ບົດບາດຂອງຄວາມຈອງຫອງ ແລະ ຄວາມເຊື່ອແທ້
ຄົນເຮົາຢາກຮູ້ສຶກວ່າຕົນໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖື ແລະ ມີຄຸນຄ່າຕາມທຳມະຊາດ ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານຂອງຄວາມນັບຖືຕົນເອງ. ຄວາມພູມໃຈເປັນຄວາມຮູ້ສຶກທຳມະດາທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຢາກອວດຜົນສຳເລັດ ແລະ ສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ປະກອບສ່ວນໃນຊີວິດ. ສະນັ້ນ ຈຶ່ງບໍ່ແປກທີ່ພຣະຄຳພີກ່າວເຖິງຄຳວ່າ “ຄວາມຈອງຫອງ” ຫລາຍບ່ອນ. ເລື້ອຍໆ ເຮົາມັກມອງຂ້າມຂໍ້ຄວາມເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ປັດຄວາມໝາຍຂອງມັນຖິ້ມໄປ ຄືກັບວ່າບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຮົາ. ແຕ່ໃຫ້ເຮົາມາພິຈາລະນາເລື່ອງນີ້ໃຫ້ລະອຽດຂຶ້ນ.
“ຖ້າເຈົ້າເຮັດຕົນເປັນຄົນໂງ່ຈ້າ ແລະ ຍ້ອງຍໍຕົນເອງ, ຫລື ຖ້າເຈົ້າວາງແຜນຊົ່ວ, ຈົ່ງເອົາມືປິດປາກຂອງເຈົ້າໄວ້!( ສຸພາສິດ 30:32 )
ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ຢູ່ສູງຕົກຕ່ຳລົງ, ພຣະອົງດຶງເມືອງທີ່ອວດອົ່ງລົງມາ; ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ມັນຕໍ່າພຽງດິນ ແລະ ໂຍນມັນລົງມາສູ່ຂີ້ຝຸ່ນດິນ.( ເອຊາຢາ 26:5 )
ເພື່ອປ່ຽນພວກເຂົາບໍ່ໃຫ້ເຮັດຜິດ ແລະ ບໍ່ໃຫ້ຍິ່ງຈອງຫອງ,( ໂຢບ 33:17 )
ໃນຊີວິດປະຈຳວັນ ເຮົາແຍກຄວາມພູມໃຈອອກເປັນສອງປະເພດ: ປະເພດໜຶ່ງເປັນດ້ານລົບ ເຊິ່ງສະແດງອອກໃນຄຳເວົ້າເຊັ່ນ “ຄົນນີ້ຖືຕົວເກີນໄປຈົນບໍ່ຍອມຊ່ວຍ” ແລະ ອີກປະເພດໜຶ່ງເປັນດ້ານບວກ ເຊິ່ງສະແດງອອກໃນຄຳເວົ້າເຊັ່ນ “ເຮັດໄດ້ດີຫລາຍ ພໍ່ແມ່ພູມໃຈໃນລູກຫລາຍ!” ຄຳເວົ້າແບບຫລັງນີ້ພົບເຫັນທົ່ວໄປໃນຊີວິດຄອບຄົວ ເຊິ່ງພໍ່ແມ່ພະຍາຍາມຊຸກຍູ້ລູກໃຫ້ອົດທົນ ກ້າວໜ້າ ແລະ ເຕີບໃຫຍ່ເປັນຄົນທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນັບຖື. ບໍ່ວ່າເຮົາຈະສະແດງຄຳຍ້ອງຍໍ ຫລື ຄຳຕຳໜິ ຄວາມພູມໃຈທັງສອງປະເພດກໍມີພື້ນຖານດຽວກັນ. ໃຫ້ເຮົາມາເບິ່ງຄຳນິຍາມທົ່ວໄປທີ່ສຸດຂອງຄວາມພູມໃຈ:
- ຄວາມຮູ້ສຶກຍິນດີ ຫລື ພໍໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງທີ່ເກີດຈາກຜົນສຳເລັດຂອງຕົນເອງ ຜົນສຳເລັດຂອງຄົນທີ່ໃກ້ຊິດກັບຕົນ ຫລື ຈາກຄຸນສົມບັດ ຫລື ຊັບສົມບັດທີ່ຄົນທົ່ວໄປຊົມເຊີຍ
- ການສຳນຶກເຖິງກຽດສັກສີຂອງຕົນເອງ.
ຄຳນິຍາມທັງສອງຂ້າງເທິງມີພື້ນຖານດຽວກັນ ຄືຄຸນລັກສະນະທີ່ເອົາຕົນເອງເປັນສູນກາງ. “ຄວາມພູມໃຈ” ສະທ້ອນເຖິງຄວາມສາມາດຂອງຕົນເອງ ຫລື ຜົນສຳເລັດຂອງຕົນເອງ ກົງກັນຂ້າມກັບການເພິ່ງພາຄວາມຊ່ວຍເຫລືອຈາກຄົນອື່ນ.
ມີຄວາມອວດຕົວຢູ່ບ່ອນໃດກໍມີການຜິດຖຽງກັນ, ແຕ່ປັນຍາພົບໄດ້ໃນຜູ້ທີ່ຮັບຟັງຄຳແນະນຳ.( ສຸພາສິດ 13:10 )
ດັ່ງທີ່ເຮົາເຫັນ ຄວາມຈອງຫອງທີ່ເອົາຕົນເອງເປັນສູນກາງນັ້ນຖືກຕຳໜິຢ່າງໜັກໃນພຣະຄຳພີຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ນີ້ແມ່ນພຽງບາງຕົວຢ່າງ:
ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຕອບເມື່ອມະນຸດຮ້ອງທຸກ ເພາະຄວາມຈອງຫອງຂອງຄົນຊົ່ວ.( ໂຢບ 35:12 )
ພຣະອົງໄດ້ຊ່ວຍຜູ້ທີ່ຖ່ອມໃຈໃຫ້ພົ້ນ, ແຕ່ຕາຂອງພຣະອົງເຝົ້າເບິ່ງຄົນອວດອົ່ງຈອງຫອງເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕົກຕ່ຳລົງ.( 2 ຊາມູເອນ 22:28 )
ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວນັ້ນສູງສົ່ງຫລາຍ, ແຕ່ພຣະອົງກໍຫລຽວເບິ່ງຄົນຕ່ຳຕ້ອຍ; ແຕ່ພຣະອົງສັງເກດເຫັນຄົນຈອງຫອງແຕ່ໄກ.( ເພງສັນລະເສີນ 138:6 )
ກ່ອນທີ່ເຮົາຈະສະຫລຸບຫຍັງໄດ້ ໃຫ້ເຮົາມາເບິ່ງເລື່ອງໃນພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບກະສັດເນບູການເນສາແຫ່ງບາບີໂລນ ຜູ້ທີ່ຈອງຫອງໃນຜົນງານທີ່ຕົນໄດ້ເຮັດ.
ກະສັດໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ເຮົາໄດ້ສ້າງບາບີໂລນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ຂຶ້ນເປັນວັງ, ໂດຍອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຮົາ ແລະ ເພື່ອກຽດແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນບໍ?”( ດານີເອນ 4:30 )
ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາສ່ວນຫລາຍບໍ່ແມ່ນກະສັດ ແລະ ຜົນສຳເລັດຂອງເຮົາອາດບໍ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ແຕ່ເຮົາກໍມັກເວົ້າ ຫລື ຄິດວ່າ “ຂ້ອຍສ້າງເຮືອນຫລັງນີ້ດ້ວຍມືຂອງຂ້ອຍເອງ” ຫລື “ຂ້ອຍສ້າງບໍລິສັດທີ່ດີເລີດແບບນີ້ຂຶ້ນມາ” ຫລື “ຂ້ອຍເອົາຊະນະຄົນອື່ນໃນເກມນີ້” ແລະ ພູມໃຈໃນຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນ. ເມື່ອເຮົາໄດ້ທຸ່ມເທຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຫລວງຫລາຍໃຫ້ກັບສິ່ງທີ່ສຳຄັນສຳລັບເຮົາ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການໄດ້ວຽກທີ່ດີ ການສ້າງຄອບຄົວທີ່ເຂັ້ມແຂງ ຫລື ການຊະນະການແຂ່ງຂັນ ການຮູ້ສຶກພູມໃຈກໍບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ສົມເຫດສົມຜົນບໍ?
ຜູ້ຂຽນໜັງສືແຫ່ງສະຕິປັນຍາທີ່ມີຊື່ສຽງໃນພຣະຄຳພີ ຄື “ປັນຍາຈານ” ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າຄຸນສົມບັດ ແລະ ທັກສະສ່ວນຕົວບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວທີ່ກຳນົດຜົນຂອງເຫດການຕ່າງໆໃນຊີວິດ.
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສິ່ງອື່ນອີກພາຍໃຕ້ດວງຕາເວັນຄື: ຄົນວ່ອງໄວບໍ່ຊະນະການແລ່ນແຂ່ງກັນສະເໝີໄປ ຄົນແຂງແຮງບໍ່ຊະນະເສິກສະເໝີໄປ, ຫລື ບໍ່ແມ່ນວ່າຄົນສະຫລາດຈະໄດ້ອາຫານ ຫລື ບໍ່ແມ່ນວ່າຊັບສົມບັດຈະເປັນຂອງຄົນທີ່ຍອດຢ້ຽມ ຫລື ບໍ່ແມ່ນວ່າຜູ້ຮູ້ຈະໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈ; ແຕ່ເວລາ ແລະ ໂອກາດມາເຖິງພວກເຂົາທຸກຄົນ.( ປັນຍາຈານ 9:11 )
ເບິ່ງຄືວ່າຄວາມສຳເລັດບໍ່ໄດ້ຮັບປະກັນສຳລັບຜູ້ທີ່ທຸ່ມເທຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຫລາຍໃນການເຮັດວຽກ ການຝຶກອົບຮົມ ຫລື ການຝຶກຊ້ອມ. ຖ້າເຮົາກ້າວໄປເຖິງສະໄໝພຣະຄຳພີໃໝ່ ພຣະເຢຊູຊົງຢືນຢັນວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດລອດພົ້ນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າໄປໄດ້ ບໍ່ວ່າເຫດການນັ້ນຈະເບິ່ງຄືສຳຄັນ ຫລື ບໍ່ສຳຄັນພຽງໃດກໍຕາມ:
ນົກຈອກສອງໂຕຂາຍລາຄາອັດໜຶ່ງ ບໍ່ແມ່ນບໍ? ເຖິງປານນັ້ນກໍບໍ່ມີຈັກໂຕຈະຕົກລົງພື້ນດິນ ຖ້າພຣະບິດາຂອງພວກເຈົ້າບໍ່ເຫັນພ້ອມ.( ມັດທາຍ 10:29 )
ໃຫ້ເຮົາກັບມາເບິ່ງເນບູການເນສາ ແລະ ພິຈາລະນາວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນຫລັງຈາກທີ່ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳອັນຈອງຫອງກ່ຽວກັບຜົນສຳເລັດຂອງຕົນ:
ກະສັດຍັງເວົ້າບໍ່ທັນສຸດຄຳ ກໍມີສຽງໜຶ່ງດັງມາຈາກຟ້າສະຫວັນວ່າ, “ກະສັດເນບູກາດເນັດຊາ ນີ້ແມ່ນຄໍາປະກາດສຳລັບເຈົ້າ, ອຳນາດກະສັດຂອງເຈົ້າໄດ້ຖືກເອົາໄປຈາກເຈົ້າແລ້ວ. ເຈົ້າຈະຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປຈາກມວນມະນຸດ ແລະ ຈະໄປອາໄສຢູ່ກັບບັນດາສັດປ່າທັງຫລາຍ; ເຈົ້າຈະກິນຫຍ້າເໝືອນງົວ. ຈົນກວ່າຈະຄົບເຈັດວາລະ ຈົນກວ່າເຈົ້າຮຽນຮູ້ວ່າອົງຜູ້ສູງສຸດຄອບຄອງເໜືອອານາຈັກທັງໝົດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ພຣະອົງຈະມອບອານາຈັກແກ່ຜູ້ໃດກໍໄດ້ຕາມທີ່ພຣະອົງພໍໃຈ”.( ດານີເອນ 4:31-32 )
ພຽງຊົ່ວພິບຕາ ກະສັດເນບູການເນສາໄດ້ສູນເສຍທຸກສິ່ງທີ່ເພິ່ນເຄີຍພູມໃຈ ແລະ ຕ້ອງປະເຊີນກັບຊ່ວງເວລາທີ່ຍາກລຳບາກ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກບອກລ່ວງໜ້າໄວ້. ກະສັດໄດ້ສູນເສຍບັນລັງ ຄວາມພູມໃຈ ແລະ ກຽດສັກສີ ເຊິ່ງເປັນປະສົບການທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈ ແລະ ຮຽນຮູ້ບົດຮຽນ. ຫລັງຈາກນັ້ນໄລຍະໜຶ່ງ ເນບູການເນສາກໍໄດ້ຮູ້ວ່າແທ້ຈິງແລ້ວໃຜຢູ່ເບື້ອງຫລັງຜົນສຳເລັດທັງໝົດຂອງເພິ່ນ:
ເມື່ອຄົບກຳນົດແລ້ວ, ເຮົາ ເນບູກາດເນັດຊາໄດ້ເງີຍໜ້າຂຶ້ນເບິ່ງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ສະຕິຂອງເຮົາກໍກັບຄືນມາ. ແລ້ວເຮົາຈຶ່ງສັນລະເສີນອົງຜູ້ສູງສຸດ; ເຮົາຖວາຍກຽດ ແລະ ຖວາຍສະຫງ່າລາສີແກ່ພຣະອົງຜູ້ດຳລົງຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ການປົກຄອງຂອງພຣະອົງດຳລົງຢູ່ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ; ອານາຈັກຂອງພຣະອົງຍືນຍົງຕະຫລອດທຸກຊົ່ວອາຍຸ. ບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດໃນແຜ່ນດິນໂລກ ລ້ວນແຕ່ໄຮ້ຄ່າ. ພຣະອົງມີອຳນາດ ທີ່ຈະເຮັດກັບບັນດາເທວະດາ ແລະ ເຮັດກັບປະຊາຊາດໃນແຜ່ນດິນໂລກຕາມທີ່ພຣະອົງພໍໃຈ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດຢັບຢັ້ງມືຂອງພຣະອົງໄດ້ ຫລື ກ່າວກັບພຣະອົງໄດ້ວ່າ, “ພຣະອົງໄດ້ເຮັດຫຍັງ?” ບັດນີ້ ເຮົາ ເນບູກາດເນັດຊາ, ຂໍສັນລະເສີນ ແລະ ຍົກຍ້ອງເທີດທູນອົງກະສັດແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ເພາະທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງກະທຳນັ້ນຖືກຕ້ອງ ແລະ ວິຖີທາງທັງໝົດຂອງພຣະອົງກໍຍຸຕິທຳ. ບັນດາຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດຢ່າງຈອງຫອງ ພຣະອົງສາມາດເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຖ່ອມຕົວລົງໄດ້.( ດານີເອນ 4:34-35,37 )
ໃນທີ່ສຸດ ເນບູການເນສາໄດ້ຮຽນຮູ້ບົດຮຽນອັນມີຄ່າກ່ຽວກັບຄວາມຈອງຫອງ. ເຮົາເອງສາມາດຮຽນຮູ້ບົດຮຽນນີ້ດ້ວຍວິທີທີ່ງ່າຍກວ່າ ໂດຍການໄຕ່ຕອງເລື່ອງລາວຂອງເນບູການເນສາໄດ້ບໍ?
ເລື່ອງນີ້ໝາຍຄວາມວ່າຜົນສຳເລັດຂອງເຮົາບໍ່ແມ່ນຂອງເຮົາແທ້ບໍ? ມີຫຍັງແດ່ທີ່ເຮົາສາມາດເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງທັງໝົດ? ຂໍ້ພຣະຄຳພີຂໍ້ໜຶ່ງຈາກພຣະກິດຕິຄຸນໂຢຮັນ ທີ່ອ້າງເຖິງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຢຊູ ໃຫ້ຄຳຕອບໄວ້ຂ້າງລຸ່ມນີ້. ຈົ່ງສັງເກດວ່າພຣະເຢຊູຊົງກ່າວຖ້ອຍຄຳດຽວກັນຊ້ຳອີກ ໂດຍປ່ຽນຖ້ອຍຄຳເລັກນ້ອຍເພື່ອເນັ້ນຄວາມສຳຄັນຂອງມັນ.
ຈົ່ງເຂົ້າສະໜິດຢູ່ໃນເຮົາ ແລະ ເຮົາເຂົ້າສະໜິດຢູ່ໃນພວກເຈົ້າ. ກິ່ງຈະເກີດຜົນເອງບໍ່ໄດ້ນອກຈາກຈະຕິດຢູ່ກັບເຄືອສັນໃດ, ພວກເຈົ້າທັງຫລາຍກໍຈະເກີດຜົນເອງບໍ່ໄດ້ ນອກຈາກຈະເຂົ້າສະໜິດຢູ່ໃນເຮົາສັນນັ້ນ.( ໂຢຮັນ 15:4 )
“ເຮົາເປັນເຄືອອະງຸ່ນ ພວກເຈົ້າເປັນກິ່ງ. ຖ້າຜູ້ໃດເຂົ້າສະໜິດຢູ່ໃນເຮົາ ແລະ ເຮົາຢູ່ໃນຜູ້ນັ້ນ, ຜູ້ນັ້ນແຫລະຈະເກີດຜົນຫລາຍ ເພາະຖ້າແຍກຈາກເຮົາແລ້ວ ພວກເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຮັດສິ່ງໃດໄດ້.( ໂຢຮັນ 15:5 )
ພຣະເຈົ້າຄືຜູ້ທີ່ປະທານກຳລັງໃຫ້ເຮົາ ເຮັດໃຫ້ເຮົາສາມາດຊະນະໃນການແຂ່ງຂັນ ຫລື ໄດ້ວຽກທີ່ດີ. ພຣະເຈົ້າເປັນແຫລ່ງທີ່ມາຂອງແນວຄິດສ້າງສັນເມື່ອເຮົາແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ສັບສົນ ແລະ ປະທານກຳລັງໃຫ້ເຮົາອົດທົນ ແລະ ເຮັດສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໄວ້ໃຫ້ສຳເລັດ. ການຮັບຮູ້ເຖິງສິ່ງເຫລົ່ານີ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນທຳມະຊາດແທ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ບົດບາດຂອງພຣະອົງໃນຊີວິດຂອງເຮົາ ແລະ ນຳເຮົາໃຫ້ເຂົ້າໃກ້ພຣະອົງຫລາຍຂຶ້ນ.
ຈົ່ງໄວ້ວາງໃຈໃນພຣະເຈົ້າຢາເວດ້ວຍສຸດໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະ ຢ່າເພິ່ງພາຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຈົ້າເອງ; ຈົ່ງຍອມຈໍານົນຕໍ່ພຣະອົງໃນທຸກວິຖີທາງຂອງເຈົ້າ, ແລະ ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ທາງຂອງເຈົ້າຊື່ໄປ.( ສຸພາສິດ 3:5-6 )
ຢ່າກະວົນກະວາຍໃນສິ່ງໃດເລີຍ, ແຕ່ໃນທຸກສະຖານະການ ຈົ່ງຂໍທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າປາຖະໜານັ້ນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະ ອ້ອນວອນ ພ້ອມກັບການຂອບພຣະຄຸນ.( ຟີລິບປອຍ 4:6 )
ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ວ່າພວກເຈົ້າຈະກິນ ຫລື ຈະດື່ມ ຫລື ຈະເຮັດສິ່ງໃດກໍຕາມ, ຈົ່ງເຮັດທຸກສິ່ງໃຫ້ເປັນທີ່ຖວາຍກຽດຕິຍົດແດ່ພຣະເຈົ້າ.( 1 ໂກຣິນໂທ 10:31 )
ໃຫ້ເຮົາຍອມຮັບຂໍ້ຈຳກັດຂອງຕົນເອງ ແລະ ພົບການຊູໃຈໃນຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ການເພິ່ງພາພຣະເຢຊູນຳຄວາມສະຫງົບມາສູ່ຈິດໃຈ ຊ່ວຍຄ້ຳຊູເຮົາໃນຍາມທີ່ປະເຊີນກັບຄວາມທ້າທາຍ ແລະ ນຳພາເຮົາໃນການຈັດການກັບຄວາມຮູ້ສຶກພູມໃຈ ແລະ ກຽດສັກສີ.