ପରମେଶ୍ୱର କାହିଁକି ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ମାରିବାକୁ କହିଲେ?

2ସେତେବେଳେ ସେ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ଏବେ ଆପଣା ପୁତ୍ରକୁ, ତୁମ୍ଭର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ରକୁ, ଅର୍ଥାତ୍‍, ତୁମ୍ଭେ ଯାହାକୁ ସ୍ନେହ କର, ସେହି ଇସ୍‌ହାକକୁ ଘେନି ମୋରୀୟା ଦେଶକୁ ଯାଅ; ପୁଣି, ଆମ୍ଭେ ସେହି ଦେଶରେ ଯେଉଁ ପର୍ବତ କହିବା, ସେହି ପର୍ବତ ଉପରେ ତାହାକୁ ହୋମାର୍ଥେ ବଳିଦାନ କର।”

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 22:2 )

ଏସବୁ କିପରି ଆରମ୍ଭ ହେଲା…

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା

ଆସନ୍ତୁ ଅତୀତକୁ ଫେରିଯାଇ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିବା ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିବା। ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଏଠାରେ ଏକ ଚିନ୍ତନ ଅଛି।

16ଆମ୍ଭେ ତାହାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା ଓ ତାହାଠାରୁ ତୁମ୍ଭକୁ ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ର ଦେବା; ଆମ୍ଭେ ତାହାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବା, ସେ ନାନା ଗୋଷ୍ଠୀର ଆଦିମାତା ହେବ, ତାହାଠାରୁ ନାନା ଦେଶୀୟ ରାଜାଗଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ।”

19ସେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସାରା ତୁମ୍ଭ ନିମନ୍ତେ ନିଶ୍ଚୟ ପୁତ୍ର ପ୍ରସବ କରିବ, ପୁଣି, ତୁମ୍ଭେ ତାହାର ନାମ ଇସ୍‌ହାକ ରଖିବ, ପୁଣି, ଆମ୍ଭେ ତାହା ସହିତ ଆପଣା ନିୟମ ସ୍ଥିର କରିବା; ତାହା ତାହାର ଭବିଷ୍ୟତ ବଂଶ ପକ୍ଷରେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନିୟମ ହେବ।

21ମାତ୍ର ଆଗାମୀ ବର୍ଷର ଏହି ସମୟରେ ସାରାର ଗର୍ଭରୁ ଯେଉଁ ଇସ୍‌ହାକ ଜନ୍ମିବ, ତାହା ସହିତ ଆମ୍ଭେ ଆପଣା ନିୟମ ସ୍ଥିର କରିବା।”

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 17:16,19,21 )

ସାରାଙ୍କଠାରୁ ଜନ୍ମ ହେବାକୁ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଇସ୍‌ହାକଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଇସ୍‌ହାକଙ୍କ ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଇସ୍‌ହାକଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ଦର୍ଶାଏ। କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତୁ ଦେଖିବା, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପ୍ରତି ଅବ୍ରହାମ କିପରି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କଲେ।

ଅବ୍ରହାମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାରେ ବିଶ୍ୱାସର ଅଭାବ ଦେଖାନ୍ତି।

17ସେତେବେଳେ ଅବ୍ରହାମ ମୁହଁ ମାଡ଼ି ପଡ଼ି ହସିଲେ, ପୁଣି, ମନେ ମନେ କହିଲେ, “ପୁରୁଷର ଶହେ ବର୍ଷ ବୟସରେ କି ସନ୍ତାନ ଜାତ ହେବ? ନବେ ବର୍ଷ ବୟସ୍କା ସାରା କି ପ୍ରସବ କରିବ?”

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 17:17 )

ଅବ୍ରହାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରକାଶ କରେ ନାହିଁ।

ଅବ୍ରହାମ ଏବେ ବି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ପରେ ପରମେଶ୍ୱର ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୁଣି କହିଲେ। ଏଥର ଅବ୍ରହାମ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ପ୍ରକାଶ କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସାରା କଲେ।

10ତହୁଁ ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଋତୁ ପୁନର୍ବାର ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ସମୟରେ ଆମ୍ଭେ ଅବଶ୍ୟ ଫେରି ଆସିବା; ଦେଖ, ସେହି ସମୟରେ ତୁମ୍ଭ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସାରାର (କୋଳରେ) ଗୋଟିଏ ପୁତ୍ର ଥିବ।” ଏହି କଥା ସାରା ତମ୍ବୁ ଦ୍ୱାରରେ ତାଙ୍କ ପଛେ ଥାଇ ଶୁଣିଲେ।

11ସେହି ସମୟରେ ଅବ୍ରହାମ ଓ ସାରା ବୃଦ୍ଧ ଓ ଗତବୟସ୍କ ଥିଲେ, ପୁଣି, ସାରାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମ ନିବୃତ୍ତ ହୋଇଥିଲା। 12ଏନିମନ୍ତେ ସାରା ହସି ମନେ ମନେ କହିଲେ, “ମୋହର ଏହି ଶୀର୍ଣ୍ଣାବସ୍ଥାରେ କି ଏରୂପ ଆନନ୍ଦ ହେବ? ବିଶେଷତଃ ମୋହର ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ।”

13ସେତେବେଳେ ସଦାପ୍ରଭୁ ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “‘ଆପଣାର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ କି ନିଶ୍ଚୟ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମିବ,’ ଏହା ଭାବି ସାରା କାହିଁକି ହସିଲା?

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 18:10-13 )

ଅବ୍ରହାମଙ୍କର ପ୍ରକୃତରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି ବୋଲି ଆମେ ଏବେ କହିପାରିବା କି? ଯଦି ଥାଆନ୍ତା, ତେବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୁଣି କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ପଡ଼ନ୍ତା ନାହିଁ। ଏହା ବ୍ୟତୀତ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦ ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଅବ୍ରହାମ ଏବେ ବି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସାରା ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ବୋଲି ମିଛ କହି ସେ ଗରାରର ରାଜା ଅବିମେଲକଙ୍କୁ ପ୍ରତାରଣା କରନ୍ତି। ଏହା ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଅବ୍ରହାମ ଭୟ କରୁଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞାର ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ବିପଦରେ ପକାଇପାରେ, କାରଣ ତାଙ୍କ ବିନା ଇସ୍‌ହାକ ହୁଅନ୍ତେ ନାହିଁ।

2ପୁଣି, ଅବ୍ରହାମ ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟା ସାରା ବିଷୟରେ କହିଲେ, “ସେ ମୋହର ଭଗିନୀ;” ଏହେତୁ ଗରାରର ରାଜା ଅବିମେଲକ ଲୋକ ପଠାଇ ସାରାକୁ ନେଇଗଲେ।

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 20:2 )

11ସେତେବେଳେ ଅବ୍ରହାମ କହିଲେ, “ଏ ଦେଶରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି କିଛି ଭୟ ନାହିଁ; ଏନିମନ୍ତେ ମୁଁ ଭାବିଲି, ଏମାନେ ଅବା ମୋହର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଲୋଭରେ ମୋତେ ବଧ କରିବେ।

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 20:11 )

ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଅନୁସାରେ ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଦେଲେ। ଏହି ଘଟଣା କ'ଣ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ବଦଳାଇଦେଲା?

ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ଅସାଧାରଣ ଭାବେ ଦୃଢ଼ ଥିଲା ବୋଲି ପ୍ରମାଣ – ଆମ କଳ୍ପନାଠାରୁ ବି ଅଧିକ।

ବର୍ଷ ବର୍ଷ ପରେ, ଇସ୍‌ହାକ ବଡ଼ ହେବା ପରେ, ପରମେଶ୍ୱର ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଚମକପ୍ରଦ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା, ଅବ୍ରହାମ ତୁରନ୍ତ ସାଡ଼ା ଦେଲେ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ଯାହା ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିଲେ ଠିକ୍ ତାହା କଲେ। ସାରାଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ସନ୍ତାନ ପୁଅ ଇସ୍‌ହାକଙ୍କୁ ଅବ୍ରହାମ ଗଭୀର ଭାବେ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା, ସେ ତାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଅଟକାଇ ରଖିଲେ ନାହିଁ।

2ସେତେବେଳେ ସେ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ଏବେ ଆପଣା ପୁତ୍ରକୁ, ତୁମ୍ଭର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ରକୁ, ଅର୍ଥାତ୍‍, ତୁମ୍ଭେ ଯାହାକୁ ସ୍ନେହ କର, ସେହି ଇସ୍‌ହାକକୁ ଘେନି ମୋରୀୟା ଦେଶକୁ ଯାଅ; ପୁଣି, ଆମ୍ଭେ ସେହି ଦେଶରେ ଯେଉଁ ପର୍ବତ କହିବା, ସେହି ପର୍ବତ ଉପରେ ତାହାକୁ ହୋମାର୍ଥେ ବଳିଦାନ କର।”

3ତହିଁରେ ଅବ୍ରହାମ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଗଧ ସଜାଇ ଦୁଇ ଜଣ ଦାସ ଓ ଆପଣା ପୁତ୍ର ଇସ୍‌ହାକକୁ ସଙ୍ଗରେ ନେଲେ, ଆଉ ହୋମ ନିମନ୍ତେ କାଠ କାଟି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।

9ଆଉ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିରୂପିତ ସ୍ଥାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତେ, ଅବ୍ରହାମ ସେଠାରେ ଏକ ଯଜ୍ଞବେଦି ନିର୍ମାଣ କରି ତହିଁ ଉପରେ କାଠ ସଜାଡ଼ି ଆପଣା ପୁତ୍ର ଇସ୍‌ହାକକୁ ବାନ୍ଧି ବେଦିର କାଠ ଉପରେ ଶୁଆଇଲେ।

10ଏଥିଉତ୍ତାରେ ଅବ୍ରହାମ ହସ୍ତ ବିସ୍ତାରି ପୁତ୍ରକୁ ବଧ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଛୁରିକା ଧରିଲେ।

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 22:2,3,9,10 )

12ତହିଁରେ ସେ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ସେହି ବାଳକର ପ୍ରତିକୂଳରେ ହସ୍ତ ବିସ୍ତାର କର ନାହିଁ ଓ ତାହା ପ୍ରତି କିଛି କର ନାହିଁ; କାରଣ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁମ୍ଭର ଭୟ ଅଛି, ଏହା ଏବେ ଆମ୍ଭେ ବୁଝିଲୁ; ଯେହେତୁ ତୁମ୍ଭେ ଆମ୍ଭଙ୍କୁ ଆପଣାର ପୁତ୍ର, ଆପଣାର ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ଦେବାକୁ ହିଁ ଅସମ୍ମତ ନୋହିଲ।”

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 22:12 )

ବାଇବେଲର ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଗଭୀର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କେବଳ ଏହାର ନୈତିକ ଦିଗ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଯାହା ସାଧାରଣତଃ ଲୋକଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷଣ କରେ।

ପ୍ରଥମତଃ, ଏହି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ପରମେଶ୍ୱର ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ – ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଓ ସୀମା ସହିତ – ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଥିଲେ। ସେହିପରି, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ବା କଥା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆଗରୁ ଜାଣନ୍ତି।

2ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ବସିବାର ଓ ଉଠିବାର ଜାଣୁଅଛ,

ତୁମ୍ଭେ ଦୂରରୁ ମୋହର ସଂକଳ୍ପ ବୁଝୁଅଛ।

3ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ଗମନ ଓ ଶୟନ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରୁଅଛ,

ଆଉ ମୋହର ସକଳ ଗତି ଜାଣୁଅଛ।

4କାରଣ ହେ ସଦାପ୍ରଭୋ, ଦେଖ, ଯାହା ତୁମ୍ଭଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୋଚର ନୁହେଁ,

ଏପରି ଗୋଟିଏ କଥା ମୋʼ ଜିହ୍ୱାରେ ନାହିଁ।

( ଗୀତସଂହିତା 139:2-4 )

ସେହି ସମୟରେ, ଅବ୍ରହାମଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଅଟଳ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେବ ବୋଲି ସେ ନିଶ୍ଚିତ। ଇସ୍‌ହାକ ଓ ତାଙ୍କ ବଂଶଧରଙ୍କ ସହିତ ନିୟମ ସ୍ଥାପନ କରିବାର ନିଜ ବାକ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱର ପାଳନ କରିବେ ବୋଲି ସେ ନିଃସନ୍ଦେହରେ ବୁଝନ୍ତି। ତେଣୁ ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଅନୁସାରେ ଇସ୍‌ହାକ ଏମିତି ବିନଷ୍ଟ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ। ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଲେ ବି, ପରମେଶ୍ୱର ଇସ୍‌ହାକଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବିତ କରିପାରିବେ କିମ୍ବା ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିପାରିବେ ବୋଲି ଅବ୍ରହାମ ଭରସା କରନ୍ତି। ସେ ଓ ଇସ୍‌ହାକ ଦୁହେଁ ଫେରି ଆସିବେ ବୋଲି କହି ଅବ୍ରହାମ ଏହି ଅଟଳ ଭରସା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ଆବଶ୍ୟକ ବଳିର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବେ ବୋଲି ଆଶା କରନ୍ତି।

5ସେତେବେଳେ ଅବ୍ରହାମ ସେହି ଦାସମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଗଧ ସହିତ ଥାଅ, ମୁଁ ଓ ବାଳକ ଦୁହେଁ ସେ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ ଆରାଧନା କରି ପଛେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରି ଆସିବା।”

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 22:5 )

7ଆଉ ଇସ୍‌ହାକ ଆପଣା ପିତା ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲା, “ହେ ମୋହର ପିତଃ।” ତହିଁରେ ସେ ଉତ୍ତର କଲେ, “ପୁତ୍ର, ଦେଖ, ମୁଁ ଏଠାରେ।” ସେତେବେଳେ ସେ ପଚାରିଲା, “ଏହି ଦେଖ, ଅଗ୍ନି ଓ କାଷ୍ଠ, ମାତ୍ର ହୋମ ନିମନ୍ତେ ମେଣ୍ଢାଛୁଆ କାହିଁ?” 8ତହିଁରେ ଅବ୍ରହାମ କହିଲେ, “ପୁତ୍ର, ପରମେଶ୍ୱର ଆପେ ହୋମ ପାଇଁ ମେଣ୍ଢାଛୁଆ ଯୋଗାଇବେ।” ତହୁଁ ଦୁହେଁ ଏକତ୍ର ଚାଲିଗଲେ।

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 22:7-8 )

ପରମେଶ୍ୱର ବାଛିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର ଗଭୀରତାକୁ ଦର୍ଶାଇବା ପାଇଁ ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସର ଏହି ଉଦାହରଣ ଆମ ବାଇବେଲ ପାଠକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖାଯାଇଛି। ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅବ୍ରହାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସର ମହାନ ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ।

18ପୁଣି, ପୃଥିବୀସ୍ଥ ସମସ୍ତ ଜାତି ତୁମ୍ଭର ବଂଶ ଦ୍ୱାରା ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ; ଯେହେତୁ ତୁମ୍ଭେ ଆମ୍ଭର ବାକ୍ୟ ପାଳନ କରିଅଛ।”

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 22:18 )

ଅବ୍ରହାମ ନିଜ ପୁଅକୁ ବଳି ଦେଲେ ନାହିଁ; ବରଂ ପରମେଶ୍ୱର ହିଁ ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବଳି ଦେଲେ…

ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଜୀବିତ ରହିବ ବୋଲି ଅବ୍ରହାମ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ସୁଦ୍ଧା, କିପରି ଓ କେବେ ତାହା ସେ ଜାଣିନଥିଲେ। ଏକ ଅର୍ଥରେ, ପରମେଶ୍ୱର ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିବା ପର୍ବତକୁ ତିନି ଦିନର ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଇସ୍‌ହାକ ଅବ୍ରହାମଙ୍କ ପାଇଁ “ମୃତ” ଥିଲେ, ଏବଂ ଯାତ୍ରାର ଶେଷରେ ତୃତୀୟ ଦିନରେ “ଉଠିଲେ”। ଏହି ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ସମାନତା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୀଶୁଙ୍କ କ୍ରୁଶାରୋପଣ ଓ ପୁନରୁତ୍ଥାନକୁ ମନେ ପକାଇଦିଏ, ଯେ କ୍ରୁଶରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ ଓ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠିଲେ।

4ଏଥିଉତ୍ତାରେ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ଅବ୍ରହାମ ଅନାଇ ଦୂରରୁ ସେହି ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ।

( ଆଦି ପୁସ୍ତକ 22:4 )

4ସମାଧିପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ତୃତୀୟ ଦିବସରେ ଉତ୍ଥିତ ହେଲେ;

( ୧ କରିନ୍ଥୀୟ 15:4 )

ଯେଉଁ ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଓ ପରମେଶ୍ୱର-ଭୟ ଅବ୍ରହାମଙ୍କୁ ନିଜ ପୁଅକୁ ବଳି ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲା, ତାହା ନ ବୁଝିଲେ ଆମ ପ୍ରତି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ବୁଝିବା ଆମ ପାଇଁ କଷ୍ଟକର ହୋଇପାରେ। ପରମେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଆମ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ କ୍ରୁଶ ସହିବା ନିମନ୍ତେ ନିଜର ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଲେ।

16କାରଣ ଈଶ୍ବର ଜଗତକୁ ଏଡ଼େ ପ୍ରେମ କଲେ ଯେ, ସେ ଆପଣା ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ଯେପରି ଯେ କେହି ତାହାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ ବିନଷ୍ଟ ନ ହୋଇ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

( ଯୋହନ 3:16 )