தேவன் ஏன் ஆபிரகாமிடம் தன் மகனைக் கொல்லச் சொன்னார்?

2இறைவன் அவனிடம், “உன் மகனை, நீ நேசிக்கும் உன் ஒரே மகன் ஈசாக்கை, மோரியா பிரதேசத்திற்குக் கூட்டிக்கொண்டுபோ. அங்கே நான் உனக்குச் சொல்லும் மலைகள் ஒன்றின்மேல் அவனைத் தகன காணிக்கையாகப் பலியிடு” என்றார்.

( ஆதியாகமம் 22:2 )

எல்லாம் எப்படித் தொடங்கியது…

தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம்

கடந்த காலத்துக்குத் திரும்பிச் சென்று, பல ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த நிகழ்வுகளைப் பார்ப்போம். அந்நாட்களில் தேவன் ஆபிரகாமுக்குக் கொடுத்த வாக்குத்தத்தங்களைப் பற்றிய ஒரு சிந்தனை இதோ.

16நான் அவளை ஆசீர்வதித்து, நிச்சயமாக அவள் மூலம் உனக்கு ஒரு மகனைக் கொடுப்பேன். நான் அவளை ஆசீர்வதிப்பதனால், அவள் நாடுகளுக்குத் தாயாவாள்; மக்கள் கூட்டங்களின் அரசர்களும் அவளிலிருந்து தோன்றுவார்கள்” என்றார்.

19அதற்கு இறைவன், “ஆம்; ஆனாலும், சாராள் உனக்கு ஒரு மகனைப் பெறுவாள்; நீ அவனுக்கு ஈசாக்கு17:19 ஈசாக்கு என்பதற்கு அவன் சிரித்தான் என்று அர்த்தம். என்று பெயரிடு. என் உடன்படிக்கையை நான் அவனுடன் ஏற்படுத்துவேன்; அது அவனுக்குப்பின் அவனுடைய சந்ததிகளுக்கு ஒரு நித்திய உடன்படிக்கையாக இருக்கும்.

21ஆனால், அடுத்த வருடம் இதே காலத்தில், சாராள் உனக்குப் பெறப்போகும் ஈசாக்குடனேயே என் உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்துவேன்” என்றார்.

( ஆதியாகமம் 17:16,19,21 )

சாராள் பெற்றெடுக்கவிருந்த ஒரே மகனான ஈசாக்குடன் உடன்படிக்கை செய்வதாக தேவன் வாக்களிக்கிறார். இந்த வாக்குத்தத்தம் ஈசாக்கு பிறப்பதற்கு முன்பே கொடுக்கப்பட்டது; ஈசாக்கின் உயிரைக் காக்கும் தேவனுடைய தெளிவான நோக்கத்தை இது காட்டுகிறது. ஆனால் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்துக்கு ஆபிரகாம் எப்படிப் பதிலளித்தார் என்று பார்ப்போம்.

தேவனுடைய செய்தியில் ஆபிரகாம் விசுவாசக் குறைவைக் காட்டுகிறார்.

17அப்பொழுது ஆபிரகாம் முகங்குப்புற விழுந்து சிரித்து, “நூறு வயதுள்ள மனிதனுக்குப் பிள்ளை பிறக்குமோ? தொண்ணூறு வயதில் சாராள் பிள்ளை பெறுவாளோ?” என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டான்.

( ஆதியாகமம் 17:17 )

ஆபிரகாமின் செயல்கள் தேவன்மேல் உறுதியான விசுவாசத்தைப் பிரதிபலிக்கவில்லை.

ஆபிரகாம் இன்னும் தேவனை நம்பவில்லை.

பின்னர் தேவன் தம் வாக்குத்தத்தத்தை ஆபிரகாமிடம் மீண்டும் கூறினார். இம்முறை ஆபிரகாம் எந்தச் சந்தேகத்தையும் வெளிப்படுத்தவில்லை; ஆனால் சாராள் சந்தேகப்பட்டாள்.

10அப்பொழுது அம்மூவரில் ஒருவர், “அடுத்த வருடம் ஏறக்குறைய இதே காலத்தில் நான் நிச்சயமாகத் திரும்பவும் உன்னிடம் வருவேன், அப்பொழுது உன் மனைவி சாராளுக்கு ஒரு மகன் இருப்பான்” என்றார்.

சாராள், அவர்களுக்குப் பின்னால் இருந்த கூடாரத்தின் வாசலிலே நின்று அதைக்கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். 11ஆபிரகாமும் சாராளும் வயது முதிர்ந்தவர்களாய் இருந்தார்கள், சாராளும் பிள்ளைபெறும் வயதைத் தாண்டினவளாக இருந்தாள். 12எனவே சாராள், “என் உடல் தளர்ந்துவிட்டது, என் கணவரும் வயது சென்றவராகிவிட்டார், இப்பொழுது இந்த இன்பம் எனக்கு இருக்குமோ?” என நினைத்துத் தனக்குள்ளே சிரித்தாள்.

13அப்பொழுது யெகோவா ஆபிரகாமிடம், “ ‘நான் வயது முதிர்ந்தவளாய் இருக்கையில் உண்மையாய்ப் பிள்ளை பெறுவேனோ என சாராள் கூறிச் சிரித்தது ஏன்?’

( ஆதியாகமம் 18:10-13 )

ஆபிரகாமுக்கு உண்மையிலேயே தேவன்மேல் விசுவாசம் இருக்கிறது என்று இப்போது நாம் சொல்ல முடியுமா? இருந்திருந்தால், தேவன் தம் வாக்குத்தத்தத்தை மீண்டும் சொல்ல வேண்டியிருந்திருக்காது. மேலும், அடுத்த வசனம் ஆபிரகாம் இன்னும் தேவனை நம்பவில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது; ஏனெனில் சாராள் தன் சகோதரி என்று பொய் சொல்லி கேராரின் ராஜாவாகிய அபிமெலேக்கை அவர் ஏமாற்றுகிறார். தன் மரணம் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம் நிறைவேறுவதை ஆபத்துக்குள்ளாக்கும் என்று ஆபிரகாம் பயந்தார் என்பதை இது காட்டுகிறது; ஏனெனில் அவர் இல்லாமல் ஈசாக்கு இருந்திருக்க மாட்டார்.

2ஆபிரகாம் அங்கே தன் மனைவி சாராளைத், “தன் சகோதரி” என்று சொல்லியிருந்தான். அப்பொழுது கேராரின் அரசன் அபிமெலேக்கு தன் ஆட்களை அனுப்பி, சாராளை எடுத்துக்கொண்டான்.

( ஆதியாகமம் 20:2 )

11ஆபிரகாம் அதற்குப் மறுமொழியாக, “இந்த இடத்தில் நிச்சயமாக இறைவனைப்பற்றிய பயம் இல்லையென்றும், அதனால் என் மனைவியை அபகரிப்பதற்காக என்னைக் கொலைசெய்துவிடுவார்கள் என்றும் நினைத்தேன்.

( ஆதியாகமம் 20:11 )

ஓராண்டுக்குப் பின், தேவன் தம் வாக்குத்தத்தத்தை நிறைவேற்றி, உறுதியளித்தபடியே ஆபிரகாமுக்கு ஒரு மகனைக் கொடுத்தார். இந்த நிகழ்வு தேவன்மேல் ஆபிரகாமுக்கு இருந்த விசுவாசத்தை மாற்றியதா?

தேவன்மேல் ஆபிரகாமுக்கு இருந்த விசுவாசம் விதிவிலக்காக உறுதியானது என்பதற்கான சான்று – நம் கற்பனைக்கும் அப்பாற்பட்டது.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பின், ஈசாக்கு வளர்ந்த பிறகு, தேவன் ஆபிரகாமிடம் அதிர்ச்சியூட்டும் ஒரு கோரிக்கையை வைத்தார். வியப்பூட்டும் வகையில், ஆபிரகாம் உடனே பதிலளித்து, தேவன் கட்டளையிட்டபடியே சரியாகச் செய்தார். சாராளிடம் தனக்குப் பிறந்த ஒரே பிள்ளையான ஈசாக்கை ஆபிரகாம் ஆழமாக நேசித்தபோதிலும், அவனைத் தேவனுக்குக் கொடுக்காமல் வைத்துக்கொள்ளவில்லை.

2இறைவன் அவனிடம், “உன் மகனை, நீ நேசிக்கும் உன் ஒரே மகன் ஈசாக்கை, மோரியா பிரதேசத்திற்குக் கூட்டிக்கொண்டுபோ. அங்கே நான் உனக்குச் சொல்லும் மலைகள் ஒன்றின்மேல் அவனைத் தகன காணிக்கையாகப் பலியிடு” என்றார்.

3ஆபிரகாம் அடுத்தநாள் அதிகாலையில் எழுந்து, தன் கழுதைக்குச் சேணம் கட்டினான். அவன் தன் வேலைக்காரரில் இருவரையும் தன் மகன் ஈசாக்கையும் கூட்டிக்கொண்டுபோக ஆயத்தமானான். அதன்பின் தகனபலிக்கு வேண்டிய விறகுகளை வெட்டி எடுத்துக்கொண்டு, இறைவன் தனக்குக் குறிப்பிட்டிருந்த இடத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

9அவர்கள் இறைவன் குறித்த இடத்திற்கு வந்தபொழுது, ஆபிரகாம் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, அதன்மேல் விறகுகளை அடுக்கினான். அவன் தன் மகன் ஈசாக்கைக் கட்டி, அவனைப் பலிபீடத்தில் உள்ள விறகின்மேல் கிடத்தினான்.

10பின்பு ஆபிரகாம் தன் கையை நீட்டி தன் மகனை வெட்டுவதற்குக் கத்தியை எடுத்தான்.

( ஆதியாகமம் 22:2,3,9,10 )

12அவர், “சிறுவன்மேல் கைவைக்காதே, அவனுக்கு ஒன்றும் செய்யாதே; நீ உன் மகனை, ஒரே மகன் என்றும் பாராமல், எனக்குப் பலியிட உடன்பட்டபடியால், நீ இறைவனுக்குப் பயந்து நடக்கிறவன் என்பதை நான் இப்போது அறிந்துகொண்டேன்” என்றார்.

( ஆதியாகமம் 22:12 )

வேதாகமத்தின் இந்தத் தருணம் ஆழ்ந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது; வழக்கமாக மக்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் அதன் நெறிமுறை அம்சங்களுக்காக மட்டுமல்ல.

முதலாவதாக, அந்தக் கோரிக்கையை வைப்பதற்கு முன்பே தேவன் ஆபிரகாமை – அவருடைய திறன்களையும் வரம்புகளையும் – முழுமையாக அறிந்திருந்தார். அதுபோலவே, எந்தச் செயலும் சொல்லும் நிகழ்வதற்கு முன்பே தேவன் ஒவ்வொருவரையும் முன்னறிகிறார்.

2நான் உட்காரும்போதும் நான் எழும்பும்போதும் நீர் அறிகிறீர்;

நீர் என் எண்ணங்களைத் தூரத்திலிருந்தே அறிகிறீர்.

3நான் வெளியே போவதையும் நான் படுப்பதையும் நீர் கவனித்துக்கொள்கிறீர்;

என்னுடைய செயல்கள் எல்லாவற்றையும் நீர் நன்கு அறிவீர்.

4என் நாவில் ஒரு வார்த்தை பிறக்குமுன்பே,

யெகோவாவே, நீர் அதை முற்றிலும் அறிந்திருக்கிறீர்.

( சங்கீதம் 139:2-4 )

அதே நேரத்தில், ஆபிரகாமுக்குத் தேவன்மேல் அசைக்க முடியாத விசுவாசம் உண்டு; தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்கள் நிறைவேறும் என்ற நிச்சயம் அவருக்கு இருக்கிறது. ஈசாக்குடனும் அவனுடைய சந்ததியுடனும் உடன்படிக்கை செய்வதாகக் கொடுத்த வாக்கை தேவன் காத்துக்கொள்வார் என்பதை அவர் சந்தேகமின்றிப் புரிந்துகொள்கிறார். எனவே ஆபிரகாமின் உறுதியான நம்பிக்கையின்படி, ஈசாக்கு வெறுமனே அழிந்துபோக முடியாது. மரணம் நேர்ந்தாலும், ஈசாக்கை மீண்டும் உயிரோடெழுப்பவோ தம் வாக்குத்தத்தத்துக்கு ஏற்ற விதத்தில் தலையிடவோ தேவனால் முடியும் என்று ஆபிரகாம் நம்புகிறார். தானும் ஈசாக்கும் திரும்பி வருவோம் என்று சொல்வதன் மூலம் ஆபிரகாம் இந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறார்; தேவைப்படும் பலியைத் தேவனே அருளுவார் என்று எதிர்பார்க்கிறார்.

5அப்பொழுது ஆபிரகாம் தன் வேலைக்காரரிடம், “நீங்கள் கழுதையுடன் இங்கே நில்லுங்கள்; நானும் என் மகனும் அவ்விடத்திற்குப் போய் வழிபாடு செய்துவிட்டு பின்பு, உங்களிடத்திற்குத் திரும்பிவருவோம்” என்றான்.

( ஆதியாகமம் 22:5 )

7ஈசாக்கு தன் தகப்பனாகிய ஆபிரகாமிடம், “அப்பா?” என்றான்.

ஆபிரகாம் அதற்குப் மறுமொழியாக, “என்ன மகனே?” என்றான்.

“விறகும் நெருப்பும் இருக்கின்றன, தகனபலிக்கான செம்மறியாட்டுக் குட்டி எங்கே?” என்று ஈசாக்கு கேட்டான்.

8அதற்கு ஆபிரகாம், “என் மகனே, தகனபலிக்கான செம்மறியாட்டுக் குட்டியை இறைவனே நமக்குக் கொடுப்பார்” என்றான். அவர்கள் இருவரும் தொடர்ந்து சென்றார்கள்.

( ஆதியாகமம் 22:7-8 )

தேவன் தெரிந்துகொண்ட மனிதனின் விசுவாசத்தின் ஆழத்தை வலியுறுத்துவதற்காக, ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தின் இந்த வெளிப்பாடு வேதாகம வாசகர்களாகிய நமக்கு முன் வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆபிரகாமின் செயல்களுக்கும் விசுவாசத்துக்கும் நம் அனைவருக்கும் உள்ள பெரும் முக்கியத்துவத்தை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது.

18நீ எனக்குக் கீழ்ப்படிந்தபடியால், உன் சந்ததிகள் மூலம் பூமியின் எல்லா நாடுகளும் ஆசீர்வதிக்கப்படும்” என்கிறார், என்று சொன்னார்.

( ஆதியாகமம் 22:18 )

ஆபிரகாம் தன் மகனைப் பலியிடவில்லை; மாறாக, தேவனே தம்முடைய குமாரனைப் பலியிட்டார்…

இறுதியில் தன் மகன் உயிரோடிருப்பான் என்று ஆபிரகாம் நம்பினாலும், அது எப்படி, எப்போது என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு வகையில், தேவன் குறித்த மலைக்குச் செல்லும் மூன்று நாள் நீண்ட பயணத்தின்போது ஈசாக்கு ஆபிரகாமுக்கு “மரித்தவனாக” இருந்தான்; பயணத்தின் முடிவில் மூன்றாம் நாளில் “எழுந்தான்”. சிலுவையில் அறையப்பட்டு மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுந்த தேவகுமாரனாகிய இயேசுவின் சிலுவை மரணத்தையும் உயிர்த்தெழுதலையும் இந்த உருக்கமான ஒப்புமை நினைவூட்டுகிறது.

4மூன்றாம் நாள் ஆபிரகாம் ஏறிட்டுப் பார்த்து, தூரத்தில் அந்த இடத்தைக் கண்டான்.

( ஆதியாகமம் 22:4 )

4அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டு, வேதவசனத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறபடி, அவர் மூன்றாம் நாளில் உயிருடன் எழுப்பப்பட்டார்.

( 1 கொரிந்தியர் 15:4 )

தன் மகனைப் பலியிட ஆபிரகாமை ஆயத்தமாக்கிய ஆழ்ந்த அன்பையும் தேவபயத்தையும் புரிந்துகொள்ளாமல், நம்மேல் தேவன் வைத்திருக்கும் அன்பைப் புரிந்துகொள்வது நமக்குக் கடினமாக இருக்கலாம். தேவனும் நம் இரட்சிப்புக்காகச் சிலுவையைச் சகிக்கும்படி தம்முடைய ஒரே குமாரனைக் கொடுத்தார்.

16இறைவன் தமது ஒரே மகனை ஒப்புக்கொடுத்து அவரில் விசுவாசிக்கிற ஒருவரும் அழிந்து போகாமல் நித்திய ஜீவனைப் பெறும்படி இவ்வளவாய் உலகத்தினரை அன்புகூர்ந்தார்.

( யோவான் 3:16 )