பெருமையின் பங்கும் உண்மையான விசுவாசமும்

மனிதர்கள் இயல்பாகவே மதிக்கப்படவும் மதிப்புள்ளவர்களாக உணரவும் விரும்புகிறார்கள்; அதுவே அவர்களுடைய சுயமதிப்புக்கு அடிப்படையாக அமைகிறது. பெருமை என்பது வாழ்க்கையில் தாங்கள் சாதித்தவற்றையும் பங்களித்தவற்றையும் வெளிக்காட்ட மனிதர்களைத் தூண்டும் ஒரு பொதுவான உணர்வு. ஆகவே, வேதாகமத்தில் “பெருமை” என்ற சொல் பல இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை. பெரும்பாலும் நாம் அத்தகைய வசனங்களைப் புறக்கணித்து, அவை நமக்குப் பொருந்தாதவை என்று ஒதுக்கிவிடுகிறோம். ஆனால், இதைச் சற்று கூர்ந்து பார்ப்போம்.

32“நீ மூடத்தனமாய் நடந்து உன்னை நீயே மேன்மைப்படுத்தினால்,

அல்லது தீமைசெய்ய திட்டமிட்டிருந்தால்,

உன் கையினால் உன் வாயை மூடிக்கொள்!

( நீதிமொழி 30:32 )

5உயர்வாக வாழ்வோரை அவர் தாழ்த்துகிறார்;

உயர்த்தப்பட்ட பட்டணத்தை

கீழே தள்ளி வீழ்த்துகிறார்,

அதைத் தரைமட்டமாக்கிப் புழுதியாக்குகிறார்.

( ஏசாயா 26:5 )

17பிழை செய்வதிலிருந்து மனிதரை விலக்கவும்,

தற்பெருமையை தடுக்கவுமே இவ்வாறு செய்கிறார்.

( யோபு 33:17 )

அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் இரண்டு வகையான பெருமையை வேறுபடுத்துகிறோம்: “அந்த நபர் உதவி செய்ய முடியாத அளவுக்குக் கர்வம் கொண்டிருந்தார்” போன்ற வாக்கியங்களில் வெளிப்படும் எதிர்மறையான ஒன்று; “நன்றாகச் செய்தாய், உன்னைப் பற்றி எனக்கு மிகவும் பெருமையாக இருக்கிறது!” போன்ற வாக்கியங்களில் வெளிப்படும் நேர்மறையான ஒன்று. இரண்டாவது வகை வெளிப்பாடு குடும்ப வாழ்க்கையில் மிகவும் பரவலாக உள்ளது; அங்கே பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகள் விடாமுயற்சியுடன் முன்னேறி, மதிக்கப்படும் மனிதர்களாக வளர ஊக்குவிக்க விரும்புகிறார்கள். நாம் புகழ்ந்தாலும் கண்டித்தாலும், இரண்டு வகைப் பெருமைக்கும் ஒரே அடித்தளம்தான் உள்ளது. பெருமைக்குப் பொதுவாகக் கொடுக்கப்படும் வரையறைகளைப் பார்ப்போம்:

1. ஒருவர் தன் சொந்தச் சாதனைகளிலிருந்தோ, தன்னோடு நெருக்கமாகத் தொடர்புடையவர்களின் சாதனைகளிலிருந்தோ, அல்லது பலராலும் போற்றப்படும் குணங்கள் அல்லது உடைமைகளிலிருந்தோ பெறும் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சி அல்லது திருப்தி உணர்வு
2. ஒருவருக்குத் தன் சொந்த மாண்பைப் பற்றிய உணர்வு.

மேலே உள்ள இரண்டு வரையறைகளுக்கும் சுயத்தை மையமாகக் கொண்ட குணங்களே பொதுவான அடித்தளமாக உள்ளன. “பெருமை” என்பது பிறருடைய உதவியைச் சார்ந்திருப்பதற்கு மாறாக, தன் சொந்தத் திறன்களையும் தன் சொந்தச் சாதனைகளையும் பிரதிபலிக்கிறது.

10அகந்தை வாக்குவாதங்களை பிறப்பிக்கிறது,

ஆனால் புத்திமதியை ஏற்றுக்கொள்கிறவர்களிடத்தில் ஞானம் காணப்படும்.

( நீதிமொழி 13:10 )

நாம் காண்பது போல, சுயத்தை மையமாகக் கொண்ட அத்தகைய பெருமையை வேதாகமம் மீண்டும் மீண்டும் கடுமையாகக் கண்டிக்கிறது. இதோ சில உதாரணங்கள் மட்டும்:

12கொடியவர்களின் அகந்தையின் நிமித்தம்,

மனிதர் அழும்போது இறைவன் அவர்களுக்குப் பதில் கொடுப்பதில்லை.

( யோபு 35:12 )

28நீர் தாழ்மையுள்ளோரைக் காப்பாற்றுகிறீர்;

ஆனால் உம்முடைய கண்கள் பெருமையுள்ளவர்களைச் சிறுமைப்படுத்தும்.

( 2 சாமுயேல் 22:28 )

6யெகோவா உயர்ந்தவராக இருந்தும்,

தாழ்மையுள்ளவர்களை அக்கறையுடன் நோக்கிப் பார்க்கிறார்;

ஆனால் பெருமையுள்ளவர்களையோ அவர் தூரத்திலிருந்தே அறிகிறார்.

( சங்கீதம் 138:6 )

எந்த முடிவுக்கும் வருவதற்கு முன், தான் செய்த வேலையின் பலனைக் குறித்துப் பெருமைகொண்ட பாபிலோனின் ராஜாவாகிய நேபுகாத்நேச்சாரைப் பற்றிய வேதாகம நிகழ்வைப் பார்ப்போம்.

30அப்பொழுது அரசன், “நான் கட்டிய மாபெரும் பாபிலோன் இது அல்லவா! எனது மிகுந்த வல்லமையினால் எனது மாட்சிமையின் மகிமைக்காக எனது அரச குடியிருப்பாக இதைக் கட்டினேன், என தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.”

( தானியேல் 4:30 )

நம்மில் பெரும்பாலோர் ராஜாக்கள் அல்ல, நம்முடைய சாதனைகளும் பிரமாண்டமானவையாக இல்லாமல் இருக்கலாம்; ஆனாலும் நாம் அடிக்கடி “இந்த வீட்டை என் சொந்தக் கைகளால் கட்டினேன்”, “இவ்வளவு சிறந்த நிறுவனத்தை நான் உருவாக்கினேன்”, “இந்த விளையாட்டில் இன்னொருவரை நான் வென்றேன்” என்று சொல்கிறோம் அல்லது நினைக்கிறோம்; நம் முயற்சிகளைக் குறித்துப் பெருமைப்படுகிறோம். நல்ல வேலையைப் பெறுவதோ, உறுதியான குடும்பத்தைக் கட்டியெழுப்புவதோ, ஒரு பந்தயத்தில் வெல்வதோ, நமக்கு முக்கியமான ஒன்றில் இவ்வளவு முயற்சியைச் செலுத்தியிருக்கும்போது பெருமைப்படுவது நியாயமானது அல்லவா?

வேதாகமத்தின் புகழ்பெற்ற ஞான நூலாகிய “பிரசங்கி” புத்தகத்தின் ஆசிரியர், வாழ்க்கை நிகழ்வுகளின் விளைவுகளைத் தனிப்பட்ட குணங்களும் திறமைகளும் மட்டுமே தீர்மானிப்பதில்லை என்பதை உணர்ந்திருந்தார்.

11சூரியனுக்குக் கீழே இன்னும் ஒன்றையும் நான் கண்டேன்:

ஓட்டப் பந்தயத்தில் வேகமாய் ஓடுகிறவரே வெற்றி பெறுவார் என்றில்லை,

பலசாலியே யுத்தத்தில் வெற்றி பெறுவார் என்றில்லை;

ஞானமுள்ளவர்களுக்கு உணவு கிடைக்கும் என்பதில்லை,

புத்தியுள்ளவர்களுக்குச் செல்வம் கிடைக்கும் என்பதில்லை,

கல்விமான்களுக்குத் தயவு கிடைக்கும் என்பதில்லை;

ஆனால் சரியான நேரமும் வாய்ப்பும் இவை எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கின்றன.

( பிரசங்கி 9:11 )

வேலையிலோ, பயிற்சியிலோ, ஒத்திகையிலோ மிகுந்த முயற்சி செலுத்துகிறவர்களுக்குக்கூட வெற்றி உறுதியானதல்ல என்று தோன்றுகிறது. புதிய ஏற்பாட்டுக் காலத்துக்கு முன்னோக்கிச் சென்றால், ஒரு நிகழ்வு முக்கியமானதாகத் தோன்றினாலும் அற்பமானதாகத் தோன்றினாலும், எதுவும் தேவனுடைய கவனத்திலிருந்து தப்புவதில்லை என்று இயேசு உறுதியாகக் கூறுகிறார்:

29இரண்டு சிட்டுக் குருவிகள் ஒரு காசுக்கு விற்கப்படுவதில்லையா? ஆனால் அவற்றில் ஒன்றேனும் உங்கள் பிதாவின் அனுமதி இல்லாமல் நிலத்திலே விழுவதில்லை.

( மத்தேயு 10:29 )

நேபுகாத்நேச்சாரிடம் திரும்பி, தன் சாதனைகளைக் குறித்து அவன் பெருமையான வார்த்தைகளைப் பேசிய பிறகு என்ன நடந்தது என்று பார்ப்போம்:

31இந்த வார்த்தைகள் அவனுடைய உதட்டில் இன்னும் இருக்கும்போதே பரலோகத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் உண்டாகி, “நேபுகாத்நேச்சார் அரசனே, உனக்குத் தீர்ப்பிடப்பட்டது இதுவே: உனது அரச அதிகாரம் உன்னிடமிருந்து இப்பொழுதே பறிக்கப்பட்டுவிடும். 32நீ மனிதரிடமிருந்து துரத்தப்பட்டு, காட்டு மிருகங்களோடு வாழ்வாய். மாடுகளைப்போல் புல்லைத் தின்பாய். மகா உன்னதமானவர், மனிதர்களின் அரசுகளின்மேல் ஆளுபவர் என்பதையும், தாம் விரும்பியவர்களுக்கு அரசாட்சியைக் கொடுப்பவர் என்பதையும் நீ ஏற்றுக்கொள்ளும்வரைக்கும் ஏழு காலங்கள் கடந்துபோகவேண்டும் என அச்சத்தம் சொல்வதைக் கேட்டான்.”

( தானியேல் 4:31-32 )

முன்னறிவிக்கப்பட்டபடியே, ஒரு நொடியில் நேபுகாத்நேச்சார் ராஜா தான் பெருமைகொண்டிருந்த அனைத்தையும் இழந்து, கடினமான காலங்களைச் சந்தித்தான். ராஜா தன் சிங்காசனத்தையும், பெருமையையும், மாண்பையும் இழந்தான்; பாடத்தைப் புரிந்துகொண்டு கற்றுக்கொள்வதற்கு அந்த அனுபவம் அவசியமாக இருந்தது. சிறிது காலத்துக்குப் பின், தன் சாதனைகள் அனைத்துக்கும் உண்மையில் யார் பின்னால் இருந்தார் என்பதை நேபுகாத்நேச்சார் உணர்ந்தான்:

34அந்த ஏழு காலம் முடிந்தபின் நேபுகாத்நேச்சாராகிய நான் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தேன். அந்நேரம் எனது சுயபுத்தி எனக்குத் திரும்பவும் கொடுக்கப்பட்டது. அப்பொழுது நான் மகா உன்னதமானவரைத் துதித்தேன்.

என்றென்றும் வாழ்கிறவரைப் புகழ்ந்து மகிமைப்படுத்தினேன்.

அவருடைய ஆளுகை நித்தியமான ஆளுகை. அவரது அரசு தலைமுறை தலைமுறையாக நிலைத்திருக்கிறது.

35அவர் பூமியின் மக்கள் கூட்டங்களை

ஒரு பொருட்டாய் எண்ணவில்லை.

அவர் வானத்தின் அதிகாரங்களுக்கும்,

பூமியின் மக்களுக்கும் தாம் விரும்புகிறபடியே செய்கிறார்.

அவரது கையைத் தடுக்க வல்லவனோ,

“ஏன் இப்படிச் செய்தீர்?”

என்று கேட்கக் கூடியவனோ ஒருவனும் இல்லை.

37இப்பொழுது நேபுகாத்நேச்சாராகிய நான் பரலோக அரசரைத் துதித்து மேன்மைப்படுத்தி, மகிமைப்படுத்துகிறேன். ஏனெனில் அவர் செய்வதெல்லாம் நியாயமும், அவர் வழிகளெல்லாம் நீதியுமானவை; அவர் பெருமையில் நடப்பவர்களைத் தாழ்த்த வல்லவராயிருக்கிறார்.

( தானியேல் 4:34-35,37 )

இறுதியில், நேபுகாத்நேச்சார் பெருமையைப் பற்றிய ஒரு மதிப்புமிக்க பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். நேபுகாத்நேச்சாரின் வரலாற்றைச் சிந்திப்பதன் மூலம், நாமும் இந்தப் பாடத்தை எளிதான வழியில் கற்றுக்கொள்ள முடியுமா?

அந்த வரலாறு, நம்முடைய சாதனைகள் உண்மையில் நம்முடையவை அல்ல என்று சொல்கிறதா? முழுக்க முழுக்க நாமே எதைச் சாதிக்க முடியும்? இயேசுவின் வார்த்தைகளை மேற்கோள் காட்டும் யோவான் சுவிசேஷத்திலிருந்து ஒரு வசனம் கீழே அதற்குப் பதிலளிக்கிறது. இயேசு அதே வார்த்தைகளைத் திரும்பச் சொல்லி, அவற்றின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துவதற்காக நுட்பமாக வேறு விதத்தில் கூறுவதைக் கவனியுங்கள்.

4என்னில் நிலைத்திருங்கள். நானும் உங்களில் நிலைத்திருப்பேன். எந்தக் கிளையும் தன் சுயமாகவே கனி கொடுப்பதில்லை; அது திராட்சைக் கொடியிலே நிலைத்திருக்க வேண்டும். நீங்களும் என்னில் நிலைத்திராவிட்டால் உங்களால் கனிகொடுக்க இயலாது.

( யோவான் 15:4 )

5“நானே திராட்சைக்கொடி; நீங்களோ கிளைகள். நீங்கள் என்னிலும் நான் உங்களிலும் நிலைத்திருந்தால், நீங்கள் அதிகமாய் கனி கொடுப்பீர்கள்; என்னைவிட்டுப் பிரிந்து உங்களால் எதுவுமே செய்யமுடியாது.

( யோவான் 15:5 )

விளையாட்டுகளில் வெல்லவும் நல்ல வேலைகளைப் பெறவும் நம்மைப் பலப்படுத்தி இயலச் செய்கிறவர் தேவனே. சிக்கலான பிரச்சினைகளைச் சமாளிக்கும்போது படைப்பாற்றல் மிக்க எண்ணங்களின் ஊற்று தேவனே; நாம் தொடங்கியதை விடாமுயற்சியுடன் நிறைவேற்றும் பெலனையும் அவரே தருகிறார். இவற்றை உணர்ந்துகொள்வது, தேவனுடைய உண்மையான தன்மையையும் நம் வாழ்வில் அவருடைய பங்கையும் வெளிப்படுத்தி, நம்மை அவரிடம் நெருங்கச் செய்கிறது.

5உன் முழு இருதயத்தோடும் யெகோவாவிடம் நம்பிக்கைவை,

உன் சொந்த அறிவை மட்டுமே சார்ந்திராதே.

6நீ செய்யும் எல்லாவற்றிலும் யெகோவாவுக்கே அடங்கியிரு,

அவர் உன்னை சரியான பாதையில் நடத்துவார்.

( நீதிமொழி 3:5-6 )

( Philippians 4:6 )

( 1 Corinthians 10:31 )

நம்முடைய வரம்புகளை ஒப்புக்கொள்வோம்; இயேசுவைச் சார்ந்திருப்பது மனசமாதானத்தைத் தருகிறது, சவால்களின் மத்தியில் நம்மைத் தாங்குகிறது, பெருமை மற்றும் மாண்பு பற்றிய உணர்வுகளைக் கையாள நம்மை வழிநடத்துகிறது என்பதை அறிந்து ஆறுதல் அடைவோம்.