமக்கு என்ன அர்த்தம்

இந்தக் கதைகளில் நாம் உணரும் பாரம், பாவத்தின் விலை உண்மையிலேயே எவ்வளவு பெரியது என்பதைப் பிரதிபலிக்கிறது. தேவன் கொடூரமானவர் என்று இதற்குப் பொருளல்ல. அந்த விலையை நாம் தனியாகச் சுமக்காதபடி, அவரே சுமக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

ஆகவே அழைப்பு மென்மையானது. நாம் இருக்கிறபடியே தேவனிடம் வரவும், எங்கே தவறினோம் என்பதை அவரிடம் நேர்மையாகச் சொல்லவும் நமக்கு வரவேற்பு உண்டு:

9நம்முடைய பாவங்களை நாம் இறைவனுக்கு அறிக்கையிட்டால், அவர் நம்முடைய பாவங்களை நமக்கு மன்னித்து, எல்லா அநியாயங்களையும் நீக்கி, நம்மைச் சுத்திகரிப்பார். ஏனெனில் அவர் வாக்குமாறாதவரும் நீதி உள்ளவருமாய் இருக்கிறார்.
( 1 யோவான் 1:9 )

அப்படிச் செய்தால், பலி ஏற்கெனவே நமக்காகச் செலுத்தப்பட்டுவிட்டது என்பதையும், வீடு திரும்ப விருப்பமுள்ள இதயத்தையே அவர் தேடுகிறார் என்பதையும் காண்போம்.

இந்திய சமகால தமிழ் மொழிப்பெயர்ப்பு 2022 (TCV)