እግዚአብሔር አብርሃምን ልጁን እንዲሠዋ ለምን ጠየቀው?

2እግዚአብሔርም፣ “የምትወድደውን አንዱን ልጅህን፣ ይሥሐቅን ይዘህ ወደ ሞሪያ ምድር ሂድ፤ እኔ በማመለክትህ በአንዱ ተራራ ላይ የሚቃጠል መሥዋዕት አድርገህ ሠዋው” አለው።

( ዘፍጥረት 22:2 )

ሁሉም እንዴት ጀመረ…

የእግዚአብሔር ተስፋ

ወደ ኋላ ተመልሰን ከዓመታት በፊት የተከሰቱትን ነገሮች እንመልከት። እግዚአብሔር በዚያን ጊዜ ለአብርሃም በሰጣቸው ተስፋዎች ላይ የተደረገ ማሰላሰል እነሆ።

16እኔ እባርካታለሁ ከርሷም ወንድ ልጅ እሰጥሃለሁ፤ የብዙም ሕዝቦች እናት ትሆን ዘንድ እባርካታለሁ፤ የሕዝቦችም ነገሥታት ከርሷ ይወጣሉ።”

19እግዚአብሔር እንዲህ አለ፤ “ይሁን ዕሺ፤ ነገር ግን ሚስትህ ሣራ ወንድ ልጅ ትወልድልሃለች፤ ስሙንም ይሥሐቅ17፥19 ይሥሐቅ ማለት ይሥቃል ማለት ነው። ብለህ ትጠራዋለህ፤ እኔም ከርሱ በኋላ ለዘሩ ሁሉ የሚሆን የዘላለም ኪዳን ከርሱ ጋራ እገባለሁ።

21ኪዳኔን ግን የዛሬ ዓመት በዚሁ ጊዜ ሣራ ከምትወልድልህ ልጅ፣ ከይሥሐቅ ጋራ አደርጋለሁ።”

( ዘፍጥረት 17:16,19,21 )

እግዚአብሔር ሣራ ከምትወልደው ብቸኛ ልጅ ከይስሐቅ ጋር ኪዳን ለመመሥረት ቃል ገባ። ይህ ተስፋ የተሰጠው ይስሐቅ ከመወለዱ በፊት ሲሆን፣ እግዚአብሔር የይስሐቅን ሕይወት ለመጠበቅ ግልጽ ዓላማ እንደነበረው ያሳያል። ነገር ግን አብርሃም ለእግዚአብሔር ተስፋ የሰጠውን ምላሽ እንመልከት።

አብርሃም በእግዚአብሔር መልእክት ላይ የእምነት ጉድለት ያሳያል።

17አብርሃምም በግንባሩ መሬት ላይ ተደፋ፤ ሣቀና በልቡ፣ “እንዲያው ምንስ ቢሆን የመቶ ዓመት ሽማግሌ የልጅ አባት መሆን ይችላልን? ሣራስ በዘጠና ዓመቷ ልጅ መውለድ ትችላለችን?” አለ።

( ዘፍጥረት 17:17 )

የአብርሃም ድርጊቶች በእግዚአብሔር ላይ ጠንካራ እምነት እንዳለው አያሳዩም።

አብርሃም አሁንም በእግዚአብሔር አይታመንም።

በኋላም እግዚአብሔር ተስፋውን ለአብርሃም ደገመለት። በዚህ ጊዜ አብርሃም ምንም ጥርጣሬ አላሳየም፤ ሣራ ግን ተጠራጠረች።

10 እግዚአብሔርም፣18፥10 ዕብራይስጡ ከዚያም እርሱ ይለዋል። “ጊዜው ሲደርስ በርግጥ በዚህ ጊዜ በሚቀጥለው ዓመት እመለሳለሁ፤ ሚስትህ ሣራ ወንድ ልጅ ትወልዳለች” አለው።

ሣራም በዚህ ጊዜ ከበስተጀርባው ካለው ከድንኳኑ ደጃፍ ሆና ትሰማ ነበር። 11በዚያ ጊዜ አብርሃምና ሣራ አርጅተው፣ ዕድሜያቸው ገፍቶ ነበር፤ ሣራም ልጅ የመውለጃዋ ዕድሜ ዐልፎ ነበር። 12ሣራ በልቧ፣ “ካረጀሁና ጌታዬም18፥12 ወይም ባሌ ከደከመ በኋላ በዚህ ነገር መደሰት ይሆንልኛል?” ብላ ሣቀች።

13 እግዚአብሔርም አብርሃምን እንዲህ አለው፤ “ሣራ፣ ‘ካረጀሁ በኋላ ልጅ እንዴት አድርጌ እወልዳለሁ’ ስትል ለምን ሣቀች?

( ዘፍጥረት 18:10-13 )

አሁን አብርሃም በእውነት በእግዚአብሔር ያምናል ማለት እንችላለን? ቢያምን ኖሮ እግዚአብሔር ተስፋውን መድገም ባላስፈለገው ነበር። ከዚህም በላይ ቀጣዩ ጥቅስ አብርሃም አሁንም በእግዚአብሔር እንደማይታመን ያሳያል፤ ሣራ እኅቴ ናት ብሎ በሐሰት በመናገር የጌራራን ንጉሥ አቢሜሌክን ያታልላልና። ይህ ድርጊት አብርሃም የእርሱ ሞት የእግዚአብሔርን ተስፋ ፍጻሜ አደጋ ላይ ሊጥል ይችላል ብሎ እንደ ፈራ ያሳያል፤ እርሱ ከሌለ ይስሐቅ አይኖርምና።

2በዚያም አብርሃም ሚስቱን ሣራን፣ “እኅቴ ናት” ይል ነበር። ስለዚህ የጌራራ ንጉሥ አቢሜሌክ መልእክተኛ ልኮ ሣራን ወሰዳት።

( ዘፍጥረት 20:2 )

11አብርሃምም አቢሜሌክን እንዲህ አለው፤ “ ‘እዚህ ቦታ ፈሪሀ እግዚአብሔር አለመኖሩን ተገነዘብሁ፤ ሰዎቹም ለሚስቴ ሲሉ ይገድሉኛል’ ብዬ ሠጋሁ፤

( ዘፍጥረት 20:11 )

ከአንድ ዓመት በኋላ እግዚአብሔር ተስፋውን ፈጸመ፤ ባረጋገጠለትም መሠረት ለአብርሃም ወንድ ልጅ ሰጠው። ይህ ክስተት አብርሃም በእግዚአብሔር ላይ የነበረውን እምነት ለውጦት ይሆን?

አብርሃም በእግዚአብሔር ላይ የነበረው እምነት ከምናስበው በላይ እጅግ ጠንካራ እንደ ነበረ የሚያረጋግጥ ማስረጃ።

ከዓመታት በኋላ፣ ይስሐቅ ካደገ በኋላ፣ እግዚአብሔር አብርሃምን የሚያስደነግጥ ነገር ጠየቀው። የሚገርመው አብርሃም ወዲያውኑ ምላሽ ሰጠ፤ እግዚአብሔር ያዘዘውንም በትክክል ፈጸመ። አብርሃም ከሣራ የወለደውን ብቸኛ ልጁን ይስሐቅን አጥብቆ ቢወደውም ከእግዚአብሔር አልከለከለውም።

2እግዚአብሔርም፣ “የምትወድደውን አንዱን ልጅህን፣ ይሥሐቅን ይዘህ ወደ ሞሪያ ምድር ሂድ፤ እኔ በማመለክትህ በአንዱ ተራራ ላይ የሚቃጠል መሥዋዕት አድርገህ ሠዋው” አለው።

3በማግስቱም ጧት አብርሃም ማልዶ ተነሣ፤ አህያውን ጭኖ፣ ሁለት አገልጋዮቹንና ልጁን ይሥሐቅን ይዞ፣ ለሚቃጠል መሥዋዕት የሚበቃውን ዕንጨት ከቈረጠ በኋላ እግዚአብሔር ወዳመለከተው ቦታ ለመሄድ ጕዞውን ጀመረ፤

9እግዚአብሔር ወደ አመለከተው ቦታ እንደ ደረሱ፣ አብርሃም መሠዊያ ሠራ፤ በላዩም ላይ ዕንጨት ረበረበ፤ ልጁን ይሥሐቅንም አስሮ በመሠዊያው ዕንጨት ላይ አጋደመው።

10ከዚያም ልጁን ለማረድ እጁን ዘርግቶ ቢላዋውን አነሣ።

( ዘፍጥረት 22:2,3,9,10 )

12እርሱም፣ “እጅህን በብላቴናው ላይ አታሳርፍ፤ ምንም ጕዳት አታድርስበት፤ እነሆ፤ እግዚአብሔርን እንደምትፈራ ተረድቻለሁ፤ ልጅህን፣ ያውም አንዱን ልጅህን ለእኔ ለመስጠት አልሣሣህምና” አለው።

( ዘፍጥረት 22:12 )

ይህ በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ያለው ቅጽበት ጥልቅ ትርጉም አለው፤ ይህም ብዙውን ጊዜ የሰዎችን ትኩረት በሚስበው ሥነ ምግባራዊ ገጽታው ብቻ አይደለም።

በመጀመሪያ፣ እግዚአብሔር ጥያቄውን ከማቅረቡ በፊት አብርሃምን፣ ችሎታውንና ውሱንነቱን ጨምሮ፣ ሙሉ በሙሉ ያውቀው ነበር። በተመሳሳይም እግዚአብሔር ማንኛውም ሰው አንዳች ከማድረጉ ወይም ከመናገሩ በፊት አስቀድሞ ያውቀዋል።

2አንተ መቀመጤንና መነሣቴን ታውቃለህ፤

የልቤንም ሐሳብ ገና ከሩቁ ታስተውላለህ።

3መሄድ መተኛቴን አጥርተህ ታውቃለህ፤

መንገዶቼንም ሁሉ ተረድተሃቸዋል።

4 እግዚአብሔር ሆይ፤ ገና ቃል ከአንደበቴ ሳይወጣ፣

እነሆ፤ አንተ ሁሉንም ታውቃለህ።

( መዝሙር 139:2-4 )

በዚያው ጊዜ አብርሃም በእግዚአብሔር ላይ የማይናወጥ እምነት አለው፤ የእግዚአብሔርም ተስፋዎች እንደሚፈጸሙ እርግጠኛ ነው። እግዚአብሔር ከይስሐቅና ከዘሩ ጋር ኪዳን ለመመሥረት የገባውን ቃል እንደሚጠብቅ ያለ ጥርጥር ይረዳል። ስለዚህ በአብርሃም እምነት ይስሐቅ እንዲሁ ሊጠፋ አይችልም። ሞት ቢከሰት እንኳ እግዚአብሔር ይስሐቅን ከሞት ሊያስነሣው ወይም ከተስፋው ጋር በሚስማማ መንገድ ጣልቃ ሊገባ እንደሚችል አብርሃም ይታመናል። አብርሃም እርሱና ይስሐቅ እንደሚመለሱ በመናገር ይህን የማይናወጥ መታመን ይገልጻል፤ እግዚአብሔርም ራሱ የሚያስፈልገውን መሥዋዕት እንደሚያዘጋጅ ይጠብቃል።

5አገልጋዮቹንም “እናንተ አህያውን ይዛችሁ እዚህ ቈዩን፤ እኔና ልጄ ግን ወደዚያ ሄደን ለእግዚአብሔር ሰግደን እንመለሳለን” አላቸው።

( ዘፍጥረት 22:5 )

7ይሥሐቅም አባቱን አብርሃምን፣ “አባቴ ሆይ” አለው።

አብርሃምም፣ “እነሆኝ፤ አለሁ ልጄ” አለው።

ይሥሐቅም፣ “እሳቱና ዕንጨቱ ይኸው፤ ነገር ግን የሚቃጠለው መሥዋዕት በግ የት አለ?” ብሎ ጠየቀ።

8አብርሃምም፣ “ልጄ ሆይ፤ ለሚቃጠለው መሥዋዕት የሚሆነውን በግ እግዚአብሔር ያዘጋጃል” አለው። ሁለቱም ዐብረው ጕዟቸውን ቀጠሉ።

( ዘፍጥረት 22:7-8 )

ይህ የአብርሃም እምነት መገለጫ ለእኛ ለመጽሐፍ ቅዱስ አንባቢዎች የቀረበው እግዚአብሔር የመረጠው ሰው እምነት ምን ያህል ጥልቅ እንደ ነበረ ለማሳየት ነው። የአብርሃም ድርጊቶችና እምነት ለሁላችንም ያላቸውን ታላቅ ትርጉም ያጎላል።

18አሕዛብ ሁሉ በዘርህ ይባረካሉ፤ ቃሌን ሰምተሃልና።”

( ዘፍጥረት 22:18 )

አብርሃም ልጁን አልሠዋም፤ ይልቁንም የራሱን ልጅ የሠዋው እግዚአብሔር ነው…

አብርሃም ልጁ በመጨረሻ በሕይወት እንደሚኖር ቢያምንም፣ እንዴትና መቼ እንደሆነ አያውቅም ነበር። በአንድ በኩል ይስሐቅ እግዚአብሔር ወደ መረጠው ተራራ በተደረገው ረጅም የሦስት ቀን ጉዞ ጊዜ ለአብርሃም «የሞተ» ነበር፤ በጉዞው መጨረሻ በሦስተኛው ቀንም «ተነሣ»። ይህ ልብ የሚነካ ተመሳሳይነት የተሰቀለውንና በሦስተኛው ቀን የተነሣውን የእግዚአብሔርን ልጅ የኢየሱስን ስቅለትና ትንሣኤ ያስታውሰናል።

4በሦስተኛው ቀን አብርሃም ቀና ብሎ ቦታውን ከሩቅ ተመለከተ፤

( ዘፍጥረት 22:4 )

4ተቀበረ፤ በቅዱሳት መጻሕፍት እንደ ተጻፈውም በሦስተኛው ቀን ተነሣ፤

( 1 ቆሮንቶስ 15:4 )

አብርሃምን ልጁን ለመሠዋት ፈቃደኛ ያደረገውን ጥልቅ ፍቅርና እግዚአብሔርን መፍራት ካልተረዳን፣ እግዚአብሔር ለእኛ ያለውን ፍቅር ለመረዳት ሊከብደን ይችላል። እግዚአብሔርም ለመዳናችን መስቀልን እንዲታገሥ አንድያ ልጁን ሰጠ።

16በርሱ የሚያምን ሁሉ የዘላለም ሕይወት እንዲኖረው እንጂ እንዳይጠፋ እግዚአብሔር አንድያ ልጁን እስከ መስጠት ድረስ ዓለምን እንዲሁ ወድዷልና።

( ዮሐንስ 3:16 )