Roli i krenarisë dhe besimi i vërtetë

Njerëzit natyrshëm duan të ndihen të respektuar dhe të vlerësuar, dhe kjo përbën bazën e vetëvlerësimit të tyre. Krenaria është një ndjenjë e zakonshme që i shtyn njerëzit të duan të shfaqin arritjet dhe kontributet e tyre në jetë. Nuk është çudi që Bibla përmban shumë referenca për fjalën “krenari”. Shpesh i shpërfillim këto referenca, duke menduar se kuptimi i tyre nuk vlen për ne. Megjithatë, le ta shohim më nga afër.

32Në rast se ke vepruar si budalla duke lartësuar veten tënde ose të ka shkuar mendja, vëre dorën mbi gojë,

( Fjalët e urta 30:32 )

5Ai ka përulur ata që rrinin lart, ka ulur qytetin e lartë, e ka ulur deri në tokë, e ka hedhur në pluhur;

( Isaia 26:5 )

17për ta larguar njeriun nga veprimet e tij dhe për ta mbajtur larg nga kryelartësia,

( Jobi 33:17 )

Në jetën e përditshme dallojmë dy lloje krenarie: një negative, që shprehet me fjali si “ky njeri ishte shumë krenar për të ndihmuar”, dhe një pozitive, që përcillet me fjali si “Të lumtë, jam shumë krenar për ty!”. Shprehja e dytë është shumë e përhapur në jetën familjare, ku prindërit përpiqen t’i motivojnë fëmijët e tyre të ngulmojnë, të përparojnë dhe të bëhen njerëz të respektuar. Pavarësisht nëse shprehim lavdërim apo dënim, të dy llojet e krenarisë kanë një bazë të përbashkët. Le të shohim përkufizimet më të zakonshme të krenarisë:

1. Një ndjenjë kënaqësie ose përmbushjeje të thellë që vjen nga arritjet e veta, nga arritjet e atyre me të cilët dikush është i lidhur ngushtë, ose nga cilësi apo pasuri që admirohen gjerësisht
2. Vetëdija për dinjitetin e vet.

Të dy përkufizimet e mësipërme kanë një bazë të përbashkët në cilësi të përqendruara te vetja. “Krenaria” pasqyron aftësitë ose arritjet e veta, në vend të mbështetjes te ndihma e të tjerëve.

10Nga krenaria rrjedhin vetëm grindjet, por dituria është me ata që u kushtojnë kujdes këshillave.

( Fjalët e urta 13:10 )

Siç e shohim, kjo krenari e përqendruar te vetja dënohet ashpër në Bibël vazhdimisht. Ja vetëm disa shembuj:

12Kështu ngrihen zëra, por ai nuk përgjigjet për shkak të krenarisë së njerëzve të këqij.

( Jobi 35:12 )

28Ti shpëton njerëzit e hidhëruar, por shikimi yt ndalet mbi kryelartët për t'i ulur.

( 2 i Samuelit 22:28 )

6Ndonëse Zoti është i shkëlqyeshëm, ai tregon kujdes për njerëzit e thjeshtë, por mendjemadhin e njeh nga larg.

( Psalmet 138:6 )

Para se të nxjerrim ndonjë përfundim, le të shohim tregimin biblik të mbretit babilonas Nebukadnetsar, i cili u krenua me rezultatet e punës që kishte bërë.

30mbreti filloi të thotë: "Nuk është kjo Babilonia e madhe, që unë ndërtova si seli mbretërore me forcën e pushtetit tim dhe për lavdinë e madhërisë sime?".

( Danieli 4:30 )

Edhe pse shumica prej nesh nuk jemi mbretër dhe arritjet tona mund të mos jenë madhështore, shpesh themi ose mendojmë: “Këtë shtëpi e ndërtova me duart e mia”, ose “Krijova një kompani kaq të mirë”, ose “E fitova këtë lojë kundër dikujt tjetër”, duke u krenuar me përpjekjet tona. A nuk është e drejtë të ndihemi krenarë kur kemi derdhur kaq shumë mund në diçka thelbësore për ne, qoftë gjetja e një pune të mirë, ndërtimi i një familjeje të fortë apo fitimi i një gare?

Autori i librit të njohur biblik të urtësisë, “Predikuesi”, e kuptoi se cilësitë dhe aftësitë personale nuk e përcaktojnë vetëm ato përfundimin e ngjarjeve të jetës.

11Gjithashtu pashë nën diell që vrapimi nuk fitohet nga ai që është i shpejtë as beteja nga të fortët; as buka nuk u shkon të urtëve, as pasuritë njerëzve të zgjuar, as favori atyre që janë të shkathët,

( Predikuesi 9:11 )

Duket se suksesi nuk është i garantuar për ata që derdhin shumë mund në punë, stërvitje apo ushtrim. Nëse kalojmë në kohët e Dhiatës së Re, Jezusi pohon se asgjë nuk i shpëton vëmendjes së Perëndisë, sado e rëndësishme apo e parëndësishme të duket ngjarja:

29A nuk shiten vallë dy harabela për një aspër? Dhe, megjithatë asnjë prej tyre nuk bie për tokë pa dashjen e Atit tuaj.

( Mateu 10:29 )

Le të kthehemi te Nebukadnetsari dhe të shohim çfarë ndodhi pasi ai tha fjalët e tij plot krenari për arritjet e veta:

31Këto fjalë ishin akoma në gojë të mbretit, kur një zë zbriti nga qielli: "Ty, o mbret Nebukadnetsar, të shpall: mbretëria jote të është hequr;

32ti do të dëbohesh nga njerëzia dhe banesa jote do të jetë me kafshët e fushave; do të të japin të hash bar si qetë dhe do të kalojnë mbi ty shtatë kohë, derisa të pranosh që Shumë i Larti sundon mbi mbretërinë e njerëzve dhe ia jep atij që ai dëshiron.

( Danieli 4:31-32 )

Në një çast, mbreti Nebukadnetsar humbi gjithçka me të cilën krenohej dhe kaloi kohë të vështira, pikërisht siç ishte paralajmëruar. Mbreti humbi fronin, krenarinë dhe dinjitetin, një përvojë e nevojshme për ta kuptuar dhe për ta mësuar mësimin. Pas njëfarë kohe, Nebukadnetsari e kuptoi se kush qëndronte vërtet pas të gjitha arritjeve të tij:

34"Në fund të kësaj kohe, unë Nebukadnetsari ngrita sytë nga qielli dhe arsyeja m'u kthye, e bekova Shumë të Lartin dhe lëvdova dhe përlëvdova atë që rron përjetë, sundimi i të cilit është një sundim

35Tërë banorët e dheut përpara tij konsiderohen si asgjë; ai vepron si të dojë me ushtrinë e qiellit dhe me banorët e dheut. Askush nuk mund t'ia ndalë dorën ose t'i thotë: "Çfarë po bën?".

37Tani, unë Nebukadnetsari lëvdoj, lartësoj dhe përlëvdoj Mbretin e qiellit, sepse të gjitha veprat e tij janë të vërteta dhe rrugët e tij janë drejtësi; ai ka pushtet të poshtërojë ata që ecin me kryelartësi.

( Danieli 4:34-35,37 )

Në fund, Nebukadnetsari mësoi një mësim të vlefshëm për krenarinë. A mundemi edhe ne ta mësojmë këtë mësim në mënyrën më të lehtë, duke reflektuar mbi tregimin e Nebukadnetsarit?

A do të thotë ky tregim se arritjet tona nuk janë vërtet tonat? Çfarë mund të arrijmë tërësisht vetë? Një varg nga Ungjilli i Gjonit, që citon Jezusin, jep përgjigjen më poshtë. Vini re se Jezusi i përsërit të njëjtat fjalë, duke i riformuluar lehtë për të theksuar rëndësinë e tyre.

4Qëndroni në mua dhe unë do të qëndroj në ju; sikurse shermendi nuk mund të japë fryt nga vetja, po qe se nuk qëndron në hardhi, ashtu as ju, nëse nuk qëndroni në mua.

( Gjoni 15:4 )

5Unë jam hardhia, ju jeni shermendet; kush qëndron në mua dhe unë në të, jep shumë fryt, sepse pa mua nuk mund të bëni asgjë.

( Gjoni 15:5 )

Është Perëndia ai që na fuqizon, duke na bërë të mundur të fitojmë lojëra apo të gjejmë punë të mira. Perëndia është burimi i ideve krijuese kur përballemi me probleme të ndërlikuara dhe na jep forcë të ngulmojmë dhe ta përfundojmë atë që kemi nisur. Njohja e këtyre gjërave zbulon natyrën e vërtetë të Perëndisë dhe rolin e Tij në jetën tonë, duke na afruar më shumë me Të.

5Ki besim tek Zoti me gjithë zemër dhe mos u mbështet në gjykimin tënd;

6pranoje në të gjitha rrugët e tua, dhe ai do të drejtojë shtigjet e tua.

( Fjalët e urta 3:5-6 )

6Mos u shqetësoni për asgjë, por, në çdo gjë, ia parashtroni kërkesat tuaja Perëndisë me anë lutjesh dhe përgjërimesh, me falënderim.

( Filipianëve 4:6 )

31Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t'i bëni për lavdinë e Perëndisë.

( 1 e Korintasve 10:31 )

Le t’i pranojmë kufizimet tona dhe të gjejmë ngushëllim duke kuptuar se mbështetja te Jezusi sjell paqe në mendje, na mban në sprova dhe na udhëheq si t’i trajtojmë ndjenjat e krenarisë dhe të dinjitetit.