Pse Perëndia i kërkoi Abrahamit të vriste të birin?
2Dhe Perëndia tha: "Merr tani birin tënd, birin tënd të vetëm, atë që ti do, Isakun, shko në vendin e moriahëve dhe ofroje si holokaust në një nga malet që do të të tregoj".( Zanafilla 22:2 )
Si filloi gjithçka…
Premtimi i Perëndisë
Le të kthehemi në të kaluarën dhe të shohim ngjarjet që ndodhën vite më parë. Ja një reflektim mbi premtimet që Perëndia i bëri Abrahamit në atë kohë.
16Dhe unë do ta bekoj dhe do të bëj që ajo të të japë edhe një bir; po, unë do ta bekoj dhe prej saj do të lindin kombe; mbretër popujsh do të dalin prej saj".19Por Perëndia u përgjigj: "Jo, por Sara gruaja jote do të lindë një bir, dhe ti do ta quash Isak; dhe unë do të caktoj besëlidhjen time me të, një besëlidhje të përjetshme me pasardhësit e tij.21Por besëlidhjen time do ta përfundoj me Isakun që Sara do të lindë në këtë kohë, vitin e ardhshëm".( Zanafilla 17:16,19,21 )
Perëndia zotohet të lidhë një besëlidhje me Isakun, të vetmin bir që do të lindte Sara. Ky premtim u dha para lindjes së Isakut, gjë që tregon qëllimin e qartë të Perëndisë për ta ruajtur jetën e tij. Megjithatë, le të shohim si reagoi Abrahami ndaj premtimit të Perëndisë.
Abrahami tregon mungesë besimi te mesazhi i Perëndisë.
17Atëherë Abrahami u shtri me fytyrën ndaj tokës dhe qeshi; dhe tha në zemër të tij: "A do të lindë vallë një fëmijë nga një njeri njëqindvjeçar? Dhe do të lindë Sara që është nëntëdhjetë vjeç?".( Zanafilla 17:17 )
Veprimet e Abrahamit nuk tregojnë besim të fortë te Perëndia.
Abrahami ende nuk i beson Perëndisë.
Më vonë, Perëndia ia përsëriti premtimin e Tij Abrahamit. Këtë herë Abrahami nuk shprehu asnjë dyshim, por Sara po.
10Dhe ai tha: "Do të kthehem me siguri vitin e ardhshëm te ti në po këtë kohë; dhe ja Sara, gruaja jote, do të ketë një djalë". Dhe Sara dëgjonte në hyrje të çadrës, që ishte prapa tij.11Por Abrahami dhe Sara ishin pleq, në moshë të kaluar, dhe Sara nuk kishte më të përmuajshmet e grave.12Prandaj Sara qeshi me veten e saj, duke thënë: "Plakë si jam, a do të kem unë gëzime të tilla, me qenë se vetë zoti im është plak?".13Dhe Zoti i tha Abrahamit: "Pse qeshi vallë Sara duke thënë: "A do të lind unë përnjëmend, plakë siç jam?".( Zanafilla 18:10-13 )
A mund të themi tani se Abrahami ka vërtet besim te Perëndia? Po ta kishte, Perëndisë nuk do t’i duhej ta përsëriste premtimin. Për më tepër, vargu në vijim tregon se Abrahami ende nuk i beson Perëndisë, sepse e mashtron Abimelekun, mbretin e Gerarit, duke thënë rrejshëm se Sara është motra e tij. Kjo tregon frikën e Abrahamit se vdekja e tij mund ta rrezikonte përmbushjen e premtimit të Perëndisë, sepse pa të nuk do të kishte Isak.
2Tani Abrahami thoshte për Sarën, gruan e tij: "Është motra ime". Kështu Abimeleku, mbreti i Gerarit, dërgoi njerëz për të marrë Sarën.( Zanafilla 20:2 )
11Abrahami u përgjigj: "E bëra sepse thosha me veten time: "Sigurisht, në këtë vend nuk kanë frikë nga Perëndia; dhe do të më vrasin për shkak të gruas sime".( Zanafilla 20:11 )
Një vit më vonë, Perëndia e përmbushi premtimin e Tij dhe i dha Abrahamit një bir, ashtu siç e kishte siguruar. A e ndryshoi kjo ngjarje besimin e Abrahamit te Perëndia?
Prova se besimi i Abrahamit te Perëndia ishte jashtëzakonisht i fortë, më i fortë nga ç’mund ta përfytyrojmë.
Vite më vonë, kur Isaku ishte rritur, Perëndia i bëri Abrahamit një kërkesë tronditëse. Çuditërisht, Abrahami u përgjigj menjëherë dhe bëri pikërisht atë që Perëndia i kishte urdhëruar. Megjithëse e donte thellësisht të birin, Isakun, fëmijën e tij të vetëm me Sarën, nuk ia mohoi Perëndisë.
2Dhe Perëndia tha: "Merr tani birin tënd, birin tënd të vetëm, atë që ti do, Isakun, shko në vendin e moriahëve dhe ofroje si holokaust në një nga malet që do të të tregoj".3Kështu Abrahami u ngrit herët në mëngjes, i vuri samarin gomarit, mori me vete dy shërbyes dhe të birin Isak dhe çau dru për holokaustin; pastaj u nis drejt vendit ku i kishte thënë Perëndia të shkonte.9Kështu arritën në vendin që Perëndia i kishte treguar dhe atje Abrahami ndërtoi altarin dhe sistemoi drutë; pastaj e lidhi Isakun, birin e tij, dhe e vendosi mbi altar sipër druve.10Pastaj Abrahami shtriu dorën dhe mori thikën për të vrarë të birin.( Zanafilla 22:2,3,9,10 )
12Engjëlli i tha: "Mos e zgjat dorën kundër djalit dhe mos i bëj asnjë të keqe. Tani e di mirë që ti i trembesh Perëndisë, se nuk më ke refuzuar birin tënd, të vetmin bir që ke".( Zanafilla 22:12 )
Ky moment në Bibël ka një domethënie të thellë, jo vetëm për anën e tij etike, e cila zakonisht tërheq vëmendjen e njerëzve.
Së pari, Perëndia e njihte plotësisht Abrahamin, aftësitë dhe kufijtë e tij, para se t’i bënte kërkesën. Po ashtu, Perëndia i njeh paraprakisht të gjithë njerëzit, para se ata të bëjnë apo të thonë diçka.
2Ti e di kur ulem dhe kur ngrihem, ti e kupton nga larg mendimin tim.3Ti e shqyrton me kujdes ecjen time dhe pushimin tim dhe i njeh thellë të gjitha rrugët e mia.4Sepse, edhe para se të jetë fjala mbi gojën time ti, o Zot, e di atë plotësisht.( Psalmet 139:2-4 )
Në të njëjtën kohë, Abrahami ka besim të palëkundur te Perëndia dhe është i sigurt se premtimet e Perëndisë do të përmbushen. Ai pa dyshim e kupton se Perëndia do ta mbajë fjalën për të lidhur besëlidhje me Isakun dhe pasardhësit e tij. Prandaj, sipas bindjes së Abrahamit, Isaku nuk mund të vdesë thjesht kështu. Nëse vdekja ndodh, Abrahami beson se Perëndia mund ta kthejë Isakun në jetë ose të ndërhyjë në një mënyrë që përputhet me premtimin e Tij. Abrahami e shpreh këtë besim të palëkundur kur thotë se edhe ai edhe Isaku do të kthehen, duke pritur që Perëndia vetë të sigurojë flijimin e nevojshëm.
5Atëherë Abrahami u tha shërbyesve të tij: "Rrini këtu bashkë me gomarin; unë dhe djali do të shkojmë deri atje dhe do të adhurojmë; pastaj do të kthehemi pranë jush".( Zanafilla 22:5 )
7Dhe Isaku i foli atit të tij Abraham dhe i tha: "Ati im!". Abrahami iu përgjigj: "Ja ku jam, biri im". Dhe Isaku tha: "Ja zjarri dhe druri, po ku është qengji për holokaustin?".8Abrahami u përgjigj: "Djali im, Perëndia do ta sigurojë vetë qengjin për holokaustin". Dhe vazhduan rrugën të dy bashkë.( Zanafilla 22:7-8 )
Kjo dëshmi e besimit të Abrahamit na paraqitet neve, lexuesve të Biblës, për të nënvizuar thellësinë e besimit të njeriut që zgjodhi Perëndia. Ajo thekson rëndësinë e madhe që kanë veprat dhe besimi i Abrahamit për të gjithë ne.
18Dhe tërë kombet e tokës do të bekohen te pasardhësit e tu, sepse ti iu binde zërit tim".( Zanafilla 22:18 )
Abrahami nuk e flijoi të birin; ishte Perëndia që flijoi të Tijin…
Megjithëse Abrahami besonte se i biri në fund do të ishte gjallë, nuk e dinte si dhe kur. Në një farë mënyre, Isaku ishte “i vdekur” për Abrahamin gjatë udhëtimit të gjatë tre ditor drejt malit që kishte caktuar Perëndia, dhe “u ngjall” ditën e tretë, në fund të tij. Ky paralelizëm prekës të kujton kryqëzimin dhe ringjalljen e Birit të Perëndisë, Jezusit, i cili u kryqëzua dhe u ngjall ditën e tretë.
4Ditën e tretë Abrahami ngriti sytë dhe pa së largu vendin.( Zanafilla 22:4 )
4se u varros dhe u ringjall të tretën ditë, sipas Shkrimeve,( 1 e Korintasve 15:4 )
Pa e kuptuar dashurinë dhe frikën e thellë që e bënë Abrahamin gati të flijonte të birin, mund ta kemi të vështirë ta kuptojmë dashurinë e Perëndisë për ne. Edhe Perëndia dha Birin e Tij të vetëm që të duronte kryqin për shpëtimin tonë.
16Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme.( Gjoni 3:16 )