ସବୁକିଛି ପୂର୍ବନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କି?

ମାନବଜାତି ବା ଆମ ନିଜ ଜୀବନ ଉପରେ ଆସିବାକୁ ଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିବା ବିପଦ ବିଷୟରେ ପଢ଼ିଲେ, ଅସହାୟ ଅନୁଭବ କରିବା ସହଜ, ଯେପରି କିଛି କରିହେବ ନାହିଁ। ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ଚୁପଚାପ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ କରନ୍ତି ଯେ ଜୀବନରେ ସବୁକିଛି ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥିର ହୋଇସାରିଛି ଓ କୌଣସି ପ୍ରୟାସ ତାହାକୁ ବଦଳାଇ ପାରିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏହା ସତରେ ଏପରି କି?

ବାଇବଲ ଆମକୁ ଅଧିକ କୋମଳ ଚିତ୍ର ଦିଏ। ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ଘୋଷଣା କରିଥିବା ବିପଦଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ସେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସବୁବେଳେ ଠିକ୍ କୁହାଯାଇଥିବା ଅନୁସାରେ ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ପ୍ରାୟତଃ ସେଗୁଡ଼ିକ ଲୋକମାନେ କିପରି ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଦେଖାନ୍ତି ତାହା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ପରମେଶ୍ୱର ଭାବବାଦୀ ଯିରିମିୟଙ୍କୁ କ'ଣ କହିଥିଲେ, ତାହା ବିଚାର କରନ୍ତୁ:

ଆମେ କିପରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା? ପରମେଶ୍ୱର ଚାହାଁନ୍ତି ଆମେ କିପରି ଜୀବନଯାପନ କରୁ?

ଜୀବନରେ, ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହିତ, ଆମ ମନରେ ପ୍ରାୟତଃ ଏହି ଚିନ୍ତା ଆସେ ଯେ କିପରି ଠିକ୍ ଭାବେ ବଞ୍ଚିବା, ଉଚିତ କାମ କରିବା, ସୁଖ ଓ ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ କେଉଁଠି ଖୋଜିବା। ଦାମୀ ଜିନିଷ କିଣିବାରେ କିମ୍ବା ନିଜ ସଫଳତାରେ ଆମେ ତୃପ୍ତି ପାଉ ନାହିଁ ...

ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯେ ଯୀଶୁ ଆମ ଜୀବନକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଏତିକି କ'ଣ ଯଥେଷ୍ଟ, ନା ଆମକୁ ନିଜେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ?

ବାଇବେଲ ଆଦିକାଳରୁ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ଓ ଜାତିମାନଙ୍କ ଯାତ୍ରାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର କିଏ, ସେ ଆମକୁ କାହିଁକି ସୃଷ୍ଟି କଲେ ଓ ଆମଠାରୁ କ'ଣ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେ ବିଷୟରେ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଧାରଣା ଦିଏ। କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତୁ ଆରମ୍ଭରୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା।

ଯୀଶୁ କ'ଣ ମସୀହ?

ଆମେ ପ୍ରାୟତଃ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ଓ ସେ ଆମ ପାଇଁ କ୍ରୁଶରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରି ଆମକୁ ପରିତ୍ରାଣ ଦେଲେ, ସେହି ବିଷୟରେ ଶୁଣୁ। ଆଉ ଯେ କେହି ତାହାଙ୍କଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପାଏ।

ଆମ ଜୀବନକୁ ପରିତ୍ରାଣ କରିବା - ଏହା ହିଁ ପ୍ରତୀକ୍ଷିତ ମସୀହଙ୍କ ଭୂମିକା... କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ କ'ଣ ପ୍ରକୃତ ମସୀହ, ନା ଆମକୁ ଆଉ କାହାରି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ?

ମନୋନୀତ ବ୍ୟକ୍ତି, ଅର୍ଥାତ୍ ଯିଏ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରିତ୍ରାଣ କରିବେ, ତାହାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅଧିକାଂଶ ସୂଚନା ଆମେ ଯିଶାଇୟ ଭାବବାଦୀଙ୍କ ପୁସ୍ତକରୁ ପାଉ, ଯିଏ ପ୍ରାୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ବ ଅଷ୍ଟମ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ ଓ ଭାବବାଣୀ କରିଥିଲେ। ମୋଟାମୋଟି ଭାବେ, ଏହା ଯୀଶୁଙ୍କ ଜନ୍ମର ପ୍ରାୟ ୭୦୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର କଥା।

ନିଷିଦ୍ଧ ଫଳ – ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଜ୍ଞାନ କାହିଁକି ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନଥିଲା?

ପରମେଶ୍ୱର କାହିଁକି ଆଦମ ଓ ହବାଙ୍କୁ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଜ୍ଞାନ ନିଷେଧ କଲେ? ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗେ, କାରଣ ଜୀବନ ବୃକ୍ଷର ଫଳ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷିଦ୍ଧ ନଥିଲା। ଆଉ ପରମେଶ୍ୱର ଯେତେବେଳେ ସେହି ଫଳ ଖାଇବାକୁ ମନା କଲେ, ସେତେବେଳେ ତାହା କି ପ୍ରକାର ବୃକ୍ଷ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ବୁଝାଇଦେଲେ। ପରମେଶ୍ୱର ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ଆମେ ଜାଣୁ, ସେ ଭଲ ଓ ମନ୍ଦର ଜ୍ଞାନ ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିନଥିଲେ। କାହିଁକି?

ମହାମାରୀ ପ୍ରତି ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କ’ଣ?

ଏକ ନିୟନ୍ତ୍ରଣହୀନ ଭାଇରସ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଝଡ଼ ପରି ମହାଦେଶ ପରେ ମହାଦେଶ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆମ ଚାରିପାଖର ଲୋକଙ୍କୁ ସଂକ୍ରମିତ କରୁଛି। ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକଙ୍କଠାରୁ ଏହା ଚାକିରି ଛଡ଼ାଇ ନେଉଛି ଏବଂ ଆମର ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଯାଉଛି। ଯାହାର କୌଣସି ଚିକିତ୍ସା ନାହିଁ, ସେହି ଭାଇରସ ଆଗରେ ଆମେ ନିଜକୁ ନିରାଶ ଅନୁଭବ କରୁ। ଝଡ଼ ସମୟରେ ଏକ ଛୋଟ ଡଙ୍ଗାରେ ଭାସୁଥିବା ପରି ଆମକୁ ଲାଗେ।

ମୁଁ ଏହି ଜଗତରେ ଖାପ ଖାଉ ନାହିଁ

“ମୁଁ ଯାହା ବି କରେ, ମୁଁ ଜଣେ ବାହାର ଲୋକ ହୋଇ ରହିଯାଏ। ଦିନକୁ ଦିନ ମୁଁ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ ଯେ ମୋତେ କେହି ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ମୋର କାହାକୁ ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ନିଜ କ୍ୟାରିୟରରେ ଆକାଶ ଛୁଇଁଥିବା, ହସଖୁସି ପରିବାର ଓ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ସହକର୍ମୀ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଦୁଃଖୀ ଅନୁଭବ କରେ। ଯେଉଁ ଜଗତରେ ମୁଁ ଖାପ ଖାଏ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଚାରିପାଖର ଏହି ଖୁସି ମୁହଁଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଆଉ ସହି ପାରୁ ନାହିଁ…” – ଏହି ଅନୁଭବ କ’ଣ ଆପଣଙ୍କୁ ପରିଚିତ ଲାଗୁଛି?

ଆପଣ ଏକା ନୁହଁନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ପରି ଆମେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଅଛୁ। ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ଏହି ଜଗତର ନୁହଁନ୍ତି।

ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି

ବେଳେବେଳେ ଆମେ କୌଣସି ବିଷୟକୁ ନେଇ ଭୟଭୀତ ହେଉ। ପରିବାରର କୌଣସି ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ହରାଇବାର ଭୟ, ମୃତ୍ୟୁ ବା ତାଡ଼ନାର ଭୟ, ଚାକିରି ହରାଇବାର ଭୟ, ଅବସର ନେବାର ଭୟ ଥାଇପାରେ... ଆମେ ଭୟ କଲେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ? ଆମେ ନିଜେ କିପରି ଭୟର ସାମ୍ନା କରିପାରିବା? ବାଇବେଲ ଭୟ ବିଷୟରେ କ’ଣ କହେ?

ମୁଁ ହଜିଯାଇଥିବା, ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା ଅନୁଭବ କରେ…

“ମୁଁ ହଜିଯାଇଥିବା, ନିରାଶ, ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା ଓ ଏକାକୀ ଅନୁଭବ କରେ। ଏହି ବ୍ୟର୍ଥ ଜୀବନ ସହିତ ମୁଁ ଏକା ସଂଘର୍ଷ କରୁଛି, ଏବଂ କେହି ମୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ।” – କେବେ କେବେ ଆମେ ଏହିପରି ଅନୁଭବ କରୁ।

ଏତେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ମଣ୍ଡଳୀ କାହିଁକି ଅଛି?

ଜଗତରେ ଅନେକ ମଣ୍ଡଳୀ ଅଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକର ପରମ୍ପରା, ରୀତିନୀତି ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଭିନ୍ନ। ଆମେ କେଉଁଟିରେ ଯୋଗ ଦେବା ଉଚିତ?

କ୍ୟାଥୋଲିକ, ଅର୍ଥୋଡକ୍ସ, ବାପ୍ଟିଷ୍ଟ, ଲୁଥେରାନ, ମେଥୋଡିଷ୍ଟ, ପ୍ରେସବିଟେରିଆନ... ଡଜନ ଡଜନ ପ୍ରମୁଖ ଖ୍ରୀଷ୍ଟୀୟ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅଛି, ଏବଂ ଅନେକ ମଣ୍ଡଳୀ ରୀତିନୀତି ଓ ବିଶ୍ୱାସର ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ପ୍ରାୟତଃ ଅନ୍ୟ ମଣ୍ଡଳୀଠାରୁ ନିଜକୁ ଦୂରେଇ ରଖନ୍ତି।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ନିଜ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଉପଯୁକ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀରେ ଯୋଗ ଦେଇପାରିବା ପାଇଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମଣ୍ଡଳୀ ରହିବା କ’ଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଧର୍ମ ପାଇଁ ଭଲ?

ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଭାଜନ ପ୍ରେରିତ ପାଉଲଙ୍କ ସମୟରେ ହିଁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇସାରିଥିଲା। କରିନ୍ଥସ୍ଥିତ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ସେ ଏହା ଲେଖିଥିଲେ।

ମୁଁ କ'ଣ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଛି?

ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାୟତଃ ପଚରାଯାଏ ଯେ ସେମାନେ ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ସେମାନେ ନିଜ ପରିତ୍ରାଣ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତିତ ଥାଆନ୍ତି ବା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରନ୍ତି।

ଆରମ୍ଭରେ ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ଏଦନ ବଗିଚାରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିବା ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। କିନ୍ତୁ ହବା ଓ ଆଦମ ନିଷିଦ୍ଧ ଫଳ ଖାଇଲେ, ଏବଂ ଏହା ଆମ ଜୀବନରେ ପାପ ଆଣିଲା। ଆଉ ପାପ ଆମକୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା କରେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିନା ଜୀବନ ନାହିଁ। ପାପ ମୃତ୍ୟୁ ଆଣେ…