ଅହଂକାର ଓ ପ୍ରକୃତ ବିଶ୍ୱାସର ଭୂମିକା

ଲୋକମାନେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ଏବଂ ଏହା ହିଁ ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମସମ୍ମାନର ମୂଳଦୁଆ। ଅହଂକାର ଏକ ସାଧାରଣ ଭାବନା, ଯାହା ମଣିଷକୁ ଜୀବନରେ ନିଜର ସଫଳତା ଓ ଅବଦାନ ଦେଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ କରେ। ତେଣୁ ବାଇବେଲରେ “ଅହଂକାର” ଶବ୍ଦର ଅନେକ ଉଲ୍ଲେଖ ଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ନୁହେଁ। ପ୍ରାୟତଃ ଆମେ ଏପରି ଉଲ୍ଲେଖଗୁଡ଼ିକୁ ଅଣଦେଖା କରୁ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ନୁହେଁ ବୋଲି ଭାବି ଏଡ଼ାଇ ଦେଉ। କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତୁ, ଏହାକୁ ଅଧିକ ନିକଟରୁ ଦେଖିବା।

32ଯେବେ ତୁମ୍ଭେ ଆପଣାକୁ ଉଚ୍ଚ କରିବାରେ ମୂଢ଼ର କର୍ମ କରିଥାଅ,

କିଅବା ଯେବେ କୁକଳ୍ପନା କରୁଥାଅ,

ତେବେ ଆପଣା ମୁଖରେ ହାତ ଦିଅ।

( ହିତୋପଦେଶ 30:32 )

5ପୁଣି, ସେ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱସ୍ଥାନ ନିବାସୀମାନଙ୍କୁ, ଉନ୍ନତ ନଗରକୁ ଅବନତ କରିଅଛନ୍ତି;

ସେ ତାହା ଅବନତ କରି ଭୂମିସାତ୍‍ କରନ୍ତି; ସେ ତାହାକୁ ଧୂଳିରେ ମିଶାଇ ଦିଅନ୍ତି।

( ଯିଶାଇୟ 26:5 )

17ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ସେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ତାହାର ସଂକଳ୍ପରୁ ନିବୃତ୍ତ କରନ୍ତି

ଓ ମନୁଷ୍ୟଠାରୁ ଅହଙ୍କାର ଗୁପ୍ତ କରନ୍ତି।

( ଆୟୁବ 33:17 )

ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ଆମେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଗର୍ବ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ କରୁ: ଗୋଟିଏ ନକାରାତ୍ମକ, ଯାହା “ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଅତି ଅହଂକାରୀ ଥିଲେ” ଭଳି ବାକ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଟି ସକାରାତ୍ମକ, ଯାହା “ବହୁତ ଭଲ କଲ, ମୋତେ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ଗର୍ବ ଲାଗୁଛି!” ଭଳି ବାକ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିଟି ପାରିବାରିକ ଜୀବନରେ ସବୁଆଡ଼େ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପିତାମାତା ନିଜ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିବାକୁ, ଅଗ୍ରଗତି କରିବାକୁ ଓ ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତି ହେବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁ କି ନିନ୍ଦା, ଉଭୟ ପ୍ରକାର ଗର୍ବର ମୂଳଦୁଆ ଏକା। ଆସନ୍ତୁ, ଗର୍ବର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଚଳିତ ସଂଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବା:

1. ନିଜର ସଫଳତା, ନିଜ ସହିତ ଘନିଷ୍ଠ ଭାବେ ଜଡ଼ିତ ଲୋକଙ୍କ ସଫଳତା, କିମ୍ବା ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ ଗୁଣ ବା ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ମିଳୁଥିବା ଗଭୀର ଆନନ୍ଦ ବା ସନ୍ତୋଷର ଭାବନା
2. ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ଚେତନା।

ଉପରୋକ୍ତ ଉଭୟ ସଂଜ୍ଞାର ମୂଳଦୁଆ ଆତ୍ମକେନ୍ଦ୍ରିକ ଗୁଣ ଉପରେ ଆଧାରିତ। “ଗର୍ବ” ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ନିଜର କ୍ଷମତା ବା ନିଜର ସଫଳତାକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ।

10ଅହଙ୍କାରରୁ କେବଳ କଳି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ;

ମାତ୍ର ସୁପରାମର୍ଶ-ଗ୍ରାହକଠାରେ ଜ୍ଞାନ ଅଛି।

( ହିତୋପଦେଶ 13:10 )

ଯେପରି ଆମେ ଦେଖୁ, ଏପରି ଆତ୍ମକେନ୍ଦ୍ରିକ ଅହଂକାରକୁ ବାଇବେଲରେ ବାରମ୍ବାର କଠୋର ଭାବେ ନିନ୍ଦା କରାଯାଇଛି। ଏଠାରେ କେତୋଟି ଉଦାହରଣ ମାତ୍ର ଦିଆଯାଇଛି:

12ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ଅହଙ୍କାର ସକାଶୁ

ସେମାନେ କ୍ରନ୍ଦନ କରନ୍ତି, ମାତ୍ର କେହି ଉତ୍ତର ଦିଏ ନାହିଁ।

( ଆୟୁବ 35:12 )

28ତୁମ୍ଭେ ଦୁଃଖୀ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କର;

ମାତ୍ର ଉଦ୍ଧତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନତ କରିବାକୁ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ତୁମ୍ଭର ଦୃଷ୍ଟି ଥାଏ।

( ଦ୍ୱିତୀୟ ଶାମୁୟେଲ 22:28 )

6ଯେହେତୁ ସଦାପ୍ରଭୁ ଉଚ୍ଚ ହେଲେ ହେଁ ନୀଚ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି;

ମାତ୍ର ସେ ଗର୍ବୀକୁ ଦୂରରୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି।

( ଗୀତସଂହିତା 138:6 )

କୌଣସି ସିଦ୍ଧାନ୍ତରେ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ, ଆସନ୍ତୁ ବାବିଲର ରାଜା ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସରଙ୍କ ବାଇବେଲ କାହାଣୀ ଦେଖିବା, ଯିଏ ନିଜେ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳାଫଳରେ ଅହଂକାରୀ ହୋଇଗଲେ।

30“ରାଜା ଏହି କଥା କହିଲା, ମୁଁ ଆପଣା ବଳର ପ୍ରଭାବରେ ଓ ଆପଣା ପ୍ରତାପର ମହିମା ନିମନ୍ତେ ରାଜଧାନୀ କରିବା ପାଇଁ ଯାହା ନିର୍ମାଣ କରିଅଛି, ଏହି କି ସେହି ମହତୀ ବାବିଲ ନୁହେଁ?”

( ଦାନିୟେଲ 4:30 )

ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ରାଜା ନୁହଁନ୍ତି, ଏବଂ ଆମର ସଫଳତା ହୁଏତ ବିରାଟ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଆମେ ପ୍ରାୟତଃ କହୁ ବା ଭାବୁ, “ମୁଁ ଏହି ଘରକୁ ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି କରିଛି,” କିମ୍ବା “ମୁଁ ଏତେ ବଡ଼ କମ୍ପାନୀ ଗଢ଼ିଛି,” କିମ୍ବା “ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ହରାଇ ଏହି ଖେଳ ଜିତିଛି,” ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରୟାସରେ ଗର୍ବ କରୁ। ଭଲ ଚାକିରି ପାଇବା ହେଉ, ଦୃଢ଼ ପରିବାର ଗଢ଼ିବା ହେଉ କିମ୍ବା ଦୌଡ଼ ଜିତିବା ହେଉ, ଆମ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କୌଣସି କାମରେ ଏତେ ପରିଶ୍ରମ କରିବା ପରେ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ କି?

ବାଇବେଲର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ପୁସ୍ତକ “ଉପଦେଶକ”ର ଲେଖକ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ଜୀବନର ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକର ପରିଣାମ କେବଳ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଗୁଣ ଓ ଦକ୍ଷତା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୁଏ ନାହିଁ।

11ମୁଁ ଫେରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ଦେଖିଲି ଯେ, ଦ୍ରୁତଗାମୀମାନଙ୍କୁ ବାଜି, କି ବୀରମାନଙ୍କୁ ଜୟ, ଅବା ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ନ, କିଅବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧନ, ଅଥବା ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ, ମାତ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସମୟ ଓ ଆକସ୍ମିକ ଘଟଣା ଘଟେ।

( ଉପଦେଶକ 9:11 )

ଦେଖାଯାଏ ଯେ କାମ, ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ବା ଅଭ୍ୟାସରେ ବହୁତ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସଫଳତା ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ। ଯଦି ଆମେ ଆଗକୁ ନୂତନ ନିୟମ ସମୟକୁ ଯାଉ, ଯୀଶୁ ଦୃଢ଼ତାର ସହ କୁହନ୍ତି ଯେ କୌଣସି ଘଟଣା ଯେତେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବା ତୁଚ୍ଛ ମନେହେଉ ନା କାହିଁକି, କିଛି ବି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏଡ଼ି ଯାଏ ନାହିଁ:

29ଦୁଇଟି ଘରଚଟିଆ କଅଣ ଗୋଟିଏ ପଇସାରେ ବିକାଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ? ଆଉ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ଅନୁମତି ବିନା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଲେ ତଳେ ପଡ଼େ ନାହିଁ;

( ମାଥିଉ 10:29 )

ଆସନ୍ତୁ, ପୁଣି ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସରଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିବା ଏବଂ ସେ ନିଜ ସଫଳତା ବିଷୟରେ ଅହଂକାରପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବା ପରେ କ'ଣ ଘଟିଲା ତାହା ଦେଖିବା:

31ରାଜାର ମୁଖରେ ଏହି କଥା ଥାଉ ଥାଉ ଏହି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ବାଣୀ ହେଲା, “ହେ ରାଜନ୍‍ ନବୂଖଦ୍‍ନିତ୍ସର, ତୁମ୍ଭକୁ ଏହି କଥା କୁହାଯାଉଅଛି, ତୁମ୍ଭଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ଗଲା। 32ପୁଣି, ତୁମ୍ଭେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୂରୀକୃତ ହେବ ଓ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଥ ପଶୁମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ତୁମ୍ଭର ବସତି ହେବ; ବଳଦ ନ୍ୟାୟ ତୁମ୍ଭକୁ ତୃଣଭୋଜୀ କରାଯିବ, ଏହିରୂପେ ତୁମ୍ଭ ଉପରେ ସାତ କାଳ ବହିଯିବ; ଶେଷରେ ଯେ ସର୍ବୋପରିସ୍ଥ, ସେ ଯେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି ଓ ଯାହାକୁ ତାହାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା, ତାହାକୁ ସେ ତାହା ଦିଅନ୍ତି, ଏହା ତୁମ୍ଭେ ଜାଣିବ।”

( ଦାନିୟେଲ 4:31-32 )

କ୍ଷଣକ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସର ଯାହା ପାଇଁ ଗର୍ବ କରୁଥିଲେ ସେସବୁ ହରାଇଲେ, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ କୁହାଯାଇଥିବା ପରି କଠିନ ସମୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ରାଜା ନିଜର ସିଂହାସନ, ଗର୍ବ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହରାଇଲେ; ଶିକ୍ଷାଟି ବୁଝିବା ଓ ଶିଖିବା ପାଇଁ ଏହି ଅଭିଜ୍ଞତା ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା। କିଛି ସମୟ ପରେ ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସର ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସଫଳତା ପଛରେ ପ୍ରକୃତରେ କିଏ ଥିଲେ:

34ଏଥିଉତ୍ତାରେ ସେହି ସମୟର ଶେଷରେ ମୁଁ ନବୂଖଦ୍‍ନିତ୍ସର ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼େ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଦୃଷ୍ଟି କଲି, ତହିଁରେ ମୋର ବୁଦ୍ଧି ମୋʼ କତିକି ଫେରି ଆସିଲା, ତହୁଁ ମୁଁ ସର୍ବୋପରିସ୍ଥଙ୍କର ଧନ୍ୟବାଦ କଲି ଓ ଯେ ଅନନ୍ତଜୀବୀ, ତାହାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଓ ସମାଦର କଲି; କାରଣ ତାହାଙ୍କର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଅନନ୍ତକାଳୀନ ଓ ତାହାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ପୁରୁଷାନୁକ୍ରମେ ଥାଏ। 35ପୁଣି, ପୃଥିବୀନିବାସୀ ସମସ୍ତେ ଅବସ୍ତୁ ତୁଲ୍ୟ ଗଣିତ; ଆଉ ସେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସୈନ୍ୟଗଣ ମଧ୍ୟରେ ଓ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀଗଣର ମଧ୍ୟରେ ଆପଣା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ଆଉ, କେହି ତାହାଙ୍କର ହସ୍ତ ସ୍ଥଗିତ କରି ନ ପାରେ ଓ “ତୁମ୍ଭେ କʼଣ କରୁଅଛ” ଏହା ତାହାଙ୍କୁ କହି ନ ପାରେ।

37ଏଣୁ ମୁଁ ନବୂଖଦ୍‍ନିତ୍ସର ସେହି ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା, ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ସମାଦର କରୁଅଛି; କାରଣ ତାହାଙ୍କର ସକଳ କ୍ରିୟା ସତ୍ୟ ଓ ତାହାଙ୍କର ପଥସକଳ ନ୍ୟାଯ୍ୟ; ପୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ଗର୍ବାଚରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନତ କରିବାକୁ ତାହାଙ୍କର କ୍ଷମତା ଅଛି।

( ଦାନିୟେଲ 4:34-35,37 )

ଶେଷରେ ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସର ଅହଂକାର ବିଷୟରେ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶିକ୍ଷା ପାଇଲେ। ନବୂଖଦ୍‌ନିତ୍ସରଙ୍କ କାହାଣୀ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି ଆମେ ମଧ୍ୟ କ'ଣ ଏହି ଶିକ୍ଷା ସହଜ ଉପାୟରେ ଶିଖିପାରିବା?

ଏହି କାହାଣୀର ଅର୍ଥ କ'ଣ ଏହା ଯେ ଆମର ସଫଳତା ପ୍ରକୃତରେ ଆମର ନୁହେଁ? ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ବଳରେ କ'ଣ ହାସଲ କରିପାରିବା? ଯୀଶୁଙ୍କ କଥା ଉଦ୍ଧୃତ କରୁଥିବା ଯୋହନଙ୍କ ସୁସମାଚାରର ଏକ ପଦ ତଳେ ଏହାର ଉତ୍ତର ଦିଏ। ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ ଯେ ଯୀଶୁ ସେହି ସମାନ କଥାକୁ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରନ୍ତି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ଗୁରୁତ୍ୱ ଦର୍ଶାଇବା ପାଇଁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ କୁହନ୍ତି।

4ମୋʼ ଠାରେ ରୁହ, ସେଥିରେ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କଠାରେ ରହିବି। ଶାଖା ଯେପରି ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତାରେ ନ ରହିଲେ ନିଜରୁ ଫଳ ଫଳି ପାରେ ନାହିଁ, ସେହିପରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋʼ ଠାରେ ନ ରହିଲେ ଫଳ ଫଳି ପାର ନାହିଁ।

( ଯୋହନ 15:4 )

5ମୁଁ ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଶାଖା; ଯେ ମୋʼ ଠାରେ ରହେ ଓ ମୁଁ ଯାହାଠାରେ ରହେ, ସେ ପ୍ରଚୁର ଫଳ ଫଳେ; କାରଣ ମୋʼ ବିନା ତୁମ୍ଭେମାନେ କିଛି କରିପାର ନାହିଁ।

( ଯୋହନ 15:5 )

ପରମେଶ୍ୱର ହିଁ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଖେଳରେ ସଫଳ ହେଉ ବା ଭଲ ଚାକିରି ପାଉ। ଜଟିଳ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରିବା ସମୟରେ ସୃଜନଶୀଳ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଉତ୍ସ ପରମେଶ୍ୱର, ଏବଂ ଆମେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା କାମକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ସମାପ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ସେ ହିଁ ବଳ ଦିଅନ୍ତି। ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱଭାବ ଓ ଆମ ଜୀବନରେ ତାଙ୍କ ଭୂମିକା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଆମେ ତାଙ୍କର ଅଧିକ ନିକଟତର ହେଉ।

5ତୁମ୍ଭେ ସର୍ବାନ୍ତଃକରଣ ସହିତ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କର

ଓ ନିଜ ସୁବିବେଚନାରେ ଆଉଜି ପଡ଼ ନାହିଁ।

6ଆପଣାର ସବୁ ଗତିରେ ତାହାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କର;

ତହିଁରେ ସେ ତୁମ୍ଭର ପଥସବୁ ସରଳ କରିବେ।

( ହିତୋପଦେଶ 3:5-6 )

6କୌଣସି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତିତ ହୁଅ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ବିନତି ଦ୍ୱାରା ଧନ୍ୟବାଦ ସହ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ନିବେଦନସବୁ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ନିକଟରେ ଜଣାଅ।

( ଫିଲିପ୍‌ପୀୟ 4:6 )

31ଅତଏବ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଭୋଜନ କର କି ପାନ କର ଅବା ଯାହା କିଛି କର, ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଗୌରବ ନିମନ୍ତେ ସବୁ କର।

( ୧ କରିନ୍ଥୀୟ 10:31 )

ଆସନ୍ତୁ, ଆମର ସୀମାବଦ୍ଧତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଏବଂ ଏହା ବୁଝି ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇବା ଯେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନର ଶାନ୍ତି ମିଳେ; ସେ ଆହ୍ୱାନଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ ସହାୟତା କରନ୍ତି ଏବଂ ଗର୍ବ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ଭାବନାକୁ ସମ୍ଭାଳିବାରେ ଆମକୁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।