അഹങ്കാരത്തിന്റെ പങ്കും യഥാർത്ഥ വിശ്വാസവും

ബഹുമാനിക്കപ്പെടണമെന്നും വിലമതിക്കപ്പെടണമെന്നും മനുഷ്യർ സ്വാഭാവികമായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു; അതാണ് അവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. തങ്ങളുടെ നേട്ടങ്ങളും ജീവിതത്തിലെ സംഭാവനകളും പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ വ്യക്തികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ വികാരമാണ് അഭിമാനം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ “അഹങ്കാരം” എന്ന വാക്ക് ബൈബിളിൽ പലയിടത്തും പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നതിൽ അതിശയമില്ല. പലപ്പോഴും നാം അത്തരം പരാമർശങ്ങളെ അവഗണിക്കുകയും അവയുടെ അർത്ഥം നമുക്കു ബാധകമല്ലാത്ത ഒന്നായി തള്ളിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, നമുക്ക് അതിനെ ഒന്നു സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കാം.

32“നിങ്ങൾ സ്വയം പുകഴ്ത്തി മടയത്തരം കാട്ടുകയോ

ദുരാലോചന പദ്ധതിയിടുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ,

നിങ്ങളുടെ വായ് പൊത്തിക്കൊൾക!

( സദൃശവാക്യങ്ങൾ 30:32 )

5മലകളിൽ പാർക്കുന്നവരെ അവിടന്ന് താഴ്ത്തുന്നു,

ഉന്നത നഗരങ്ങളെ അവിടന്നു താഴെയിറക്കുന്നു;

അവിടന്ന് അതിനെ നിലംപരിചാക്കി

പൊടിയിൽ വീഴ്ത്തിക്കളയുന്നു.

( യെശയ്യാവ് 26:5 )

17മനുഷ്യരെ അവരുടെ തെറ്റിൽനിന്നു പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നതിനും

അവരെ തങ്ങളുടെ അഹന്തയിൽനിന്ന് അകറ്റിനിർത്തുന്നതിനും

( ഇയ്യോബ് 33:17 )

നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നാം രണ്ടുതരം അഭിമാനത്തെ വേർതിരിച്ചു കാണുന്നു: ഒന്ന് നിഷേധാത്മകമായത്, “ആ വ്യക്തി സഹായിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം അഹങ്കാരിയായിരുന്നു” എന്നതുപോലുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ അതു പ്രകടമാകുന്നു; മറ്റൊന്ന് ക്രിയാത്മകമായത്, “നന്നായി ചെയ്തു, നിന്നെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വളരെ അഭിമാനമുണ്ട്!” എന്നതുപോലുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ അതു കാണാം. രണ്ടാമത്തെ പ്രയോഗം കുടുംബജീവിതത്തിൽ സർവസാധാരണമാണ്; അവിടെ മാതാപിതാക്കൾ തങ്ങളുടെ മക്കളെ സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ മുന്നേറാനും പുരോഗമിക്കാനും ബഹുമാന്യരായ വ്യക്തികളായി വളരാനും പ്രചോദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. നാം പ്രശംസയാണോ കുറ്റപ്പെടുത്തലാണോ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് എന്നതു പരിഗണിക്കാതെ, രണ്ടുതരം അഭിമാനത്തിനും ഒരു പൊതുവായ അടിസ്ഥാനമുണ്ട്. അഭിമാനത്തിന്റെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ നിർവചനങ്ങൾ നമുക്കു നോക്കാം:

1. ഒരാളുടെ സ്വന്തം നേട്ടങ്ങളിൽനിന്നോ, അയാളുമായി അടുത്ത ബന്ധമുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങളിൽനിന്നോ, പരക്കെ പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്ന ഗുണങ്ങളിൽനിന്നോ സമ്പത്തുകളിൽനിന്നോ ഉളവാകുന്ന ആഴമായ സന്തോഷത്തിന്റെയോ സംതൃപ്തിയുടെയോ വികാരം
2. സ്വന്തം അന്തസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം.

മുകളിലെ രണ്ടു നിർവചനങ്ങളും സ്വയകേന്ദ്രീകൃതമായ ഗുണങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു പൊതുവായ അടിസ്ഥാനം പങ്കിടുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനു വിപരീതമായി, സ്വന്തം കഴിവുകളെയോ സ്വന്തം നേട്ടങ്ങളെയോ ആണ് “അഭിമാനം” പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്.

10എവിടെ അഹന്തയുണ്ടോ അവിടെ കലഹമുണ്ട്,

എന്നാൽ ഉപദേശം സ്വീകരിക്കുന്നവരിൽ ജ്ഞാനമുണ്ട്.

( സദൃശവാക്യങ്ങൾ 13:10 )

നാം കാണുന്നതുപോലെ, ആ സ്വയകേന്ദ്രീകൃതമായ അഹങ്കാരത്തെ ബൈബിൾ ആവർത്തിച്ച് കഠിനമായി കുറ്റം വിധിക്കുന്നു. ഏതാനും ഉദാഹരണങ്ങൾ ഇതാ:

12ദുഷ്ടമനുഷ്യരുടെ അഹങ്കാരംനിമിത്തം

ജനം നിലവിളിക്കുമ്പോൾ അവിടന്ന് ഉത്തരമരുളുന്നില്ല.

( ഇയ്യോബ് 35:12 )

28വിനയാന്വിതരെ അവിടന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു

എന്നാൽ നിഗളിച്ചുനടക്കുന്നവരെ താഴ്ത്തേണ്ടതിന് അങ്ങ് അവരുടെമേൽ ദൃഷ്ടിവെക്കുന്നു.

( 2 ശമുവേൽ 22:28 )

6യഹോവ മഹോന്നതൻ ആണെങ്കിലും അവിടന്ന് എളിയവരെ കടാക്ഷിക്കുന്നു;

എന്നാൽ അഹങ്കാരികളെ അവിടന്ന് ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ അറിയുന്നു.

( സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 138:6 )

ഏതെങ്കിലും നിഗമനത്തിൽ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ്, താൻ ചെയ്ത പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലങ്ങളിൽ അഹങ്കരിച്ച ബാബിലോൺ രാജാവായ നെബൂഖദ്നേസരിന്റെ ബൈബിൾ കഥ നമുക്കു നോക്കാം.

30“ഇത് എന്റെ ശക്തിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ എന്റെ പ്രതാപമഹത്ത്വത്തിനായി ഞാൻതന്നെ നിർമിച്ച രാജകീയ നിവാസമായ ബാബേൽ അല്ലയോ?” എന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു.

( ദാനീയേൽ 4:30 )

നമ്മിൽ മിക്കവരും രാജാക്കന്മാരല്ലെങ്കിലും, നമ്മുടെ നേട്ടങ്ങൾ മഹത്തരമല്ലായിരിക്കാമെങ്കിലും, “ഈ വീട് ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം കൈകൊണ്ടു പണിതു,” അല്ലെങ്കിൽ “ഇത്ര മികച്ച ഒരു കമ്പനി ഞാൻ കെട്ടിപ്പടുത്തു,” അല്ലെങ്കിൽ “മറ്റൊരാളെ തോൽപ്പിച്ച് ഞാൻ ഈ കളി ജയിച്ചു” എന്നൊക്കെ നാം പലപ്പോഴും പറയുകയോ ചിന്തിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു, നമ്മുടെ പരിശ്രമങ്ങളിൽ അഭിമാനിക്കുന്നു. ഒരു നല്ല ജോലി നേടുന്നതായാലും, ശക്തമായ ഒരു കുടുംബം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതായാലും, ഒരു മത്സരയോട്ടം ജയിക്കുന്നതായാലും, നമുക്കു സുപ്രധാനമായ ഒന്നിൽ ഇത്രയധികം പരിശ്രമം നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ അഭിമാനം തോന്നുന്നത് ന്യായമല്ലേ?

ബൈബിളിലെ പ്രശസ്തമായ ജ്ഞാനഗ്രന്ഥമായ “സഭാപ്രസംഗി”യുടെ ഗ്രന്ഥകർത്താവ്, ജീവിതസംഭവങ്ങളുടെ ഫലങ്ങൾ വ്യക്തിപരമായ ഗുണങ്ങളും കഴിവുകളും മാത്രമല്ല നിർണയിക്കുന്നത് എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

11മറ്റുചിലതും സൂര്യനുകീഴേ ഞാൻ കണ്ടു:

ഓട്ടം വേഗമുള്ളവർക്കുള്ളതല്ല,

യുദ്ധം ശക്തരായവർക്കുള്ളതുമല്ല.

ജ്ഞാനികൾക്കു ഭക്ഷണവും

വിവേകികൾക്കു സമ്പത്തും

വിദ്യാസമ്പന്നർക്കു പ്രീതിയും ഉണ്ടാകുന്നില്ല;

എന്നാൽ സമയവും അവസരവും അവർക്കെല്ലാവർക്കും ലഭിക്കുന്നു.

( സഭാപ്രസംഗി 9:11 )

ജോലിയിലോ പരിശീലനത്തിലോ അഭ്യാസത്തിലോ ഗണ്യമായ പരിശ്രമം നിക്ഷേപിക്കുന്നവർക്ക് വിജയം ഉറപ്പില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. നാം പുതിയനിയമകാലത്തേക്കു മുന്നോട്ടു പോയാൽ, ഒരു സംഭവം എത്ര പ്രധാനമോ നിസ്സാരമോ ആയി തോന്നിയാലും, ദൈവത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ ഒന്നും പോകുന്നില്ലെന്ന് യേശു ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു:

29ഒരു രൂപയ്ക്ക്10:29 ഒരു ദിവസത്തെ വേതനത്തിന്റെ പതിനാറിലൊന്ന്. രണ്ട് കുരുവിയെ വിൽക്കുന്നില്ലയോ? നിങ്ങളുടെ പിതാവ് അറിയാതെ അവയിൽ ഒന്നുപോലും നിലത്തു വീഴുകയില്ല.

( മത്തായി 10:29 )

നമുക്ക് നെബൂഖദ്നേസരിലേക്കു മടങ്ങിവന്ന്, തന്റെ നേട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ സംസാരിച്ചതിനുശേഷം എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നു പരിശോധിക്കാം:

31ഈ വാക്ക് രാജാവിന്റെ നാവിന്മേൽ ഇരിക്കെത്തന്നെ, സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടായി: “നെബൂഖദ്നേസർ രാജാവേ, നിന്നോടുള്ള കൽപ്പനയാണിത്: രാജത്വം നിന്നിൽനിന്ന് നീക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 32നിന്നെ മനുഷ്യരുടെ ഇടയിൽനിന്ന് നീക്കിക്കളയും. നിന്റെ വാസം കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങളോടൊപ്പമാകും. കാളയെപ്പോലെ നിന്നെ പുല്ലു തീറ്റും. പരമോന്നതൻ ഭൂമിയിലെ സകലരാജ്യങ്ങളിന്മേലും ഭരണം നടത്തുന്നു എന്നും തനിക്കിഷ്ടമുള്ളവന് അതു നൽകുന്നു എന്നും നീ അറിയുന്നതുവരെ നിനക്ക് ഏഴുകാലം കഴിയും.”

( ദാനീയേൽ 4:31-32 )

ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട്, നെബൂഖദ്നേസർ രാജാവിന് താൻ അഭിമാനിച്ചിരുന്നതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു; മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെതന്നെ അവന് കഠിനമായ കാലങ്ങൾ നേരിടേണ്ടിവന്നു. രാജാവിന് തന്റെ സിംഹാസനവും അഭിമാനവും അന്തസ്സും നഷ്ടമായി; പാഠം മനസ്സിലാക്കാനും പഠിക്കാനും ആവശ്യമായ ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു അത്. കുറച്ചുകാലത്തിനുശേഷം, തന്റെ എല്ലാ നേട്ടങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്ന് നെബൂഖദ്നേസർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു:

34ആ കാലം തീർന്നപ്പോൾ നെബൂഖദ്നേസർ എന്ന ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ സ്വർഗത്തിലേക്കുയർത്തി; എന്റെ ബുദ്ധി എനിക്കു തിരികെക്കിട്ടി. ഞാൻ പരമോന്നതനെ സ്തുതിക്കുകയും എന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവനെ ആദരിച്ച് മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

അവിടത്തെ ആധിപത്യം നിത്യമായ ആധിപത്യംതന്നെ;

അവിടത്തെ രാജ്യം തലമുറകളോളം നിലനിൽക്കുന്നു.

35അവിടന്ന് സകലഭൂവാസികളെയും

ശൂന്യം എന്ന് എണ്ണുന്നു.

സ്വർഗീയസൈന്യങ്ങളുടെയും

ഭൂവാസികളുടെയും മധ്യേ

അവിടന്ന് തിരുഹിതം നിറവേറ്റുന്നു.

അവിടത്തെ കൈകളെ തടയാനോ, “എന്തു പ്രവർത്തിക്കുന്നു?”

എന്ന് അവിടത്തോടു ചോദിക്കാനോ ആർക്കും കഴിയുകയില്ല.

37ഇപ്പോൾ നെബൂഖദ്നേസർ എന്ന ഞാൻ സ്വർഗസ്ഥനായ രാജാവിനെ സ്തുതിക്കുകയും പുകഴ്ത്തുകയും മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടത്തെ പ്രവൃത്തികളെല്ലാം സത്യവും അവിടത്തെ വഴികൾ നീതിപൂർവവുംതന്നെ. നിഗളിച്ചുനടക്കുന്നവരെ താഴ്ത്താൻ അവിടന്നു പ്രാപ്തനാകുന്നു.

( ദാനീയേൽ 4:34-35,37 )

ഒടുവിൽ, നെബൂഖദ്നേസർ അഹങ്കാരത്തെക്കുറിച്ച് വിലപ്പെട്ട ഒരു പാഠം പഠിച്ചു. നെബൂഖദ്നേസരിന്റെ കഥയെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുന്നതിലൂടെ, കുറേക്കൂടി എളുപ്പമുള്ള വഴിയിൽ നമുക്കും ഈ പാഠം പഠിക്കാനാകുമോ?

നമ്മുടെ നേട്ടങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടേതല്ല എന്നാണോ ആ കഥ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്? പൂർണമായും സ്വന്തമായി നമുക്ക് എന്തു നേടാനാകും? യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഉദ്ധരിക്കുന്ന യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ ഒരു വാക്യം താഴെ ഉത്തരം നൽകുന്നു. യേശു അതേ വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുകയും, അവയുടെ പ്രാധാന്യം ഊന്നിപ്പറയാൻ സൂക്ഷ്മമായി മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറയുകയും ചെയ്യുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക.

4എന്നിൽ വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുക, അങ്ങനെയെന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളിലും വസിക്കും. മുന്തിരിച്ചെടിയിൽ വസിക്കാത്ത കൊമ്പിനു ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, എന്നിൽ വസിക്കാതെ നിങ്ങൾക്കും ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല.

( യോഹന്നാൻ 15:4 )

5“ഞാൻ മുന്തിരിച്ചെടിയും നിങ്ങൾ അതിന്റെ ശാഖകളും ആകുന്നു. ഒരാൾ എന്നിലും ഞാൻ അയാളിലും വസിക്കുന്നു എങ്കിൽ അയാൾ ധാരാളം ഫലം കായ്ക്കും; എന്നെക്കൂടാതെ നിങ്ങൾക്ക് യാതൊന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയുകയില്ല.

( യോഹന്നാൻ 15:5 )

നമ്മെ ശക്തീകരിച്ച്, കളികളിൽ ജയിക്കാനോ നല്ല ജോലികൾ നേടാനോ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നത് ദൈവമാണ്. സങ്കീർണമായ പ്രശ്നങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോൾ സർഗാത്മകമായ ആശയങ്ങളുടെ ഉറവിടം ദൈവമാണ്; നാം ആരംഭിച്ചത് സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ പൂർത്തിയാക്കാനുള്ള ശക്തി നൽകുന്നതും അവിടുന്നാണ്. ഈ കാര്യങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തെ പങ്കും വെളിപ്പെടുത്തുകയും നമ്മെ അവിടുത്തോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

5പൂർണഹൃദയത്തോടെ നീ യഹോവയിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുക

സ്വന്തവിവേകത്തിൽ ആശ്രയിക്കുകയുമരുത്;

6നിന്റെ ചെയ്തികളെല്ലാം ദൈവികാംഗീകാരമുള്ളതായിരിക്കട്ടെ,

അവിടന്ന് നിന്റെ സഞ്ചാരപാതകൾ നേരേയാക്കും.3:6 അഥവാ, നിന്നെ വഴിനടത്തും

( സദൃശവാക്യങ്ങൾ 3:5-6 )

6ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും വ്യാകുലപ്പെടരുത്, മറിച്ച് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പ്രാർഥനയോടും യാചനയോടും നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ദൈവസന്നിധിയിൽ സ്തോത്രത്തോടുകൂടെ സമർപ്പിക്കുകയാണു വേണ്ടത്.

( ഫിലിപ്പിയർ 4:6 )

31നിങ്ങൾ ഭക്ഷിച്ചാലും പാനംചെയ്താലും മറ്റെന്തു ചെയ്താലും, അവയെല്ലാം ദൈവമഹത്ത്വത്തിനായി ചെയ്യുക;

( 1 കൊരിന്ത്യർ 10:31 )

നമുക്ക് നമ്മുടെ പരിമിതികൾ അംഗീകരിക്കാം; യേശുവിൽ ആശ്രയിക്കുന്നത് മനസ്സമാധാനം നൽകുന്നുവെന്നും, വെല്ലുവിളികളിൽ നമ്മെ താങ്ങിനിർത്തുന്നുവെന്നും, അഭിമാനത്തിന്റെയും അന്തസ്സിന്റെയും വികാരങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ നമ്മെ നയിക്കുന്നുവെന്നും ഉള്ള തിരിച്ചറിവിൽ നമുക്ക് ആശ്വാസം കണ്ടെത്താം.