ทำไมพระเจ้าทรงขอให้ถวายสัตว์เป็นเครื่องบูชาและเครื่องถวายเพื่อไถ่บาป?
เมื่ออ่านคำสั่งอย่างละเอียดในพระคัมภีร์เกี่ยวกับการถวายสัตว์บนแท่นบูชา หลายคนในพวกเรารู้สึกอึดอัดใจ เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจว่าพระเจ้าจะทรงพอพระทัยกับความตายของสัตว์ที่ไร้เดียงสาได้อย่างไร และเหตุใดการอภัยจึงต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ นี่คือคำถามที่จริงใจ และสมควรได้รับการพิจารณาอย่างอ่อนโยนและไม่รีบร้อน
เรื่องนี้เริ่มต้นจากมนุษย์
เครื่องถวายครั้งแรกในพระคัมภีร์มาจากคายินและอาเบล พระคัมภีร์ไม่ได้บอกว่าพระเจ้าทรงขอให้พวกเขานำสิ่งใดมา พวกเขานำของถวายมาด้วยตนเอง:
3อยู่มาวันหนึ่งปรากฏว่า คาอินได้นำผลไม้จากไร่นามาเป็นเครื่องบูชาถวายพระเยโฮวาห์ 4เช่นกันอาแบลได้นำผลแรกจากฝูงแกะของเขาและไขมันของแกะ พระเยโฮวาห์ทรงพอพระทัยต่ออาแบลและเครื่องบูชาของเขา( หนังสือปฐมกาล 4:3-4 )
จากเรื่องนี้ ง่ายที่จะสรุปว่าพระเจ้าทรงโปรดสัตว์มากกว่าผลไม้ แต่ลองดูสิ่งที่พระเจ้าตรัสกับคายินในภายหลัง พระองค์ไม่ได้ตรัสถึงชนิดของของถวาย แต่ตรัสกับหัวใจของคายินด้วยความอ่อนโยนอย่างแท้จริง:
7ถ้าเจ้าทำดี เจ้าจะไม่เป็นที่ยอมรับหรอกหรือ ถ้าเจ้าทำไม่ดี บาปก็ซุ่มอยู่ที่ประตู มันปรารถนาในตัวเจ้า และเจ้าจะครอบครองมัน”( หนังสือปฐมกาล 4:7 )
สิ่งสำคัญคือแต่ละคนมาหาพระเจ้าอย่างไร อาเบลนำสิ่ง "ที่ดีที่สุด" ที่เขามีมาถวาย ส่วนคายินนำผลผลิต "บางส่วน" มาถวาย
สิ่งที่พระเจ้าทรงต้องการเสมอมา
ตลอดทั้งพระคัมภีร์ พระเจ้าตรัสสิ่งเดียวกันเกี่ยวกับเครื่องถวายอยู่เสมอ พระองค์ทรงมองหาหัวใจที่อยู่เบื้องหลังเครื่องถวายนั้น พระองค์ตรัสเรื่องนี้ผ่านผู้เผยพระวจนะโฮเชยา:
6เพราะเราประสงค์ความเมตตาไม่ประสงค์เครื่องสัตวบูชา เราประสงค์ความรู้ในพระเจ้ายิ่งกว่าเครื่องเผาบูชา( โฮเชยา 6:6 )
กษัตริย์ดาวิดก็เรียนรู้สิ่งเดียวกันเมื่อท่านอธิษฐานหลังจากความผิดพลาดร้ายแรง:
16เพราะพระองค์มิได้ทรงประสงค์เครื่องสัตวบูชา มิฉะนั้นข้าพระองค์จะถวายให้ พระองค์มิได้พอพระทัยเครื่องเผาบูชา 17เครื่องบูชาที่พระเจ้าทรงรับได้คือจิตใจที่ชอกช้ำ จิตใจที่สำนึกผิดและชอกช้ำนั้น โอ ข้าแต่พระเจ้า พระองค์จะมิได้ทรงดูถูก( เพลงสดุดี 51:16-17 )
ผู้เผยพระวจนะอิสยาห์อธิบายว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อนำเครื่องถวายมาโดยไม่มีใจถ่อมตน พระเจ้าทรงเห็นคุณค่าของผู้ที่ "สั่นสะท้านต่อพระวจนะของเรา" มากกว่าของถวาย:
2สิ่งเหล่านี้มือของเราได้กระทำทั้งสิ้น บรรดาสิ่งเหล่านั้นจึงเป็นขึ้นมา” พระเยโฮวาห์ตรัสดังนี้ “แต่คนนี้ต่างหากที่เราจะมอง คือเขาผู้ที่ถ่อมและสำนึกผิดในใจ และตัวสั่นเพราะคำของเรา 3เขาผู้ฆ่าวัวราวกับเขาฆ่าคน เขาผู้ถวายลูกแกะเป็นเครื่องบูชาราวกับเขาตัดคอสุนัข เขาผู้ถวายเครื่องบูชาราวกับเขาถวายเลือดหมู เขาผู้เผาเครื่องหอมราวกับเขาสาธุการรูปเคารพ คนเหล่านี้ต่างก็เลือกทางของเขาเอง และจิตใจของเขาปีติยินดีอยู่ในสิ่งน่าสะอิดสะเอียนของเขา( หนังสืออิสยาห์ 66:2-3 )
และประชาชนของมีคาห์ก็ถามคำถามนี้ออกมาดัง ๆ เราจะนำอะไรมาถวายได้? แกะตัวผู้หลายพันตัว? หรือแม้แต่ลูกของเราเอง? คำตอบของพระเจ้าเรียบง่ายและเปี่ยมด้วยความกรุณา:
7พระเยโฮวาห์จะทรงพอพระทัยการถวายแกะเป็นพันๆตัว และธารน้ำมันหลายหมื่นสายหรือ ควรที่ข้าพเจ้าจะถวายบุตรหัวปีชำระการละเมิดของข้าพเจ้าหรือ คือถวายผลแห่งกายของข้าพเจ้าชำระบาปแห่งวิญญาณของข้าพเจ้า” 8โอ มนุษย์เอ๋ย พระองค์ทรงสำแดงแก่เจ้าแล้วว่าอะไรดี และพระเยโฮวาห์ทรงมีพระประสงค์อะไรจากเจ้า นอกจากให้กระทำความยุติธรรม และรักความเมตตา และดำเนินด้วยความถ่อมใจไปกับพระเจ้าของเจ้า( มีคาห์ 6:7-8 )
แล้วทำไมต้องมีโลหิตด้วย?
ถ้าพระเจ้าไม่ได้ทรงต้องการเครื่องถวายเพื่อตัวมันเอง แล้วเหตุใดจึงมีระบบนี้? พระคัมภีร์อธิบายว่าระบบนี้มีไว้เพื่อแสดงให้เห็นว่าบาปร้ายแรงเพียงใดและต้องจ่ายราคาสูงเพียงใด พร้อมทั้งแสดงว่าพระเจ้าทรงจัดเตรียมทางให้เราได้กลับมาถูกต้องกับพระองค์:
11เพราะว่าชีวิตของเนื้อหนังอยู่ในเลือด เราได้ให้เลือดแก่เจ้าเพื่อใช้บนแท่น เพื่อกระทำการลบมลทินบาปแห่งจิตวิญญาณของเจ้า เพราะว่าเลือดเป็นที่ทำการลบมลทินบาปแห่งจิตวิญญาณ( หนังสือเลวีนิติ 17:11 )
ในขณะเดียวกัน พระคัมภีร์ก็บอกอย่างตรงไปตรงมาว่าระบบนี้มีข้อจำกัด มันชี้ไปถึงการอภัยได้ แต่ไม่สามารถทำงานนั้นให้สำเร็จได้:
9พลับพลาเดิมเป็นเครื่องเปรียบสำหรับในเวลานั้น คือมีการถวายของให้และเครื่องบูชา ซึ่งจะกระทำให้ใจวินิจฉัยผิดและชอบของผู้ถวายนั้นถึงที่สำเร็จไม่ได้( ฮีบรู 9:9 )
3แต่การถวายเครื่องบูชานั้นเป็นเหตุให้ระลึกถึงความบาปทุกปีๆ 4เพราะเลือดวัวผู้และเลือดแพะไม่สามารถชำระความบาปได้( ฮีบรู 10:3-4 )
เครื่องบูชาสัตว์เป็นเหมือนเงา เป็นเครื่องเตือนใจถึงบาปปีแล้วปีเล่า มันไม่สามารถเปลี่ยนหัวใจของมนุษย์ได้
ทางที่ดีกว่า ซึ่งประทานด้วยความรัก
ดังนั้นพระเจ้าจึงทรงทำสิ่งที่น่าอัศจรรย์ พระองค์ไม่ได้ขอให้เรานำสิ่งใดมาเพิ่ม แต่พระองค์ทรงประทานสิ่งนั้นด้วยพระองค์เอง:
16เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลก จนได้ทรงประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ที่บังเกิดมา เพื่อผู้ใดที่เชื่อในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์( ยอห์น 3:16 )
8แต่พระเจ้าทรงสำแดงความรักของพระองค์แก่เราทั้งหลาย คือขณะที่เรายังเป็นคนบาปอยู่นั้น พระคริสต์ได้ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อเรา( หนังสือโรม 5:8 )
พระเยซูทรงเล่าอุปมาเรื่องนี้ เจ้าของที่ดินคนหนึ่งส่งบุตรชายที่รักไปหาคนที่เช่าที่ดินของเขา โดยหวังว่าพวกเขาจะให้เกียรติบุตรนั้น นี่เป็นภาพของการที่พระเจ้าทรงส่งพระเยซูมา และของสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา:
13ฝ่ายเจ้าของสวนองุ่นจึงว่า ‘เราจะทำอย่างไรดี เราจะใช้บุตรชายที่รักของเราไป เมื่อเห็นบุตรนั้นพวกเขาคงจะเคารพนับถือ’ 14แต่พวกคนเช่าสวนเมื่อเห็นบุตรนั้นก็ปรึกษากันว่า ‘คนนี้แหละเป็นทายาท มาเถิด ให้เราฆ่าเขาเสีย เพื่อมรดกจะตกกับเรา’( ลูกา 20:13-14 )
ในระบบเก่า ปุโรหิตต้องถวายเครื่องบูชาเพื่อบาปของตนเองก่อน แล้วจึงถวายเพื่อบาปของประชาชน พระเยซูทรงปราศจากบาป พระองค์ไม่จำเป็นต้องถวายสิ่งใดเพื่อพระองค์เอง และพระองค์ก็ไม่ได้ขอโลหิตของสัตว์ที่ไร้เดียงสา พระองค์ทรงถวายพระองค์เอง ตามพระประสงค์ของพระบิดาอย่างสมบูรณ์ ครั้งเดียวเป็นพอ:
27พระองค์ไม่ต้องทรงนำเครื่องบูชามาทุกวันๆดังเช่นมหาปุโรหิตอื่นๆ ผู้ซึ่งถวายสำหรับความผิดของตัวเองก่อน แล้วจึงถวายสำหรับความผิดของประชาชน ส่วนพระองค์ได้ทรงถวายเครื่องบูชาเพียงครั้งเดียว คือเมื่อพระองค์ได้ทรงถวายพระองค์เอง( ฮีบรู 7:27 )
12พระองค์เสด็จเข้าไปในที่บริสุทธิ์เพียงครั้งเดียวเท่านั้น และพระองค์ไม่ได้ทรงนำเลือดแพะและเลือดลูกวัวเข้าไป แต่ทรงนำพระโลหิตของพระองค์เองเข้าไป และทรงสำเร็จการไถ่บาปชั่วนิรันดร์แก่เรา( ฮีบรู 9:12 )
สิ่งนี้มีความหมายอย่างไรต่อเรา
ความหนักอึ้งที่เรารู้สึกในเรื่องราวเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่าราคาของบาปหนักหนาเพียงใด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพระเจ้าทรงโหดร้าย เป็นราคาที่พระองค์ทรงเลือกแบกรับด้วยพระองค์เอง เพื่อที่เราจะไม่ต้องแบกรับมันตามลำพัง
ดังนั้นคำเชื้อเชิญนี้จึงอ่อนโยน เราเป็นที่ต้อนรับที่จะมาหาพระเจ้าอย่างที่เราเป็น และบอกพระองค์อย่างตรงไปตรงมาว่าเราผิดพลาดตรงไหน:
9ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและเที่ยงธรรม ก็จะทรงโปรดยกบาปของเรา และจะทรงชำระเราให้พ้นจากการอธรรมทั้งสิ้น( 1 ยอห์น 1:9 )
ถ้าเราทำเช่นนั้น เราจะพบว่าเครื่องบูชาได้ถูกถวายเพื่อเราแล้ว และสิ่งที่พระองค์ทรงมองหาคือหัวใจที่เต็มใจกลับบ้าน