Bakit hiniling ng Diyos kay Abraham na patayin ang kanyang anak?

2Pagkatapos, sinabi niya, “Dalhin mo ang kaisa-isa22:2 kaisa-isa: O katangi-tangi. at pinakamamahal mong anak na si Isaac, at pumunta kayo sa lupain ng Moria. Umakyat kayo sa bundok na ituturo ko sa iyo at ialay mo siya sa akin bilang handog na sinusunog.”

( Genesis 22:2 )

Paano nagsimula ang lahat...

Ang pangako ng Diyos

Balikan natin ang nakaraan at suriin ang mga pangyayaring naganap maraming taon bago iyon. Narito ang isang pagninilay sa mga pangakong ibinigay ng Diyos kay Abraham noong panahong iyon.

16Pagpapalain ko siya at bibigyan kita ng anak sa pamamagitan niya. Magiging ina siya ng maraming bansa, at ang iba niyang mga lahi ay magiging hari.”

19Sumagot ang Diyos, “Oo, ngunit ang asawa mong si Sara ay manganganak ng lalaki at papangalanan mo siyang Isaac.17:19 Isaac: Ang ibig sabihin ay tumawa siya. Sa kanya ko ipagpapatuloy ang kasunduan ko sa iyo, at magpapatuloy ang kasunduang ito sa mga lahi niya magpakailanman.

21Subalit ang kasunduan ko sa iyo ay tutuparin ko lang kay Isaac. Ipapanganak ni Sara si Isaac sa ganito ring panahon sa susunod na taon.”

( Genesis 17:16,19,21 )

Nangako ang Diyos na magtatatag Siya ng tipan kay Isaac, ang nag-iisang anak na lalaking isisilang ni Sara. Ibinigay ang pangakong ito bago pa isinilang si Isaac, na nagpapakita ng malinaw na layunin ng Diyos na ingatan ang buhay ni Isaac. Gayunman, tingnan natin kung paano tumugon si Abraham sa pangako ng Diyos.

Nagpakita si Abraham ng kakulangan ng pananampalataya sa mensahe ng Diyos.

17Nang marinig ito ni Abraham, nagpatirapa siya, ngunit tumawa siya sa kanyang narinig. Sinabi niya sa kanyang sarili, “Magkakaanak pa ba ako na isangdaang taóng gulang na? At si Sara, mabubuntis pa kaya siya na nasa siyamnapung taóng gulang na?”

( Genesis 17:17 )

Hindi nagpapakita ng matibay na pananampalataya sa Diyos ang mga ginawa ni Abraham.

Hindi pa rin nagtitiwala si Abraham sa Diyos.

Nang maglaon, inulit ng Diyos ang Kanyang pangako kay Abraham. Sa pagkakataong ito, hindi nagpakita ng pag-aalinlangan si Abraham, ngunit si Sara ay nag-alinlangan.

10Ang isa sa mga panauhin ay nagsabi, “Tiyak na babalik ako rito sa ganito ring panahon sa susunod na taon at magkakaroon ng anak na lalaki ang asawa mong si Sara.”

Nakikinig pala si Sara sa pintuan ng tolda na nasa likod lamang ni Abraham. 11(Matanda na silang dalawa ni Abraham at huminto na nga ang buwanang dalaw ni Sara.) 12Tumawa si Sara sa kanyang sarili at nag-isip-isip, “Sa katandaan kong ito, masisiyahan pa ba akong sumiping sa asawa ko, na matanda na rin, upang magkaanak kami?”

13Nagtanong agad ang Panginoon kay Abraham, “Bakit tumawa si Sara at sinasabi, ‘Magkakaanak pa ba ako ngayong matanda na ako?’

( Genesis 18:10-13 )

Masasabi na ba natin ngayon na tunay na may pananampalataya si Abraham sa Diyos? Kung mayroon, hindi na sana kailangang ulitin ng Diyos ang Kanyang pangako. Bukod dito, ipinapakita ng sumunod na talata na hindi pa rin nagtitiwala si Abraham sa Diyos, sapagkat nilinlang niya si Abimelec, ang hari ng Gerar, nang sabihin niyang kapatid niya si Sara. Ipinapakita nito ang pangamba ni Abraham na baka mahadlangan ng kanyang kamatayan ang katuparan ng pangako ng Diyos, dahil kung wala siya ay walang Isaac.

2Habang naroon sila, ang pakilala ni Abraham kay Sara sa mga tao ay kapatid niya ito. Kaya ipinakuha si Sara ni Haring Abimelec ng Gerar.

( Genesis 20:2 )

11Sumagot si Abraham, “Akala ko po wala ni isa man dito na gumagalang sa Diyos, kaya naisip ko na baka patayin nʼyo ako para makuha nʼyo ang asawa ko.

( Genesis 20:11 )

Makalipas ang isang taon, tinupad ng Diyos ang Kanyang pangako at binigyan si Abraham ng anak na lalaki, gaya ng Kanyang tiniyak. Binago ba ng pangyayaring ito ang pananampalataya ni Abraham sa Diyos?

Ang patunay na pambihira ang lakas ng pananampalataya ni Abraham sa Diyos, higit pa sa ating maiisip.

Makalipas ang maraming taon, nang lumaki na si Isaac, gumawa ang Diyos ng nakagugulat na kahilingan kay Abraham. Kamangha-mangha na agad tumugon si Abraham at ginawa nang eksakto ang iniutos ng Diyos. Bagaman labis na minamahal ni Abraham ang anak niyang si Isaac, ang nag-iisa niyang anak kay Sara, hindi niya ito ipinagkait sa Diyos.

2Pagkatapos, sinabi niya, “Dalhin mo ang kaisa-isa22:2 kaisa-isa: O katangi-tangi. at pinakamamahal mong anak na si Isaac, at pumunta kayo sa lupain ng Moria. Umakyat kayo sa bundok na ituturo ko sa iyo at ialay mo siya sa akin bilang handog na sinusunog.”

3Kinabukasan, maagang nagsibak si Abraham ng mga kahoy na gagamitin sa paghahandog, at isinakay niya ito sa asno. Lumakad siya kasama si Isaac at ang dalawa niyang aliping lalaki papunta sa lugar na sinabi sa kanya ng Diyos.

9Nang dumating sila sa lugar na sinabi ng Diyos, gumawa si Abraham ng altar na bato, at inihanda niya ang mga kahoy sa ibabaw nito. Pagkatapos, iginapos niya si Isaac at inihiga sa ibabaw ng altar.

10Kinuha niya ang itak. At nang papatayin na sana niya si Isaac,

( Genesis 22:2,3,9,10 )

12Sinabi ng anghel, “Huwag mong patayin ang anak mo! Ngayon, napatunayan ko na may takot ka sa Diyos dahil hindi mo ipinagkait ang kaisa-isa mong anak.”

( Genesis 22:12 )

Napakahalaga ng sandaling ito sa Bibliya, hindi lamang dahil sa mga etikal na aspeto nito na kadalasang umaagaw ng pansin ng mga tao.

Una, lubos na kilala ng Diyos si Abraham, ang kanyang mga kakayahan at limitasyon, bago Siya gumawa ng kahilingan. Gayundin, nalalaman na ng Diyos ang bawat tao bago pa man sila kumilos o magsalita.

2Alam ninyo lahat, maging ang pag-upo at pagtayo ko;

Malayo man kayoʼy batid ninyo

ang aking iniisip.

3Akoʼy inyong nakikita

nagtatrabaho man ako o nagpapahinga.

Alam ninyo ang lahat ng aking ginagawa.

4 Panginoon, hindi pa man ako nagsasalita

ay alam na ninyo

ang aking sasabihin.

( Salmo 139:2-4 )

Kasabay nito, may di-natitinag na pananampalataya si Abraham sa Diyos at panatag siya na matutupad ang mga pangako ng Diyos. Tiyak na nauunawaan niya na tutuparin ng Diyos ang Kanyang pangakong magtatag ng tipan kay Isaac at sa kanyang mga inapo. Kaya, sa paniniwala ni Abraham, hindi basta mamamatay si Isaac. Kung mamatay man siya, nagtitiwala si Abraham na kaya ng Diyos na buhaying muli si Isaac o kumilos sa paraang tugma sa Kanyang pangako. Ipinahayag ni Abraham ang di-natitinag na pagtitiwalang ito nang sabihin niyang babalik silang dalawa ni Isaac, umaasang ang Diyos mismo ang maglalaan ng kinakailangang handog.

5Kaya sinabi ni Abraham sa dalawa niyang alipin, “Dito muna kayo at bantayan ninyo ang asno, dahil aakyat kami roon upang sumamba sa Diyos. Babalik din kami agad.”

( Genesis 22:5 )

7Habang naglalakad sila, sinabi ni Isaac, “Ama!”

Sumagot si Abraham, “Bakit anak?”

Nagtanong si Isaac, “May dala po tayong sulo at panggatong ngunit nasaan po ang tupa na ihahandog?”

8Sumagot si Abraham, “Anak, ang Diyos mismo ang magbibigay sa atin ng tupang ihahandog.” At nagpatuloy sila sa paglalakad.

( Genesis 22:7-8 )

Ipinakita sa atin, mga mambabasa ng Bibliya, ang patunay na ito ng pananampalataya ni Abraham upang bigyang-diin ang lalim ng pananampalataya ng taong pinili ng Diyos. Itinatampok nito ang malaking kahalagahan ng mga ginawa at pananampalataya ni Abraham para sa ating lahat.

18At sa pamamagitan ng iyong mga lahi,22:18 mga lahi: O lahi. pagpapalain ko ang lahat ng bansa sa mundo, dahil sumunod ka sa akin.”

( Genesis 22:18 )

Hindi inihandog ni Abraham ang kanyang anak; ang Diyos ang naghandog ng Kanyang Anak...

Bagaman naniniwala si Abraham na buhay pa rin ang kanyang anak sa huli, hindi niya alam kung paano at kailan. Sa isang banda, si Isaac ay “patay” para kay Abraham sa buong mahabang tatlong-araw na paglalakbay patungo sa bundok na itinakda ng Diyos, at “bumangon” sa ikatlong araw sa pagtatapos nito. Ang nakaaantig na pagkakahawig na ito ay nagpapaalala sa pagpapako sa krus at muling pagkabuhay ng Anak ng Diyos, si Jesus, na ipinako sa krus at muling nabuhay sa ikatlong araw.

4Nang ikatlong araw ng kanilang paglalakbay, nakita ni Abraham sa di-kalayuan ang lugar na sinabi sa kanya ng Diyos.

( Genesis 22:4 )

4Inilibing siya ngunit muling nabuhay sa ikatlong araw, ayon din sa Kasulatan.

( 1 Mga Taga-Corinto 15:4 )

Kung hindi natin mauunawaan ang malalim na pag-ibig at takot sa Diyos na nagtulak kay Abraham na maging handang ihandog ang kanyang anak, maaaring mahirapan tayong unawain ang pag-ibig ng Diyos sa atin. Ibinigay rin ng Diyos ang Kanyang kaisa-isang Anak upang tiisin ang krus para sa ating kaligtasan.

16“Ganito kamahal ng Diyos ang sanlibutan: Ibinigay niya ang kanyang kaisa-isang Anak, upang ang sinumang sumasampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.

( Juan 3:16 )